«Στο τέλος θα θυμόμαστε, όχι τα λόγια των εχθρών μας, αλλά, την σιωπή των φίλων μας»

“Το ανάλογο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής είναι: Αν κάτι δεν έχει αναφερθεί, δεν συνέβη ποτέ”
"Σε Έναν Κόσμο Προπαγάνδας, Η Αλήθεια Είναι Πάντα Μια Συνωμοσία"
"Το Ποιο Επικίνδυνο Από Όλα Τα Ηθικά Διλήμματα Είναι Όταν, Είμαστε Υποχρεωμένοι Να Κρύβουμε Την Αλήθεια Για Να Βοηθήσουμε Την Αλήθεια Να Νικήσει"

Πώς με την Νατοϊκή άσκηση “Τrident Juncture” οι Δυτικοί φλερτάρουν με τον Αρμαγεδδών. Ένας παλιός Ψυχρός Πόλεμος σήμερα

Μάριος Ευρυβιάδης

Ολοκληρώνεται στη Μεσόγειο και Ευρώπη στις 6 Νοεμβρίου η μεγάλη Νατοϊκή άσκηση “Trident Juncture” στην οποία συμμετέχουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ. Στη άσκηση συμμετέχουν και επτά μή μέλη του ΝΑΤΟ- η Αυστραλία(!), η Αυστρία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Φινλανδία, τα Σκόπια η Σουηδία και η Ουκρανία- συνολικά 30 κράτη. 


Στην άσκηση λαμβάνουν μέρος 36,000 άνδρες, 140 πολεμικά αεροπλάνα και 70 πλοία και υποβρύχια.

Η άσκηση “Trident Juncture” λαμβάνει μεγάλη δημοσιότητα, αλλά ως μια ακόμη άσκηση “ρουτίνας και ετοιμότητας” της Βορειο-ατλαντικής συμμαχίας για την ανάδειξη της “αλληλεγγύης” αναμεταξύ των μελών της συμμαχίας. Τα δυτικά ΜΜΕ αναπαράγουν άκριτα και με τη μέθοδο του “copy paste” τις σχετικές ανακοινώσεις του ΝΑΤΟ και δηλώσεις παραγόντων της συμμαχίας-των αμερικανών, κυρίως.

Η άσκηση αυτή μόνο άσκηση “ρουτίνας και ετοιμότητας” δεν είναι. Αντίθετα παραπέμπει ευθέως στην πιο επικίνδυνη Νατοϊκή άσκηση του Ψυχρού Πολέμου και την πιο επικίνδυνη κρίση της ψυχροπολεμικής εποχής, μετά από αυτήν της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας (Cuban Missile Crisis) του 1962, που παρολίγον να οδήγησει σε ένα πυρηνικό Αρμαγεδώνα. 

Η αναφορά εδώ είναι στη μεγαλύτερη Νατοϊκή άσκηση του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη με την ονομασία “Αble Archer”, που έλαβε χώρα από τις 2 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 1983 με τη συμμετοχή αντίστοιχων Νατοϊκών δυνάμεων-40,000 άνδρες κλπ.

Η (αμερικανό) Νατοϊκή προπαγάνδα για την άσκηση “Trident Juncture” του 2015, αποφεύγει εσκεμμένα την όποια αναφορά και διασύνδεση με την άσκηση “AbleArcher” του 1983.

Η διασύνδεση ωστόσο είναι άμεση και τεκμηριώνεται και από ένα χρονικά σημαδιακό και ταυτόχρονα καθόλα ειρωνικό γεγονός. Ακριβώς τις μέρες αυτές και μετά από χρόνια επίμονων αγώνων- από το ερευνητικό κέντρο “NationalSecurity Archive, George Washington University”- αποχαρακτηρίστηκε ένα εκατοντασέλιδο αμερικανικό έγγραφο που συντάχθηκε στο υψηλότερο κυβερνητικό επίπεδο τον Φεβρουάριο του 1990 και το οποίο αποτιμά και αξιολογεί την σημασία και τις συνέπειες της άσκησης του 1983. 

