"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

Μην «πατάς το κουμπί» Κιμ! η Νότια Κορέα διαλύεται… μόνη της!

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Η Νότια Κορέα είναι μία από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες της Ασίας, και ένας από τους τέσσερις «δράκους»! 


Η επιθετικότητα, επομένως, που έχουν δείξει κάποιοι πολιτικοί της δυτικής αυτής χώρας το τελευταίο διάστημα, στο σημείο να χαλάσουν τις σχέσεις της ακόμη και με την Βόρεια Κορέα, που είναι το «σοσιαλιστικό της άλλο μισό», φαίνονταν αρχικά ακατανόητη. Όμως, δεν είναι πλέον τόσο ανεξήγητη! Οι υστερικές φωνές των πολιτικών, προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από το μεγάλο πρόβλημα, το οικονομικό! Το διαμάντι της χώρας, η «ναυπηγική της βιομηχανία» είναι στα πλαίσια κατάρρευσης!

Η είδηση φαίνεται τόσο απίστευτη, όσο το να προσγειωθεί ένα διαστημόπλοιο με εξωγήινους στο προεδρικό μέγαρο! Ο λόγος που φαίνεται απίστευτη δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Ν.Κορέα διαθέτει τις έξι (6) από τις 10 μεγαλύτερες εταιρίες του κόσμου στον κλάδο (οι άλλες 4 είναι ιαπωνικές και κινεζικές), αλλά και στην διάρθρωση της Κορεάτικης Οικονομίας, καθώς οι Κορεάτικες εταιρίες ανήκουν σε ομίλους (λέγονται chaebol) που, όπως στη μαφία βρίσκεται πάντα ο «νονός» να καλύψει τη ζημιά, έτσι και σ αυτές, διοχετεύονται πόροι, με αδιαφανή τρόπο, από άλλες εταιρίες του ομίλου! Όμως η είδηση είναι δυστυχώς αληθινή! 

Η STX Offshore and Shipbuilding Company, που αποτελεί καμάρι της Νότιας Κορέας, και την τρίτη μεγαλύτερη Ναυπηγική εταιρία του πλανήτη, βρίσκεται σε χρεοκοπία!

Η STX Offshore & Shipbuilding Co δεν είναι μια τυχαία εταιρία, καθώς θυγατρική της είναι η STX Europe AS εταιρία με έδρα στη Νορβηγία, και παραγωγικές δραστηριότητες σε Γαλλία και Φιλανδία, με δραστηριότητες όχι απλά σχεδιασμό και κατασκευή κρουαζιερόπλοιων, φερυμποτ, φορτηγών πλοίων και άλλων ειδικών πλοίων. Κατασκευάζει ως και πλοία που διασχίζουν τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής και Ανταρκτικής, αλλά και πολεμικά πλοία! Επίσης σχεδιάζει και κατασκευάζει τουρμπίνες και πολλά άλλα εξειδικευμένα προϊόντα που χρησιμοποιούνται σε καράβια και αλλού.

Το ότι οι πιστώτριες τράπεζες «τράβηξαν την μπρίζα» σε μια τόσο κολοσσιαία εταιρία είναι απλός! Ανακάλυψαν ότι ακόμη και αν η εταιρία πάρει όλα τα χρήματα από τις επερχόμενες παραγγελίες μετρητοίς, πράγμα αδύνατο καθώς οι παραγγελίες πληρώνονται σταδιακά και εξοφλούνται με το πέρας των εργασιών, εμφανίζει τρύπα της τάξης του 1 δις δολαρίων! Εν ολίγοις, η εταιρία είναι ήδη κατ ουσίαν χρεοκοπημένη! Ειδικοί του κλάδου εκτιμούν ότι η χρεοκοπία της STX αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου, καθώς σε αντίστοιχη κατάσταση είναι και οι άλλες εταιρίες του κλάδου, με χρέη μάλιστα που αυξάνονται σημαντικά στο τελευταίο διάστημα ενώ ο τζίρος τους την ιδια στιγμη μειώνεται (!), σήμα-εγγύηση- οτι πάνε για ‘φούντο’. Χρέη τα οποία ξεπερνούν τα 85 δις δολάρια!

Αυξημένα χρέη με πτωτικές πωλήσεις που γίνονται μάλιστα πλέον σε τιμές κάτω του κόστους λόγω κρίσης και χαμηλής ζήτησης. Αυτό συμβαίνει λόγω μείωσης του παγκόσμιου εμπορίου. Μείωσης που χτυπάει όλη την οικονομία της χώρας, καθώς η χώρα βιώνει τον 16ο μήνα συνεχούς πτώσης των εξαγωγών! Η πτώχευση εταιριών ναυπηγικής, σημαίνει με μαθηματική ακρίβεια την διάλυση σειράς κλάδων που τις εφοδιάζουν με πρώτες ύλες και έτοιμα προϊόντα, από σιδηροβιομηχανίες ως εταιρίες καλωδίων, ηλεκτρονικών και άλλες. Σημαίνει επίσης, ασφαλέστατα, αυξανόμενη πιθανότητα πτώχευσης κορεάτικων τραπεζών! 

Το ντόμινο χρεοκοπιών σε όλους σχεδόν τους βιομηχανικούς κλάδους της χώρας αλλά και τις τράπεζες, είναι κάτι που, αν χρεοκοπήσει ο κλάδος αυτός, αναμενόμενο. Αναμενόμενο για δύο λόγους. Λόγω του τεράστιου μεγέθους του κλάδου αλλά και επειδή οι Κορεάτικες εταιρίες στο σύνολό τους είναι οι πιο υπερδανεισμένες εταιρίες της Ασίας, με σχέση ξένων προς ίδια κεφάλαια σε πολλές περιπτώσεις 10 με 15 φορές! Δηλαδή για κάθε 1 δολάριο κεφαλαίων που διαθέτουν πολλές από αυτές, έχουν δανειστεί 10 ή και 15 δολάρια από άλλους!

Αν χρεοκοπήσουν οι Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering, η Hyundai Heavy Industries και η Samsung Heavy Industries, για παράδειγμα, που όντως κατά το 2015 ήταν ήδη ζημιογόνες, και το 2016 έχουν αυξημένες ζημιές, θα εξαφανιστούν ολόκληροι κλάδοι από την οικονομία της Νότιας Κορέας!

Αν όμως η Τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ασίας πάει για φούντο, την στιγμή που η πρώτη (Κινα) ήδη έχει μπεί σε κρίση από πέρσι, τότε το πρόβλημα δεν είναι τόσο μικρό όσο ως τώρα νομίζαμε. Εν ολίγοις, ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, δεν χρειάζεται να πατήσει κανένα υποθετικό ‘κουμπί’ για να ‘εξοντώσει’ τους πολιτικούς του …αντίπαλους, καθώς φαίνεται ότι οι ίδιοι , που ‘έστησαν τις εταιρίες’ εκεί σε σαθρά πλαίσια υπερδανεισμού και αδιαφανών πελατειακών σχέσεων, θα τα καταφέρουν σε αυτό θαυμάσια, καθώς οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια, από μόνοι τους, την χώρα σε …διάλυση!

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία

Το παρόν άρθρο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος, δεν αποτελεί οδηγό ή σύσταση για επενδύσεις οποιασδήποτε μορφής προς οιονδήποτε και για οτιδήποτε τίτλο ή παράγωγο αυτού.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ὁ Ὀβάμα εὐώνως δειπνεῖ

Τῷ προέδρῳ τῶν ΗΑΠ Βᾶρακ Ὀβάμα, ὃς ἔτυχε χθὲς ἐν τῷ Ἁνοῖ ὤν, ἔδοξε ὡς ἀγνώστῳ πολίτῃ δειπνεῖν. ὁ μὲν Ὀβάμα, τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ τῆς ἑσπέρας εἰς τὸ Βιετνὰμ τὸ πρῶτον ἀφικόμενος, τὸν ἔνδοξον Ἀμερικανὸν ὀψοποιὸν Ἀντώνιον Βουρδαῖν καλέσας, παρώρμησεν ἀκολουθεῖν πρὸς ὀψοπώλιον τι, ἐβούλετο γὰρ τῶν Βιετναμιτῶν "noodles" γεύσασθαι, ὁ δὲ ἄσμενος τὸν πρόεδρον εἰς εὔωνον ὀψοπώλιον τῆς πόλεως Ἁνοῖ προσήνεγκεν ἐν ᾦ ἐξῆν τοῖν δυοῖν τούτου τοῦ ἐδέσματος γεύσασθαι. τοῦτο τὸ δεῖπνον οὐκ ἦν ἐν τῷ καταλόγῳ τῶν ποιητέων ὃν οἱ τοῦ προέδρου πάρεδροι πρὸ τῆς πορείας παρεσκεύασαν, ἀλλὰ ἐνίοτε ἄριστόν ἐστιν τὰ νόμιμα καταλιπεῖν.

σχεδὸν πάντες οἳ ἔτυχον ἐν τῷ ὀψοπωλίῳ ὄντες ἐπιχώριοι πολῖται ἦσαν, ἴσως καὶ τουρισταί τινες· οἱ μὲν δημοσιογράφοι ἐβούλοντο τὸν πρόεδρον καὶ τὸν Α.Β. εἰς τὸ ὀψοπώλιον εἰσιόντας ἀκολουθεῖν, οἱ δὲ τοῦ προέδρου φύλακες οὐκ εἴασαν. ὅμως δὲ ὁ πρόεδρος οὐκ ἔλαθεν ἐκεῖ παρών (χαλεπώτατόν ἐστι τῷ τῶν ΗΑΠ προέδρῳ λανθάνειν, ὅστις ἂν ᾖ), πολλοὶ δὲ τῶν συσσίτων, τὸν Ὀβάμα ἀναγνωρίσαντες, φωτογραφίας τοῖς κινητοῖς τηλεφώνοις ἐποιήσαντο ἃς τοῖς φίλοις ταχέως διὰ τοῦ διαδικτύου ἔπεμψαν, καὶ δὴ καὶ ὁ Α.Β. αὐτὸς ἄγγελμα διὰ τοῦ Instagram ἔπεμψεν ἐν ᾧ πᾶσιν εἶπεν ὅτι ὁ δυνατώτατος ἄνθρωπος τῆς οἰκουμένης ἐκεῖ δειπνοίη. ἤδη δειπνήσαντες ἐκ τοῦ ὀψοπωλίου ἐξέβησαν, μακρὸς δὲ ὅμιλος ἔμενεν ἔξω πρὸς τῇ θύρᾳ.

