Του Nachman Shai, σε μετάφραση της Hannah Hochner
Μετάφραση-Επιμέλεια: Καϊτάζης Μάριος Ανέστης, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών
Το Ισραήλ ζει με δανεικό χρόνο.
Ο αγώνας των Παλαιστινίων εναντίον του Ισραήλ επιταχύνθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ολομέλεια του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν, να συγκεντρώσουν την απαραίτητη υποστήριξη των κρατών-μελών για ένα ψήφισμα, που θα αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, οι Παλαιστίνιοι θα έχουν σημειώσει μια μεγάλη επιτυχία.
Έχουν καταφέρει να ασκήσουν τεράστια πίεση στη διεθνή κοινότητα, κυρίως στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, όπως επίσης (έχουν καταφέρει) τη μείωση του αριθμού των κρατών, που στηρίζουν με συνέπεια το Ισραήλ.
Οι Παλαιστίνοι θέλουν ένα κράτος και θέλουν να το αποκτήσουν με το χαμηλότερο κόστος, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν κανέναν συμβιβασμό. Η μέθοδός τους ήταν να πραγματοποιήσουν μια βίαιη εξέγερση, ενώ την ίδια στιγμή θα ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις. Η ισχυρή αντιπαράθεση πολιτικών διαπραγματεύσεων από τη μια κι η βία στους δρόμους από την άλλη τους βοηθούν να πετύχουν τον στόχο τους. Κάθε τόσο οι Παλαιστίνιοι αυξάνουν το επίπεδο της βίας και μειώνουν τις διαπραγματεύσεις, ενώ άλλες φορές κάνουν το αντίθετο.
Από τότε, που τελείωσε η δεύτερη ιντιφάντα πριν από μια δεκαετία, οι Παλαιστίνιοι εστιάζουν όλο και περισσότερο στο πολιτικό μέτωπο, ενώ έχουν προσθέσει κι οικονομική και νομική διάσταση σε αυτό.
Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι δημιούργησαν το κίνημα «Μποϊκοτάζ, Από-επενδύσεων και Κυρώσεων» (Boycott, Divestment and Sanctions movement ή BDS movement), του οποίου ο στόχος είναι να απονομιμοποιήσει και να απομονώσει το Ισραήλ.
Είναι περίπου σα να παίζεις πιάνο: μερικές φορές χρησιμοποιείς τα μαύρα πλήκτρα και μερικές φορές τα άσπρα, αλλά κυρίως παίζεις χρησιμοποιώντας όλα αυτά μαζί.
Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι εδώ, οι Παλαιστίνιοι κατανοούν πλήρως, πως η κλιμάκωση της βίας βλάπτει το πολιτικό τους καθεστώς. Κι όμως χρειάζονται τη βία για να διατηρήσουν την πολιτική διαδικασία ζωντανή και για να πείσουν τον κόσμο, πως ο χρόνος τους εξαντλείται. Μια φορά το χρόνο, προσεγγίζουν τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, για να αποκομίσουν τα οφέλη ενός χρόνου προσπαθειών τους και για να προσπαθήσουν να περάσουν ψηφίσματα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, για να προωθήσουν τους στόχους τους.
Οι Παλαιστίνιοι πετυχαίνουν στο να περνούν όποιο ψήφισμα θέλουν από τη Γενική Συνέλευση. Η πιο πρόσφατη μάχη, που άρχισαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ήταν για να λάβουν κρατική υπόσταση μέσα σε δυο χρόνια, αλλά το πιο πιθανό είναι σε αυτό να ασκήσουν βέτο οι ΗΠΑ. Πρόσφατα, ένας αριθμός ευρωπαϊκών κρατών εξέφρασε επίσημη υποστήριξη για ένα παλαιστινιακό κράτος, το οποίο ασκεί επιπλέον πίεση στα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Οι δράσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα αυτή την εβδομάδα, όταν οι Παλαιστίνιοι αποφάσισαν να πιέσουν για αναγνώριση με κάθε κόστος, και τότε οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν, πως θα ασκήσουν βέτο σε μια τέτοια πρόταση, αν τα εννέα απαραίτητα κράτη υποστηρίξουν το προσχέδιο του ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Αυτή είναι μια κόσμο-ιστορική συγκυρία στην τετράπλευρη σχέση ανάμεσα στο Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
Η κυβέρνηση Obama κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει το να ασκήσει βέτο. Όταν οι ΗΠΑ κάνουν χρήση του δικαιώματός τους να ασκήσουν βέτο, αυτό προκαλεί τεράστιες επικρίσεις και θυμό από χώρες σε όλο τον κόσμο.