Το έγγραφο, που τιτλοφορείται “Soviet ‘War Scare’”, καταλήγει σε ένα πραγματικά ανατριχιαστικό συμπέρασμα. Επιβεβαιώνει την εδώ και χρόνια θέση αρκετών ιστορικών και ερευνητών πως η Νατοϊκή άσκηση “Αble Archer” παρολίγον να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο, λόγω εκατέρωθεν επαγγελματικής ανεπάρκειας, κρατικής ανικανότητας, ιδεολογικού στραβισμού και συλλογικής παράνοιας. (Βλέπε και σχετικό δικό μου κείμενο, “Ένας παλιός ψυχρός πόλεμος, σήμερα”, “Φιλελεύθερος” 5 Μαΐου 2014, που γράφτηκε με αφορμή τις κρίσεις στην Ουκρανία και Συρία και με εκτενή αναφορά στην άσκηση “Able Archer”.)

Η διπλή ιστορική ειρωνεία είναι πως οι οργανωτές του “Able Archer”, δηλαδή οι αμερικανοί, διαπίστωσαν, εκ των υστέρων όμως, πως η άσκηση δημιούργησε στους
Σοβιετικούς ένα εντονότατο αίσθημα ανασφάλειας πως επίκειται Νατοϊκή πυρηνική προληπτική επίθεση εναντίον τους. Στη βάση των “εκτιμήσεών” τους (“Επιχείρηση RYAN”) ως προς τον στόχο της Νατοϊκής άσκησης, αλλά ταυτόχρονα και της παράνοιας που γενικά χαρακτήριζε το όλο σύστημα λήψης αποφάσεων στην Σοβιετική Ένωση, οι Σοβιετικοί ηγέτες της εποχής κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η προληπτική επίθεση θα εκδηλώνονταν με κάλυμμα την δήθεν άσκηση. 

Και ήταν στα πρόθυρα απόφασής τους να κτυπήσουν πρώτοι. 

Οι Σοβιετικοί δηλαδή το 1983, είχαν φθάσει στο παρά πέντε να λειτουργήσουν με την λογική “…παρά παπάς σκοτωμένος, καλύτερα παπάς φονιάς”. Υπογραμμίζω εδώ, πως η τότε Σοβιετική ηγεσία, με Γενικό Γραμματέα του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος τον Γιούρι Αντρόπωφ, έζησε τον Β´ΠΠ ο οποίος, για αυτούς, άρχισε το 1941 με την “Επιχείρηση Barbarossa”- την προληπτική επίθεση των Ναζί κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Ως προς δε τους αμερικανούς, το κρίσιμο συμπέρασμα που προκύπτει από την αξιολόγηση που έγινε τον Φεβρουάριο του 1990, ήταν πως το 1983 είχαν την μεγαλύτερη αποτυχία του συστήματος για την εθνική τους ασφάλεια. Δεν “διάβασαν” ορθά το Σοβιετικό δίλλημα ανασφάλειας που οι ίδιοι προκάλεσαν μέσω μιας προβοκατόρικης ουσιαστικά “άσκησης ρουτίνας” και, ως συνέπεια της αποτυχίας τους αυτής, θα προκαλούσαν ένα πυρηνικό όλεθρο χωρίς κάν να το καταλάβουν! Μιλάμε δηλαδή για υπερσουρρεαλιστικές καταστάσεις αλλά με τίμημα την κραταστροφή του κόσμου!

Μπορεί κάτι τέτοιο να επαναληφθεί σήμερα; Ναί, μπορεί. Ίσως θα πρέπει να υπογραμμιστεί πως στην περίπτωση του 1983 το “σύστημα” και των δύο πρωταγωνιστών υπήρξε “καταστροφικά επιτυχές”. Αν αφήνονταν να λειτουργήσει, θα οδηγούσε νομοτελειακά στον Αρμαγεδώνα. 


Στην συγκεκριμένη περίπτωση διαβάζουμε πως στις 7 Νοεμβρίου οι Σοβιετικοί, ενόψει της κλιμακούμενης Νατοϊκής άσκησης έθεσαν όλες τους τις δυνάμεις μέσα στη Σοβιετική Ένωση και στην Ανατολική Ευρώπη σε “κόκκινο συναγερμό”, απαγόρευσαν όλες τις πολιτικές πτήσεις και ετοίμαζαν προληπτικό κτύπημα.