ὁ Α.Β. εἶπεν ὅτι αὐτὸς ἀποτείσειε τὸ τοῦ προέδρου δεῖπνον, ὅμως δὲ οὐ διὰ τοῦτο πένης γενήσεται· τὸ τίμημα; ἓξ δολάρων.

http://www.akwn.net/

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

«Οι Έλληνες: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο» στο National Geographic Museum

Η έκθεση «Οι Έλληνες: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο» εγκαινιάζεται στις 2 Ιουνίου 2016, στον τελευταίο σταθμό της, το National Geographic Museum στην Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών, ολοκληρώνοντας έτσι με μεγάλη επιτυχία το ταξίδι της στη Βόρεια Αμερική. 

Πρώτος σταθμός της ήταν το Αρχαιολογικό Μουσείο Pointe-à-Callière Montreal Archaeology and History Complex στο Μόντρεαλ του Καναδά (από τις 12 Δεκεμβρίου 2014 έως τις 26 Απριλίου 2015) και ακολούθησε το Canadian Museum of History στην Οττάβα (από τις 5 Ιουνίου 2015 έως τις 12 Οκτωβρίου 2015). 

Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήρε το Field Museum στο Σικάγο (από τις 26 Νοεμβρίου 2015 έως τις 10 Απριλίου 2016). Η έκθεση παρουσιάζει ένα ανθρωποκεντρικό ταξίδι στον χρόνο, με θεματικό άξονα τους Έλληνες, όπως αυτοί αποκαλύπτονται με βάση τα ανασκαφικά δεδομένα και ιστορικά στοιχεία από τους προϊστορικούς μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους. 

Μέσα από τη ματιά διάσημων μυθικών και ιστορικών προσωπικοτήτων, όπως ο Αγαμέμνονας, ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Δημοσθένης, ο Περικλής, ο Φίλιππος Β’ και ο Μ. Αλέξανδρος, αλλά και απλών ανθρώπων, όπως ιερέων, πολεμιστών, αθλητών και πολιτών, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν τα ίχνη της Δημοκρατίας, της δυτικής φιλοσοφίας και των τεχνών πίσω στις ρίζες τους. 

Αυτή η διαχρονική παρουσίαση του ελληνικού πολιτισμού συμβάλλει στην πολιτιστική διπλωματία, εμφανίζοντας το άλλο πρόσωπο της Ελλάδας, τη στιγμή που η εικόνα της χώρας πλήττεται από την οικονομική κρίση. Η έκθεση, η οποία μέχρι σήμερα έχει προσελκύσει σχεδόν μισό εκατομμύριο επισκέπτες και περιλαμβάνει πάνω από 550 εκθέματα από 22 ελληνικά μουσεία, εγκαινιάζεται στις 2 Ιουνίου 2016. 

Την ελληνική πλευρά θα εκπροσωπήσει η γγ του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, γενική συντονίστρια του όλου εγχειρήματος. Εκτός από την έκθεση, το National Geographic δημιούργησε μία τρίωρη σειρά με τίτλο «Οι Έλληνες», η οποία θα μεταδίδεται από τις 21 Ιουνίου 2016. 

Προγράμματα για το κοινό και δημοσιεύσεις θα πλαισιώνουν την έκθεση. Η έκθεση «Τhe Greeks: Agamemnon to Alexander the Great» σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε σε άριστη συνεργασία του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με τα τέσσερα μουσεία του Καναδά και των ΗΠΑ, στα οποία φιλοξενήθηκε.

Πηγή: http://mignatiou.com/2016/05/i-ellines-apo-ton-agamemnona-ston-mega-alexandro-sto-national-geographic-museum/

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

H συμφωνία TTIP προκαλεί εντάσεις μεταξύ Ε.Ε. και ΗΠΑ

Η Κομισιόν προειδοποίησε σε email πως αν οι ΗΠΑ δεν αλλάξουν στάση στις διαπραγματεύσεις, δεν θα υπάρξει συμφωνία πριν από το τέλος της θητείας του Ομπάμα. 

Ενόχληση Αμερικανών για δημόσιες τοποθετήσεις Ευρωπαίων Αξιωματούχων. «Αγκάθι» το κεφάλαιο για γεωργία.

Οι εντάσεις ανάμεσα στην Ε.Ε. και στις ΗΠΑ για την έλλειψη προόδου στην διατλαντική εμπορική συμφωνία κλιμακώθηκαν την περασμένη εβδομάδα, με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν αιχμηρές δηλώσεις.

Όπως μεταδίδει το POLITICO, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποίησε σε email που έστειλε την Παρασκευή στους εκπροσώπους των 28 στις Βρυξέλλες πως αν οι ΗΠΑ δεν αλλάξουν προσέγγιση στις διαπραγματεύσεις για την TTIP, δεν θα υπάρξει συμφωνία πριν από το τέλος της θητείας του Μπαράκ Ομπάμα τον Ιανουάριο του 2017.

Στο email προς τους μόνιμους αντιπροσώπους στην Ε.Ε., η Κομισιόν άσκησε σκληρή κριτική στον εκπρόσωπο των ΗΠΑ στην Ε.Ε., Άντονι Γκάρντνερ, επειδή σύμφωνα με την ίδια έστειλε ένα «κάπως ασυνήθιστο» μήνυμα στους Ευρωπαίους ομολόγους του την περασμένη εβδομάδα.

Ο κ. Γκάρντνερ έγραψε στους 28 εκπροσώπους της Ε.Ε. στις 25 Μαίου, επικρίνοντας τον Ευρωπαίο Επίτροπο Γεωργίας, Φιλ Χόγκαν, επειδή έκανε μια σειρά από «παραπλανητικές δηλώσεις στον τύπο», ενώ προσέφερε και μια αναλυτική λίστα των δηλώσεων.

Η ανταλλαγή «λεκτικών πυρών» είναι σύμφωνα με το POLITICO το τελευταίο σημάδι των όλο και μεγαλύτερων αντιπαραθέσεων σχετικά με την συμφωνία για την TTIP, με την κάθε πλευρά να κατηγορεί την άλλη ότι δεν διαπραγματεύεται όσο θα έπρεπε.

Η γεωργική πολιτική είναι ένα από τα πιο επίμαχα από τα 27 κεφάλαια που βρίσκονται αυτήν την στιγμή υπό διαπραγμάτευση μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών για την συμφωνία. Όπως σημειώνει το POLITICO, κάθε πλευρά δέχεται ισχυρές πιέσεις από εγχώρια λόμπι.

Στο email προς τους εκπροσώπους της E.E. o κ. Γκάρντνερ έγραψε: «Όταν οι διαφορετικές απόψεις είναι κάτι το αναμενόμενο, ειδικά σε θέματα όπως η γεωργία, θα έπρεπε να διατυπώνονται κεκλεισμένων των θυρών και όχι δημόσια».

Ο κ. Γκάρντνερ πρόσθεσε ότι η θέση των ΗΠΑ είναι ότι «οι δασμοί της Ε.Ε. είναι δύο με τρεις φορές υψηλότεροι από ότι στις ΗΠΑ και ότι οι μη δασμολογικοί φραγμοί έχουν ουσιαστικά εξαφανίσει πολλές από τις βασικές μας εξαγωγές».

Στο email «απάντηση» της Κομισιόν, αναφέρεται πως οι ΗΠΑ δεν είναι πρόθυμες να δεσμευτούν σοβαρά σε τομείς που είναι σημαντικοί για την Ευρώπη, όπως η αποδοχή ενός συστήματος γεωγραφικών δεικτών.

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Βαδίζοντας προς το κραχ-η διεθνής ελίτ δεν δίστασε ποτέ να χρησιμοποιήσει το τελευταίο της χαρτί

