Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Οι Κουμμουνιστές, Τσίπρας-Καμμένος παρέδωσαν το Γενικό λογιστήριο του κράτους;

Στον,  Κομμουνιστή Σωκράτη Κόκκαλη και την Ιντρακόμ; Τα προσωπικά δεδομένα όλων στα χέρια της Ιντρακόμ;


http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Ελληνική Θρησκεία και βιολογική υπόσταση του Ελληνισμού

Έχουμε ξαναπεί ότι κάποιοι εξομοιάζουν τον Ελληνισμό με το σουβλάκι. Άλλος απορρίπτει την θρησκευτική του συνιστώσα, άλλος απορρίπτει την βιολογική του συνιστώσα, άλλος απορρίπτει την νομισματική του συνιστώσα, άλλος απορρίπτει την εδαφική του συνιστώσα, άλλος απορρίπτει την γλωσσική του συνιστώσα. Διαμορφώνουν έναν Ελληνισμό όπως ταιριάζει στην ατομική τους προτίμηση.

Ένα κωμικοτραγικό φαινόμενο της σύγχρονης Ελλάδος είναι να βλέπουμε φυλετιστές χριστιανούς και αντιφυλετιστές εθνικούς.

Εκτός από την κριτική στους χριστιανούς, θα πρέπει λοιπόν να ασχοληθούμε και με τα του οίκου μας.

Επειδή αρκετοί Έλληνες στο θρήσκευμα προέρχονται από την Αριστερά και συγχρόνως αντιπαθούν τον ναζισμό, στο ζήτημα του εποικισμού της Πατρίδος μας, αναβλύζουν από την ψυχή τους αρρωστημένα «ανθρωπιστικά» συναισθήματα.

Αλλά κάνουν και ένα βήμα παραπέρα: αρνούνται την βιολογική κληρονομιά του Λαού μας. Θεωρούν ότι όσοι μιλούν υπέρ της φυλής, είναι εξ ορισμού νεοναζί, φασίστες κλπ.

Αν δεχτούμε την άποψη της συγκεκριμένης τάσεως, το κίνημα της Ελληνικής Θρησκείας, θα πρέπει να δηλώσει δημοσίως ότι δεν υφίστανται βιολογικοί νόμοι κληρονομικότητος. Πράγμα σαφώς ανόητο.

Αν δεχτούμε την άποψη της συγκεκριμένης τάσεως, το κίνημα της Ελληνικής Θρησκείας θα πρέπει να δηλώσει ευθαρσώς ότι αν οι Ελληνίδες κάνουν παιδιά με μαύρους και οι Έλληνες με ασιάτισες, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο με αυτό της ενδογαμίας Ελλήνων και Ελληνίδων, ήτοι δεν πρόκειται να παρατηρήσουμε καμμία διαφορά στο πολιτιστικό και βιολογικό μέλλον του Ελληνισμού. Πράγμα σαφώς γελοίο.

Αν δεχτούμε την άποψη της συγκεκριμένης τάσεως, το κίνημα της Ελληνικής Θρησκείας θα πρέπει να δηλώσει ευθαρσώς ότι η βιολογική ανθρωπολογία, η εθνολογία, και το DNA δεν έχουν καμμία απολύτως επιστημονική αξία στην αξιολόγηση και στην εξέλιξη των λαών. Πράγμα σαφώς ανιστόρητο, το οποίο θα μας κατέτασσε διεθνώς ως μία μονοθεϊστική αίρεση όπως ο χριστιανισμός, ο οποίος αφώρισε τα μαθηματικά και την ιατρική. Θα ήμασταν η πρώτη εθνική θρησκεία που θα "αφώριζε" την βιολογική ανθρωπολογία.

Αν δεχτούμε την άποψη της συγκεκριμένης τάσεως, το κίνημα της Ελληνικής Θρησκείας θα πρέπει να δηλώσει ευθαρσώς ότι οι Πρόγονοί μας όχι μόνον ηρνούντο την ευγονική, και κακώς τους αποδίδεται ο όρος και η συγκεκριμένη πρακτική, αλλά και ότι πχ οι Σπαρτιάτες ήταν φανατικοί αντιρατσιστές. Πράγμα σαφώς κωμικό.

Ας δούμε τώρα τις «ανθρωπιστικές» αντιλήψεις ωρισμένων Ελλήνων στο θρήσκευμα, οι οποίοι μιλούν για κακόμοιρους πρόσφυγες, μετανάστες κλπ. Ας δούμε τα θρησκευτικά αποτελέσματα αυτών των αντιλήψεων στην Χώρα μας.

Μέσα σε 25 χρόνια (1990-2015, μαχχ) έχει αλλάξει άρδην η αναλογία μονοθεϊστών-πολυθεϊστών στην Ελλάδα.

Ενώ τα τελευταία 25 χρόνια ένα σημαντικό ποσοστών χριστιανών επανήλθε στην Ελληνική Θρησκεία, συγχρόνως αυξήθηκε κατακόρυφα το ποσοστό των μονοθεϊστών εν Ελλάδι εξ αιτίας της εισβολής λαθροεποίκων.

Η αύξηση του ποσοστού των μονοθεϊστών στην Χώρα μας δεν φαίνεται να απασχολεί τους «ανθρωπιστές» της Ελληνικής Θρησκείας. Από την συμπεριφορά τους τεκμαίρεται ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε. Φαίνεται ότι η συμβουλή που δίνουν στον Λαό μας είναι να παραμένει απαθής στο εποικισμό της Χώρας μας, διότι άλλως κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε νεοναζί.

Πώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος έναν Έλληνα στο θρήσκευμα ο οποίος αδιαφορεί για την κατακόρυφη άνοδο του μονοθεϊσμού στην Χώρα μας λόγω λαθρομεταναστεύσεως; ηλίθιο; αμόρφωτο; ανιστόρητο; ανεύθυνο; άτομο με ψυχοπαθολογικά ενοχικά συμπλέγματα; Όλα αυτά μαζί;

Όσοι Έλληνες στο θρήσκευμα θέλουν να παριστάνουν τους ανθρωπιστές, να το κάνουν με δική τους ατομική ευθύνη, χύνωντας το δικό τους αίμα, και όχι το αίμα όλων των Ελλήνων. Μπορούν να πάνε στην Αφρική, στην Μέση Ανατολή, ή στην Ασία, και εργαζόμενοι για κάποια διεθνιστική ΜΚΟ, να ικανοποιήσουν τα αρρωστημένα συμπλέγματά τους.

Όταν όμως ο Ελληνισμός κινδυνεύει από βιολογικό αφανισμό λόγω εκτρώσεων, φυλετικής επιμειξίας, και εποικισμού, είναι αδιανόητο να αδιαφορούν για την κατακόρυφη ποσοστιαία μείωση της απηχήσεως που έχει η Ελληνική Κοσμοαντίληψη επί Ελληνικού εδάφους.

Τα εκατομμύρια των αλλοφύλων και αλλοεθνών εισβολέων δεν ασπάζονται, και δεν πρόκειται ποτέ να ασπαστούν την Ελληνική Κοσμοαντίληψη.

Εκτός και αν οι «ανθρωπιστές» της Ελληνικής Θρησκείας ταυτίζωνται με διεθνιστικές αντιλήψεις σαν αυτές που εκφράζουν αρκετοί χριστιανοί, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι, "Αν βαπτίσουμε τους μετανάστες και τους κάνουμε ορθοδόξους, δεν θα υπάρχει πρόβλημα για την Ελλάδα".

Ελπίζουμε να μην υπάρχουν αρκετοί Έλληνες στο θρήσκευμα που να πιστεύουν στα σοβαρά τέτοιες ανοησίες, ότι τάχα θα εξελληνίσουμε τις αλλόφυλες ορδές εποίκων που εισβάλλουν στην Χώρα μας. Διότι τότε δεν μιλάμε για Έλληνες στο θρήσκευμα με τους οποίους έχουμε κάποιες ιδεολογικές διαφορές, αλλά για μασκαρεμένους εχθρούς του Ελληνισμού.

Αν υπάρχει κάτι που μας ξεχωρίζει τελείως από τους μονοθεϊστές είναι ο σεβασμός μας στην διαφορετικότητα(πολιτισμική, εθνολογική, γλωσσική κλπ). Είναι αδιανόητο λοιπόν, Έλληνες στο θρήσκευμα να αδιαφορούν για την ελληνική βιολογική διαφορετικότητα κρυπτόμενοι όπισθεν αντιναζιστικών κραυγών.

10n Λήγοντος μηνός Μαιμακτηριώνος, έτους 2792 μετά πρώτην Ολυμπιάδα

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η άγνοια ή ημιμάθεια όσων ΔΕΝ ξέρουν… τι σημαίνει «Ρωμιός»

Έχω βαρεθεί την αμορφωσιά και την αγραμματοσύνη που αυτάρεσκα περιφέρεται στα διάφορα μέσα ενημέρωσης. Τελευταίο κρούσμα είναι ένα άρθρο κάποιου γιατρού ονόματι κ. Ιωάννη Νεονάκη στην Huffington Post, που ενώ δεν ξέρει καλά καλά τι είναι (δηλώνοντας Ρωμιός, δηλώνει αντί για Έλληνας… Ρωμαίος) και που μέσα στην αυταρέσκεια της άγνοιας ή ημιμάθειάς του, έχει το θράσος να κάνει γλωσσολογικά και εννοιολογικά μαθήματα περί εθνικισμού σε εμάς τους άλλους.

Προς πληροφορία του λοιπόν και βεβαίως αυτό απευθύνεται και σε όλους όσους συνειδητά συγχέουν το «Έλληνας με το Ρωμιός», το 212 μ.Χ., με διάταγμα του Αυτοκράτορα Καρακάλα δόθηκε η Ρωμαϊκή υπηκοότητα σε όλους τους ελεύθερους πολίτες οποιασδήποτε εθνότητας που αποτελούσαν τον πληθυσμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που αργότερα διαιρέθηκε σε Δυτική και Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ο τίτλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας δεν είναι παρά το υποκοριστικό της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας το οποίο χρησιμοποιήθηκε μετά το θρησκευτικό σχίσμα της Χριστιανοσύνης και το οποίο δόθηκε εκ του γεωγραφικού προσδιορισμού της περιοχής που ήταν χτισμένη αρχικά η Νέα Ρώμη, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Κωνσταντινούπολη.

Το Ρωμιός είναι παραφθορά του Ρωμαίος και όχι του Ρωμανός (κάτοικος της Ρωμανίας) όπως πολλοί διατείνονται. Ο δε προσδιορισμός του Ρωμιός δεν αφορούσε μόνον τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όπως εντέχνως πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά όλους τους ελεύθερους κατοίκους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο προσδιορισμός του Ρωμιού για κάποιον που δεν είναι Ρωμαίος, αν μη τι άλλο δεν είναι τιμητικός, γιατί δείχνει (για όσους συνειδητά αυτοχαρακτηρίζονται ως Ρωμιοί), ότι αποδέχεται να είναι υπόδουλος σε κατακτητή και απαρνείται την εθνική του ταυτότητα.

Αυτό είναι και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σημερινής Ελλάδας, δηλαδή ότι οι ίδιοι οι Έλληνες (πιθανώς νιώθοντας υποσυνείδητα το πόσο τεράστιο είναι το βάρος και η ευθύνη του να είσαι η να λέγεσαι Έλληνας) δεν έχουν ακριβή συναίσθηση της ταυτότητας τους.

