Η αποβολή της οικογένειας από την εκπαίδευση των παιδιών
Ένας ακόμα βασικός στόχος του κομμουνισμού είναι η αφαίρεση του παιδιού από τους γονείς του με το που αυτό γεννιέται, και να έχει την κοινότητα ή το έθνος να μεγαλώσει το παιδί αντ΄ αυτών. Αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά τα πράγματα κινούνται ήσυχα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Σε κομμουνιστικές χώρες, οι μαθητές από την «μπουρζουά» τάξη ενθαρρύνονται να κόψουν τις σχέσεις με τους γονείς τους. Επίσης, η εκπαίδευση που εστιάζεται στις εξετάσεις επεκτείνει τον χρόνο που οι μαθητές πρέπει να περάσουν στο σχολείο, έτσι μειώνει την επίδραση που οι γονείς μπορούν να έχουν στα παιδιά.
Σε Δυτικές χώρες, διαφορετικές προσεγγίσεις χρησιμοποιούνται για να αφαιρέσουν την επιρροή της οικογένειας από την εκπαίδευση των παιδιών.
Αυτό περιλαμβάνει την μεγιστοποίηση του σχολικού χρόνου των μαθητών, την μείωση της απαιτούμενης ηλικίας για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο, την αποτροπή των μαθητών από το να πάρουν βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό στο σπίτι, και την αποθάρρυνση των μαθητών από το να λένε αμφιλεγόμενα θέματα που έμαθαν στην τάξη στους γονείς τους.
Μαθήματα όπως «εκπαίδευση αποσαφήνισης αξιών» προσπαθούν να διαχωρίσουν τους μαθητές από τους γονείς τους.
Μαθήματα όπως «εκπαίδευση αποσαφήνισης αξιών» προσπαθούν να διαχωρίσουν τους μαθητές από τους γονείς τους.
Ένας γονέας ενός μαθητή που έπαιρνε το μάθημα Quest σχολίασε:
«Έμοιαζε σαν οι γονείς να παρουσιάζονταν πάντα αρνητικά. Η ιστορία θα ήταν για έναν πατέρα και τον γιο του, ας πούμε. Και ο πατέρας ήταν πάντα ενοχλητικός, πάντα πολύ αυστηρός, πάντα άδικος.»
Συχνά, το υπονοούμενο αυτών των μαθημάτων είναι «οι γονείς σου δεν σε καταλαβαίνουν, αλλά εμείς σε καταλαβαίνουμε.» [51]
Μερικές φορές, λόγω νομικών απαιτήσεων, οι μαθητές πρέπει πρώτα να αποκτήσουν γονική συναίνεση πριν μπορέσουν να συμμετάσχουν σε ορισμένες δραστηριότητες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι διδάσκοντες ή διοικητικό προσωπικό μπορεί να χρησιμοποιήσουν παραπλανητικές ή ασαφείς λέξεις για να το κάνουν πολύ δύσκολο για τους γονείς να μάθουν τις λεπτομέρειες αυτού που συμφωνούν.
Μερικές φορές, λόγω νομικών απαιτήσεων, οι μαθητές πρέπει πρώτα να αποκτήσουν γονική συναίνεση πριν μπορέσουν να συμμετάσχουν σε ορισμένες δραστηριότητες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι διδάσκοντες ή διοικητικό προσωπικό μπορεί να χρησιμοποιήσουν παραπλανητικές ή ασαφείς λέξεις για να το κάνουν πολύ δύσκολο για τους γονείς να μάθουν τις λεπτομέρειες αυτού που συμφωνούν.
Αν οι γονείς παραπονεθούν, οι σχολικές αρχές ή η σχολική επιτροπή έχουν μεθόδους για να αντιμετωπίσουν το παράπονο: αναβολές, μη ανάληψη ευθύνης, ή το να πάρουν μια θέση ανωτέρου.
Για παράδειγμα, μπορεί να πουν ότι οι γονείς δεν έχουν την επαγγελματική γνώση των εκπαιδευτικών, ότι άλλες σχολικές περιφέρειες κάνουν το ίδιο, ότι μόνο η οικογένειά σου παραπονιέται, και ούτω καθεξής.
Οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν τον χρόνο ή τους πόρους να εμπλακούν σε μια μακρά αντιπαράθεση με το σχολείο ή με την σχολική περιφερειακή διοίκηση. Επιπλέον, σε λίγα χρόνια, ο μαθητής θα αποφοιτήσει.
Οι περισσότεροι γονείς δεν έχουν τον χρόνο ή τους πόρους να εμπλακούν σε μια μακρά αντιπαράθεση με το σχολείο ή με την σχολική περιφερειακή διοίκηση. Επιπλέον, σε λίγα χρόνια, ο μαθητής θα αποφοιτήσει.
Οι γονείς γενικά επιλέγουν να μείνουν σιωπηλοί.
Εν τω μεταξύ, το παιδί σχεδόν κρατείται όμηρος από το σχολείο, και οι γονείς δεν τολμούν να προσβάλλουν τις σχολικές αρχές.
Όταν γονείς πραγματικά διαμαρτύρονται κατά των σχολικών πρακτικών, οι σχολικές αρχές μπορεί να τους χαρακτηρίσουν εξτρεμιστές, ανακινητές προβλημάτων, θρησκευτικούς ζηλωτές, φανατικούς, φασίστες, και παρόμοια.
Κάνοντας έτσι, οι σχολικές αρχές αποθαρρύνουν άλλους γονείς από το να εκφράσουν μια αντίθεση. [52]
Comments