Οικονομική Ανισότητα – Ένας τοίχος χωρίζει το πλούτο από τη φτώχεια…

Τραγική Αντίθεση:

Την τελευταία χρονιά, ο αριθμός των ληπτών δημοσίου βοηθήματος στη Βρετανία εκτινάχτηκε κατά 163%! Το ίδιο διάστημα, οι γνωστοί δισεκατομμυριούχοι στη χώρα αυξήθηκαν από 88 σε 104 (μια αύξηση κοντά στο 20%)!

Σε μεγαλύτερη κλίμακα:

Σύμφωνα με το περιοδικό ´Forbes´, η συνολική περιουσία 5 από τους πλουσιότερους ανθρώπους στο κόσμο είναι μεγαλύτερη από αυτή πέντε χωρών (Ιορδανία, Παναμάς, Ουζμπεκιστάν, Κούβα και Συρία), με συνολικό πληθυσμό πέραν των 75 εκατομμυρίων ανθρώπων!

Όσον αφορά ολόκληρη την Υφήλιο:

Οι 67 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη έχουν περιουσία ίση με το σύνολο της περιουσίας του μισού φτωχότερου πληθυσμού της γης (δηλαδή πέραν των 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων!), σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam, καλώντας μάλιστα τους ισχυρούς της Γης να αντιδράσουν!

Ακόμα και οι πλέον ‘αντιπρόσωποι’ της οικονομικής δύναμης στο κόσμο, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, έχουν μιλήσει αρκετές φορές για τους τεράστιους κινδύνους που θέτουν οι εν λόγω ανισότητες σε παγκόσμια κλίμακα:

“Οι επιχειρηματικοί και πολιτικοί ηγέτες στο Παγκόσμιο Οικονομικό Συνέδριο πρέπει να θυμηθούν ότι, σε πάρα πολλές χώρες τα οφέλη της ανάπτυξης απολαμβάνουν πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι. Αυτό δεν αποτελεί συνταγή για σταθερότητα και βιωσιμότητα”, δήλωσε η επικεφαλής του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου, λίγο πριν την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Συνεδρίου (World Economic Forum), που πραγματοποιήθηκε στο Νταβός στις αρχές του 2014. Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σίντζο Άμπε πήγε στο ίδιο συνέδριο στην Ελβετία με το μήνυμα ότι, οι επιχειρήσεις της χώρας του πρέπει να αυξήσουν το επίπεδο μισθών, ενώ η βρετανική κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος επίσης έδωσε το παρόν του στο Νταβός, ζήτησε μία μεγάλη αύξηση, πάνω από τον πληθωρισμό, του κατώτατου μισθού στη Βρετανία.

Είναι πλέον αποδεκτό ότι, η οικονομική ανισότητα δεν είναι πρόβλημα μόνο για τους μη-έχοντες. Αυτό, καταρχάς, μπορούν να επιβεβαιώσουν χιλιάδες επενδυτές στις ΗΠΑ, οι οποίοι είδαν ολόκληρες περιουσίες να χάνονται στο χρηματιστήριο, στο Μεγάλο Κραχ του 1929. Η τότε (προ της κρίσης) καλπάζουσα εισοδηματική ανισότητα στη χώρα ανάγκαζε τους φτωχούς να αυξάνουν σημαντικά το δανεισμό τους, στη προσπάθεια να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο, δημιουργώντας παράλληλα όμως, φούσκες και ψεύτικες προσδοκίες στην οικονομία, η οποία κατάρρευσε συμπαρασύροντας τόσο φτωχούς, όσο και πλούσιους. Γνωστοί οικονομικοί αναλυτές δηλώνουν απερίφραστα ότι, οι κρίσεις είναι αποτέλεσμα της οικονομικής ανισότητας, οι οποίες δημιουργούν με τη σειρά τους ακόμη μεγαλύτερο κενό μεταξύ πλουσίων και φτωχών, με αποτέλεσμα περισσότερες και μεγαλύτερες κρίσεις και ούτω καθεξής….

Ίσως όμως, η μεγαλύτερη έγνοια των πλουσίων να μην είναι τόσο οικονομικής, αλλά κοινωνικής φύσεως… Σχετικές έρευνες αποδεικνύουν ότι, έντονα κοινωνικά προβλήματα όπως το έγκλημα και, ιδιαίτερα, η νεανική παραβατικότητα, ακόμη και θέματα ψυχικής υγείας, όπως οι ψυχολογικές διαταραχές, είναι πολύ περισσότερο συσχετισμένα με το μέγεθος της οικονομικής ανισότητας, παρά με το γενικότερο οικονομικό επίπεδο μιας χώρας.