Εάν δεν αποδώσει η οικονομική πολιτική, ούτε η φορολόγηση όλων των καταθέσεων με 25% για να διασωθεί το σύστημα, το τελευταίο χαρτί της ελίτ θα είναι ο πόλεμος – εκτός ίσως εάν καταργηθεί η ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών
.
Έχουν περάσει σχεδόν οκτώ χρόνια από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, όπου το παγκόσμιο σύστημα κινδύνευσε να καταρρεύσει – με αποτέλεσμα να αποφασιστεί η διάσωση των τραπεζών από τα κράτη, άρα από τους φορολογουμένους Πολίτες τους, επειδή θεωρήθηκαν πολύ μεγάλες για να χρεοκοπήσουν (too big to fail), χωρίς καν να τιμωρηθούν οι ένοχοι.
Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκαν τεράστια ελλείμματα στους προϋπολογισμούς των κρατών, αυξήθηκαν κατακόρυφα τα δημόσια χρέη, επίσης τα επιτόκια δανεισμού, ενώ ορισμένα χρεοκόπησαν, αδυνατώντας να χρηματοδοτηθούν από τις αγορές με βιώσιμα επιτόκια – όπως η Ελλάδα, καθώς επίσης οι υπόλοιπες χώρες του Νότου.
Για να ισοσκελιστούν τώρα τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς, αποφασίσθηκε η υιοθέτηση της πολιτικής λιτότητας – η οποία επιβάρυνε επίσης τους Πολίτες, αφού μειώθηκε ραγδαία το βιοτικό τους επίπεδο, ενώ υποχρεώθηκαν να υποστούν πολλές άλλες οδύνες, ειδικά οι Έλληνες. Οι ένοχοι της κρίσης όμως όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν και δεν πλήρωσαν απολύτως τίποτα για την καταστροφή που προκάλεσαν αλλά, αντίθετα, αμείφθηκαν για τη συμπεριφορά τους – αφού τέθηκαν στη διάθεση τους οι τεράστιες ποσότητες χρημάτων που δημιουργήθηκαν από τις κεντρικές τράπεζες, με μηδενικά επιτόκια.
Τα χρήματα αυτά δεν διατέθηκαν για την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, με την άνοδο του ρυθμού ανάπτυξης – παρά το ότι οι κεντρικές τράπεζες, καθώς επίσης οι υπόλοιποι πολιτικοί, έμμισθοι υπηρέτες της οικονομικής εξουσίας, ισχυρίζονται το αντίθετο, παραπλανώντας τους Πολίτες. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους τοποθετήθηκε στα χρηματιστήρια, με αποτέλεσμα να συνεχισθεί απρόσκοπτα η κερδοσκοπία – διευκολύνοντας τη μεταφορά του πλούτου από το 99% του πληθυσμού στο 1% των ελίτ (γράφημα).
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - Η εξέλιξη στον αριθμό των δισεκατομμυριούχων, σε σύγκριση με την εξέλιξη στον πλούτο ενός μέσου νοικοκυριού.
.
Ακόμη χειρότερα, ο χρηματοπιστωτικός κλάδος αποθρασύνθηκε εντελώς, ρισκάροντας πολύ περισσότερο – αφού είναι πλέον βέβαιος πως θα διασωθεί ξανά, εάν κάνει τα ίδια λάθη. Την ίδια στιγμή η πραγματική οικονομία μένει στάσιμη ή/και συρρικνώνεται, επειδή το «αίμα» της απορροφάται από τις αγορές – ενώ η ζήτηση μειώνεται, λόγω της πτώσης των πραγματικών εισοδημάτων εξαιτίας της πολιτικής λιτότητας, της υπερχρέωσης, καθώς επίσης των χρεοκοπιών που προκαλεί.
Παράλληλα, περιορίζεται συνεχώς η πιστοληπτική ικανότητα του μικρομεσαίου ιδιωτικού τομέα, οπότε δυσχεραίνεται η παροχή δανείων για επενδυτικούς ή/και καταναλωτικούς σκοπούς – η ύφεση ισολογισμών διευρύνεται (ανάλυση) και το καθοδικό σπιράλ του θανάτου, ο καταραμένος κύκλος όπως αποκαλείται διαφορετικά, επιταχύνεται, οδηγώντας σε νέα αδιέξοδα.
.

Οι διαστρεβλώσεις που προκαλούν οι κεντρικές τράπεζες

Συνεχίζοντας, παρά το ότι θεωρείται πως δεν υπάρχουν πληθωριστικές πιέσεις, η συνεχής εκτύπωση χρημάτων έχει δημιουργήσει μεγάλο πληθωρισμό στα πάγια περιουσιακά στοιχεία – με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα τεράστιες φούσκες στα ομόλογα, στις μετοχές και στα ακίνητα, όπου έχουν τοποθετηθεί τα νέα χρήματα.
Οι φούσκες αυτές, έχοντας ενισχυθεί από την παρασιτική συμπεριφορά πολλών εταιριών, (όπως η επαναγορά μετοχών για να αυξηθεί η τιμή τους, αντί για τη διενέργεια επενδύσεων με στόχο την αύξηση του τζίρου και των κερδών τους – η οποία θα βοηθούσε στην κλιμάκωση του ρυθμού ανάπτυξης και στην καταπολέμηση της ανεργίας), κινδυνεύουν κάθε στιγμή να σπάσουν – προκαλώντας πανικό στις αγορές.
Επί πλέον, η αστάθεια του συστήματος επιδεινώνεται από τα αρνητικά επιτόκια, τα οποία προσφέρουν κίνητρο στις τράπεζες να αναλάβουν μεγαλύτερα ρίσκα – αφού δεν τις συμφέρει να τοποθετούν τα χρήματα τους στις κεντρικές, πληρώνοντας αντί να εισπράττουν τόκους. Ανάλογα συμπεριφέρονται οι ασφαλιστικές εταιρίες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, καθώς επίσης όλοι οι υπόλοιποι, παραδοσιακά συντηρητικοί επενδυτές – πόσο μάλλον όταν τα σημερινά, τεχνητά χαμηλά επιτόκια των κρατικών ομολόγων, προσφέρουν ανάλογα κίνητρα ανάληψης μεγαλύτερου ρίσκου.
Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει στο να εμποδίζουν οι κεντρικές τράπεζες ακόμη και τις ομαλές διορθώσεις των χρηματιστηρίων, επεμβαίνοντας στις αγορές – όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας, η κεντρική τράπεζα της οποίας αυξάνει συνεχώς τις αγορές μετοχών ιαπωνικών επιχειρήσεων. Η αιτία είναι ο φόβος τους ότι, ακόμη και μία μικρή πτώση θα μπορούσε να προκαλέσει μία αλυσιδωτή αντίδραση – η οποία θα οδηγούσε στην κατάρρευση του συστήματος.
Με τον τρόπο αυτό όμως διαστρεβλώνονται οι αγορές παγίων όλο και περισσότερο, ενώ οι φούσκες είναι ήδη μεγαλύτερες από ποτέ – με τη σημαντικότερη απειλή να διαγράφεται στον ορίζοντα από τον κλάδο των παραγώγων, ο οποίος υπολογίζεται από την BIS στα 500 τρις $ (επτά φορές μεγαλύτερος από το παγκόσμιο ΑΕΠ), ενώ από πολλούς άλλους (insiders) στο 1.500 τρις $. Μεταξύ αυτών, μεγάλο κίνδυνο αποτελούν τα CDS (ασφάλειες έναντι πιστωτικών κινδύνων), καθώς επίσης οι συμβάσεις ανταλλαγής επιτοκίων (interest rate swaps). Ειδικότερα τα εξής:
(α)  Όπως είναι γνωστό, με τα ασφαλιστικά συμβόλαια έναντι πιστωτικών κινδύνων (CDS) δεν ασφαλίζει κανείς μόνο το δικό του ρίσκο αλλά, επίσης, μπορεί να αγοράσει προϊόντα που ασφαλίζουν άλλους – οπότε έχει κάθε κίνητρο να χρεοκοπήσουν αυτοί οι άλλοι, είτε είναι επιχειρήσεις, είτε κράτη, έτσι ώστε να εισπράξει τα «ασφάλιστρα».
Το γεγονός αυτό το διαπιστώσαμε στην ελληνική κρίση του 2009, όπου ορισμένοι κέρδισαν τεράστια ποσά στοιχηματίζοντας (και βοηθώντας να προκληθεί) στην ελληνική χρεοκοπία – ενώ αποτελεί ένα μέσον πίεσης, η οποία ασκείται στις κεντρικές τράπεζες για να διασώζουν τις μεγάλες εταιρείες που απειλούνται με χρεοκοπία, αφού διαφορετικά οι τράπεζες που πουλούν τα CDS και πρέπει να τα εξοφλούν, κινδυνεύουν να πτωχεύσουν. 
(β)  Οι συμβάσεις ανταλλαγής επιτοκίων αποτελούν σήμερα την κυριότερη αιτία, λόγω της οποίας οι κεντρικές τράπεζες αδυνατούν να αυξήσουν τα βασικά τους επιτόκια – αφού με αυτές ασφαλίζονται οι επιχειρήσεις και τα κράτη για τις ζημίες τους, από τυχόν διακυμάνσεις των επιτοκίων.
Επειδή τώρα ο όγκος τους είναι τεράστιος, αφού προβλέπεται από τις αγορές πως δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον η πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, ενώ φτάνει στο τέλος της, οι κεντρικές τράπεζες διστάζουν να το αποφασίσουν – λόγω του ότι δεν είναι σε θέση να προϋπολογίσουν τις συνέπειες.
Συμπερασματικά λοιπόν, αυτό που τους απομένει είναι η συνέχιση της ίδια πολιτικής, εις βάρος των καταθετών – γεγονός που όμως ανατροφοδοτεί περαιτέρω τις φούσκες οι οποίες, όταν εκραγούν, θα κοστίσουν τεράστια ποσά στους φορολογουμένους Πολίτες (διασώσεις τραπεζών, κρατών κοκ.).
.