Σε αυτό το έγκλημα έναντι του Ελληνισμού είναι δυστυχώς εξίσου υπεύθυνοι κατά τη γνώμη μου, οι πολιτικοί, η Εκκλησία της Ελλάδας και μία μεγάλη μερίδα του πνευματικού κόσμου. Θα κλείσω το θέμα εδώ, γιατί δεν είναι ό χώρος που φιλοξενεί αυτό το κομμάτι κατάλληλος για να αναλύσω την ευθύνη όλων των πιο πάνω, γιατί τότε θα έπρεπε να γράψω ολόκληρο βιβλίο για το πώς και το γιατί.

Απλά θα πω σε όλους τους Συν Έλληνες ότι είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και όχι Ρωμιοί και να είμαστε περήφανοι που μπορούμε να αποκαλούμεθα έτσι, γιατί αυτή την τεράστια τιμή και συνάμα ευθύνη, την έχουμε μόνο εμείς και κανείς άλλος πάνω στη γη.

Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Έλληνας ή Ρωμιός;

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Μακρόν: Από τη Rothschild στην προεδρία της Γαλλίας

– Ανάλυση του Πάνου Παναγιώτου

Δεν είναι πολλά χρόνια που ο Εμμανουέλ Μακρόν ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος μίας από τις γνωστότερες επενδυτικές τράπεζες του κόσμου, την Rothschild & Cie Banque. Με την αμοιβή του κατά τη διάρκεια της θητείας του στη γαλλική τράπεζα να αποτιμάται σε εκατομμύρια ευρώ και το εμπορικό σήμα Rothschild να κουβαλά, αν μη τι άλλο, μία ελιτίστικη ιστορία, δεν ήταν παρά λογικό που ο νικητής του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2017, δέχτηκε πολλές φορές τα πυρά της κυριότερης αντιπάλου του, της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν, αλλά και την αμφισβήτηση σημαντικής μερίδας του κόσμου, για το αν πράγματι μπορεί να έρθει κοντά στα προβλήματα της κοινωνίας αλλά και να κάνει πράξη τη ρητορική του περί εναντίωσης στο κατεστημένο πολιτικό σύστημα.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ρητορικής δεν έγινε τυχαία και όπως αποδείχτηκε ήταν εύστοχη. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της Γαλλίας κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν είδαν τον υποψήφιο τους να περνά στο δεύτερο γύρο των εκλογών, ενώ για πρώτη φορά σε δεκαετίες τα ακραία κόμματα έλαβαν, αθροιστικά, ποσοστό μεγαλύτερο του 40%, σε μία εκκωφαντική έκκληση της κοινωνίας για πολιτική αλλαγή.

Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η γαλλική οικονομία βρίσκεται σε ένα τέλμα απ’ το οποίο δε φαίνεται ικανή να ξεφύγει για δεκαετίες. Η ανάπτυξη του ΑΕΠ της είναι αναιμική ενώ η πρόβλεψη για το ρυθμό μεταβολής του στα επόμενα τριάντα, περίπου, χρόνια, είναι απογοητευτική, τοποθετώντας το μεταξύ 1.6% και 0.87%, με φθίνουσα δυναμική.


Και επειδή κανείς πολίτης δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις, όσο απαισιόδοξες και είναι, είναι τα τρέχοντα στοιχεία για την πορεία του γαλλικού ΑΕΠ στα οποία εστιάζουν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Μακρόν και που επιβεβαιώνουν τόσο την έλλειψη ουσιαστικής ανάπτυξης όσο και τη φθίνουσα πορεία της όποιας θετικής της μεταβολής. Ακόμη περισσότερο, η ανάλυση του ΑΕΠ δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της, οριακής, αύξησης του, στηρίζεται, κατά κόρον, στην εσωτερική κατανάλωση, με τη συνεισφορά των εξαγωγών να έχει βουλιάξει σε αρνητικό ρεκόρ, υποδεικνύοντας την κόπωση, την έλλειψη ανταγωνιστικότητας αλλά και τη συρρίκνωση του γαλλικού εξαγωγικού τομέα.



Μία ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, τη διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών εμπορευμάτων, είναι αρκετή για να αναδείξει μία από τις μεγάλες πληγές της Γαλλίας, καθώς αυτό έχει βυθιστεί σε ιστορικό χαμηλό, καταρρέοντας, κυριολεκτικά, από την υιοθέτηση του ευρώ. Αυτό είναι ένα από τα επιχειρήματα της Μαρίν Λεπέν για την ανάγκη επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, ώστε να αναθερμανθούν οι γαλλικές εξαγωγές και κατ’ επέκταση η γαλλική οικονομία, μέσω της υποτίμησης του αλλά και της επαναφοράς του ελέγχου της νομισματικής πολιτικής στα χέρια της γαλλικής κυβέρνησης. Ένα επιχείρημα που χρησιμοποιεί και ο αριστερός υποψήφιος, Μελανσόν, για να πείσει για την ανάγκη εγκατάλειψης της Ευρωζώνης.



Δεν είναι, όμως, μόνο η ισχνή ανάπτυξη και η κατάρρευση των εξαγωγών που ταλαιπωρούν την γαλλική οικονομία και επηρεάζουν τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος αλλά και το υψηλό, για τα δεδομένα της Γαλλίας, ποσοστό ανεργίας, το οποίο έχει παραμείνει, πεισματικά, πάνω από το ορόσημο του 10%, στο υψηλότερο επίπεδο, σχεδόν, των τελευταίων είκοσι ετών αλλά και η εκτόξευση του δημόσιου χρέους που από το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης έχει απογειωθεί από το 65% στο 95%, με τις προβλέψεις να δείχνουν ότι δε θα επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα για άλλα είκοσι χρόνια. Η θεαματική αύξηση του δημόσιου χρέους και, κυρίως, η αδυναμία των γαλλικών κυβερνήσεων των τελευταίων δέκα ετών να καταπολεμήσουν την υψηλή και επίμονη ανεργία είναι δύο από τα πολύ ισχυρά επιχειρήματα της Λεπέν απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο, το οποίο υποστηρίζει ότι είναι ανήμπορο να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας και για το οποίο δηλώνει έτοιμη να το ανατρέψει.






Όμως, παραδόξως, η αρνητική οικονομική κατάσταση της Γαλλίας ευνόησε περισσότερο τον πρώην υπουργό Οικονομίας και έτσι, συνυπεύθυνο γι’ αυτήν, Μακρόν, παρά την Λεπέν και αυτό γιατί μόλις το 20% των ψηφοφόρων, σύμφωνα με σειρά δημοσκοπήσεων, θεωρούν την Λεπέν ως την καλύτερη υποψήφια για να βάλει την οικονομία σε τάξη, έναντι ποσοστού 35% που εμπιστεύεται γι’ αυτό το εγχείρημα τον Μακρόν.

Και αυτό γιατί το «δυνατό» σημείο της Λεπέν αφορά σε θέματα ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένου του μεταναστευτικού, με την ρητορική της περί εγκατάλειψης του ευρώ να μην βρίσκει την ανταπόκριση που θα επιθυμούσε, δεδομένου ότι περισσότερο απ’ το 50% των Γάλλων εξακολουθούν να θέλουν το κοινό νόμισμα, με το υπόλοιπο ποσοστό να είναι μοιρασμένο σε αντίπαλους του ευρώ, αδιάφορους και αναποφάσιστους, με τις δύο τελευταίες κατηγορίες να αποτελούν και σημαντικό τμήμα του 20% του εκλογικού σώματος που απείχε από την ψηφοφορία στον πρώτο γύρο και πιθανόν να απέχει και στον δεύτερο.

Αυτή, ακριβώς, η πλειοψηφία των υποστηρικτών του ευρώ και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Γαλλίας γενικότερα και η αντίπαλη φωνή των υποστηρικτών της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και της απομάκρυνσης απ’ την Ευρώπη, είναι που επέτρεψε τη δημιουργία του στρατοπέδου των «ευρωπαϊστών» και των «εθνικιστών», με το πρώτο να στηρίζει Μακρόν και το δεύτερο Λεπέν. Είναι αυτά τα δύο στρατόπεδα που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου των γαλλικών εκλογών, με τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες για πρώτη φορά εδώ και καιρό επιβεβαιώθηκαν, να δείχνουν νίκη Μακρόν με ποσοστό 62% με 64%. Ένα ποσοστό που μόνο οριακά μπορεί να αποδειχτεί ικανό να πείσει μία, φανερά, διαιρεμένη χώρα για τη δυνατότητα του ανερχόμενου πολιτικού αστέρα να εφαρμόσει τις πολιτικές που υποστηρίζει ότι μπορούν να βάλουν τη Γαλλία σε τροχιά ισχυρής ανάπτυξης και να ρίξουν την ανεργία στο επίπεδο του 7%, το οποίο ο Μακρόν έχει δηλώσει πως αποτελεί στόχο του.

Έναν στόχο που υπόσχεται ότι μπορεί να πετύχει αν εφαρμόσει το πρόγραμμα του το οποίο, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει:
Μείωση κατά 60 δισ. ευρώ στις δημόσιες δαπάνες έως το 2022, από 55% του ΑΕΠ σε 52%
Συρρίκνωση του δημοσίου κατά 120 χιλ. θέσεις, με την πρακτική της μη αντικατάστασης δημοσίων υπαλλήλων που βγαίνουν στη σύνταξη
Έκτακτο πακέτο τόνωσης της οικονομίας, ύψους 50 δισ. ευρώ, με κονδύλια για την κατάρτιση ανέργων και τη μετάβαση στην πράσινη οικονομία
Μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ΕΕ
Μείωση του εταιρικού φόρου από το 33% στο 25% με παγίωση των φορολογικών ελαφρύνσεων των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στους μισθούς
Απαλλαγή του 80% των νοικοκυριών από τον φόρο κατοικίας – ένα μέτρο ύψους 10 δισ. ευρώ
Χρηματοοικονομικές επενδύσεις που εξαιρούνται από τον φόρο περιουσίας
Διατήρηση ανέπαφης της ηλικίας συνταξιοδότησης και των συντάξεων
Βελτίωση των σχέσεων με τη Γερμανία, πραγματοποιώντας μεταρρυθμίσεις και τηρώντας του ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, με αντάλλαγμα την αύξηση των ευρωπαϊκών επενδύσεων

Όμως, ας μην ξεχνάμε πως, ήδη, από το 2012 ο Μακρόν έχει ήδη, σε ένα βαθμό, στα χέρια του τη γαλλική οικονομία, ως επικεφαλής του τμήματος Οικονομίας και Οικονομικών μέχρι το 2014 και υπουργός Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακών Υποθέσεων στη συνέχεια και οι επιδόσεις του κάθε άλλο παρά εντυπωσιακές μπορούν να κριθούν. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι λόγω της συμμετοχής της από το 2015 στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Γαλλία απολαμβάνει τα χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού στην ιστορία της, μέχρι και 98.51% χαμηλότερα απ’ ότι πριν την υιοθέτηση του ευρώ και 69.76% χαμηλότερα απ’ το καλύτερο προηγούμενο ρεκόρ της, το 2006. Ένα πρόγραμμα το οποίο αργά αλλά σταθερά βαίνει προς την ολοκλήρωση του, κάτι που όταν συμβεί θα έχει τόσο χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές όσο και αμιγώς οικονομικές συνέπειες, ανάλογες με την κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται, τότε, η γαλλική οικονομία.