Ευτυχώς όμως που στο άλλο στρατόπεδο, ο αμερικανός αξιωματούχος που “παρακολουθούσε” και αντιδρούσε στις Σοβιετικές κινήσεις αποφάσισε, προσωπικά και αντίθετα με τις επιταγές του “συστήματος”, πως “φθάνει πια”, και πως το ριψοκίνδυνο παιχνίδι της νατοϊκής άσκησης έπρεπε να τερματιστεί, αλλιώς θα ξέφευγε του ελέγχου. Και αποφάσισε να μην αντιδράσει στον Σοβιετικό “κόκκινο συναγερμό” με μια ακόμη κίνηση κλιμάκωσης, όπως επίτασσε το σύστημα. 

Η κίνηση του συγκεκριμένου αξιωματούχου, πιστώνεται ως η απαρχή της αποκλιμάκωσης. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην είχε γίνει, με τραγικότατες συνέπειες για την ανθρωπότητα. 

(Στις 27 Σεπτεμβρίου 1983 είχαμε κάτι αντίστοιχο όταν Σοβιετικός αξιωματούχος παραβίασε το πρωτόκολλο και δεν έδωσε εντολή για Σοβιετική πυρηνική αντεπίθεση όταν λανθασμένα, όπως αποδείχθηκε, το Σοβιετικό αμυντικό “σύστημα” υπέδειχνε πως αμερικανικοί διηπειρωτικοί πύραυλοι κατευθύνονται προς την Σοβιετική Ένωση).

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα με την μεγάλη Νατοϊκή άσκηση “TridentJuncture” είναι σε τί αποσκοπεί. Εναντίον ποιανού αντιπάλου ασκούνται επί εδαφών, επί υδάτων και επί χάρτου οι Νατοϊκές και μή δυνάμεις; Επίσημα, όχι κατά της Ρωσίας.

Τί λέγει όμως το σενάριο; Κατά το σενάριο μια μή Νατοϊκή χώρα, η Lakuta, που βρίσκεται σε μια ασταθή περιοχή του κόσμου, την Cerasia, ταλανίζεται από πολιτική αστάθεια, εσωτερικές εθνοτικές συγκρούσεις και, παράλληλα, απειλείται με εισβολή από ένα υψηλών προδιαγραφών γείτονα. Το διακύβευμα της σύγκρουσης είναι, κατά το σενάριο, η σπάνη των υδάτινων πόρων της περιοχής.

Η επίσημη θέση, κατά το ΝΑΤΟ, είναι πως η άσκηση αφορά σε περιοχή και χώρα, ή χώρες του Κέρατος της Αφρικής και πως συνεπώς δεν έχει καμία σχέση με την Ουκρανική κρίση! Από την Μόσχα ο Πούτιν και οι Ρώσοι απαντούν πως όποιος θέλει κάτι, πρέπει να θέλει και τις συνέπειες του, και πως τα νατοϊκά κράτη της Ευρώπης πρέπει να γνωρίζουν πως οι πράξεις έχουν συνέπειες και πως θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν πως η Ρωσία θα υπερασπιστεί τα κρατικά της συμφέροντα. Και όταν με την πρόσφατη Ρωσική επέμβαση στη Συρία, που έγινε κατόπιν πρόσκλησης της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, το Ρωσικό επιτελείο εκτόξευσε κατά των τζιχαντιστών στην Συρία και 28 κατευθυνόμενους πυραύλους από πλοία της στη Μαύρη Θάλασσα, το μήνυμα προς τους Νατοϊκούς εταίρους ήταν εξίσου ξεκάθαρο όσο και η Νατοϊκή άσκηση περί…Lakuta. “Αν θέλετε κλιμάκωση στην Ευρώπη θα την έχετε και ορίστε και ένα δείγμα των δυνατοτήτων μας”, διαμήνυσε το Κρεμλίνο.