Κι όταν πρόκειται για αποφάσεις, που αφορούν στο Ισραήλ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα. Ο πρόεδρος Barack Obama κι ο υπουργός Εξωτερικών Kerry έχουν απογοητευτεί εξαιρετικά από το Ισραήλ τον τελευταίο καιρό.
Κι οι δύο τους αισθάνονται, πως τους έχουν προσβάλει προσωπικά και μάλιστα δημόσια Ισραηλινοί υπουργοί - συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού- και πως αρκετά τους ανέχτηκαν.
Στην πραγματικότητα, έχουν αποσύρει τη συμμετοχή τους από την ισραηλινό-παλαιστινιακή σύγκρουση κι αντ’ αυτού επέλεξαν να καθίσουν στο περιθώριο και να παρακολουθήσουν τις δυο πλευρές να πίνουν η μια το αίμα της άλλης.
Ακόμα κι έτσι όμως ο Kerry προσκάλεσε τον Netanyahu να έρθει στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα, αλλά από ότι φαίνεται μόνο για να τον παρακολουθεί να ιδρώνει. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ο υπουργός Άμυνας Moshe Ya’alon είπε, πως η θητεία του Obama είναι μονάχα προσωρινή, σε αντίθεση με τη το κράτος του Ισραήλ, που είναι αιώνιο. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αν και μερικές φορές δυο χρόνια μπορεί να φαίνονται σα μια αιωνιότητα…
Ο Netanyahu γνώριζε από πριν και τώρα καταλαβαίνει ακόμα καλύτερα, πως δεν έχει το αμερικανικό βέτο στο τσεπάκι του, αλλά πως έρχεται με ένα τίμημα. Ο Netanyahu είπε κάποτε «Αν οι ΗΠΑ θέλουν κάτι, τότε πρέπει να μας δώσουν κάτι σε αντάλλαγμα». Και τώρα οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει την ίδια στρατηγική και περιμένουν το Ισραήλ να είναι ευέλικτο και να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους.
Επίσης, οι ΗΠΑ αισθάνονται άβολα με την ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής κυβερνητικής πολιτικής σε ότι αφορά την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική, όπως το νομοσχέδιο του έθνους-κράτους (Nation State bill), που συζητήθηκε πρόσφατα στην Knesset. Οι ΗΠΑ δήλωσαν δημόσια, ότι ανησυχούν, πως αυτό το νομοσχέδιο μπορεί να βλάψει τα δημοκρατικά θεμέλια, πάνω στα οποία έχει ιδρυθεί η χώρα και που λειτουργούν ως δεσμός μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας αποκαλύπτουν επίσης μια νέα στρατηγική: οι ΗΠΑ κι η Ευρώπη έχουν σχηματίσει έναν νέο καταμερισμό εργασίας. Δεν ξέρω στα σίγουρα, αν είναι αρκετά διαβασμένοι για να σχεδιάσουν τόσο μακροπρόθεσμα, αλλά έτσι δείχνουν να είναι. Από την οπτική γωνία του Ισραήλ, η Ευρώπη είναι η καρδία των δυτικών/δημοκρατικών/φιλελεύθερων κρατών (εκτός από τη Γερμανία). Και τώρα η Ευρώπη υποστηρίζει όλο και περισσότερο τη θέση των Παλαιστινίων.
Οι Γάλλοι ανέλαβαν να ηγηθούν της δικής τους πρωτοβουλίας, μιας λιγότερο ακραίας από εκείνη των Παλαιστινίων, αλλά όχι κατά πολύ. Η Γαλλία μπορεί να συγκριθεί με ένα περιπολικό της αστυνομίας, που έχει εισέλθει σε ναρκοπέδιο.