Έτσι, μπορεί ο δρόμος προς την προεδρία να έχει ανοίξει για τον Μακρόν αλλά αυτός προς την ανάσταση της γαλλικής οικονομίας έχει ακόμη πολλά εμπόδια, μερικά απ’ τα οποία μοιάζουν ανυπέρβλητα. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι μία νίκη Μακρόν θα δώσει το φιλί της ζωής στην Ε.Ε. και θα την αφήσει, κουρασμένη αλλά ζωντανή. μέχρι την επόμενη μεγάλη μάχη της στις ιταλικές εκλογές. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντικό να δούμε αν οι πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία, με την εντυπωσιακή άνοδο της Λεπέν αλλά και άλλων ακραίων δυνάμεων, θα ενεργοποιήσει τη Γερμανία και θα την κάνει να αλλάξει πολιτική, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες και το ρόλο της ως μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης ή αν θα γίνει άλλη μία χαμένη ευκαιρία, ίσως η τελευταία για την Ευρώπη.

Και καθώς είναι, πλέον, πάρα πολύ πιθανό ο Μακρόν να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας, ας κλείσουμε με μία αναφορά στις θέσεις που έχει εκφράσει για την Ελλάδα και τα οικονομικά ζητήματα που την απασχολούν. Όσον αφορά στο ελληνικό χρέος η άποψη που έχει εκφράσει, ήδη από το 2015, είναι πρέπει να κουρευτεί ενώ σχετικά με ένα ενδεχόμενο Grexit έχει υποστηρίξει ότι θα ζημίωνε τόσο την Ελλάδα όσο και την Ευρώπη.

Αναφορά με τα αίτια της ελληνικής κρίσης έχει υποστηρίξει ότι αυτά συμπεριλαμβάνουν μία από κοινού ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και των Ευρωπαίων ηγετών, ενώ ενδιαφέρουσα ήταν η στάση του για το 3ο Μνημόνιο για το οποίο είχε δηλώσει ότι δεν περίμενε να βοηθήσει την Ελλάδα να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους της. Ενδιαφέρον έχει και η θέση του Εμμανουέλ Μακρόν απέναντι στη στάση του ΔΝΤ στο ελληνικό ζήτημα, καθώς έχει ασκήσει έντονη κριτική απέναντι στο Ταμείο, σημειώνοντας σε ομιλία του τον Ιούνιο του 2016 ότι οι πολιτικές λιτότητας δε βοηθούν την Ελλάδα, προτείνοντας τη δημιουργία μηχανισμών δημοσιονομικής αλληλεγγύης και ένα μηχανισμό για την αναδιάρθρωση του χρέους των κρατών της Ευρωζώνης.

Βέβαια, όσο θετικά και αν ακούγονται τα παραπάνω για τη χώρα μας, το πιθανότερο είναι πως άμα την εκλογή του ως πρόεδρος της Γαλλίας, ο Μακρόν θα ακολουθήσει μία πολιτική ισορροπιών, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τη Γερμανία για την Ελλάδα. Παρόλα αυτά, πρόκειται για έναν πολιτικό που σε κάθε περίπτωση βλέπει πολλές απ’ τις πάγιες ελληνικές θέσεις με «καλό μάτι» και αυτό είναι κάτι το οποίο ίσως φανεί χρήσιμο σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

Πάνος Παναγιώτου

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Ο «πολιτισμός» της νεκροκεφαλής: Κομμάτι ζωής πολλών εφήβων..μετά το λανσάρισμα της θρησκείας

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

 

Εμείς οι μεγάλοι νομίζω πως δε φανταζόμαστε καν πώς ζουν οι έφηβοι και οι φοιτητές (η φοιτητική περίοδος είναι μια παράταση της εφηβείας), τι σκέφτονται και πώς νιώθουν.

Η ζωή τους είναι μια αφύσικη ζωή, γεμάτη άγχος και εξαρτημένη 100% από τη μοντέρνα τεχνολογία. Δεν έχουν πια ρίζες, υπακούνε σε αγνώστους στο Facebook, αλλά συγκρούονται με τους γονείς και δε μαθαίνουν τίποτα από τους παππούδες τους. Μια μεγάλη μερίδα τους ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζει σε σκοτεινούς χώρους, δραπετεύει από την πραγματικότητα στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου ή μέσα σε εκκωφαντική μουσική, θρίλερ, βιντεοπαιχνίδια βίας και δαιμονικών ηρώων, ιστοσελίδες πορνό, τσιγάρα και αλκοόλ. Κάνει σεξ από 12 χρονών, κάνει εκτρώσεις από 12 χρονών. Είναι, όπως γράφει ένας Αμερικανός ροκάς, που έγινε κάποια στιγμή ορθόδοξος μοναχός (αλλά δεν έμεινε), «η Νεολαία της Αποκάλυψης».

Η ζωή όλων μας είναι αφύσικη, μέσα στο τσιμέντο, στο άγχος, τη σκληρή και αβέβαιη δουλειά, τις ακτινοβολίες των συσκευών, το καυσαέριο, τα χημικά απορρυπαντικά, τα φυτοφάρμακα… Είμαστε όμηροι ανάμεσα στις τρεις οθόνες (της τηλεόρασης, του κινητού – δε χρειάζεται καν να προσθέσουμε «τηλεφώνου» – και του υπολογιστή), όμηροι σε ανίατες ασθένειες, όμηροι στην κατανάλωση… Η ζωή της νεολαίας όμως είναι τόσο αφύσικη, που φτάνει στα όρια της παράνοιας.

Είναι μια ζωή άρνησης και απόρριψης του κόσμου που έχουμε φτιάξει εμείς – που επίσης ήμασταν κάποτε έφηβοι επαναστάτες και τελικά συμβιβαστήκαμε στην ομηρία μας. Οι νέοι είναι οι σύγχρονοι χίππις (τα παιδιά μας, οι μαθητές μας) και προς το παρόν, συνειδητά ή υποσυνείδητα, αντιδρούν. Πρόσεξε τα τραγούδια που ακούνε και θα δεις ότι μιλάνε σχεδόν αποκλειστικά για πόνο και σεξ.

Σημάδια της αντίδρασης

Οι μεγάλοι θέλουν τα παιδιά τους να έχουν εμφάνιση περιποιημένη και καλαίσθητη. Οι νέοι χτενίζονται έξαλλα, στολίζονται αλλόκοτα και ντύνονται με ρούχα σκισμένα, αταίριαστα και ακατάστατα (οι εταιρίες βέβαια – οι παντοδύναμοι αφέντες μας – έχουν κάνει κι αυτό το στυλ μόδα και το χρυσοπουλάνε).
 

Οι μεγάλοι τούς λένε να μιλάνε και να γράφουν σωστά ελληνικά. Εκείνοι γράφουν (στα κινητά τους και στο Internet – γιατί εκεί πλέον γράφουν) τις λέξεις μόνο με τα αρχικά (συντομογραφίες – μα ούτε ξέρουν τη λέξη συντομογραφία, που είναι δασκαλίστικη) και μιλάνε ανακατεύοντας ελληνικά και αγγλικά σ’ ένα απίθανο αλλοπρόσαλλο γλωσσικό μείγμα.
 

Οι μεγάλοι τούς λένε να μείνουν ψυχικά και σωματικά αγνοί – όταν τους το λένε, γιατί η αγνότητα δεν κατοικεί πια στη χώρα μας. Μάλλον οι νέοι έχουν ακουστά ότι κάποιοι κάποτε το έλεγαν αυτό, που δεν το βλέπουν όμως πουθενά γύρω τους, αλλά βλέπουν μόνο ανθρώπους και φωτογραφίες που εκπέμπουν μηνύματα σεξουαλικότητας.

Προσανατολίζονται κι αυτοί έτσι και αρνούνται εκείνους, τους αόρατους, που μιλούσαν κάποτε για αγνότητα και που τους έχουν συνδέσει με τον υποκριτικό κόσμο των μεγάλων. Ντύνονται αισθησιακά (sexy) και πολλοί δίνονται σε όποιον τύχει (δήθεν «αγαπούν»), καταπατούν κάθε έννοια αγνότητας, αν και η ψυχή τους διψάει για αγνότητα. Αυτό θεωρούν τώρα αγνότητα: να αγαπάς και να φιλιέσαι με πάθος στις γωνιές του σχολείου και στα πεζοδρόμια, μέχρι την ώρα που θ’ αρχίσεις να δίνεσαι ολοκληρωτικά.

Την παρθενία την κοροϊδεύουν, αν την ξέρουν καν (εσύ ξέρεις τι κάνει η κόρη σου στα διαλείμματα των μαθημάτων ή ο γιος σου στις κόρες των άλλων; σε νοιάζει; του/της έχεις πει ποτέ κάτι σχετικό;). Και όταν σκεφτούν μια «μόνιμη σχέση» (ο γάμος δεν υπάρχει στο μυαλό τους, παρά μόνο σαν κάποια προσωρινή γιορτή του έρωτά τους, όπως οι αμερικάνικοι προτεσταντικοί «γάμοι» που βλέπουν στις ταινίες) δε θα έχει μείνει τίποτα να προσφέρουν στον ή στη «σύντροφό» τους.

Σημείωση: στην τηλεόραση – την κυρά μας, που τη βάλαμε κι ανατρέφει τα παιδιά μας – ο όρος «σύντροφος» τείνει να αντικαταστήσει τον όρο «σύζυγος». Ποιος θέλει πια να μπει σε ζυγό (σύζυγος = συν+ζυγός);


Οι μεγάλοι τούς λένε να μείνουν ζωντανοί. Κι οι νέοι βάλθηκαν να ζουν ριψοκίνδυνα, να ξενυχτάνε, να μεθάνε, να καπνίζουν, να δοκιμάζουν ναρκωτικά, να εμπιστεύονται αγνώστους, να τρέχουν με τα μηχανάκια κι ό,τι άλλο βάλει ο νους σας.

 

Να μην ξεχάσω πως ένα σοβαρό κομμάτι της ζωής πολλών εφήβων αποτελεί ο σατανάς: προσεχτική αναζήτηση και παρακολούθηση θρίλερ και βίντεο με εξορκισμούς και μαύρες τελετουργίες, ροκ τραγούδια που εξυμνούν το διάβολο, μπλούζες και τατουάζ με 666 και ανάποδες πεντάλφες, μέχρι μακιγιάζ ζωντανού-νεκρού (ζόμπι), συνειδητή λατρεία του σατανά, τελετές και κάλεσμα πνευμάτων… Το παιδί σας ίσως δεν ξέρει να κάνει το σταυρό του (μπορεί να κάνει πότε πότε μια αδιάφορη κίνηση που θυμίζει παίξιμο μαντολίνου), σίγουρα όμως ξέρει να κάνει το σήμα με τα κέρατα, σηκώνοντας το δείκτη και το μικρό του δάχτυλο – το κάνουν όλοι οι ροκάδες, το βλέπουμε ακόμα και σε κινούμενα σχέδια!…

Πρωί. Αντί για το σχολείο, παλληκάρια και κοπέλες πίνουν καφέ και τρώνε τυρόπιτες στα μαγαζάκια με την προνομιακή θέση δίπλα στο σχολείο. Ο καθηγητής δεν έχει εξουσία να κάνει τίποτα έξω από τη σχολική αυλή. Εσύ, ο γονιός, κάνε μια βόλτα μετά τις 8.30′ π.μ. στις κοντινές καφετέριες, μήπως βρεις τα παιδιά σου.

Αυτή είναι η Νεολαία της Αποκάλυψης, η νεολαία των εκτρώσεων, η νεολαία των ΓΕΛ (Γενικών Λυκείων) και των ΕΠΑΛ, η νεολαία των Πανελλαδικών, η νεολαία των φροντιστηρίων, η νεολαία της αυριανής ανεργίας, η νεολαία της δυστυχίας.