Και ακριβώς εδώ έγκειται και το πρόβλημα. Υπογραμμίζεται πως το 1983 η κρίση δεν εκτονώθηκε συστημικά, αλλά από ένα αξιωματούχο που λειτούργησε κόντρα στη ροπή του συστήματος. Επί πλέον σε μια κλιμακούμενη κρίση, είτε από ανθρώπινο λάθος, είτε από υπέρμετρο λανθάνοντα πατριωτισμό, είτε από προβοκάτσια τρίτων που επηρεάζονται από την κρίση, τα πράγματα μπορούν να βγούν εκτός ελέγχου. Η κρίση στην Ουκρανία εγκυμονεί τέτοιους κινδύνους.

Στη διάρκεια της “Κρίσης των Πυραύλων” της Κούβας, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Κέννεντι ανησυχούσε πως μια “λάθος κίνηση” θα μπορούσε να οδηγήσει σε πόλεμο. Και ακριβώς για τον λόγο αυτό, έδωσε εντολή ο κάθε Δοιηκητής αμερικανικών πλοίων και υποβρυχίων γύρω από την ναυτικά αποκλεισμένη από το αμερικανικό ναυτικό Κούβα του κομμουνιστή Κάστρο, να ζητά την προσωπική του άδεια για κάθε του κίνηση. Ο Κέννεντι ήθελε απόλυτο έλεγχο των “κανόνων εμπλοκής” ώστε να αποκλείσει την όποια λανθασμένη “συστημική” κινήση, ή την όποια “πρωτοβουλία” κάποιου υπέρμετρου πατριώτη. 

Στη δέ περίπτωση της άσκηση του 1983, όταν ο Πρόεδρος Ρεήγκαν πληροφορήθηκε αλλά και συνειδητοποίησε πως μια “άσκηση” του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε πυρηνικό ολοκαύτωμα την ανθρωπότητα, άλλαξε την πολιτική του και επεδίωξε ακόμη και την αμοιβαία κατάλυση όλων των πυρηνικών όπλων! Στα απομνημονεύματά του παραδέχεται πόσο τραυματική αλλά και καταλυτική για τις μελλοντικές του αποφάσεις υπήρξε η απόκοσμη εμπειρία του 1983.

Μπορεί να γίνει σήμερα κάτι τέτοιο ανάμεσα σε Ουάσινκτον και Μόσχα; Και αν όχι, γιατί; Ίσως διότι σήμερα ζούμε, δυστυχώς, σε μια υστερική κυριολεκτικά εποχή. Μια άποψη είναι πως δεν αναβιώνει απλά ο Ψυχρός Πόλεμος αλλά πως συμβαίνει κάτι απροσδιόριστα χειρότερο. Οι κρίσεις στην Ουκρανία αλλά και στη Μέση Ανατολή, με την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους των αποκεφαλιστών καθώς και τα καραβάνια των προσφύγων, είναι απλά δείγματα γραφής του τί έπεται.

Σε κάθε περίπτωση, τίποτα το θετικό δεν μπορεί να προκύψει με την διεξαγωγή “μέγα” γυμνασίων από ένα οργανισμό του οποίου το καταστατικό έγγραφο, η Συνθήκη της Ουάσιγκτον του 1949, είναι κυριολεκτικά ένας ύμνος για την ειρήνη, εφάμιλλος της Χάρτας του ΟΗΕ για τη διατήρηση της ειρήνης και ασφάλειας στο κόσμο.

Τί είναι που πραγματικά επιδιώκει το Ατλαντικό ΝΑΤΟ με την άσκηση “TridentJuncture”; Να τρομοκρατήσει τη Μόσχα; Που δεν την τρομοκράτησε ο Χίτλερ με την “Barbarossa”; 

Να καλλιεργήσει τη “ελεγχόμενη ένταση”, ως στρατηγικό εργαλείο με απώτερο στόχο την εμπέδωση της ειρήνης, όπως διακηρύττει; Τί ακριβώς επιδιώκει το ΝΑΤΟ είκοσι πέντε χρόνια μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου, εν έτη 2015, αναπτύσσοντας 36,000 άνδρες, 140 πολεμικά αερόπλανα και 70 πλοία και υποβρύχια στην Μεσόγειο και στην Ευρώπη; Ακόμη πενήντα χρόνια ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, αν είμαστε όλοι τυχεροί, ή λιγότερα και στον ορίζοντα ένα μακάβριο θερμοπυρηνικό μανιτάρι;