Αν τα βγάλει πέρα με ασφάλεια, οι ΗΠΑ, που έχουν καθίσει πίσω, για να δουν αν το πεδίο είναι καθαρό, θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.
Αν η Γαλλία πατήσει όμως σε νάρκη, οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ανέπαφες από τη στιγμή, που κράτησαν αποστάσεις ασφαλείας.
Μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια, πως μια τέτοια συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ κι Ευρώπης θα συνεχιστεί και στο μέλλον και θα εμποδίσει οποιαδήποτε προληπτική δράση, στην οποία θα προβεί το Ισραήλ ενάντια σε κάθε μελλοντική παλαιστινιακή πρωτοβουλία.
Πρέπει να προετοιμαστούμε για την απογοήτευση, που θα αισθανθούν οι Παλαιστίνοι μετά την (πιθανή) αποτυχία της παλαιστινιακής πρωτοβουλίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Κατά πάσα πιθανότητα δυο συνέπειες θα λάβουν χώρα: πρώτον οι Παλαιστίνοι θα κάνουν έκκληση σε διεθνείς οργανισμούς όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη. Δεδομένου ότι οι Παλαιστίνιοι κάνουν αυτή την απειλή συνέχεια, αλλά δεν την έχουν πραγματοποιήσει ακόμη. Δε θεωρώ, πως το Ισραήλ έχει λόγο να ανησυχεί υπερβολικά για το ότι αυτό θα συμβεί πραγματικά, ειδικά μιας και το Ισραήλ δεν έχει διαπράξει ποτέ εγκλήματα πολέμου. Αλλά έχει σχηματιστεί μια ισχυρή εντύπωση στη διεθνή κοινότητα, μόνο από τους Παλαιστίνιους, που κάνουν αυτόν τον ισχυρισμό, κι έχει ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, πως έχουμε διαπράξει εγκλήματα πολέμου.
Το δεύτερο μονοπάτι, που θα ακολουθήσουν οι Παλαιστίνιοι, μετά την πιθανή αποτυχία τους στα Ηνωμένα Έθνη, είναι να συνεχίσουν τη βίαιη δραστηριότητά τους. Έχουμε δει μερικά πρόωρα σημάδια βίας πρόσφατα, αν και το Ισραήλ φαίνεται να έχει περιορίσει με επιτυχία αυτό το κύμα τρομοκρατίας. Η συνεργασία στον τομέα τα ασφάλειας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων είναι εξαιρετικά πολύτιμη επιχείρηση, που βοηθάει στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, που βλάπτει και το Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή. Αλλά, υπάρχει και μια συμβολική αξία σε αυτή τη συνεργασία και πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να τη διατηρήσουμε, ειδικά τώρα, που υπάρχει λόγος να φοβόμαστε, πως οι Παλαιστίνιοι μπορεί να διακόψουν τη συμμετοχή τους, όπως έχουν απειλήσει να κάνουν τόσες πολλές φορές.
Η αναμέτρηση στα Ηνωμένα Έθνη έρχεται σύντομα και η υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ είναι εξασφαλισμένη προς το παρόν, αλλά μελλοντικές διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν και να πιέσουν τις ΗΠΑ να αλλάξουν τη στάση τους και να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων κρατών-μελών. Είναι επίσης πιθανό όμως, οι Παλαιστίνιοι να έρθουν στα συγκαλά τους αν φτάσουν στο συμπέρασμα, πως το διεθνές κύρος τους κινδυνεύει.
Για το Ισραήλ το μάθημα είναι ξεκάθαρο. Μάθαμε στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα, πως δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε, πως οι ΗΠΑ θα μας προστατεύουν και θα ασκούν το δικαίωμα βέτο, που διαθέτουν για να υποστηρίξουν την ισραηλινή θέση.
Με άλλα λόγια, δεν έχουμε πλέον τις ΗΠΑ στο τσεπάκι μας.
http://www.jpost.com/Opinion/Opinion-The-US-is-no-longer-in-Israels-pocket-385154
http://icmu.nyc.gr/
http://dia-kosmos.blogspot.gr/
Μετάφραση-Επιμέλεια: Καϊτάζης Μάριος Ανέστης, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών
Το Ισραήλ ζει με δανεικό χρόνο.