Η νεολαία που κάποιες φορές κουβαλάει ασήκωτα φορτία προβλημάτων, ανάπηρους γονείς, αλκοολικούς ή βίαιους γονείς, εξαφανισμένους γονείς – σ’ αυτά προστίθενται και όσα προκάλεσε η οικονομική κρίση, καταστρέφοντας τη ζωή ολόκληρων οικογενειών! Παιδιά ορφανά ή σαν ορφανά, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς ρίζες (το ξαναλέω), χωρίς πίστη. Υποσυνείδητα, ψάχνουν για ρίζες και πίστη, αλλά δεν έχουν άλλο από την τηλεόραση, το Facebook, το κινητό τους, τη μουσική (που κατεβάζουν από το Internet και συχνά είναι μόνο ένας εκκωφαντικός ρυθμός ή τραγούδια που δίνουν μηνύματα εκπόρνευσης, μελαγχολίας και αλκοολισμού).



Η ευθύνη

Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι ίδιοι οι έφηβοι φυσικά, πολύ περισσότερο όταν γίνονται φοιτητές (εδώ στην Κρήτη έχουμε και μικρούς καπετάνιους, που δε γίνονται φοιτητές αλλά «καίγονται» ή «καίνε» άλλους, ζώντας ανάμεσα σε αλκοόλ, τζόγο και όπλα).


Και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές – όπως εγώ – έχουμε τεράστια ευθύνη. Το ίδιο και οι παπάδες. Δεν υπερασπιζόμαστε τη νεολαία με λιονταρίσιες μάχες. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις (π.χ. στην Αθήνα ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, ο π. Αντώνιος Παπανικολάου της «Κιβωτού του Κόσμου» κ.ά. – ίσως και στην πόλη μας κάποιοι), αλλά, σε σχέση με το σύνολο, είναι μόνον εξαιρέσεις.

Οι δημοσιογράφοι, οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές και οι υπεύθυνοι των καναλιών έχουν όχι μόνο τεράστια ευθύνη, αλλά συχνά είναι οι αυτουργοί της αλλοτρίωσης και καταστροφής της νεολαίας μας. Οι εταιρίες κατασκευής και πώλησης κινητών τηλεφώνων και βιντεοπαιχνιδιών, τα μπαρ και οι εταιρίες του θεάματος, ομοίως. Πολλοί από κείνους που δουλεύουν σ’ όλα αυτά θα ’πρεπε να πάνε φυλακή.

Άρα και οι δικαστές έχουν ευθύνη. Ας μη μιλήσουμε για τους πολιτικούς…

Τώρα όμως απευθύνομαι στους γονείς. Σ’ εκείνους, που τα παιδιά είναι δικά τους και έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη να τα προστατεύσουν και φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη δυστυχία τους.

Τι λείπει στα παιδιά σου και δεν τους το δίνεις ποτέ, αγαπητέ μου γονιέ, πατέρα και μάνα;

Ένα πράγμα λείπει: το να τους μάθεις να αγαπάνε. Έτσι τα παιδιά σου θ’ αποχτούσαν ρίζες και πίστη, έτσι θα ένιωθαν ασφάλεια και δε θα έψαχναν την αγάπη (ή υποκατάστατα της αγάπης) σε γκρίζους δρόμους.


Ξέρω εγώ ν’ αγαπώ; Ξέρω να συγχωρώ; Ξέρω ν’ ακούω; Αν δεν ξέρω, πώς θα το μάθω στα παιδιά μου; Αλλά εκείνα αυτό ζητάνε και, αν δεν το μαθαίνουν από μένα, ψάχνουν να το μάθουν από άλλους.


Ίσως είσαι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Εσύ ξέρεις.
Άκου λοιπόν πώς νομίζω ότι μεγαλώνεις τα παιδιά σου, πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι περισσότεροι, ίσως κι εγώ (ακόμη είναι μικρό το δικό μου, έχει καιρό):
Όταν κάνουν φίλους, τους λες: σκέψου, παιδί μου, τι σε ωφελούν οι φίλοι που έχεις. Δεν τους λες: σκέψου, παιδί μου, τι έχεις ωφελήσεις εσύ τους φίλους σου.


Όταν κάνουν σχέσεις (εννοείται το «αισθηματικές»), τους λες: τι έχει να σου προσφέρει αυτή η σχέση; Δεν τους ρωτάς: τι έχεις να προσφέρεις εσύ, παιδί μου, σ’ αυτή τη σχέση;
Για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, τους λες να διαλέξουν ένα επάγγελμα που θα τους ωφελήσει (οικονομικά και κοινωνικά). Δεν τους λες να διαλέξουν ένα επάγγελμα με σκοπό να ωφελήσουν αυτοί τους συνανθρώπους τους, τον τόπο τους, την κοινωνία.

Τους λες να είναι ανταγωνιστικοί και μαχητικοί, «δυνατοί», «σκληροί». Δεν τους λες ν’ αγαπάνε και να συγχωρούν. Και φυσικά δε θα τους πεις ποτέ να προτιμήσουν το συμφέρον κάποιου άλλου από το δικό τους, έστω κι αν ο άλλος έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή αξίζει περισσότερο απ’ αυτά μια θέση ή κάποιο όφελος.


Πώς λοιπόν θα μάθουν ν’ αγαπούν; Πώς θα ξεδιψάσει η ψυχή τους; Πώς να μην είναι η Νεολαία της Αποκάλυψης (όταν «θα κρυώσει η αγάπη των πολλών», όπως είχε προφητέψει ο Χριστός, «κι αυτός που θ’ αντέξει μέχρι το τέλος, αυτός θα σωθεί», κατά Ματθαίον, κεφ. 14, στίχοι 12-13), η νεολαία της απελπισίας και της δυστυχίας;


Ευτυχισμένος είναι περισσότερο ο άνθρωπος που αγαπάει απ’ όσο ο άνθρωπος που τον αγαπούν.



Και κλείνω με μια λίγο σοκαριστική τελευταία σκέψη:
Είτε «πιστεύεις» είτε όχι, δε με νοιάζει. Φρόντισε όμως, αδελφέ και αδελφή μου, να μάθεις τα παιδιά σου ν’ αγαπούν και να σέβονται το Χριστό και την Παναγία (και τώρα, αν είναι έφηβοι ή φοιτητές, δεν είναι αργά – αρκεί να δουν ότι αγαπάς και σέβεσαι Χριστό και Παναγία εσύ).


Αν το κάνουν αυτό, θ’ αγαπούν και θα σέβονται όλο τον κόσμο, και μαζί κι εσένα, όσα λάθη κι αν κάνεις, γιατί ο Χριστός και η Παναγία είναι η παγκόσμια και πανανθρώπινη αγάπη, είναι η «παν-αγάπη» (λέξη του μεγάλου σύγχρονου αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, καθηγητή του πανεπιστημίου Βελιγραδίου). Οπότε, θα έχεις κερδίσει τα παιδιά σου. Αν όμως δε μάθουν ν’ αγαπούν το Χριστό και την Παναγία, ίσως κάποτε κλάψεις και πεις: «Έχασα τα παιδιά μου».


Βέβαια, αν τα παιδιά σου μάθουν ν’ αγαπούν το Χριστό και την Παναγία, πρέπει κι εσύ ν’ αντέξεις αυτή την αγάπη, γιατί συνήθως ο γονιός δε θέλει τα παιδιά του να είναι καλά με όλους, ούτε πολύ πιστά. Και όλ’ αυτά χρειάζονται αγώνα, αν και όχι τόσο επίπονο και παράλογο όσο ο μακροχρόνιος αγώνας για τις Πανελλήνιες…

Ένα παράδειγμα: όταν έπιασαν το Χριστό, όπως θα ξέρεις, ο απόστολος Πέτρος φοβήθηκε και Τον αρνήθηκε τρεις φορές. Μετά την ανάστασή Του, ο Χριστός τον ρώτησε τρεις φορές: «Μ’ αγαπάς;». Και ο Πέτρος Του απαντούσε με ειλικρίνεια: «Ναι, Κύριε, σ’ αγαπώ» (κατά Ιωάννην, 21, 15-17). Έτσι ισοφάρισε την τριπλή άρνηση.

Είναι σημαντικό ότι ο Χριστός δεν τον ρώτησε «με πιστεύεις;» αλλά «μ’ αγαπάς;». Αυτό είναι που θέλει ο Χριστός από τον άνθρωπο.


Τώρα, για παράδειγμα, μπήκαμε στη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάρε μια Τετάρτη απόγευμα τα παιδιά σου, κατά τις 19:00 μ.μ., και πηγαίνετε στην εκκλησία να παρακολουθήσετε μια προηγιασμένη.


Πάρε τα την Παρασκευή, την ίδια ώρα, και πηγαίνετε ν’ ακούσετε τους Χαιρετισμούς. Πηγαίνετε για το Χριστό και την Παναγία, όχι για τον παπά (που σίγουρα δεν τον γνωρίζεις, αλλά μπορεί να είναι πολύ καλός) ή τον ψάλτη ή τους άλλους που είναι εκεί ή για να δείτε «αν καταλαβαίνετε ή όχι» κ.τ.λ. Πηγαίνετε και αφεθείτε στο Χριστό και την Παναγία, εκεί μέσα στην εκκλησία, εκεί που ενώνονται οι άνθρωποι τώρα και είκοσι αιώνες και που ενώνονται μαζί τους και οι άγγελοι, οι άγιοι, ο ίδιος ο Θεός. Να δεις πώς θ’ αρχίσει να γιατρεύεται η ψυχή τους, και η δική σου.


Κι αν έχουν φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, προπόνηση ή κάτι άλλο εκείνη την ώρα, ας το αφήσουν έστω μια φορά ή δυο φορές. Αυτά θα τα ξαναβρούν, αλλά το Χριστό και την Παναγία, αν δεν πάνε τώρα, δε θα τους ξαναβρούν, γιατί δε θα πάνε ποτέ. Κάθε φορά κάτι θα τα εμποδίζει – κάθε φορά «κάποιος» θα τα εμποδίζει.


«Αν δεν τα κάνουμε αυτά τώρα, που είμαστε νέοι, πότε θα τα κάνουμε;» με ρώτησε ένας μαθητής μου, όταν τους έλεγα για τον παράλογο τρόπο ζωής τους. Του απάντησα: «Κι αν δεν πλησιάσετε το Χριστό τώρα, πότε θα Τον πλησιάσετε; Να διακινδυνεύσω μιαν απάντηση: ποτέ. Δε θα Τον πλησιάσετε ποτέ, γιατί δε θα έχετε μάθει να Τον πλησιάζετε».

Αν φυσικά φτάσουν να ενηλικιωθούν ζωντανοί και υγιείς ψυχικά και σωματικά.

ΥΓ. Στη φωτογραφία είναι το «Αίνιγμα» (Enigma), ένας Αμερικανός καλλιτέχνης του θεάματος, που έχει τατουάζ σ’ όλο του το σώμα, έχει κάνει την γλώσσα του διχαλωτή κι έχει εμφυτεύσει κέρατα στο κούτελό του. Τα παιδιά σας σίγουρα τον ξέρουν. Ρωτήστε τα… (Για τον άγιο του ονόματός τους όμως σίγουρα δεν ξέρουν τίποτα και φοβάμαι πως ούτε εσύ ξέρεις)…


Παρακαλώ, αν θέλετε, αναζητήστε στο Διαδίκτυο τα άρθρα μας: «Σεξ στην εφηβεία», «Το σύνδρομο της κόλασης», «Είσαι ο άνθρωπός μου;» και «Συνεργείο διάσωσης και επισκευών».

