«Στο τέλος θα θυμόμαστε, όχι τα λόγια των εχθρών μας, αλλά, την σιωπή των φίλων μας»

“Το ανάλογο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής είναι: Αν κάτι δεν έχει αναφερθεί, δεν συνέβη ποτέ”
"Σε Έναν Κόσμο Προπαγάνδας, Η Αλήθεια Είναι Πάντα Μια Συνωμοσία"
"Το Ποιο Επικίνδυνο Από Όλα Τα Ηθικά Διλήμματα Είναι Όταν, Είμαστε Υποχρεωμένοι Να Κρύβουμε Την Αλήθεια Για Να Βοηθήσουμε Την Αλήθεια Να Νικήσει"

Ανησυχεί ταμά λα ο Αλέξης Παπαχελάς για τους Κομμουνιστές των ΗΠΑ;

Σχόλιον: Δεν ανησύχησε όμως για την νοθεία στις τελευταίες εκλογές; Οι Κομμουνιστές εβραίοι είναι δημοκρατικοί βεβαίως-βεβαίως!.... 


Τώρα, με μιά στημένη συνέντευξη, με ''πέρα βρέχει'' ερωτήσεις (26 Μαίου '19), ο κ. Παπαχελάς προσπαθεί να ''πείσει'' ότι ο προοριζόμενος γιά αρχιεπίσκοπος Αμερικής (ΗΠΑ), Ελπιδοφόρος, είναι ''ικανός''

Όταν πέρασε κάποιο φεγγάρι από τις ΗΠΑ και έγινε στο άψε-σβύσε ειδικός για θέματα Ομογένειας-Εκκλησίας, άρχισε αμέσως να λιβανίζει τον Ιάκωβο, αφού βέβαια το όνομά του εμφανιζόταν στη ιακώβικη λίστα δημοσιογράφων που έπαιρναν και φακελάκι ως προσωπική ευλογία του αρχιεπίσκοπου. 'Όταν μετά το 1996 έπαυσε η ευλογία-φακελάκι από τον Ιάκωβο, ο Παπαχελάς θεώρησε έξυπνο και ωφέλιμο να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση: το Πατριαρχείο, όπου μαζί με το πατριαρχικό φακελάκι έπαιρνε και αποκλειστικές ειδήσεις που του διέρρεε ο Μελίτων, την εποχή εκείνη αρχιγραμματέας στο Πατριαρχείο. Τις ειδήσεις αυτές τις προωθούσε κατόπιν ο Παπαχελάς μέσω του ''Βήματος'' και εμφανιζόταν έτσι ως πλήρως ενημερωμένος, ''έγκριτος'' και ''σπουδαίος'' δημοσιογράφος.

@@@@@@

Kρίσιμη χρονιά για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Οι εικόνες της 6ης Ιανουαρίου 2021 είναι ακόμη πολύ ζωντανές στο μυαλό μας. Μπορεί όμως να επαναληφθούν;


Μπορεί η Αμερική να ζήσει έναν εμφύλιο;

Μπορεί η δημοκρατία να πεθάνει στη χώρα που ηγείται του δυτικού κόσμου;

Αυτά τα ερωτήματα θα ακούγονταν παράλογα πριν από μερικά χρόνια.

Όχι πια. Σημαίνοντες διανοούμενοι, ιστορικοί, δημοσιογράφοι τα θέτουν και τα συζητούν με μεγάλη ανησυχία.

Το 2022 θα είναι μια κρίσιμη χρονιά. Οι εκλογές για το Κογκρέσο τον επόμενο Νοέμβριο θα δείξουν πολλά. Αν οι Ρεπουμπλικανοί καταφέρουν να εξασφαλίσουν τη Βουλή και τη Γερουσία, ο κίνδυνος θεσμικής εκτροπής έπειτα από μια αμφίρροπη προεδρική αναμέτρηση το 2024 θα είναι μεγάλος. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μοιάζει να βρίσκεται σε απόλυτη ομηρία από τον Τραμπ και τον τραμπισμό. Οι Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί που ψήφισαν υπέρ της καταδίκης του είτε εξαερώθηκαν πολιτικά είτε άλλαξαν στάση έπειτα από λίγο. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι τουλάχιστον οι μισοί ψηφοφόροι του κόμματος θεωρούν ότι το σύστημα έκλεψε τις εκλογές από τον Τραμπ.

Ταυτόχρονα γίνεται μια τεράστια προσπάθεια να αλλάξουν πρόσωπα και μηχανισμοί που παίζουν ρόλο στις εκλογές. Οι αξιωματούχοι που είχαν αρμοδιότητα στην καταμέτρηση των ψήφων και αντιστάθηκαν στις ορέξεις του Τραμπ έχουν υποστεί ανελέητο πόλεμο. Αρκετές –και μάλιστα κρίσιμες– πολιτείες έχουν περάσει νόμους που προσπαθούν να δυσκολέψουν τη συμμετοχή των μειονοτήτων στην εκλογική διαδικασία.

Η 6η Ιανουαρίου μάς έδειξε ότι οι θεσμοί άντεξαν στις ΗΠΑ, αλλά οριακά. Το «μεγάλο ψέμα» του Τραμπ είναι η μεγάλη αλήθεια για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Ο διχασμός είναι χωρίς προηγούμενο. Σοβαρές έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν υπόγεια ρεύματα στην αμερικανική κοινωνία που ωθούν τα πράγματα στα άκρα.

Είναι, για παράδειγμα, ενδιαφέροντα τα ευρήματα μιας πανεπιστημιακής μελέτης για την ταυτότητα των 700 Αμερικανών που συνελήφθησαν για τα επεισόδια στο Κογκρέσο. Η μεγάλη πλειονότητα δεν ζει σε επαρχίες όπου ο Τραμπ είχε την πλειοψηφία το 2016 ή που είχαν χτυπηθεί πολύ από την οικονομική κρίση. Το βασικό κοινό στοιχείο είναι ότι ζουν σε περιοχές όπου ο λευκός πληθυσμός έχει μειωθεί δραστικά τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας άγχος και θυμό. Αυτό είναι ένα φαινόμενο με βαθιά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, που θα βαθαίνει και σίγουρα δεν είναι αντιστρέψιμο.

Οι ιστορικοί είναι αισιόδοξοι. Κοιτάνε πίσω και βλέπουν μια χώρα που άντεξε έναν μεγάλο εμφύλιο, το κραχ του 1929 με ό,τι ακολούθησε και τη βίαιη, ταραγμένη περίοδο της δεκαετίας του 1960. Είναι όμως και ανήσυχοι. 

Και όταν κάποιος ακούει έναν πολύ σημαντικό ιστορικό των πολιτικών θεσμών, όπως είναι ο Μάικλ Μπέσλος, να δηλώνει ότι «αν χάσουμε τη δημοκρατία μας αυτή τη χρονιά, είναι απίθανο να την πάρουμε πίσω όσο ζούμε εμείς», αρχίζεις να ανησυχείς.

https://www.kathimerini.gr/

Comments