Δεν βλέπουν τα μάτια μας τον κόσμο.
Το μυαλό μας είναι που τον βλέπει.
Οι αρχαίοι φιλόσοφοι κατανοούσαν αυτή την γενική αρχή αρκετά καλά ώστε να δηλώσουν ότι η λέξη «βλέπω» είναι μία λανθασμένη έκφραση και ότι η σωστή είναι «είδα». Υπάρχει πάντοτε χρόνος –όσο απειροελάχιστος κι αν είναι– που μεσολαβεί μεταξύ της κρούσης του σήματος στο μάτι μας και της αντίληψης ή «εικόνας» (ή «είδησης») στον εγκέφαλό μας. Σ’ αυτό το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, ο εγκέφαλος επιβάλλει σχήμα, μορφή, χρώμα, νόημα, και πάρα πολλά άλλα, στο σήμα.
Όταν λαμβάνουμε πληροφορίες από το περιβάλλον μας, δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές, ούτε χρήσιμες ούτε άχρηστες, ούτε σωστές ούτε λανθασμένες, ούτε αληθινές ούτε ψεύτικες, μέχρι να ξεκαθαρίσουμε την στενή σχέση μας με αυτές. Ο εγκέφαλος έχει γνώμη για τα πάντα, αλλά δεν μας ενημερώνει για αυτήν, μας την παρουσιάζει συνδυασμένη με τις εικόνες. Η γνώμη του είναι η πραγματικότητά μας, κι αυτό λέγεται «εικονική πραγματικότητα». Ζούμε μέσα σε μία καθημερινότητα «περιορισμένης ορατότητας», κατασκευασμένη από ένα αντιληπτικό σύστημα «εικονικής ορατότητας».
Τώρα τι στα λέω τι στα μολογώ
Μάθε μόνο τούτο πού ’μαθα κι εγώ
Comments