Καλή Μεγάλη Σαρακοστή, με καλό το Άγιο Πάσχα, ό,τι κι αν «πιστεύετε». ★ Ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης είναι θεολόγος. Βιογραφικό του σημείωμα ΕΔΩ

Πηγή: Το καραβάκι της Ιστορίας




Ο καλός ο θεούλης είναι τόσο γενναιόδωρος, που χαρίζει στους αγίους αμέτρητα κεφάλια, χέρια, πόδια και δάχτυλα. Κι όταν ένας αφάνταστα ξετσίπωτος άνθρωπος, που ακόμα δεν πιστεύει στις δυνατότητες τού θεού κι έχει ακόμα τη δυνατότητα να σκέφτεται λογικά, αρχίσει να παραξενεύεται με τα πολλά κεφάλια ενός αγίου, εμείς θα τον στέλναμε στην λαϊκή αγορά, όπου κάποιος από τους εμπόρους πουλούσε τα κρανία τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν αυτός ο αιρετικός θα ρωτήσει τον έμπορα για το πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει τόσο πολλά κεφάλια, ο έξυπνος έμπορας θα τού απαντούσε με φιλοφρόνηση και πληρότητα: «Αυτό το κρανίο είναι τού Μ. Αλεξάνδρου σε ηλικία 11 χρονών, το άλλο είναι όταν ο Αλέξανδρος ήταν 13 χρόνων και πάει λέγοντας…»

Κεφάλια, σαγόνια και άλλα... ανταλλακτικά κρανίου


«Και διέταξε να αποκεφαλιστεί ο Ιωάννης στο μπουντρούμι. Και να φέρουν το κεφάλι του στην πιατέλα…» (Ματθ., 14:10,11). 



 http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΓΙΑΝΝΟΣ ΠΡΟΣ ΣΗΜΙΤΗ: «Εγώ δεν είμαι Άκης!» και ο ρόλος του Α. Παπαχελά-Παύλου Τσίμα!...

Τελεσίγραφο: Θα μιλήσω με ονόματα και αριθμούς πριν κάτσω στο σκαμνί

Ο πρώην υπουργός έχει τρεις καταδίκες για ψευδές «πόθεν έσχες», με συνολική ποινή 11 χρόνια, ενώ δεν έχει εξεταστεί ακόμη η προέλευση των χρημάτων που αναφέρονται - Έρχονται νέες διώξεις για τα εξοπλιστικά

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι του προηγούμενου πρωτοσέλιδού μας, με τίτλο «Τι φοβάται ο Σημίτης και θέλει εκλογές», (Σχόλιο: και τα καρτέλ μέσω του Α. Παπαχελά-Παύλου Τσίμα, προσπαθούν να τον προστατεύσουν;)...και κάποιοι από αυτούς που βλέπουν να πλησιάζει το... σκαμνί άρχισαν να διαμηνύουν με τον... τρόπο τους ότι δεν θα πάνε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, επιβεβαιώνοντας μέχρι κεραίας το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ μας. 


Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, στις οποίες το «ΠΑΡΟΝ» έχει εμπιστοσύνη, ο Γιάννος Παπαντωνίου –ο οποίος έχει ήδη τρεις καταδίκες για το «πόθεν έσχες» του που κρίθηκε ψευδές από τη Δικαιοσύνη και του έχουν επιβληθεί ποινές που φθάνουν συνολικά τα 11 χρόνια (4+4+3)– έχει ειδοποιήσει ήδη τον πρώην πρωθυπουργό του, στις κυβερνήσεις του οποίου πέρασε από... παραγωγικά υπουργεία, ότι θέλει πλήρη κάλυψη. Και μάλιστα του κατέστησε σαφές ότι...

– Εγώ δεν είμαι Άκης...

Το τι εννοεί είναι από τα ευκόλως εννοούμενα. Σε απλή γλώσσα, δεν θα πάω άκλαυτος, θα σας πάρω όλους μαζί μου... Λέει πολλά και μόνο το ότι, ύστερα από πολλά χρόνια αποχής από τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, ο Σημίτης βγήκε στον ΣΚΑΪ για να ζητήσει εκλογές, και μάλιστα σε ένα προσυμφωνημένο σκηνικό, ώστε να μην του υποβληθούν καυτές, επικίνδυνες ερωτήσεις για τα σοβαρά προβλήματα της οικονομίας και τα αδιέξοδα που έχουν δημιουργηθεί στην Αγορά και στα νοικοκυριά. Και όλοι μετά το τέλος της συνέντευξης διερωτήθηκαν για ποιον λόγο την έδωσε ο πρωθυπουργός της οκταετίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι... μίζες έπεφταν σαν πολυβόλο. Αρκετοί, μάλιστα, είπαν ότι δεν ήταν καθόλου τυχαία η επιλογή της στιγμής που θέλησε να παρέμβει ο Σημίτης. 


Η απάντηση είναι ότι ο Σημίτης τρέμει πως οι δικαστικές εκκρεμότητες θα αγγίξουν και τον ίδιο, γιατί προφανώς ξέρει πολλά για το πάρτι που γινόταν επί των ημερών του.

Και μία από τις πολλές αποδείξεις είναι ο Άκης Τσοχατζόπουλος, που δεν αποφάσιζε μόνος του για τις αγορές πολεμικού υλικού.

Ανοιχτός σε πολλά ο Γιάννος 


Πολλά τα... μέτωπα που έχει ο Παπαντωνίου. Ένα από αυτά είναι τα ψευδή «πόθεν έσχες», για τα οποία το δικαστήριο περιορίστηκε να ελέγξει αν τα στοιχεία ήταν αληθή και από τη διαδικασία αποδείχθηκε ότι δεν ήταν. Και για αυτό έχει... φάει 11 χρόνια φυλακή.

Τον καλύπτουν... Κάνει εντύπωση, όμως, το ότι μέχρι σήμερα η Δικαιοσύνη δεν έχει διερευνήσει από πού προέρχονται τα χρήματα –πάρα πολλά εκατομμύρια ευρώ– που καταγράφονται στα «πόθεν έσχες» του.

Αν είναι προϊόν νόμιμων δραστηριοτήτων και αν έχουν δηλωθεί και φορολογηθεί.

Πού τα βρήκε; Στην... πιάτσα γίνεται λόγος για «μαύρο» χρήμα – αδίκημα που δεν παραγράφεται. Και δεν είναι μόνο «προϊόν» από τα εξοπλιστικά, που τα χειριζόταν ως υπουργός Εθνικής Άμυνας. Είναι και από άλλες δραστηριότητες, ακόμη και με την ευκαιρία της ένταξής μας στο ευρώ...

Νέες διώξεις... Τα νέα δεν είναι καθόλου καλά για τον Γιάννο. Η ειδική ανακρίτρια κατά της Διαφθοράς Ηλιάνα Ζαμανίκα, η οποία χειρίζεται τους φακέλους των εξοπλιστικών που υπογράφηκαν επί υπουργίας Τσοχατζόπουλου και Παπαντωνίου, ζητάει να ασκηθούν νέες διώξεις για δωροδοκία και ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος και για μετά το 2002, μέχρι και σήμερα, καλύπτοντας έτσι και την περίοδο του Παπαντωνίου. Αδικήματα που δεν καλύπτονται από την παραγραφή του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Στη λίστα Λαγκάρντ  


Τον Οκτώβριο του 2012, με τη δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ, εντοπίστηκε λογαριασμός, ύψους 1.300.000 ευρώ, στην ελβετική τράπεζα HSBC στο όνομα της συζύγου του Σταυρούλας Κουράκου. Για την υπόθεση αυτή ο Γιάννος Παπαντωνίου καταδικάστηκε πρωτόδικα, για το πλημμέλημα της «ψευδούς υποβολής “πόθεν έσχες”», σε χρηματικό πρόστιμο 100 χιλιάδων ευρώ και εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 4 ετών.

Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες, οι Εισαγγελείς Διαφθοράς και οι ανακριτές δεν έχουν πεισθεί ότι τα χρήματα των λογαριασμών της συζύγου του Παπαντωνίου προέρχονται, όπως η ίδια υποστηρίζει, από τον πρώην σύζυγό της για την ανατροφή των παιδιών της.

Και νέοι λογαριασμοί! Εξάλλου, οι ελβετικές αρχές ενημέρωσαν την Εισαγγελία Διαφθοράς ότι έχουν εντοπίσει δύο ακόμη λογαριασμούς και ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο που συνδέονται με τον Γιάννο Παπαντωνίου.

Να θυμίσουμε ότι ο Γιάννος Παπαντωνίου εκλέχθηκε το 1981 ευρωβουλευτής και στη συνέχεια βουλευτής σε όλες τις μετέπειτα εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι το 2004. Διετέλεσε δε υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Άμυνας και Οικονομίας, ενώ διαπραγματεύθηκε και την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ.


Ο κορυφαίος χειροκροτητής στο Φόρουμ των Δελφών

Όπως με πληροφόρησε φίλος που ήταν παρών στο Φόρουμ των Δελφών, πρώτος χειροκροτητής του Σημίτη υπήρξε ο σπουδαίος οικονομολόγος κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος οδήγησε τη χώρα, ομού μετά του Γιωργάκη, του επιλεγομένου «Καστελλοριζιώτη», στις αγκάλες του ΔΝΤ και των ακόρεστων δανειστών. 


Αυτοί οι δύο άνοιξαν τις πύλες στους εισβολείς.

Ο εν λόγω οικονομολόγος δήλωνε στις 8-4-2010: «Η Ελλάδα δεν σκοπεύει να κάνει χρήση του μηχανισμού στήριξης». Βέβαια, ύστερα από λίγες ημέρες (25-4-2010) διεκήρυττε υπερηφάνως: «Ο μηχανισμός στήριξης θα λειτουργήσει».

Σας θυμίζω ότι ο εν λόγω κύριος, πέραν του ότι έκανε μερικές «ψιλοδιαγραφές» στη λίστα Λαγκάρντ (για τις οποίες η Ελληνική Δικαιοσύνη τον έριξε στα μαλακά), ήταν εκείνος που όταν η χώρα φλεγόταν μετέβη σε οικονομικό φόρουμ της Νέας Υόρης με το πολυτελές Gulf-Stream, παρέα με τον γιο και τη γραμματέα του, ως σαουδάραψ πρίγκηψ. Δεν καταδεχόταν τα αεροπλάνα γραμμής! Πέραν τούτου, την ίδια εποχή, υπό την ανοχή του Γιωργάκη, αγόραζε δύο πολυτελείς, τεθωρακισμένες BMW (κόστους 850.000 ευρώ) μια δι’ εαυτόν και ετέραν για τον πρωθυπουργό!

Όταν ανέλαβε ο διάδοχός του κ. Ευ. Βενιζέλος υποσχέθηκε ότι θα τις εκποιήσει πάραυτα. Όντως, τη μια παρέλαβε ο ίδιος, που τη χρησιμοποιούσε ακόμη κι όταν ήταν ΥΠΕΞ στην κυβέρνηση των Αντωνομπέκηδων. Την τύχη της άλλης δεν την γνωρίζω. Σήμερα, αν δεν κάνω λάθος, τη χρησιμοποιούν δύο αριστεροί υπουργοί!

Ο περί ου ο λόγος κ. Γ. Παπαντωνίου δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του να επανέλθει στην πολιτική με το ΚΙΔΗΣΟ του Γιωργάκη. Είναι παρών στις πολιτικές παρεούλες της Κεντροαριστεράς. Νομίζω ότι τέτοιους θέλει η χώρα. Σημίτηδες, Γιωργάκηδες, Παπακωνσταντίνου κ.ά.