Πηγή

Ομπάμα και Πούτιν ή ΗΠΑ και Ρωσία: Ένας παλιός Ψυχρός Πόλεμος σήμερα


Από πλευράς κακοπιστίας, λεκτικών επιθέσεων και πολεμοχαρών στρατιωτικών ασκήσεων, η κρίση γύρω από την Ουκρανία παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου- στην πρώτη του φάση που διήρκησε από το 1947 μέχρι το 1962 και την δεύτερη, που άρχισε από το 1979 μέχρι το 1985. Μέχρι εδώ πάμε καλά διότι το κορυφαίο γεγονός και συνέπεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν ότι ο πόλεμος αυτός παρέμεινε ψυχρός – τουλάχιστον στο κεντρικό ευρωπαϊκό μέτωπο (Γερμανία) εκεί που αμερικανικά και σοβιετικά στρατεύματα βρίσκοντο σε άμεση επαφή και αντιπαράθεση.

Ιστορικά και βάσει την θεωρία και λογική του πολέμου, ο Ψυχρός Πόλεμος έπρεπε να καταλήξει σε «θερμό». Ένας από τους δυο πρωταγωνιστές είτε από ανασφάλεια ή από επιθετικότητα θα άρχιζε ένα πόλεμο κυριαρχίας. Το ότι αυτό δεν συνέβη ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Μόσχα είναι διότι μετά το 1945 άλλαξε η φύση του πολέμου λόγω της εμφάνισης ατομικών/ πυρηνικών όπλων.

Τα όπλα αυτά ανέτρεψαν την περίφημη ρήση του Πρώσου θεωρητικού αλλά και γνώστη του πολέμου (πολέμησε ως Πρώσος αξιωματικός κατά του Ναπολέοντα) Κάρλ Βον Κλαούζεβιτς, ότι δηλαδή ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. Η σοφία της ρήσης είναι ότι κάθε πόλεμος έχει πολιτική στόχευση που αποσκοπεί στον καταναγκασμό του αντιπάλου ώστε να συμπεριφέρεται στη συνέχεια όπως ορίζει ο νικητής. Κατά τον Κλαούζεβιτς δεν γίνεται πόλεμος προς χάρη του πολέμου.

Με τον Ψυχρό Πόλεμο το στοιχείο του ορθολογισμού, στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μετωπικό πόλεμο ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, έγινε κυρίαρχο διότι ο εναλλακτικός δρόμος οδηγούσε νομοτελειακά στον Αρμαγεδώνα.

Μεταπολεμικά η ανθρωπότητα έφτασε τρεις φορές στο κατώφλι της πυρηνικής αυτοκαταστροφής. Η κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962 αποτελεί την πιο γνωστή περίπτωση. Τότε, ο ορθολογισμός εξήλθε νικητής. Έστω και στο παραπέντε η κρίση εκτονώθηκε με αμοιβαίους συμβιβασμούς εκ μέρος της Ουάσινγκτον και της Μόσχας. 

Η δεύτερη περίπτωση αφορά στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1973. Στις πρώτες μέρες εκείνου του πολέμου το Ισραήλ βρέθηκε προ του φάσματος της ήττας και, ως συνέπεια του στρατηγικού του δόγματος, αποφάσισε να οπλίσει τα πυρηνικά του όπλα. 

Η Σοβιετική Ένωση αντέδρασε στην απόφαση του Ισραήλ θέτοντας σε ετοιμότητα το πυρηνικό της οπλοστάσιο, γεγονός που ώθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να πράξουν το ίδιο. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα το Ισραήλ κατάφερε τελικά να επικρατήσει και έτσι μία κλιμάκωση της κρίσης που θα οδηγούσε σε πυρηνικό όλεθρο απεφεύχθη.