Τα επόμενα στάδια της κρίσης

Περαιτέρω, αυτά που βιώνουν οι περισσότερες χώρες είναι τα εξής: Οι επιχειρήσεις κάνουν ότι μπορούν για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους, με αποτέλεσμα να μειώνουν τους μισθούς των εργαζομένων τους, καθώς επίσης να απολύουν ένα μέρος από αυτούς – έτσι ώστε να έχουν τη στήριξη των επενδυτών.
Από την άλλη πλευρά οι κυβερνήσεις, στα πλαίσια της πολιτικής λιτότητας, συρρικνώνουν τις δαπάνες για την υγεία, για την παιδεία, για τις συντάξεις, για τις υποδομές κοκ., μειώνοντας επί πλέον τους μισθούς και τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων – επίσης για να έχουν τη στήριξη των αγορών (ή των δανειστών τους, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας). Έτσι τα κράτη δεν συμβάλλουν στην άνοδο του ρυθμού ανάπτυξης (ΑΕΠ = κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες δαπάνες + εμπορικό πλεόνασμα), αλλά, αντίθετα, τροφοδοτούν την ύφεση.
Παράλληλα, ορισμένα από αυτά έχουν ήδη υποχρεωθεί να ενισχύσουν τους μηχανισμούς προστασίας και επιτήρησης (στρατό, αστυνομία και μυστικές υπηρεσίες), επειδή προβλέπουν μαζικές εξεγέρσεις των Πολιτών τους – ενώ δέχονται επί πλέον μεταναστευτικά κύματα από χώρες που δεν είναι ήδη σε θέση να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των Πολιτών τους ή έχει ξεσπάσει πόλεμος.
Ειδικά στην Ευρώπη, εάν δεν μπορέσουν τελικά να επιβιώσουν κάποιες τράπεζες, αφού ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της ηπείρου μας είναι σε άθλια κατάσταση, τότε θα επιβληθεί η εκ των έσω διάσωση τους (Bail-in) – διαδοχικά από τους μετόχους, από τους ομολογιούχους και από τους καταθέτες τους, κάτι που έχει πια θεσμοθετηθεί. Ήδη πάντως αρκετές ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν επιβάλλει ένα είδος «de facto» ελέγχων κεφαλαίων,  με την έννοια πως δεν επιτρέπουν την άμεση ανάληψη όλων των καταθέσεων – χρησιμοποιώντας διάφορες δικαιολογίες.
Εάν δεν αποδώσει ούτε αυτό το μέτρο, πόσο μάλλον εάν σημειωθεί ενδιάμεσα ένα μεγάλο κραχ για τους λόγους που προαναφέραμε, ειδικά εάν οι ισχυροί επενδυτές αποσύρουν πανικοβλημένοι τα χρήματα τους φοβούμενοι πως θα τα χάσουν, τότε προβλέπεται πως θα υιοθετηθεί η γνωστή πρόταση του ΔΝΤ από το 2013 (πηγή) – ένας μοναδικός φόρος ύψους 25% σε όλες τις τραπεζικές καταθέσεις, για τη διάσωση του συστήματος.
Η τελευταία επιλογή πάντως, όσον αφορά τη διάσωση του συστήματος, δεν είναι άλλη από αυτήν που υιοθετήθηκε το 1914 και το 1940: ο πόλεμος, για τον οποίο προετοιμάζεται ήδη η δυτική ελίτ (άρθρο), έχοντας βρει από καιρό το θύμα. Πρόκειται φυσικά για τη Ρωσία, η οποία διαισθάνεται πού αποσκοπεί η συνεχής περικύκλωση της από το ΝΑΤΟ, καθώς επίσης η «δαιμονοποίηση» του προέδρου Putin.
Εάν τώρα πιστεύει κανείς ότι, η ελίτ αυτή έχει ηθικούς ενδοιασμούς και δεν θα το επιχειρήσει, κάνει μεγάλο λάθος – αφού, με κριτήριο την ιστορία, όποτε το σύστημα απειλούταν υπαρξιακά, τότε η ελίτ δεν δίστασε ποτέ να χρησιμοποιήσει το τελευταίο της χαρτί. Άλλωστε η ίδια δεν χάνει ποτέ αλλά, αντίθετα, επωφελείται, ειδικά από τους πολέμους – οπότε έχει πολλαπλά κίνητρα για να «πατήσει τη σκανδάλη».
.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, οι εξελίξεις αυτές δεν είναι νομοτελειακές, ενώ υπάρχουν φυσικά πολλές άλλες λύσεις – μία από τις οποίες είναι ίσως η εθνικοποίηση των κεντρικών τραπεζών από τις κυβερνήσεις, με την έννοια της κατάργησης της ανεξαρτησίας τους. Η ανεξαρτησία αυτή αφενός μεν δεν είναι κάτι που συνέβη πολύ παλαιά, αφετέρου δεν θα δημιουργούσε προβλήματα στον τομέα του πληθωρισμού – λόγω του οποίου αποφασίσθηκε κάποτε η ανεξαρτησία τους.
Σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων του πλανήτηπρος όφελος του 99% των ανθρώπων – αν και δεν πρόκειται να συμφωνήσει η ελίτ, επειδή δεν θα ήθελε ποτέ να χάσει την όρνιθα που τις γεννάει χρυσά αυγά. Κάτι τέτοιο φαίνεται πάντως να σχεδιάζει η Ρωσία (άρθρο), αν και δεν διατυπώθηκε σωστά – αφού μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να απαλλαχθεί κανείς από το δυτικόσύστημα του χρέους.
Είναι όμως ένα θέμα, στο οποίο θα αναφερθούμε σε επόμενη ανάλυση μας – ενώ συνδέεται άμεσα με την κατάργηση του μονοπωλίου των εμπορικών τραπεζών, όσον αφορά τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά μέσω της παροχής δανείων, καθώς επίσης του, μέσω αυτών, δανεισμού των κρατών (Βιβλιογραφία: E.Wolf).
.
Black-Strip
Vassilis Viliardos
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Το οικονομικό ΝΑΤΟ

Η ΤΤΙΡ δεν είναι απλά μία εμπορική συμφωνία των δύο ηπείρων, αλλά η προσπάθεια της απόλυτης κυριαρχίας της Δύσης στον πλανήτη – πίσω της δε ευρίσκεται η «ελίτ των ελίτ», στην οποία ανήκουν τα πολυεθνικά μεγαθήρια και οι ισχυρότερες τράπεζες.

Αρχείο – συλλογή διαχρονικών και εκπαιδευτικών αναλύσεων
.
Η διατλαντική συμφωνία TTIP, στην εγκληματικότητα της οποίας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές (άρθρο), έδειξε για μία ακόμη φορά το «πρόσωπο» της – όταν μεταφέρθηκαν τα έγγραφα στο Βερολίνο, με την προϋπόθεση να έχουν ελάχιστοι πρόσβαση στην ανάγνωση τους, καθώς επίσης με την απαγόρευση να (μη) γίνουν γνωστά στους Γερμανούς βουλευτές! Στα πλαίσια αυτά, το παράδειγμα της Ουρουγουάης που ακολουθεί, ίσως βοηθήσει καλύτερα στην κατανόηση των κινδύνων που εμπεριέχει:
Αναλυτικότερα, όταν διαπιστώθηκε στη χώρα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν από το κάπνισμα,αποφασίσθηκε δημοκρατικά από τη Βουλή η προσπάθεια μείωσης του, μέσω της αναγραφής στα πακέτα των τσιγάρων, των κινδύνων για την υγεία – όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα.
Το γεγονός αυτό συνέβη πριν από δέκα χρόνια, έως ότου το 2010 ο όμιλος παραγωγής τσιγάρων Philip Morris κατέθεσε αγωγή εναντίον της Ουρουγουάης – την οποία θα εκδικάσει ένα ιδιωτικό, μη δημοκρατικά νομιμοποιημένο δικαστήριο, πίσω από κλειστές πόρτες! Το δικαστήριο αυτό θα αποφασίσει εάν ο νόμος που ψήφισε η Βουλή της χώρας θα παραμείνει σε ισχύ ή εάν εμποδίζει (περιορίζει) παράνομα τις επενδύσεις του πολυεθνικού ομίλου – ο οποίος απαιτεί αποζημίωση.
Εκτός αυτού, το περιεχόμενο της αγωγής δεν δίνεται στη δημοσιότητα, ενώ ορισμένα ΜΜΕ αναφέρουν πως το ύψος της αποζημίωσης μπορεί να φτάσει στα 2 δις $ (πηγή) – όσο δηλαδή το ένα έκτο περίπου του ΑΕΠ της Ουρουγουάης (στην περίπτωση της Ελλάδας θα ήταν θεωρητικά περί τα 30 δις €).
Συνεχίζοντας, αυτού του είδους τα ιδιωτικά δικαστήρια θα μπορούσαν να δημιουργηθούν σε παγκόσμια κλίμακα, εάν αποφασισθεί τελικά η συμφωνία TTIP – η οποία θα είναι πολύ πιο οδυνηρή για τις αναδυόμενες οικονομίες, όπου ζουν οι φτωχότεροι των ανθρώπων, αφού στην προκειμένη περίπτωση θα αποτελούσε θέμα ζωής και θανάτου.
Η αιτία είναι προφανώς το ότι, ακόμη και η παραμικρή μείωση των εισοδημάτων τους, μέσω της αύξησης των τιμών του νερού (συμφωνία TISA) ή των φαρμάκων, απειλεί αυτόματα την επιβίωση τους – ενώ, παρά το ότι η διατλαντική συμφωνία της ΕΕ με τις Η.Π.Α. τις αφορά, θα έχει δηλαδή σοβαρές συνέπειες για τις ίδιες, δεν ενημερώνονται από κανέναν για τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες διατηρούνται σκόπιμα μυστικές.
Οι ειδικοί κρούουν φυσικά τον κώδωνα του κινδύνου, ειδικά για τις φτωχές χώρες – ενώ η οργάνωση «Food watch»θεωρεί πως η συμφωνία αποτελεί ένα πραγματικό πρόγραμμα εξαθλίωσης των φτωχότερων χωρών του κόσμου (πηγή)
Παράλληλα κυκλοφορούν θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες η παγκόσμια ελίτ σκοπεύει να μειώσει τον πληθυσμό του πλανήτη με εγκληματικές μεθόδους –  περιορίζοντας ταυτόχρονα το προσδόκιμο ζωής για τις φτωχότερες χώρες, καθώς επίσης για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα.
Περαιτέρω, όταν ψηφισθεί η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ, θα δημιουργηθεί μία οικονομική περιοχή με 800 εκ. καταναλωτές, η οποία θα κατέχει το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ – με αποτέλεσμα οι κανόνες που θα υιοθετούνται να είναι έμμεσα δεσμευτικοί για όλες τις άλλες χώρες, αφού τυχόν αλλαγή των «εμπορικών ροών» θα αποξέραινε (μεταφορικά) όλους όσους θα απομονώνονταν, αρνούμενοι να αποδεχθούν τους κανόνες.
Ουσιαστικά μοιάζει σαν να ενώνονται δύο τεράστιες επιχειρήσεις, οι οποίες μονοπωλούν την παγκόσμια αγορά – οπότε όλοι όσοι δεν συνεργάζονται μαζί τους ή δεν αποδέχονται χωρίς καμία αντίρρηση τους όρους τους, είναι αυτόματα καταδικασμένοι. Για παράδειγμα, εάν κάποια χώρα δεν μπορεί να εξάγει τα προϊόντα της στη μεγάλη αυτή αγορά «ΕΕ-Η.Π.Α.» ή δεν ενισχύεται από τους Πολίτες της ο τουρισμός της, τότε οι δυνατότητες επιβίωσης της μειώνονται σε μεγάλο βαθμό.
Στην πραγματικότητα βέβαια δεν πρόκειται για μία εμπορική συμφωνία των δύο ηπείρων – αλλά για την προσπάθεια της απόλυτης κυριαρχίας στον πλανήτη, όπου πίσω από την ΤΤΙΡ ευρίσκεται η ελίτ των ελίτ, στην οποία ανήκουν τα πολυεθνικά μεγαθήρια, καθώς επίσης οι ισχυρότερες τράπεζες.
Όπως αποκάλεσε δε τη συμφωνία η κυρία Clinton, πρόκειται για ένα οικονομικό ΝΑΤΟ – για μία συμμαχία δηλαδή της Δύσης στον οικονομικό τομέα (πηγή), αντίστοιχη με αυτήν στο στρατιωτικό. Επομένως, με την ΤΤΙΡ  γίνεται προσπάθεια τοποθέτησης των κανόνων που θα ισχύουν στον 21ο αιώνα – από τους οποίους δεν θα μπορούν να ξεφύγουν ούτε οι μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία.
.