Αρθρογραφεί κι όλας, προτείνοντας λύσεις σωτηρίας, του παρέχουν στέγη, όπως στον Πάγκαλο, οι εφημερίδες του ΔΟΛ («Νέα»).



Πηγή: Παρόν της Κυριακής

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ο Πλανήτης έχει μολυνθεί.... Ανεπανόρθωτα!.... ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΩΝ ΛΕΠΕΝ


Δρ Νικόλαος Λάος

Η σταδιοδρομία του Ζαν Μαρί Λεπέν 


Ο Ζαν Μαρί Λεπέν (Jean-Marie Le Pen) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1928, στο μικρό παραλιακό χωριό La Trinité-sur-Mer στη Βρετάνη της Γαλλίας. Η μητέρα του ήταν μια άσημη Γαλλίδα, η Αν Μαρί Ερβέ (Anne Marie Hervé), και ο πατέρας του, ο Ζαν Λεπέν, ήταν ψαράς. Ορφάνεψε στα 14 του. Παρ’ ότι δεν αποτελούσε ούτε γόνο της γαλλικής ελίτ ούτε αξιόλογο μαθητή, έγινε, περιέργως, δεκτός στο ιησουιτικό σχολείο Collège-Lycée-Prépa Saint-François-Xavier de Vannes, που ήταν κέντρο προετοιμασίας για ανώτατες σπουδές (βλ. https://fr.wikipedia.org/wiki/Coll%C3%A8ge-Lyc%C3%A9e-Pr%C3%A9pa_Saint-Fran%C3%A7ois-Xavier_de_Vannes).
 

Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι το ρωμαιοκαθολικό τάγμα των Ιησουιτών έχει μακρά παράδοση στη διεξαγωγή μυστικών επιχειρήσεων και στη συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες διαφόρων κρατών. Για παράδειγμα, το 2014, ο βετεράνος αξιωματούχος της CIA, Χάουαρντ Χαντ (E. Howard Hunt), ο οποίος είχε διατελέσει και σταθμάρχης της CIA στο Μεξικό, δήλωσε, στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξής του, ότι «οι Ιησουίτες έχουν διαμορφώσει τη μεγαλύτερη μυστική υπηρεσία στον κόσμο, ανέκαθεν» (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=YaNPdbKnH9M). Σε αυτό το σημείο, είναι χρήσιμο να κάνουμε μια ιστορική παρέκβαση, προκειμένου να αναφέρουμε λίγα λόγια για την ταυτότητα και την ιστορία του τάγματος των Ιησουιτών.
 

Το τάγμα των Ιησουιτών (γνωστό επισήμως με την ονομασία Societas Iesu) ιδρύθηκε στην Ισπανία το 1534 για να πολεμήσει εναντίον των Προτεσταντών και των Μουσουλμάνων. Εξελίχθηκε σε τόσο επικίνδυνη οργάνωση ώστε καταδιώχθηκε σε τουλάχιστον 83 χώρες και πόλεις με τις κατηγορίες της κατασκοπείας, της διεξαγωγής υπονομευτικών/ανατρεπτικών ενεργειών, της προδοσίας κ.λπ. Το τάγμα των Ιησουιτών, εξ αιτίας της τόσο επικίνδυνης εξέλιξής του, τέθηκε εκτός νόμου στην Πορτογαλική Αυτοκρατορία το 1759, στη Γαλλία το 1764, στις Δύο Σικελίες, στη Μάλτα και στην Πάρμα καθώς και στην Ισπανική Αυτοκρατορία το 1767. Τελικώς, ακόμη και το ίδιο το Βατικανό φοβήθηκε το τάγμα των Ιησουιτών, και, γι’ αυτό, το 1773, ο Πάπας Κλήμης ΙΔ’, με επίσημη απόφασή του, το αποκήρυξε και το κατήργησε. 

Όμως, στη συνέχεια, το τάγμα των Ιησουιτών βρήκε καταφύγιο στη Ρωσία και στην Πρωσία και ασχολήθηκε με τη δημιουργία και διοίκηση διαφόρων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανά την Ευρώπη. Το 1814, καθώς τελείωναν οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι και λάμβανε χώρα η παλινόρθωση του παλαιού καθεστώτος (των απολυταρχιών και της Realpolitik) με την Ιερή Συμμαχία, ο Πάπας Πίος Ζ’ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο αποκαθιστούσε την κανονικότητα του τάγματος των Ιησουιτών στις Ρωμαιοκαθολικές χώρες, κι έτσι το τάγμα των Ιησουιτών ξαναέγινε ένα από τα επίσημα, κανονικά τάγματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. 

Επίσης, το τάγμα των Ιησουιτών έχει βαθείς δεσμούς με καθεστωτικούς κρυπτο-εβραϊκούς παράγοντες της Ευρώπης. 

Μάλιστα, ο δρ Ρόμπερτ Μάρικς (Robert A. Maryks), καθηγητής ιστορίας στο City University της Νέας Υόρκης, έχει εκδώσει ένα επιστημονικό σύγγραμμα με τίτλο «Το Ιησουιτικό Τάγμα ως μιας Συναγωγή Ιουδαίων» («The Jesuit Order as a Synagogue of Jews», εκδόσεις Brill, 2009), όπου αναλύει τη συμμετοχή και τη δράση Εβραίων στο τάγμα των Ιησουιτών καθώς και τη φυλετιστική πολιτική τους περί της προστασίας του αίματος. 

Από το προαναφερθέν ιησουιτικό κολέγιο, ο Λεπέν εισήλθε στη Νομική Σχολή του Παρισιού. 


Έγινε πρόεδρος της δεξιάς φοιτητικής οργάνωσης «Association corporative des étudiants en droit», η οποία διοργάνωνε βίαιες διαδηλώσεις εναντίον των «Cocos» (κομμουνιστών). Εκδιώχθηκε από την προαναφερθείσα οργάνωση το 1951. Τη δεκαετία του 1960, καλλιέργησε τη φήμη ότι είχε χάσει το ένα του μάτι σε βίαιες κινητοποιήσεις εκείνης της οργάνωσης, ώστε να οικοδομήσει ένα πολιτικό προφίλ «ακροδεξιού ήρωα». Συγκεκριμένα, ο Λεπέν ισχυρίστηκε ότι έχασε το αριστερό του μάτι από ξυλοδαρμό που υπέστη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 1958, αλλά μαρτυρίες πιστοποιούν ότι, σε εκείνα τα επεισόδια, απλώς τραυματίστηκε στο δεξί μάτι και δεν το έχασε. Έχασε την όραση στο αριστερό του μάτι χρόνια αργότερα εξ αιτίας ασθένειας.
 

Αφού έλαβε το πτυχίο της Νομικής, κατατάχθηκε στον Στρατό, συγκεκριμένα, στη Λεγεώνα των Ξένων. Μάλιστα, ως μέλος της Λεγεώνας των Ξένων, ο Ζαν Μαρί Λεπέν πολέμησε στους νεοαποικιοκρατικούς πολέμους της Γαλλίας στην Ινδοκίνα, στο Σουέζ και στην Αλγερία, όπου η Γαλλία προσπαθούσε να διατηρήσει ορισμένα αποικιοκρατικά προνόμιά της. Για αυτήν τη στρατιωτική δράση του, ο Λεπέν έλαβε διάφορα μετάλλια, μεταξύ των οποίων τον Σταυρό της Στρατιωτικής Αξίας, τον Σταυρό του Πολεμιστή, το Αποικιακό Μετάλλιο κ.λπ. Στο Παρίσι, το 1956, εκλέχθηκε στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, με το λαϊκιστικό κόμμα UDCA του Πιέρ Πουζάντ (Pierre Poujade). Έτσι, στα 28 του χρόνια, ο Λεπέν ήταν ο νεώτερος βουλευτής της Γαλλίας.


Ο νεαρός Ζαν Μαρί Λεπέν με τα μετάλλιά του ως βετεράνος των νεοαποικιοκρατικών πολέμων της λεγόμενης «Τέταρτης Γαλλικής Δημοκρατίας»

Το 1960, νυμφεύθηκε την Πιερέτ Λαλάν (Pierrette Lalanne), με την οποία απέκτησε τρεις κόρες: τη Μαρί Καρολίν (Marie-Caroline), τη Γιάν (Yann) και τη Μαρίν (Marine). Ο γάμος του έληξε άδοξα μετά από 25 χρόνια, καθώς η 49χρονη πρώην σύζυγός του πόζαρε γυμνή στη γαλλική έκδοση του περιοδικού «PLAYBOY» για να τον γελοιοποιήσει. Παρ’ ότι ο Λεπέν είχε το προφίλ του ακροδεξιού και του «αντισημίτη», περιέργως, δεν εκμεταλλεύθηκε προπαγανδιστικά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του «PLAYBOY», ο Χιού Χέφνερ (Hugh Hefner), έχει εβραϊκή καταγωγή και δεν προέβη σε καμιά σχετική αντιεβραϊκή ρητορική, παρά την προκλητική ευκαιρία που είχε. Γενικότερα, παρ’ ότι ο Λεπέν έχει κατηγορηθεί για «αντισημιτισμό», έχει κάνει μόνο μια αξιόλογη «αντισημιτική» δήλωση, το 1987, για την οποία μάλιστα καταδικάστηκε σε πρόστιμο 183.200 ευρώ βάσει του γαλλικού νόμου Gayssot (βλ. http://www.lemonde.fr/primaire-parti-socialiste/article/2011/10/06/les-socialistes-restent-flous-sur-la-retraite-a-60-ans_1583064_1471072.html).





Η Πιερέτ Λαλάν (Pierrette Lalanne), πρώην σύζυγος του Ζαν Μαρί Λεπέν, ως «κουνελάκι» του «PLAYBOY»

Η πολιτική ζωή του Λεπέν βελτιώθηκε δια μέσου της οργάνωσης «Ordre Nouveau» (Νέα Τάξη), η οποία ήταν ένα ακροδεξιό κίνημα που είχε ιδρυθεί το 1969. Ο πρώτος πρόεδρος της «Ordre Nouveau» ήταν ο δικηγόρος Φρανσουά Γκαλβέρ (François Galvaire), ο οποίος εργαζόταν για τον ακροδεξιό δημοσιογράφο και πρώην πολιτικό Ρολάντ Γκοσέρ (Roland Gaucher) του φασιστικού κόμματος RNP (Rassemblement National Populaire). Τον Ιούνιο του 1972, η «Ordre Nouveau» εντάχθηκε στο κίνημα «Εθνικό Μέτωπο» (Front National) του Λεπέν. Ο José Bruneau de La Salle εντάχθηκε στο πολιτικό γραφείο, ενώ ο Jean-Claude Nourry, ο Patrice Janeau και ο Michel Bodin αποχώρησαν από το κίνημα. Το κόμμα «Εθνικό Μέτωπο» του Λεπέν ιδρύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1972.
 

Ο Λεπέν έθεσε πρώτη φορά υποψηφιότητα σε γαλλικές προεδρικές εκλογές το 1974, και έλαβε λιγότερο από ένα τοις εκατό των ψήφων στον πρώτο γύρο. Το 1976, ο Υμπέρ Λαμπέρ (Hubert Lambert), κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας και χρηματοδότης διαφόρων ακροδεξιών πρωτοβουλιών, πέθανε σε ηλικία μόλις 42 ετών. Λίγους μήνες πριν πεθάνει, άλλαξε τη διαθήκη του, ορίζοντας τον Λεπέν ως μοναδικό κληρονόμο του. Λέγεται μάλιστα ότι ο εν λόγω εκατομμυριούχος Υμπέρ Λαμπέρ ανήκει στη γαλλική βελγοεβραϊκής καταγωγής οικονομική δυναστεία των Λαμπέρ, η οποία ανάγεται στον Σαμουήλ Λαμπέρ (Samuel Lambert), ο οποίος έζησε τον 19ο αιώνα και ήταν τραπεζίτης και αντιπρόσωπος του γνωστού τραπεζικού οίκου των αδελφών Ροθτσάιλντ στη Γαλλία (De Rothschild Frères). 