Είναι η τρίτη περίπτωση που συνέβη τον Νεόμβριο του 1983 στην Ευρώπη, δηλαδή στο κεντρικό μέτωπο της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, που παραπέμπει ανατριχιαστικά στην σημερινή κρίση στην Ουκρανία. Διότι στην τρίτη περίπτωση θα μπορούσε η ανθρωπότητα να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή λόγω πολεμοχαρών ασκήσεων, λεκτικών επιθέσεων κακής πληροφόρησης και παρανοήσεων και όχι λόγω πραγματικού άμεσου και ουσιαστικού κινδύνου για την μιά ή την άλλη πλευρά.

H τρίτη αυτή περίπτωση, που είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό, άρχισε ως μέρος της ετήσιας νατοϊκής άσκησης Able Archer (Iκανός Τοξότης). Το σενάριο αφορούσε ασκήσεις κλιμάκωσης συγκρούσεων στη Δυτική Ευρώπη που θα κατέληγαν σε μία συντονισμένη πυρηνική προληπτική επίθεση εναντίον του εχθρού. Η νατοϊκή άσκηση δεν κατονόμαζε τον εχθρό που ήταν, βέβαια, η Σοβιετική Ένωση.

Για πρώτη φορά σε τέτοιου είδους νατοϊκή άσκηση ενσωματώθηκαν υψηλών προδιαγραφών κρυπτογραφικοί κώδικες και υπήρξε σιγή επικοινωνιών. Για πρώτη φορά επίσης υπήρξε συμμετοχή αρχηγών νατοϊκών κρατών, ενώ οι πυρηνικές δυνάμεις των ΗΠΑ τέθησαν σε κατάσταση ετοιμότητας, DEFCON 1, που είναι το τελευταίο στάδιο πρίν τον πολεμο.

Εδώ είναι απαραίτητο το πολιτικό περιεχόμενο της άσκησης. 

Από το 1979 μέχρι το επίμαχο 1983, είχε ήδη αναβιώσει και φουντώσει ο Ψυχρός Πόλεμος μετά από μία περίοδο ύφεσης που άρχισε το 1968. Η κατάρρευση του Σάχη στη Μέση Ανατολή το 1978 αλλά κυρίως η Σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979 και η εκλογή του Ρέηγκαν ως προέδρου στις ΗΠΑ το 1981, υπήρξαν τα καταλυτικά γεγονότα. Η πρώτη πράξη του δράματος ήταν η επιβολή κυρώσεων κατά της Μόσχας επί προεδρίας Κάρτερ, που συνεχίστηκαν επί Ρεήγκαν, όπως επίσης η επιθετική ρητορική του Ρέηγκαν και των συνεργατών του. Υπενθυμίζεται ότι το 1983 ο πρόεδρος Ρεήγκαν χαρακτήρισε την Σοβιετική Ένωση ως την “Αυτοκρατορία του Κακού”ενώ τον Μάρτιο του ιδίου έτους ανακοινώθηκε το πρόγραμμα για τον Πόλεμο των Άστρων , το οποίο στόχευε την Σοβιετική Ένωση.

Σήμερα γνωρίζουμε από αποχαρακτηρισμένα Σοβιετικά και Αμερικανικά έγγραφα ότι από το 1981 οι Σοβιετικοί άρχισαν να πιστεύουν και να ετοιμάζονται για μιά προληπτική πυρηνική επίθεση εναντίον τους. Άρχισαν να παρακολουθούν επισταμένα δυτικές ψυχολογικές επιχειρήσεις και στρατιωτικές ασκήσεις, κυρίως στις βόρειες θάλασσες από όπου ανέμεναν την επίθεση. Τον Απρίλιο του 1983 οι ΗΠΑ συγκέντρωσαν για ασκήσεις στον Βόρειο Ειρηνικό την μεγαλύτερη αρμάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που αποτελείτο από 40 πλοία, 300 αεροπλάνα και 23.000 άνδρες.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1983 είχαμε και το πρώτο “θερμό” επισόδειο, ευτυχώς όχι στο κεντρικό μέτωπο. Ήταν η κατάρριψη από τους Σοβιετικούς του νοτιοκορεάτικου επιβατικού αεροπλάνου (πτήση 007) που είχε παραβιάσει τον σοβιετικό εναέριο χώρο και για το οποίο οι σοβιετικοί ήταν πεπεισμένοι ότι λειτουργούσε ως κατασκοπευτικό. Την ίδια περίοδο στην Ευρώπη υπήρχε μεγάλος αναβρασμός, λόγω του ότι θα άρχιζε σύντομα εκεί η ανάπτυξη αμερικανικών τακτικών πυρηνικών πυραύλων. Οι πύραυλοι αυτοί μηδένιζαν τον χρόνο αντίδρασης της Σοβιετικής ένωσης σε περίπτωση προληπτικού κτυπήματος.