Τα επακόλουθα της συμφωνίας

(α)  Η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας: Όπως είναι γνωστό, τα περισσότερα δικαιώματα (πατέντες) ανήκουν στις δυτικές πολυεθνικές – οπότε, η ισχυρότερη και πιο μακροπρόθεσμη προστασία, θα δημιουργήσει τεράστια μονοπώλια. Στα φάρμακα, εάν δεν υπήρχαν τα γενόσημα, τα οποία ουσιαστικά αντιγράφουν τα πρωτότυπα, οι τιμές τους για τις φτωχότερες χώρες θα παρέμεναν απρόσιτες.
Για παράδειγμα, τα φάρμακα εναντίον του Aids κόστιζαν το 2000 περισσότερο από 10.000 $ ετησίως, ενώ μετά την παραγωγή των γενοσήμων από την Ινδία, οι τιμές τους μειώθηκαν στα 60 $ ετησίως – με αποτέλεσμα να έχουν πλέον πρόσβαση σε αυτά πάνω από 11 εκ. άνθρωποι, οπότε να μπορούν να θεραπεύονται και να μην πεθαίνουν.
(β)  Οι ιδιωτικοποιήσεις: Στην περίπτωση της αποκρατικοποίησης των κοινωφελών επιχειρήσεων, όπως η ενέργεια, η ύδρευση ή τα νοσοκομεία, δεν θα επιτρέπεται πλέον η εθνικοποίηση τους, με βάση τη συμφωνία ΤΤΙΡ. Βέβαια, η Κομισιόν ισχυρίζεται πως δεν θα επιτραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις του νερού, μετά τις διαμαρτυρίες των Ευρωπαίων – κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από τη συμφωνία με τον Καναδά (CETA –πηγή).
Το αποτέλεσμα θα ήταν η ραγδαία αύξηση των τιμών, όπως στο παράδειγμα της Βολιβίας, η οποία πούλησε το 1999 την κρατική εταιρεία ύδρευσης σε ένα κονσόρτσιουμ πολυεθνικών – με αποτέλεσμα να τριπλασιαστούν οι τιμές (εθνικοποιήθηκε ξανά αργότερα).
(γ)  Η μείωση των εξαγωγικών δασμών: Ορισμένες χώρες επιβάλλουν δασμούς, για παράδειγμα οι αφρικανικές στις εξαγωγές ενέργειας, έτσι ώστε να αναπτυχθεί η δική τους βιομηχανία – ενώ τους χρειάζονται για να καλύπτουν τις δαπάνες του προϋπολογισμού τους. Επομένως, η μείωση τους θα είχε αρνητικά επακόλουθα για τις οικονομίες τους.
(δ)  Τα ιδιωτικά δικαστήρια: Θα αποφασίζουν ακόμη και για τους νόμους που ψηφίζουν τα Κοινοβούλια, όπως στο παράδειγμα της Ουρουγουάης – επιβάλλοντας τεράστιες αποζημιώσεις στα κράτη, σε τυχόν μη συμμόρφωσή τους με τις απαιτήσεις των πολυεθνικών.
Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν πολλές άλλες ιδιαιτερότητες, οι περισσότερες των οποίων διατηρούνται κρυφές, με τη βοήθεια των πολιτικών, οι οποίοι υπηρετούν σε μεγάλο ποσοστό τους την παγκόσμια ελίτ – ειδικά το χρηματοπιστωτικό κτήνος. Θα ασχοληθούμε λοιπόν πολλές φορές με το θέμα, το οποίο είναι ένα από τα πλέον σημαντικά της εποχής μας.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η TTIP η CETA και η TISA

Μέσω των τριών ανίερων, μυστικών διατλαντικών συμφωνιών, γίνεται προσπάθεια να υποδουλωθούν πλήρως οι Πολίτες από την παγκόσμια ελίτ – με την πλήρη κατάργηση της εθνικής τους κυριαρχίας, της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου   
.
«Με τις συμφωνίες TTIP και CETA, οι μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις του πλανήτη και τα λόμπι τους, αποκτούν άνευ προηγουμένου εξουσίες – αφού θα μπορούν να επηρεάζουν και να αλλάζουν τη νομοθεσία προς όφελός τους ή να μηνύουν σε ιδιωτικά δικαστήρια τις κυβερνήσεις που δεν συμμορφώνονται.
Σε αυτό το πλαίσιο, καμία χώρα δεν θα έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί επενδύσεις ή προϊόντα μιας εταιρείας, ακόμα και αν αυτά ενέχουν κινδύνους για την υγεία των πολιτών, το περιβάλλον ή τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η καλλιέργεια μεταλλαγμένων, την οποία η Ελλάδα μέχρι στιγμής απαγορεύει, αλλά υπό το καθεστώς της TTIP και της CETA θα αναγκαστεί να δεχτεί.
Αυτή τη στιγμή όμως έχουμε μία μοναδική ευκαιρία. Η διαρροή των μυστικών κειμένων της TTIP από το ολλανδικό γραφείο της Greenpeace προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις ενάντια στη συμφωνία από πληθώρα πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών φορέων στην Ευρώπη. Η έμπρακτη εναντίωση του αρμόδιου Έλληνα υπουργού για θέματα εμπορίου, στην TTIP και τη CETA, είναι όχι μόνο ζήτημα εθνικού συμφέροντος, αλλά και ηθικού χρέους» (Greenpeace).
.