Ο αγώνας των Παλαιστινίων εναντίον του Ισραήλ επιταχύνθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ολομέλεια του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν, να συγκεντρώσουν την απαραίτητη υποστήριξη των κρατών-μελών για ένα ψήφισμα, που θα αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, οι Παλαιστίνιοι θα έχουν σημειώσει μια μεγάλη επιτυχία.
Έχουν καταφέρει να ασκήσουν τεράστια πίεση στη διεθνή κοινότητα, κυρίως στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, όπως επίσης (έχουν καταφέρει) τη μείωση του αριθμού των κρατών, που στηρίζουν με συνέπεια το Ισραήλ.
Οι Παλαιστίνοι θέλουν ένα κράτος και θέλουν να το αποκτήσουν με το χαμηλότερο κόστος, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν κανέναν συμβιβασμό. Η μέθοδός τους ήταν να πραγματοποιήσουν μια βίαιη εξέγερση, ενώ την ίδια στιγμή θα ξεκινούσαν διαπραγματεύσεις. Η ισχυρή αντιπαράθεση πολιτικών διαπραγματεύσεων από τη μια κι η βία στους δρόμους από την άλλη τους βοηθούν να πετύχουν τον στόχο τους. Κάθε τόσο οι Παλαιστίνιοι αυξάνουν το επίπεδο της βίας και μειώνουν τις διαπραγματεύσεις, ενώ άλλες φορές κάνουν το αντίθετο.
Από τότε, που τελείωσε η δεύτερη ιντιφάντα πριν από μια δεκαετία, οι Παλαιστίνιοι εστιάζουν όλο και περισσότερο στο πολιτικό μέτωπο, ενώ έχουν προσθέσει κι οικονομική και νομική διάσταση σε αυτό.
Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι δημιούργησαν το κίνημα «Μποϊκοτάζ, Από-επενδύσεων και Κυρώσεων» (Boycott, Divestment and Sanctions movement ή BDS movement), του οποίου ο στόχος είναι να απονομιμοποιήσει και να απομονώσει το Ισραήλ.
Είναι περίπου σα να παίζεις πιάνο: μερικές φορές χρησιμοποιείς τα μαύρα πλήκτρα και μερικές φορές τα άσπρα, αλλά κυρίως παίζεις χρησιμοποιώντας όλα αυτά μαζί.
Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι εδώ, οι Παλαιστίνιοι κατανοούν πλήρως, πως η κλιμάκωση της βίας βλάπτει το πολιτικό τους καθεστώς. Κι όμως χρειάζονται τη βία για να διατηρήσουν την πολιτική διαδικασία ζωντανή και για να πείσουν τον κόσμο, πως ο χρόνος τους εξαντλείται. Μια φορά το χρόνο, προσεγγίζουν τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, για να αποκομίσουν τα οφέλη ενός χρόνου προσπαθειών τους και για να προσπαθήσουν να περάσουν ψηφίσματα από το Συμβούλιο Ασφαλείας, για να προωθήσουν τους στόχους τους.
Οι Παλαιστίνιοι πετυχαίνουν στο να περνούν όποιο ψήφισμα θέλουν από τη Γενική Συνέλευση. Η πιο πρόσφατη μάχη, που άρχισαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ήταν για να λάβουν κρατική υπόσταση μέσα σε δυο χρόνια, αλλά το πιο πιθανό είναι σε αυτό να ασκήσουν βέτο οι ΗΠΑ. Πρόσφατα, ένας αριθμός ευρωπαϊκών κρατών εξέφρασε επίσημη υποστήριξη για ένα παλαιστινιακό κράτος, το οποίο ασκεί επιπλέον πίεση στα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Οι δράσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα αυτή την εβδομάδα, όταν οι Παλαιστίνιοι αποφάσισαν να πιέσουν για αναγνώριση με κάθε κόστος, και τότε οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν, πως θα ασκήσουν βέτο σε μια τέτοια πρόταση, αν τα εννέα απαραίτητα κράτη υποστηρίξουν το προσχέδιο του ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Αυτή είναι μια κόσμο-ιστορική συγκυρία στην τετράπλευρη σχέση ανάμεσα στο Ισραήλ, τους Παλαιστίνιους, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
Η κυβέρνηση Obama κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει το να ασκήσει βέτο. Όταν οι ΗΠΑ κάνουν χρήση του δικαιώματός τους να ασκήσουν βέτο, αυτό προκαλεί τεράστιες επικρίσεις και θυμό από χώρες σε όλο τον κόσμο.