Οι πλούσιοι, σε ένα κόσμο με έντονη οικονομική ανισότητα, πληρώνουν το δικό τους μεγάλο τίμημα. Σε χώρες παραδείγματα ιδιαίτερων οικονομικών αντιθέσεων, όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, το Μεξικό (εκεί που, στη κυριολεξία, ένας τοίχος χωρίζει το πλούτο από τη φτώχεια), οι έχοντες (το πλούτο) διανύουν το δικό τους ‘Γολγοθά’. Όπως εύστοχα ειπώθηκε και γράφτηκε, οι πλούσιοι, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ζουν σε μια ‘χρυσή φυλακή’. Οι χώρες τους έχουν καταστεί ιδιαίτερα επικίνδυνες (επιθέσεις, απαγωγές, φόνοι...), εξαναγκάζοντας τους να δημιουργήσουν το δικό τους μικρόκοσμο, τα δικά τους ‘πλούσια γκέτο’, ως μια ύστατη προσπάθεια προφύλαξης ακόμη και της ίδιας της ζωής αυτών και των παιδιών τους! Με αυτό το τρόπο όμως, έχουν απολέσει (τουλάχιστον εν μέρει) το πλέον πολυτιμότερο στη ζωή ενός ανθρώπου, την ελευθερία τους!

Τα κράτη και οι κυβερνήσεις έχουν ήδη αντιληφθεί την έκδηλη ανάγκη εξομάλυνσης της οικονομικής ανισότητας που επικρατεί σήμερα στο κόσμο. Εδώ, τα καλά νέα είναι πως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ως προς τους μηχανισμούς που επιστρατεύονται για τη διόρθωση της. Είτε μέσω φορολόγησης όπως το Σκανδιναβικό Μοντέλο, είτε μέσω εξισορρόπησης των μισθών όπως επιχειρείται στην Ιαπωνία, σημασία έχει ότι το κενό μεταξύ πλουσίων και φτωχών περιορίζεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι (και) η περίπτωση της Γαλλίας, όπου το Συνταγματικό Συμβούλιο, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, έδωσε πρόσφατα το πράσινο φως για το “φόρο των εκατομμυριούχων”, ο οποίος θα επιβάλλεται σε εταιρείες που καταβάλλουν μισθούς άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ ετησίως.

Η όλη προσπάθεια έχει πάρει σάρκα και οστά ακόμη και σε ατομικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο που ολοένα και περισσότεροι επιφανείς δισεκατομμυριούχοι προωθούν σημαντικές, κοινωνικής και άλλης φύσεως, ενέργειες (δωρεές, φιλανθρωπίες…) με στόχο το μετριασμό της υφιστάμενης τεράστιας οικονομικής ανισότητας στο κόσμο. Ο γνωστός δισεκατομμυριούχος Warren Buffet για παράδειγμα, μόνο μέσα στο 2013 έδωσε συνολικά 3 δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεές. Αυτός, και άλλοι εταίροι του συνειδητοποίησαν ήδη ότι, θα είναι σε καλύτερη μοίρα έστω με λιγότερη περιουσία, αλλά σε ένα κόσμο με περισσότερη κοινωνική συνοχή και ασφάλεια.

Ενδεικτική και σχετική σκηνή από δημοφιλή τηλεοπτική σειρά……

Δυο πολυεκατομμυριούχοι βαδίζουν μαζί κατά μήκος πολυσύχναστου δρόμου μεγαλουπόλεως στην Αμερική, περνώντας μπροστά από ένα άστεγο ζητιάνο (ένας από τα εκατομμύρια που ‘κοσμούν’ σχεδόν κάθε γωνιά και διασταύρωση της Αμερικής), και χωρίς καν να τον προσέξουν, τον προσπερνούν αδιάφορα. Σε μια έκρηξη απόγνωσης, ο ζητιάνος σηκώνεται στα πόδια του, αρπάζει μια πέτρα και τη ρίχνει προς το μέρος των δυο εκατομμυριούχων, όπως αυτοί απομακρύνονταν. Ο ένας από αυτούς κοντοστάθηκε, γύρισε πίσω, και έδωσε στο ζητιάνο σχεδόν όλα τα χρήματα που είχε εκείνη τη στιγμή μαζί του. Αφού τον χαιρέτησε, και καθώς απομακρύνονταν από τη σκηνή, γυρίζει προς το σαστισμένο φίλο του λέγοντας του:

“Υπάρχουν σχεδόν 2 εκατομμύρια άστεγοι ζητιάνοι στην Αμερική (46 εκατομμύρια που ζουν κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας – η παρένθεση δική μου)… Αν όλοι ταυτόχρονα σηκωθούν στα πόδια τους, αρπάξουν από μια πέτρα και τη ρίξουν…δεν θα απομείνει χώρος για άτομα σαν και εμάς…!!”

Ανδρέας Γλαύκου Ανδρέου
Δημοτικός Σύμβουλος Λακατάμιας
Σεπτέμβριος 2014
Ανδρέας Γλαύκου Ανδρέου

 http://www.philenews.com/
http://dia-kosmos.blogspot.gr/