Ανάλυση

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ασφαλώς πολύ μεγάλα προβλήματα, τα οποία εμποδίζουν τόσο την κυβέρνηση, όσο και τους Πολίτες της, να ασχοληθούν με θέματα που αφορούν γενικότερα τον πλανήτη – όπως είναι οι παραπάνω ανίερες, μυστικές συμφωνίες, τις οποίες προωθούν οι αμερικανικές πολυεθνικές (σχεδόν το 50% των γερμανικών πολυεθνικών ανήκει σε ξένους), με τη Greenpeace να προσπαθεί να αντισταθεί.
Εν τούτοις, οι Έλληνες οφείλουν να ασχοληθούν με αυτά τα θέματα, μεταξύ άλλων επειδή οι θηριώδεις ιδιωτικοποιήσεις που τους επιβάλλονται, αφορούν και τις κοινωφελείς επιχειρήσεις τους – οι οποίες θα αποκτηθούν από τις πολυεθνικές, σε εξευτελιστικές τιμές, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην περαιτέρω εξαθλίωση τους.
Ειδικότερα, όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, η επόμενη μέθοδος λεηλασίας της Δύσης από τους ελίτ της είναι η επιβολή συμφωνιών, όπως η CETA, η TTIP, η TISA κοκ. – με αποκορύφωμα τη δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ (ανάλυση). Οι συμβάσεις αυτές παρουσιάζονται ως ωφέλιμες για όλους τους συμμετέχοντες, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ανίερες, μυστικές συμφωνίες, οι οποίες εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα – όπως ο έλεγχος των νόμων των κυρίαρχων κρατών, εκ μέρους των πολυεθνικών.
Για παράδειγμα, το εθνικό σύστημα υγείας της Μ. Βρετανίας, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τους φορολογουμένους της, μέσω της συμφωνίας ΤΤΙΡ θα «δικαστεί» από ιδιωτικά δικαστήρια – επειδή εμποδίζει τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών! Έτσι θα μπορούν να επιβληθούν πρόστιμα και αποζημιώσεις στην κυβέρνηση της χώρας από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες – ενώ δεν είναι απίθανο να υποχρεωθεί τελικά να καταργήσει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας πάντως αρνήθηκε να αποκαλύψει τα έγγραφα, τα οποία περιγράφουν τις συνέπειες της ΤΤΙΡ για το συγκεκριμένο θέμα (πηγή) – τεκμηριώνοντας έτσι πως πράγματι δεν υπηρετεί τους Πολίτες που τον εξέλεξαν. Δεν υπάρχει πάντως καμία αμφιβολία πως η Μ. Βρετανία δεν είναι η μοναδική δυτική χώρα, η κυβέρνηση της οποίας έχει στόχο να μεταφέρει όλους τους δημόσιους τομείς στα χέρια των ιδιωτών (πηγή) – με αποτέλεσμα να μετατραπούν οι Πολίτες σε όμηρους τους.
Αυτού του είδους οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα τους στις Η.Π.Α. – ενώ αποτελούν τη βασική αιτία, λόγω της οποίας αυξάνονται συνεχώς οι στρατιωτικές δαπάνες της υπερδύναμης. Για παράδειγμα, η αποκρατικοποίηση των αμερικανικών φυλακών είχε σαν αποτέλεσμα να οδηγηθούν πολλοί αθώοι Πολίτες πίσω από τα σίδερα – όπου εργάζονται υποχρεωτικά για 0,79 Σεντ την ώρα, παράγοντας προϊόντα για ιδιωτικές εταιρείες που προμηθεύουν το στρατό ή για άλλες επιχειρήσεις (πηγή: Roberts).
Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, διεφθαρμένοι εισαγγελείς και διαφθαρμένοι δικαστές στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού, συμμετέχουν στη μεγαλύτερη δυνατή αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων, χρησιμοποιώντας ως σκλάβους τους φυλακισμένους – ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι επαινούν τις ιδιωτικές φυλακές, ισχυριζόμενοι πως λειτουργούν πολύ πιο αποδοτικά από τις κρατικές. Δεν αναφέρουν φυσικά πως η αποδοτικότητα τους στηρίζεται στην εργασία σκλάβων – αφού αμείβονται πλουσιοπάροχα για να το παραλείψουν.
Περαιτέρω σε ολόκληρη τη Δύση οι κυβερνήσεις, οι οποίες ελέγχονται από τις Η.Π.Α., προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποπροσανατολίσουν τους λαούς τους από το αναμφίβολο γεγονός ότι, τους ξεπουλάνε. Ειδικά στην Ευρώπη, η διαδικασία αυτή επιτυγχάνεται με την επικέντρωση των δημοσίων συζητήσεων στο προσφυγικό πρόβλημα – το οποίο παραδόξως αφορά μόνο τους Σύριους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι θεωρούνται αυθαίρετα ως παράνομοι μετανάστες.
Κανένας δεν αναρωτιέται βέβαια γιατί οι Πολίτες άλλων χωρών, όπως της Λιβύης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν κοκ., οι πατρίδες των οποίων επίσης βομβαρδίστηκαν, δεν είναι πρόσφυγες – ενώ δεν δίνεται καμία σημασία στις αιτίες της μαζικής μετανάστευσης και της τρομοκρατίας, οι οποίες δεν είναι άλλες από την πείνα που έχει προκαλέσει η Δύση, ληστεύοντας όλα αυτά τα κράτη και τους πολέμους που διεξάγει.
Ενώ λοιπόν η λεηλασία έχει διευρυνθεί στις δυτικές πλέον χώρες και στις κοινωνίες τους, προβάλλεται το τρομακτικό θέαμα άλλων, πολύ πιο φτωχών και ταλαιπωρημένων λαών –έτσι ώστε αφενός μεν να μην παραπονιέται κανείς για τη φτωχοποίηση του, αφετέρου να του προκαλούνται συναισθήματα φόβου, τα οποία εξουδετερώνουν όλες τις υγιείς αντιστάσεις του.
Δεν πρέπει λοιπόν να απορούμε καθόλου με τη νεκρική σιωπή των αμνών που βασιλεύει – για τους λαούς δηλαδή που δεν διαμαρτύρονται, παρά το ότι οδηγούνται με τη σειρά στο ικρίωμα. Αντίθετα, όλα εξελίσσονται σωστά και προγραμματισμένα, χωρίς να γίνονται καθόλου λάθη – είτε μας αρέσει, είτε όχι. Ειδικά όσον αφορά τώρα τις μυστικές, διαβολικές συμφωνίες, τα εξής:
.

Η ΤΤΙΡ

Η διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership – TTIP), προηγουμένως διατλαντική συμφωνία ελευθέρου εμπορίου (TAFTA), αποτελεί μία πρόταση προστασίας του ελευθέρου εμπορίου και των επενδύσεων, με τη μορφή μίας διεθνούς συνθήκης μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α. Οι ακριβείς προϋποθέσεις διαπραγματεύονται από τον Ιούλιο του 2013, με ολόκληρη τη διαδικασία να διεξάγεται αδιαφανώς, πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες.
Ως πρόδρομος της θεωρείται η πολυμερής συμφωνία για τις επενδύσεις (Multilateral Agreement of Investment –MIAη οποία, τη δεκαετία του 1990, προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις εκ μέρους ακτιβιστών και ΜΚΟ. Η ΤΤΙΡ έχει πολλές ομοιότητες με την CETA, η οποία είναι μία ανάλογη συμφωνία της ΕΕ με τον Καναδά που θα αναλύσουμε παρακάτω – ενώ και οι δύο συνδέονται με τη διεθνή εμπορική συμφωνία κατά της παραποίησης (ACTA), η οποία απέτυχε λόγω των διαμαρτυριών εναντίον της από τους Πολίτες των χωρών της ΕΕ και των Η.Π.Α.
Σύμφωνα με αυτά που δημοσιοποιούνται, ο στόχος της ΤΤΙΡ είναι η κατάργηση των δασμολογικών και μη δασμολογικών «φραγμών», μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ, με στόχο την άνοδο του ρυθμού ανάπτυξης σε όλες τις χώρες που θα συμμετέχουν – λόγω της μείωσης του κόστους των εξαγωγικών επιχειρήσεων, η οποία θα αύξανε τους τζίρους τους. Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ της ΕΕ και των Η.Π.Α. το 2013, σε δις €, φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί:
.
ΔείκτεςΠροϊόνταΥπηρεσίεςΣύνολο
Εξαγωγές της ΕΕ στις Η.Π.Α.288,3196,1484,4
Εξαγωγές των Η.Π.Α. στην ΕΕ158,8146,1304,9
Εμπορικό έλλειμμα Η.Π.Α.-129,5-50,0-179,5
.
Εν τούτοις, αρκετές μελέτες τεκμηριώνουν πως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο – καθώς επίσης πως η συμφωνία θα είναι αρνητική για τους μισθούς των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή τα κανονιστικά πρότυπα (Standards) που προωθούνται ταυτόχρονα, στους τομείς της προστασίας του περιβάλλοντος, των καταναλωτών, της υγείας, της εργατικής νομοθεσίας και του κοινωνικού κράτους, εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τις πολυεθνικές – οπότε δεν είναι προς όφελος των Πολιτών.
Το χειρότερο όλων πάντως είναι η δημιουργία ιδιωτικών διαιτητικών δικαστηρίων που προωθείται από την ΤΤΙΡ, τα οποία θα δίνουν τεράστια ισχύ στις πολυεθνικές, εις βάρος των κρατών – ειδικά όσον αφορά την απαίτηση αποζημίωσης τους για διαφυγόντα κέρδη λόγω της καθυστέρησης ή μη διενέργειας επενδύσεων, μετά από κοινωνικές αντιδράσεις. Με απλά λόγια, με τη συμφωνία αυτή θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό η εθνική κυριαρχία των κρατών – τα οποία θα ευρίσκονταν στο έλεος των επιχειρήσεων. Θα αποτελούσε επί πλέον ένα μεγάλο πλήγμα για τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου – οπότε πολύ σωστά εξεγείρονται εναντίον της οι Πολίτες της ΕΕ.
Εν τούτοις, γίνεται προσπάθεια παράκαμψης των αντιδράσεων των Πολιτών – με την έννοια της υιοθέτησης της συμφωνίας χωρίς να χρειαστεί η επικύρωση της από τα εθνικά κοινοβούλια. Υπενθυμίζουμε εδώ πως η αιτία της βιασύνης των ΗΠΑ είναι η κρίση χρέους της Ευρώπης – στην οποία οι αμερικανικοί επενδυτικοί όμιλοι έχουν πουλήσει επικίνδυνα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.
Ειδικότερα, στο παρελθόν οι αμερικανικές τράπεζες πούλησαν μαζικά σε δήμους και σε επιχειρήσεις δομημένα ομόλογα, ενώ τους εγκρίναν δάνεια, διαβεβαιώνοντας τους πως τα μικρά γράμματα κάτω από τις συμβάσεις δεν ήταν απαραίτητο να διαβαστούν. Οι υπερχρεωμένοι λοιπόν δήμοι και οι αφελείς επιχειρήσεις εισέπραξαν τα χρήματα. Οι μεν πρώτοι για να κάνουν δώρα στους εκλογείς τους (το πελατειακό κράτος δεν είναι μόνο ελληνική πατέντα), ενώ οι δεύτερες για να κερδίσουν μερίδια αγοράς. Στη συνέχεια όμως ξύπνησαν, ανακαλύπτοντας τις παγίδες.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα κύμα αγωγών εναντίον των αμερικανικών τραπεζών, πολλές από τις οποίες δικαιώθηκαν από τα συνταγματικά δικαστήρια. Για παράδειγμα η αγωγή μίας μικρής γερμανικής πόλης (πηγή), η οποία έγινε αποδεκτή από το δικαστήριο – επειδή η ενημέρωση της σχετικά με το προϊόν που αγόρασε ήταν ελλιπής, οπότε διεκδικεί από την JP Morgan το ποσόν των 57 εκ. €! (οι Ιταλοί έχουν καταθέσει επίσης αγωγές εναντίον της Deutsche Bank, για 7 δις € ομόλογα που τους πούλησε).
Λογικά λοιπόν οι Αμερικανοί φοβούνται πως θα ακολουθήσουν χιλιάδες άλλες τέτοιες περιπτώσεις που θα στηρίζονται στο δεδικασμένο της γερμανικής πόλης. Επομένως βιάζονται να υπογραφεί η ΤΤΙΡ που θα τους εξασφαλίζει από τις αγωγές εναντίον τους, αφού θα τους δίνει μεγαλύτερες εξουσίες από τα εθνικά δικαστήρια.
Αναλυτικότερα στο διεθνές δίκαιο ισχύει η αρχή, σύμφωνα με την οποία μία καταδίκη είναι τότε μόνο αποδεκτή, όταν είναι σύμφωνη με τη νόμιμη διαδικασία (due process of Law). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει μία συνταγματική εγγύηση, έτσι ώστε ένας νόμος να μην επιτρέπεται να είναι παράλογος, αυθαίρετος ή τυχαίος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν τοποθετούνται όρια στην ερμηνεία του νόμου – οπότε για το λόγο αυτό υπάρχουν τα διεθνή διαιτητικά δικαστήρια, μέσω των οποίων συμβιβάζονται συνήθως οι αντίδικοι.
Οι Η.Π.Α. όμως αισθάνονται ανασφαλείς όσον αφορά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, σε σχέση με τα χρηματοπιστωτικά τους προϊόντα – τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως όπλα μαζικής καταστροφής από τονWBuffet. Φοβούνται λοιπόν πως αρκετοί ευρωπαϊκοί οργανισμοί θα απαιτήσουν να λάβουν πίσω τα χρήματα τους, όπως η γερμανική πόλη, κάτι που δεν θα μπορεί να συμβεί, εάν υπογραφεί η ΤΤΙΡ.
Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες οι Η.Π.Α., ευρισκόμενες σε πορεία παρακμής, θέλουν να εξασφαλίσουν πως το παιχνίδι θα παίζεται με τους δικούς τους κανόνες όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη – αφού διαφορετικά δεν θα επιβιώσουν. Αυτό που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι το ότι, δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις μελλοντικές τους επενδύσεις, αλλά για τις παρελθούσες – επειδή κατά τη διάρκεια της κρίσης χρησιμοποίησαν πολλά τεχνάσματα, για να εξαπατήσουν τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς και τις επιχειρήσεις.
Θέλουν λοιπόν να αποφύγουν με κάθε θυσία τις αποζημιώσεις που θα κληθούν τελικά να πληρώσουν στους ζημιωμένους πελάτες τους – για τα στοιχήματα που ουσιαστικά τους πούλησαν εν αγνοία τους, με στόχο την καταλήστευση τους.
Φυσικά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος, αφού προωθείται παράλληλα η ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟ – μέσω του οποίου οι ΗΠΑ μάλλον θέλουν να ληστέψουν ξανά την Ευρώπη, όπως το 2008, για να καλύψουν τα τεράστια χρέη τους που σύντομα θα υπερβούν τα 20 τρις $. Επίσης για να πιέσουν ασφυκτικά τη Ρωσία, προτού δημιουργηθεί ο δεύτερος οικονομικός πόλος που σχεδιάζει με την Κίνα – προσελκύοντας πολλά άλλα κράτη που θέλουν να προστατευτούν από την υπερδύναμη.
Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)