Παρ’ ότι συγγενείς του Υμπέρ Λαμπέρ προσέβαλαν τη διαθήκη του, τελικώς, ο Λεπέν κατέστη ο κύριος αυτής της διαθήκης, κληρονομώντας έτσι μια περιουσία που εκείνη την εποχή είχε αξία περίπου τέσσερα εκατομμύρια ευρώ (βλ. http://blog.francetvinfo.fr/derriere-le-front/2015/05/06/lheritage-lambert-une-des-causes-de-la-suspension-de-jean-marie-le-pen.html). Φημολογήθηκε ότι η οικογένεια του Λαμπέρ μοιράστηκε με τον Λεπέν και κάποιους άλλους μυστικούς λογαριασμούς του θανόντος Υμπέρ Λαμπέρ, και έτσι διευθετήθηκε το ζήτημα. Με την κληρονομιά του Λαμπέρ, ο Λεπέν είχε πλέον αρκετά χρήματα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την πολιτική.


Ο Υμπέρ Λαμπέρ (Hubert Lambert)

Η σταδιοδρομία της Μαρίν Λεπέν
 

Υπό την ηγεσία του Ζαν Μαρί Λεπέν, το «Εθνικό Μέτωπο» εξελίχθηκε σε οικογενειακή επιχείρηση, καθώς έφθασε να απασχολεί και τις τρεις κόρες του Λεπέν. Σήμερα, από την οικογένεια του Ζαν Μαρί Λεπέν, συμμετέχουν στο «Εθνικό Μέτωπο» τα εξής πρόσωπα: Πρώτον, η Μαρίν Λεπέν (Marine Le Pen), η οποία είναι η μικρότερη κόρη του Ζαν Μαρί Λεπέν, δικηγόρος, μέλος της Ευρωβουλής από το 2004 και πρόεδρος του «Εθνικού Μετώπου» από τις 16 Ιανουαρίου 2011, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα της στην ηγεσία του κόμματος. Δεύτερον, η Γιάν Λεπέν (Yann Le Pen), ), η οποία είναι η δευτερότοκη κόρη του Ζαν Μαρί Λεπέν, ασχολούμενη κυρίως με τον τομέα οργάνωσης και εκδηλώσεων του «Εθνικού Μετώπου». Τρίτον, η Μαριόν Λεπέν (Marion Le Pen), η οποία είναι κόρη της Γιάν Λεπέν (άρα, ανιψιά της προέδρου Μαρίν Λεπέν και εγγονή του Ζαν Μαρί Λεπέν) και εξελέγη βουλευτής το 2012 (στο εκλογικό διαμέρισμα Βοκλίζ της νοτιοανατολικής Γαλλίας).


Η Μαρίν Λεπέν με τον πατέρα της (δεξιά) σε πολιτική περιοδεία στο Παρίσι το 2010

Η Μαρίν Λεπέν παντρεύτηκε το 1995 τον Φρανκ Σοφρουά (Franck Chauffroy), στέλεχος επιχειρήσεων που εργάστηκε για το «Εθνικό Μέτωπο». Απέκτησε μαζί του τρία παιδιά (Jehanne, Louis και Mathilde). Μετά από το διαζύγιό της από τον Σοφρουά το 2000, παντρεύτηκε τον Ερίκ Λοριό (Eric Lorio) το 2002, πρώην εθνικό γραμματέα του «Εθνικού Μετώπου» και πρώην σύμβουλο στις περιφερειακές εκλογές στο Nord-Pas de Calais, από τον οποίο χώρισε το 2006. Από το 2009, η Μαρίν Λεπέν έχει προσωπικό δεσμό με τον Γάλλο δικηγόρο και πολιτικό Λουί Αλιό (Louis Aliot), του οποίου ο παππούς ήταν Αλγερινοεβραίος. Μάλιστα, η σύναψη δεσμού με τον Αλγερινοεβραίο Λουί Αλιό έφερε ιδιαίτερη «τύχη» στη Μαρίν, καθώς, το 2010, παρέλαβε την ηγεσία του «Εθνικού Μετώπου» από τον μπαμπά της.
 

Ο Μισέλ Θουρί (Michel Thooris), ο οποίος έχει Εβραία μητέρα, είναι μέλος της κεντρικής επιτροπής του «Εθνικού Μετώπου» και ο ιδρυτής μιας οργάνωσης που ονομάζεται «Ένωση Πατριωτών Γάλλων Εβραίων» (Union des Patriotes Francais Juifs). Το 2011, ο Αλιό συνόδευσε τον Θουρί σε μια επίσκεψη στο Ισραήλ. Ο Θουρί έχει αναγνωρίσει τον ανεπίσημο αλλά πολιτικώς σημαντικό και παραγωγικό δεσμό μεταξύ της οργάνωσής του (δηλαδή της «Ένωσης Πατριωτών Γάλλων Εβραίων») και του «Εθνικού Μετώπου».


Μάιος 2016: ο Μισέλ Θουρί (Michel Thooris) ήταν παρών στους εορτασμούς που έλαβαν χώρα στην Ιερουσαλήμ για την 68η επέτειο από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ (βλ.: https://upfj.org/page/11/)

Επιπλέον προς τους εβραϊκούς παράγοντες που υποστηρίζουν τη Μαρίν Λεπέν, υπάρχουν και ρωσικοί παράγοντες που πράττουν ομοίως. 


Στις 8 Φεβρουαρίου 2017, η γαλλική εφημερίδα «Le Canard Enchaîné» έγραψε ότι οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες (συγκεκριμένα, παράγοντες της DGSE) πιστεύουν ότι η Ρωσία θα βοηθήσει τη Λεπέν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017, πλημυρίζοντας το διαδίκτυο με εκατομμύρια θετικές αναρτήσεις αναφορικά με τη Λεπέν (βλ. http://www.rtl.fr/actu/politique/marine-le-pen-la-russie-pousserait-sa-candidature-selon-la-dgse-7787143387). Στο εν λόγω ρεπορτάζ της, η ίδια εφημερίδα πρόσθεσε ότι το επίπεδο της απειλής είναι τόσο υψηλό ώστε το επόμενο συμβούλιο για θέματα αμυντικής πολιτικής που επρόκειτο να λάβει χώρα στο Μέγαρο των Ιλισίων (δηλαδή, στο προεδρικό ανάκτορο της Γαλλίας) θα ασχολούνταν με αυτό το ζήτημα.
 

Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι τάσεις και δίκτυα της ρωσικής Ορθοδοξίας που έχουν φιλοσοφικώς υιοθετήσει στοιχεία του ρομαντισμού, του γερμανικού ιδεαλισμού και του υπαρξισμού αναζητούν και συγκροτούν συμμαχίες με ακροδεξιά, εθνικιστικά, φιλομοναρχικά και υπερσυντηρητικά Ρωμαιοκαθολικά δίκτυα στην ηπειρωτική Ευρώπη, ιδίως μάλιστα στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Επ’ αυτού του θέματος, μια ιδιαιτέρως αξιόλογη έρευνα διεξήγαγε και δημοσίευσε η Γαλλίδα σοβιετολόγος Σεσίλ Βεσί (Cécile Vaissié), καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Rennes II, στο βιβλίο της με τίτλο «Les réseaux du Kremlin en France» (εκδόσεις Les Petits Matins, 2016).

Η σταδιοδρομία της Μαριόν Λεπέν
 

Η Μαριόν Λεπέν, όπως προαναφέραμε, είναι εγγονή του ιδρυτή του «Εθνικού Μετώπου», Ζαν Μαρί Λεπέν, ανιψιά της νυν προέδρου του «Εθνικού Μετώπου», Μαρίν Λεπέν, και βουλευτής του «Εθνικού Μετώπου». Γεννήθηκε το 1989. Είναι εξώγαμη κόρη της Γιάν Λεπέν. Ο σύζυγος της Γιάν Λεπέν είναι ο Σαμουέλ Μαρεσάλ (Samuel Maréchal), ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος της Νεολαίας του «Εθνικού Μετώπου» την περίοδο 1992–1999. Όμως, ο βιολογικός πατέρας της Μαριόν Λεπέν είναι ο Ροζί Ανρί Οκ (Roger Henri Auque), ο οποίος ήταν δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής, πρέσβης της Γαλλίας στην Ερυθραία από το 2009 ως το 2012 καθώς και πράκτορας της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας Μοσάντ. 

Το γεγονός ότι ο Ροζί Οκ ήταν ο βιολογικός πατέρας της Μαριόν Λεπέν και η ιδιότητα του Οκ ως πράκτορα της Μοσάντ αποκαλύφθηκαν και δημοσιεύθηκαν στις 7 Νοεμβρίου 2013 από το γαλλικό εβδομαδιαίο ειδησεογραφικό περιοδικό «L’Express». Επίσης, σχετικές αποκαλύψεις έκανε και η Γαλλίδα δημοσιογράφος Κριστίν Κλερκ (Christine Clerc) στο βιβλίο της με τίτλο «Les Conquérantes», το οποίο εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2013 (εκδόσεις Nil).
 

Ο Ροζί Οκ πέθανε το 2014 από καρκίνο στον εγκέφαλο σε ηλικία 58 ετών. Μάλιστα, συνέγραψε και ο ίδιος ένα βιβλίο, το οποίο εκδόθηκε το 2015, μετά από τον θάνατό του. Σε αυτό το βιβλίο του, ο ίδιος Οκ έγραψε ότι ήταν πράκτορας της Μοσάντ (σχετικό αφιέρωμα έκανε η έγκριτη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» στις 6 Φεβρουαρίου 2015: http://www.lefigaro.fr/politique/2015/02/06/01002-20150206ARTFIG00124-les-confidences-posthumes-de-l-ex-otage-au-liban-roger-auque.php).

Ενώνοντας τα κομμάτια του παζλ: η μάχη του Κακού με το Κακό για το Κακό
 

Ιησουιτική εκπαίδευση, περί τα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ κληρονομιά από έναν πλούσιο χορηγό, μια «γιαγιά» του «PLAYBOY», ένας Εβραίος εραστής, ένας πατέρας που ήταν πράκτορας της Μοσάντ και παροχή βοήθειας από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες είναι τα σημαντικότερα «κομμάτια» που συνθέτουν το «παζλ» της γαλλικής πολιτικής οικογένειας Λεπέν. Ποια είναι, λοιπόν, η εικόνα που προκύπτει από την ένωση των κομματιών αυτού του παζλ; Οι Λεπέν και, γενικότερα, το «Εθνικό Μέτωπο» είναι μέλη και όργανα μιας νέας μεγάλης σύνθεσης μεταξύ σιωνιστικού Ιουδαϊσμού και ενός αναγεννημένου και αναμορφωμένου φασισμού. Αυτή η ανίερη και ιδιαιτέρως επικίνδυνη για την ανθρωπότητα σύνθεση δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Έχει σαφή ιστορικό σκοπό και σαφές ιστορικό βάθος.
 