Κι όταν πρόκειται για αποφάσεις, που αφορούν στο Ισραήλ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα. Ο πρόεδρος Barack Obama κι ο υπουργός Εξωτερικών Kerry έχουν απογοητευτεί εξαιρετικά από το Ισραήλ τον τελευταίο καιρό.
Κι οι δύο τους αισθάνονται, πως τους έχουν προσβάλει προσωπικά και μάλιστα δημόσια Ισραηλινοί υπουργοί - συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού- και πως αρκετά τους ανέχτηκαν.
Στην πραγματικότητα, έχουν αποσύρει τη συμμετοχή τους από την ισραηλινό-παλαιστινιακή σύγκρουση κι αντ’ αυτού επέλεξαν να καθίσουν στο περιθώριο και να παρακολουθήσουν τις δυο πλευρές να πίνουν η μια το αίμα της άλλης.
Ακόμα κι έτσι όμως ο Kerry προσκάλεσε τον Netanyahu να έρθει στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα, αλλά από ότι φαίνεται μόνο για να τον παρακολουθεί να ιδρώνει. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ο υπουργός Άμυνας Moshe Ya’alon είπε, πως η θητεία του Obama είναι μονάχα προσωρινή, σε αντίθεση με τη το κράτος του Ισραήλ, που είναι αιώνιο. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αν και μερικές φορές δυο χρόνια μπορεί να φαίνονται σα μια αιωνιότητα…
Ο Netanyahu γνώριζε από πριν και τώρα καταλαβαίνει ακόμα καλύτερα, πως δεν έχει το αμερικανικό βέτο στο τσεπάκι του, αλλά πως έρχεται με ένα τίμημα. Ο Netanyahu είπε κάποτε «Αν οι ΗΠΑ θέλουν κάτι, τότε πρέπει να μας δώσουν κάτι σε αντάλλαγμα». Και τώρα οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει την ίδια στρατηγική και περιμένουν το Ισραήλ να είναι ευέλικτο και να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους.
Επίσης, οι ΗΠΑ αισθάνονται άβολα με την ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής κυβερνητικής πολιτικής σε ότι αφορά την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική, όπως το νομοσχέδιο του έθνους-κράτους (Nation State bill), που συζητήθηκε πρόσφατα στην Knesset. Οι ΗΠΑ δήλωσαν δημόσια, ότι ανησυχούν, πως αυτό το νομοσχέδιο μπορεί να βλάψει τα δημοκρατικά θεμέλια, πάνω στα οποία έχει ιδρυθεί η χώρα και που λειτουργούν ως δεσμός μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας αποκαλύπτουν επίσης μια νέα στρατηγική: οι ΗΠΑ κι η Ευρώπη έχουν σχηματίσει έναν νέο καταμερισμό εργασίας. Δεν ξέρω στα σίγουρα, αν είναι αρκετά διαβασμένοι για να σχεδιάσουν τόσο μακροπρόθεσμα, αλλά έτσι δείχνουν να είναι. Από την οπτική γωνία του Ισραήλ, η Ευρώπη είναι η καρδία των δυτικών/δημοκρατικών/φιλελεύθερων κρατών (εκτός από τη Γερμανία). Και τώρα η Ευρώπη υποστηρίζει όλο και περισσότερο τη θέση των Παλαιστινίων.
Αυτό αντικατοπτρίζει τις δημογραφικές αλλαγές, που λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη, καθώς ο μουσουλμανικός πληθυσμός κι ο αντισημιτισμός συνεχίζουν να μεγαλώνουν.
Οι Γάλλοι ανέλαβαν να ηγηθούν της δικής τους πρωτοβουλίας, μιας λιγότερο ακραίας από εκείνη των Παλαιστινίων, αλλά όχι κατά πολύ. Η Γαλλία μπορεί να συγκριθεί με ένα περιπολικό της αστυνομίας, που έχει εισέλθει σε ναρκοπέδιο.