Η CETA

Η συμφωνία CETA (Συνολική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία – Comprehensive Economic and Trade Agreement) είναι παρόμοια με την ΤΤΙΡ, αφορά τον Καναδά και την ΕΕ, ενώ προωθήθηκε έξυπνα στον Καναδά – με την έννοια πως θα ωφελούταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από την αύξηση των εξαγωγών του στην Ευρώπη. Πρόκειται για μία τεχνική που χρησιμοποιούν οι Η.Π.Α. επίσης στην ΕΕ για την ΤΤΙΡ – με στόχο να πείσουν για τα πλεονεκτήματα της.
Περαιτέρω, φαίνεται πως οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά, όσον αφορά την CETA έχουν ολοκληρωθεί, χωρίς να είναι γνωστό στους Πολίτες – παρά το ότι προβλέπονται και σε αυτήν ιδιωτικά διαιτητικά δικαστήρια, μέσω των οποίων θα παρακάμπτεται το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.
Σε κάθε περίπτωση, όταν επικυρωθεί η CETA, θα έχει τη δυνατότητα κάθε αμερικανικός όμιλος, ο οποίος θα διατηρεί ένα μικρό υποκατάστημα στον Καναδά, να καταθέτει αγωγή εναντίον οποιουδήποτε ευρωπαϊκού κράτους θεωρεί πως βλάπτει τα συμφέροντα του – ενώ η εκδίκαση θα διενεργείται από ένα ιδιωτικό διαιτητικό δικαστήριο.
Φυσικά επίσης κάθε καναδικός, αφού η συμφωνία αφορά τον Καναδά και την ΕΕ. Για παράδειγμα, εάν η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός», η οποία είναι θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, έχει την άποψη πως η ελληνική κυβέρνηση της προξενεί ζημίες στις Σκουριές με τις αποφάσεις της, τότε θα έχει τη δυνατότητα να την καταγγείλει σε κάποιο ιδιωτικό δικαστήριο – ζητώντας αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη ή για οτιδήποτε άλλο.
Περαιτέρω, εάν η CETA επικυρωθεί, αλλά όχι η ΤΤΙΡ, οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα έχουν σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα της ΤΤΙΡ, χωρίς τα μειονεκτήματα της – με την έννοια ότι, θα ανταγωνίζονται μεν τις ευρωπαϊκές εταιρείες στην ΕΕ, μέσω των θυγατρικών τους στον Καναδά, χωρίς όμως να ισχύει το ίδιο στις Η.Π.Α.
Με απλά λόγια, επειδή σχεδόν όλες οι αμερικανικές πολυεθνικές έχουν κάποια θυγατρική στον Καναδά ή μπορούν να ιδρύσουν όταν το κρίνουν σκόπιμο, τότε θα δύνανται να απολαμβάνουν όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα που θα τους προσφέρει η CETA στην Ευρώπη – καταθέτοντας αγωγές εναντίον κρατών, δήμων και πόλεων, όταν θεωρούν πως οι αποφάσεις τους τις ζημιώνουν.
Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία όπως η Monsanto, την οποία σχεδιάζει να εξαγοράσει η γερμανική Bayer, δεν μπορεί να προωθήσει την έγκριση ενός γενετικά μεταλλαγμένου προϊόντος της στην Ευρώπη, ή μία άλλη όπως η Kellogg δεν επιτρέπεται να πουλήσει τα δημητριακά της από γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι, τότε θα μπορεί να ζητήσει την υποχρεωτική έγκριση του προϊόντος ή την αποζημίωση της (διαφυγόντα κέρδη) από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μέσω της θυγατρικής του Καναδά – απευθυνόμενη σε κάποιο ιδιωτικό διαιτητικό δικαστήριο, το οποίο τελικά θα αποφασίσει.
Αντίθετα, η CETA δεν επιτρέπει κάτι αντίστοιχο στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, όσον αφορά τις Η.Π.Α. – οπότε εύλογα οι αμερικανοί δεν πιέζουν υπερβολικά για την υπογραφή της ΤΤΙΡ συμβιβαζόμενοι με τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων, αφού η CETA τους είναι πολύ πιο ωφέλιμη. Ακόμη χειρότερα, τα ιδιωτικά δικαστήρια των επενδυτών θα μπορούσαν να αποφασίσουν πως οι αμερικανικές απόψεις υπερισχύουν των ευρωπαϊκών και καναδικών – ενώ, στις περιπτώσεις που θα υπάρχει σύγκρουση, θα έχουν τη δυνατότητα να επικαλεσθούν τους περιοριστικούς κανόνες της ΤΤΙΡ, παρά το ότι δεν θα έχει υπογραφεί η συμφωνία.
Ως εκ τούτου, η υπογραφή της CETA από την ΕΕ και τον Καναδά χωρίς την ΤΤΙΡ της ΕΕ με τις Η.Π.Α. θα ήταν καταστροφική – γεγονός που επεξηγεί την αγωνία των ευρωπαϊκών πολυεθνικών, όσον αφορά την επίτευξη ή μη της συμφωνίας ΤΤΙΡ. Λογικά λοιπόν θεωρείται πως η ΤΤΙΡ δεν είναι τίποτα άλλο, από ένας Δούρειος Ίππος των Η.Π.Α., με στόχο να επικεντρώσει όλες τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων Πολιτών και τελικά να μην ψηφιστεί – όταν στο παρασκήνιο θα υπογράφεται η CETA με τον Καναδά, η οποία θα τους εξασφαλίζει τεράστια πλεονεκτήματα, χωρίς κανένα μειονέκτημα. Έτσι θα έχουν πετύχει μία διπλή νίκη, ενοχοποιώντας για την αποτυχία υπογραφής της ΤΤΙΡ τους Ευρωπαίους Πολίτες – οι οποίοι θα έχουν αυτοπαγιδευθεί, χωρίς καν να το γνωρίζουν.
.