Τέλος, λίγο πριν αρχίσει η άσκηση Αble Archer τα σοβιετικά συστήματα παρακολούθησης λανθασμένα κατέγραψαν, σε δύο περιπτώσεις, εκτοξεύσεις αμερικανικών διηπειρωτικών πυραύλων κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Απεφεύχθη τότε μεν ένας κατά λάθος πυρηνικός πόλεμος, όμως το σενάριο πολέμου της νατοϊκής άσκησης αφορούσε ακριβώς την προσομοίωση μίας τέτοιας μορφής προληπτικής πυρηνικής επίθεσης εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.

Ευτυχώς η νατοϊκή άσκηση έληξε “ελεγχόμενη”. Αλλά σημάδεψε και τους δυό πρωταγωνιστές περισσότερο ίσως και απο τη κρίση της Κούβας. Ο Ρέηγκαν προβληματίστηκε έντονα ότι απο μιά “άσκηση” θα μπορούσε να προκύψει ολέθριος πόλεμος. Στα απομνημονεύματά του αναφέρεται με δέος στο γεγονός και το πιστώνει ότι του άλλαξε τήν αντίληψη του για τους Σοβιετικούς και την πιθανότητα πολέμου. Ο ίδιος θα αναλάβει πρωτοβουλίες για συνεργασία με τους Σοβιετικούς, ερχόμενος ακόμη και σε σύγκρουση με τα “γεράκια” του. Η επιδιωκόμενη συνεργασία άρχισε το 1985 με τη εμφάνιση του Σοβιετικού ήγετη Γκόρπατσιεφ. Λίγα χρόνια μετά ο Ψυχρός Πόλεμος τερματίσθηκε.

Σήμερα τα γεγονότα στη Ουκρανία μπορεί να μήν φαντάζουν όπως αυτά του Ψυχρού Πολέμου. Σίγουρα δεν υπάρχει μετωπική αντιπαράθεση. Είναι όμως πολλοί που επιδιώκουν κάτι τέτοιο πιέζοντας για ανάπτυξη αμερικανικανικών στρατευμάτων στη ανατολική Ευρώπη, ακόμη και στην Ουκρανία. Οι υφιστάμενες αμερικανικό νατοϊκές δυνάμεις στη Ευρώπη διαθέτουν τακτικά πυρηνικά όπλα και υπάρχει δόγμα για τη προληπτική τους χρήση. Το ίδιο ισχύει και με τό Ρωσικό δόγμα. Τέλος, πέρα της αμοιβαίας καχυποψίας, των λεκτικών επιθέσεων και της προπαγάνδας, υφίσταται και η επικίνδυνη διάσταση της προβοκάτσιας απο ανεξέλεγκτα στοιχεία, ακόμη και κράτη. 

Το 1962 στη Κούβα ο Κάστρο ήθελε πόλεμο, κάτι για το οποίο αργότερα απολογήθηκε δημόσια. Και όσοι νομίζουν ότι αυτά είναι υπερβολές ας μελετήσουν πως άρχισε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, πού και για ποιούς λόγους. Και ας μην ξεχνάμε και την ρήση του Γάλλου στοχαστή Ραιμόντ Αρόν ότι άλλη θα ήταν η ιστορία του 20ου αιώνα αν οι άνθρωποι λάμβαναν αποφάσεις για το συμφέρον τους και όχι για τα πάθη τους.


http://dia-kosmos.blogspot.gr/