Αν τα βγάλει πέρα με ασφάλεια, οι ΗΠΑ, που έχουν καθίσει πίσω, για να δουν αν το πεδίο είναι καθαρό, θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.
Αν η Γαλλία πατήσει όμως σε νάρκη, οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ανέπαφες από τη στιγμή, που κράτησαν αποστάσεις ασφαλείας.
Μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια, πως μια τέτοια συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ κι Ευρώπης θα συνεχιστεί και στο μέλλον και θα εμποδίσει οποιαδήποτε προληπτική δράση, στην οποία θα προβεί το Ισραήλ ενάντια σε κάθε μελλοντική παλαιστινιακή πρωτοβουλία.
Πρέπει να προετοιμαστούμε για την απογοήτευση, που θα αισθανθούν οι Παλαιστίνοι μετά την (πιθανή) αποτυχία της παλαιστινιακής πρωτοβουλίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Κατά πάσα πιθανότητα δυο συνέπειες θα λάβουν χώρα: πρώτον οι Παλαιστίνοι θα κάνουν έκκληση σε διεθνείς οργανισμούς όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη. Δεδομένου ότι οι Παλαιστίνιοι κάνουν αυτή την απειλή συνέχεια, αλλά δεν την έχουν πραγματοποιήσει ακόμη. Δε θεωρώ, πως το Ισραήλ έχει λόγο να ανησυχεί υπερβολικά για το ότι αυτό θα συμβεί πραγματικά, ειδικά μιας και το Ισραήλ δεν έχει διαπράξει ποτέ εγκλήματα πολέμου. Αλλά έχει σχηματιστεί μια ισχυρή εντύπωση στη διεθνή κοινότητα, μόνο από τους Παλαιστίνιους, που κάνουν αυτόν τον ισχυρισμό, κι έχει ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, πως έχουμε διαπράξει εγκλήματα πολέμου.
Το δεύτερο μονοπάτι, που θα ακολουθήσουν οι Παλαιστίνιοι, μετά την πιθανή αποτυχία τους στα Ηνωμένα Έθνη, είναι να συνεχίσουν τη βίαιη δραστηριότητά τους. Έχουμε δει μερικά πρόωρα σημάδια βίας πρόσφατα, αν και το Ισραήλ φαίνεται να έχει περιορίσει με επιτυχία αυτό το κύμα τρομοκρατίας. Η συνεργασία στον τομέα τα ασφάλειας μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων είναι εξαιρετικά πολύτιμη επιχείρηση, που βοηθάει στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, που βλάπτει και το Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή. Αλλά, υπάρχει και μια συμβολική αξία σε αυτή τη συνεργασία και πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να τη διατηρήσουμε, ειδικά τώρα, που υπάρχει λόγος να φοβόμαστε, πως οι Παλαιστίνιοι μπορεί να διακόψουν τη συμμετοχή τους, όπως έχουν απειλήσει να κάνουν τόσες πολλές φορές.
Η αναμέτρηση στα Ηνωμένα Έθνη έρχεται σύντομα και η υποστήριξη των ΗΠΑ στο Ισραήλ είναι εξασφαλισμένη προς το παρόν, αλλά μελλοντικές διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν και να πιέσουν τις ΗΠΑ να αλλάξουν τη στάση τους και να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων κρατών-μελών. Είναι επίσης πιθανό όμως, οι Παλαιστίνιοι να έρθουν στα συγκαλά τους αν φτάσουν στο συμπέρασμα, πως το διεθνές κύρος τους κινδυνεύει.
Για το Ισραήλ το μάθημα είναι ξεκάθαρο. Μάθαμε στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα, πως δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε, πως οι ΗΠΑ θα μας προστατεύουν και θα ασκούν το δικαίωμα βέτο, που διαθέτουν για να υποστηρίξουν την ισραηλινή θέση.
Με άλλα λόγια, δεν έχουμε πλέον τις ΗΠΑ στο τσεπάκι μας.
http://www.jpost.com/Opinion/Opinion-The-US-is-no-longer-in-Israels-pocket-385154
http://icmu.nyc.gr/
http://dia-kosmos.blogspot.gr/