H TISA

Η TiSA (Trade in Services Agreement), είναι μία συμφωνία που διαπραγματεύεται σήμερα μεταξύ των Η.Π.Α., των 28 χωρών της ΕΕ, καθώς επίσης 21 άλλων κρατών – όπως το Μεξικό, ο Καναδάς, η Ιαπωνία, το Ισραήλ, η Ελβετία και η Τουρκία. Ο βασικός κρυφός σκοπός της είναι να υποχρεωθούν τα κράτη να ιδιωτικοποιήσουν όλες τις επιχειρήσεις κοινωνικής ωφελείας – μεταξύ των οποίων την ύδρευση, την ηλεκτρική ενέργεια, την Υγεία, την Παιδεία, την ασφάλεια και το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Οι διαπραγματεύσεις έχουν ήδη ξεκινήσει από το 2012, χωρίς να ενημερώνεται η κοινή γνώμη. Εάν δε ευοδωθούν, θα έχει πραγματοποιηθεί ο χωρισμός της παγκόσμιας κοινωνίας σε δύο τάξεις – η κυρίαρχη των οποίων, η διεθνής ελίτ, θα εδραιωθεί, χωρίς πλέον να κινδυνεύει να χάσει τα ηγεμονικά της προνόμια.
Περαιτέρω, η TISA σχεδιάζεται να υιοθετηθεί από πενήντα χώρες, συμπεριλαμβάνοντας τη διασυνοριακή ανταλλαγή υπηρεσιών. Τα κράτη δε που συμμετέχουν στις μυστικές συζητήσεις επιδιώκουν μία ευρεία «απορρύθμιση» του τομέα των υπηρεσιών – γεγονός που θα επέτρεπε μεταξύ άλλων στους πολυεθνικούς ομίλους, να εμπορεύονται παγκοσμίως με νοικιασμένους ή «δανεικούς» εργαζομένους.
Οι πενήντα αυτές χώρες αντιπροσωπεύουν το 65% περίπου του παγκοσμίου εμπορίου στον τομέα των υπηρεσιών – με πρώτο στόχο της συμφωνίας να αποτελεί η ιδιωτικοποίηση του νερού. Στα πλαίσια αυτά, η αναφορά (Petition) εναντίον της ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, η οποία κατατέθηκε στις Βρυξέλλες από την πρωτοβουλία «right 2 water», απορρίφθηκε από την Κομισιόν – με την αιτιολογία πως δεν είναι αρμόδια για το θέμα.
Προφανώς η Κομισιόν γνώριζε πως διενεργούνται διαπραγματεύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οποίες αφορούν και το νερό – οπότε απέφυγε να απαντήσει. Ειδικά όσον αφορά το θέμα αυτό, το ντοκιμαντέρ για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα (ΣΤαγώνες – πηγή εδώ), είναι από τα καλύτερα στο είδος του – ενώ οι Έλληνες δύσκολα μπορούν να αμυνθούν, λόγω της υπερχρέωσης της χώρας και της υπαγωγής της σε ένα νέο καθεστώςδιεθνούς οικονομικού ελέγχου.
Περαιτέρω, η συμφωνία μπορεί να επεκταθεί και σε άλλους τομείς – όπως στην κατάργηση των απαγορεύσεων που προέβλεπε η GATS (η διεθνής συμφωνία για το εμπόριο και τις υπηρεσίες του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου), σχετικά με τις επιχειρήσεις δημοσίου ενδιαφέροντος. Ειδικότερα, γίνεται προσπάθεια μέσω αυτής να εδραιωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που διενεργούνται από ορισμένες χώρες, επίσης στα πλαίσια των μέτρων που επιβάλλει το ΔΝΤ – έτσι ώστε να είναι αδύνατη η επανεθνικοποίηση τους.
Για παράδειγμα, η πόλη του Παρισιού πούλησε το 1985 τη δημόσια επιχείρηση ύδρευσης στους ομίλους GDF Suez και Veolia – με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι τιμές του νερού περισσότερο από 100%, καθώς επίσης να μειωθεί η ποιότητα του, λόγω της ελλιπούς συντήρησης του δικτύου, για εξοικονόμηση δαπανών.
Έτσι λοιπόν αποφάσισε η πόλη το 2010 να αγοράσει ξανά τη δημόσια επιχείρηση – κάτι που δεν θα είναι στο μέλλον δυνατόν, εάν υπογραφεί η παραπάνω συμφωνία (TiSA). Κάτι ανάλογο συνέβη και στο Αμβούργο, όταν το κρατίδιο αποφάσισε να εθνικοποιήσει την εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας – η οποία είχε αυξήσει σημαντικά τις τιμές, επιβαρύνοντας δυσανάλογα τα νοικοκυριά.
Όσον αφορά τώρα την απασχόληση, οι ιδιωτικοποιήσεις αυξάνουν σημαντικά την ανεργία – γεγονός που τεκμηριώνεται από τις Η.Π.Α., στις οποίες οι αποκρατικοποιήσεις της ύδρευσης και των παράλληλων κλάδων, οδήγησαν στην απώλεια του 1/3 των θέσεων εργασίας. Συμπερασματικά λοιπόν οι πολυεθνικοί όμιλοι προετοιμάζονται «θεσμικά», με στόχο την λεηλασία της δημόσιας περιουσίας πολλών κρατών, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα αντίδρασης εκ μέρους τους.
Παράλληλα, επιδιώκουν τη λεηλασία των εργαζομένων, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με την επιβολή χαμηλών μισθών σε ορισμένους τομείς, καθώς επίσης με τη διεύρυνση της «δανεικής εργασίας» – της ενοικίασης των εργαζομένων δηλαδή από ανάλογες εταιρείες, για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μην απαιτούνται απολύσεις, αποζημιώσεις κοκ.
Η συντριπτική πλειοψηφία πάντως των βουλευτών της ΕΕ υποστήριξε στις 03.02.2106 ένα ψήφισμα που καθορίζει τις συστάσεις τους προς την Επιτροπή, για τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις που αφορούν την TiSA. Το τελικό κείμενο έχει υιοθετηθεί με 532 ψήφους υπέρ, 131 κατά και 36 αποχές (πηγή). Υπέρ του κειμένου τοποθετήθηκαν οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Σοσιαλιστές, οι Συντηρητικοί και οι Φιλελεύθεροι. Οι Πράσινοι, η Αριστερά και οι Εθνικιστές βουλευτές αντιτάχθηκαν, ενώ το βρετανικό UKIP επείχε. Σε επί μέρους άρθρα της συμφωνίας υπήρχαν όμως διαφορές – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
138
Τέλος, οι διαπραγματεύσεις που αφορούν την παραπάνω συμφωνία, όπως και όλες τις υπόλοιπες, είναι κρυφές, κυρίως επειδή το απαίτησαν οι Η.Π.Α. – οι οποίες ζήτησαν να κρατηθούν μυστικά όλα όσα συμφωνηθούν, τουλάχιστον για πέντε έτη μετά την τελική υπογραφή τους.
.

Επίλογος

Συμπερασματικά, η συμφωνία ΤΤΙΡ αφορά την ΕΕ και τις Η.Π.Α., η CETA την ΕΕ και τον Καναδά, όπου όμως υπεισέρχεται έμμεσα η υπερδύναμη, ενώ η TISA την ΕΕ, τις Η.Π.Α. και 21 άλλα κράτη, τα οποία θέλει να προσδέσει η υπερδύναμη στο άρμα της – έτσι ώστε να ελέγχει πλήρως τον πλανήτη, με εξαίρεση τις χώρες που «άπτονται» της Ρωσίας και της Κίνας, στις οποίες δεν μπορεί να επιβληθεί.
Μέσω όλων αυτών των συμφωνιών, οι οποίες ολοκληρώνουν τις υφιστάμενες, οι ελίτ του 1% θα μπορούν να κυριαρχούν στο υπόλοιπο 99% των Πολιτών, μετατρέποντας το σταδιακά σε σκλάβους χρέους – όπως είχε προβλεφθεί από το 1984 του Orwell, μέσω της επικράτησης ενός απολυταρχικού, φασιστικού καθεστώτος.
Στα πλαίσια αυτά, αρκετοί υποθέτουν πως οι καπιταλιστικές κρίσεις, οι οποίες οδήγησαν στην απόλυτηδικτατορία των κεντρικών τραπεζών, σε μία μορφή σοβιετικού καθεστώτος της ελίτ καλύτερα, είναι σκόπιμες – αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία η όλη διαδικασία. Σκόπιμο θεωρείται επίσης το μεταναστευτικό, με την έννοια της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών οι οποίες, πολύ περισσότερο όταν είναι φτωχές, ελέγχονται ευκολότερα από τους ελίτ – με πειραματόζωο εδώ τη Σουηδία (άρθρο).
Εν τούτοις, δεν έχει αποφευχθεί η δημιουργία ενός αντίθετου πόλου, υπό τη Ρωσία και την Κίνα, ο οποίος αρνείται να αποδεχθεί την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη – με την ΕΕ να θεωρείται υποτελής των Η.Π.Α.
Ως εκ τούτου έχει επανέλθει η εποχή του ψυχρού πολέμου, με κύριο αντίπαλο τη Ρωσία, απέναντι στην οποία τοποθετείται από τις Η.Π.Α. ξανά η Γερμανία – όπως μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση. Την ίδια στιγμή γίνεται προσπάθεια διάλυσης της συμμαχίας των BRICS – εν πρώτοις στη Λατινική Αμερική, τα προηγούμενα αριστερά καθεστώτα της οποίας, στις βασικές χώρες της, στη Βραζιλία και στην Αργεντινή, έχουν αντικατασταθεί πραξικοπηματικά με φιλικά προς τις Η.Π.Α. (ενώ η αντιδραστική Βενεζουέλα οδηγείται προς τη χρεοκοπία και το χάος).
Ολοκληρώνοντας, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς τις αντιδράσεις των Πολιτών της Δύσης, όσον αφορά τις συμφωνίες υποδούλωσης τους από τις ελίτ, οι οποίες ευρίσκονται σε εξέλιξη – με επόμενο στόχο τη διάλυση των εθνικών κρατών, η οποία προϋποθέτει την καταστροφή της μεσαίας τάξης που στηρίζει το Κράτος Δικαίου και τη Δημοκρατία. Στο σημείο αυτό προηγείται η Ελλάδα, αποτελώντας ένα ιδανικό πειραματόζωο – ενώ στο ελληνικό πεδίο μάχης συγκρούονται επί πλέον σήμερα οι Η.Π.Α., η Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.
Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι συμφωνίες δεν πρέπει να περάσουν – δεν θα περάσουν όμως μόνο εάν όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, αντιδράσουν από κοινού, κάνοντας ο καθένας ότι καλύτερο μπορεί. Κυρίως ενημερώνοντας το κοντινό του περιβάλλον και διαμαρτυρόμενος με κάθε τρόπο που έχει στη διάθεση του – ατομικά και συλλογικά.
.
Black-Strip
Vassilis Viliardos
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
ΒιογραφικόΓια το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.


http://dia-kosmos.blogspot.gr/