Ήδη, στις δημοτικές εκλογές της Ρώμης του 2008, συνεργάστηκαν σιωνιστές Εβραίοι και φασίστες, επιτυγχάνοντας την εκλογή του πρώτου δεξιού δημάρχου της Ρώμης (του Gianni Alemanno) από την εποχή του Μουσολίνι. 

Ο Γκάι Ντίνμορ (Guy Dinmore), ανταποκριτής της έγκριτης βρετανικής εφημερίδας «Financial Times», έγραψε στους «Financial Times» στις 4 Μαΐου 2008: «Ο Σάντρο ντι Κάστρο (Sandro di Castro), πρόεδρος του συνδέσμου Μπένε Μπέριτ (Bene Berith) της εβραϊκής κοινότητας, λέγει ότι η παρούσα αίσθηση κινδύνου που αντιμετωπίζει το Ισραήλ εξ αιτίας των Ισλαμιστών και του Ιράν ξεπερνά τις αναμνήσεις του περισσότερου μακρινού και τραγικού παρελθόντος των μαζικών εκτοπίσεων από τη Ρώμη βάσει των αντιεβραϊκών ρατσιστικών νόμων των Ναζί και του Μουσολίνι» (βλ. https://www.ft.com/content/4d07386e-19fd-11dd-ba02-0000779fd2ac).
 

Στην Ολλανδία, στον φασιστικό πολιτικό χώρο, κυριαρχεί το λεγόμενο «Κόμμα της Ελευθερίας», του οποίου ιδρυτής και πρόεδρος είναι ο Γκέερτ Βίλντερς (Geert Wilders), ο οποίος είναι υπέρμαχος μιας φασιστικής πολιτικής και πολιτιστικής θεωρίας (βασισμένης στο ισχυρό κράτος, τον αυταρχισμό και τον πολιτιστικό κοινοτισμό όπως τον έχουν κληροδοτήσει ο γερμανικός ρομαντικός ιδεαλισμός και ο υπαρξισμός), καλλιεργεί συστηματικά την Ισλαμοφοβία, υποστηρίζει επισήμως τον Σιωνισμό, έζησε περίπου δύο χρόνια στο κράτος του Ισραήλ ως νέος και έχει επισκεφθεί δεκάδες φορές το κράτος του Ισραήλ, όπου διατηρεί σημαντικούς πολιτικούς δεσμούς, και υποστηρίζεται από σημαντικούς εβραϊκούς παράγοντες στην Ολλανδία (βλ. https://web.archive.org/web/20061014025518/http://www.geertwilders.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=299&Itemid=74 και http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/226487).
 

Επίσης, στις 20 Μαΐου 2016, η έγκριτη ισραηλινή εφημερίδα «The Jerusalem Post» δημοσίευσε δήλωση του πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού Εχούντ Μπαράκ (Ehud Barak), σύμφωνα με τον οποίο «η κυβέρνηση Νετανιάχου-Λίμπερμαν δείχνει σημεία φασισμού» (βλ. http://www.jpost.com/Israel-News/Politics-And-Diplomacy/Netanyahu-Liberman-government-showing-signs-of-fascism-Ehud-Barak-says-454557).
 

Ο «Ιουδαιοφασισμός», ως ένα νέο πολιτικό ρεύμα, επιδιώκει να χειραγωγήσει τον φασιστικό πολιτικό χώρο της Ευρώπης, προκειμένου να στρέψει τους φασίστες υπέρ των σιωνιστών και εναντίον των Μουσουλμάνων, έτσι ώστε να προκαλέσει έναν χειραγωγούμενο «πόλεμο των πολιτισμών». 

Στο πλαίσιο αυτού του χειραγωγούμενου «πολέμου των πολιτισμών», που βασίζεται στη σκόπιμη και σχεδιασμένη πυροδότηση της «τζιχαντιστικής» πολιτικής βίας, της μαζικής ισλαμικής παράνομης μετανάστευσης στην Ευρώπη και της φασιστικής πολιτικής δράσης και βίας, σιωνιστικοί και φασιστικοί παράγοντες έχουν κοινές επιδιώξεις και κοινά συμφέροντα και, γι’ αυτό, συνεργάζονται μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, αυτού του είδους οι σιωνιστικοί παράγοντες αποκτούν πλέον την ιστορική ευκαιρία να πείσουν μεγάλα κομμάτια των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των ευρωπαϊκών ελίτ να συμμαχήσουν με το κράτος του Ισραήλ σε μια ολική αντιπαράθεση σιωνιστών εναντίον Αράβων και Ιρανών, στο πλαίσιο ενός γενικευμένου πολέμου πολιτισμών.
 

Συγχρόνως, στο ίδιο πλαίσιο, οι Ευρωπαίοι φασίστες, που, επί μακρόν, μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν παραμείνει σε μια αδρανή και σχεδόν υπνώτουσα κατάσταση, αφυπνίζονται για τρεις κυρίως λόγους. 

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η μεγάλη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση που ξέσπασε σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο στην αυγή του 21ου αιώνα οδήγησε σε φαινόμενα ριζοσπαστικοποίησης μικροαστικών κοινωνικών ομάδων (που, εξ ορισμού, σημαίνει στροφή στον φασισμό, αφού ο φασισμός αποτελεί την κατ’ εξοχήν έκφραση της ριζοσπαστικοποίησης των μικροαστών) και στη μετατροπή χαμηλού εισοδήματος και πνευματικώς αποσταθεροποιημένων και υπονομευμένων κοινωνικών ομάδων σε πολιτικό όχλο, δηλαδή, σε ένα συλλογικό υποκείμενο που είναι ιδιαιτέρως ευάλωτο σε φασιστική προπαγάνδα και, γενικότερα, σε επιχειρήσεις παραπληροφόρησης.
 

Ο δεύτερος λόγος της προαναφερθείσας φασιστικής αφύπνισης είναι ότι σημαντικοί παράγοντες του Σιωνισμού, εντός και εκτός του Ισραήλ, αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν τον φασισμό ως ένα κοινωνικό όπλο εναντίον του Ισλαμικού κόσμου, ώστε να χειραγωγήσουν τη δυναμική της παγκοσμιοποίησης και να μεγιστοποιήσουν τα συμφέροντά τους μέσω ενός χειραγωγούμενου «πολέμου των πολιτισμών». Έτσι, σημαντικοί δρώντες στον φασιστικό πολιτικό χώρο βρήκαν νέους ιστορικούς ρόλους, νέες ιστορικές αποστολές και νέες πηγές στήριξης.
 

 Καθώς, στο πλαίσιο της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία επικράτησε τη δεκαετία του 1990, υπήρχαν σημαντικές τάσεις γεωοικονομικής και πολιτικής ενίσχυσης αραβικών κρατών και του Ιράν (κυρίως μέσω των αγορών της ενέργειας και των ιδιωτικών επενδύσεων χαρτοφυλακίου και εμπορευμάτων) και γεωστρατηγικού περιορισμού του κράτους του Ισραήλ, σιωνιστικοί παράγοντες σκέφθηκαν να παίξουν το «χαρτί» του «πολέμου των πολιτισμών», υποκινώντας και ενθαρρύνοντας υπογείως τόσο τη τζιχαντιστική πολιτική βία και την αποσταθεροποίηση αραβικών κρατών (π.χ., Αίγυπτος, Ιράκ, Συρία κ.λπ.) όσο και διάφορα αντι-ισλαμικά φασιστικά κινήματα, προκειμένου, μέσω της εκρηκτικής επαφής τζιχαντισμού και ευρω-φασισμού, να ανάψουν πολιτικές «πυρκαγιές» ικανές να κατακαύσουν σενάρια που ήταν αντίθετα προς τα σιωνιστικά σχέδια και να δώσουν πολιτικά πλεονεκτήματα στον εθνοεβραϊσμό δια μέσου της πολιτικής «διαίρει και βασίλευε». 

Εξ ου και, για παράδειγμα, εκ παραλλήλου προς τις προαναφερθείσες συνέργειες μεταξύ σιωνιστικών παραγόντων και φασιστών, το καθεστώς Νετανιάχου στο Ισραήλ έχει υποστηρίξει την «τζιχαντιστική» τρομοκρατική οργάνωση ISIS (άραγε, πόσο ακραιφνώς «τζιχαντιστική» μπορεί να είναι μια οργάνωση που υποστηρίζεται από σιωνιστικούς παράγοντες;). 

Συγκεκριμένα, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2015, διάφορα ΜΜΕ διεθνώς δημοσίευσαν ότι μαχητές του ISIS που επιχειρούσαν στη Συρία λάμβαναν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στο Ισραήλ καθώς και δήλωση του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας Μοσέ Γιάλον (Moshe Ya’alon), στην οποία ο Γιάλον παραδέχθηκε ότι το Ισραήλ είχε υποστηρίξει τρομοκράτες του ISIS, τους οποίους αποκάλεσε «Σύριους αντάρτες» (βλ. π.χ. http://www.globalresearch.ca/israel-supports-isis/5492807). 

Επίσης, στις 20 Ιανουαρίου 2016, στην έγκριτη ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Newsweek», ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Μοσέ Γιάλον δήλωσε απροκαλύπτως: «προτιμώ το ISIS από το Ιράν στα σύνορά μας», εκφράζοντας έτσι, με επισημότητα και κυνισμό, την υποστήριξη του ισραηλινού καθεστώτος προς την τρομοκρατική οργάνωση ISIS (βλ. http://europe.newsweek.com/israeli-defense-minister-i-prefer-isis-iran-our-borders-417726?rm=eu). 

Κατ’ επέκταση, μέσω του ISIS, το ισραηλινό καθεστώς Νετανιάχου επιδιώκει να υπονομεύσει την εξομάλυνση των σχέσεων και τη συνεργασία μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν. 

Ο τρίτος λόγος της προαναφερθείσας φασιστικής αφύπνισης είναι η ίδια η κρίση του συγκεκριμένου μοντέλου φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που επικράτησε τη δεκαετία του 1990. Αυτό το μοντέλο εκφυλίστηκε σύντομα σε φιλελεύθερη ολιγαρχία, αποδεικνύοντας μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ότι οι φιλελεύθερες διακηρύξεις του ήταν κίβδηλες. Αυτή η φιλελεύθερη ολιγαρχία προκάλεσε οικονομική και πολιτιστική κρίση στον δυτικό κόσμο και στρατηγική δυσφορία στο Κρεμλίνο. 


Έτσι, Δυτικοί πολίτες που υπέφεραν από αυτήν την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση, φασιστικά στοιχεία που αναζητούσαν έναν νέο λόγο ιστορικής ύπαρξης και δράσης, σιωνιστικοί παράγοντες που αισθάνθηκαν ότι απειλούνται από την τροπή που έτεινε να λάβει η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (ειδικώς αναφορικά με τη γεωστρατηγική αναβάθμιση αραβικών και ιρανικών παραγόντων και τη γεωστρατηγική υποβάθμιση του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή), καθώς και το ρωσικό καθεστώς Πούτιν, το οποίο εξέφραζε και υπεράσπιζε ένα ιδιόμορφο νέο-τσαρικό και νέο-σταλινικό μοντέλο αυταρχικής διακυβέρνησης και εθνικής (κυρίως ρωσοεβραϊκής) οικονομικής ολιγαρχίας έναντι της παγκοσμιοποιητικής φιλελεύθερης ολιγαρχίας, συνέπραξαν, συγκροτώντας, έστω ευκαιριακά και για λόγους τακτικής, ένα συλλογικό ιστορικό υποκείμενο για την αλλαγή της πορείας και τη διαχείριση του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. 

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, και απέναντι στις αποτυχίες και την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση του ιδρυμένου μοντέλου φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ο φασισμός αφυπνίστηκε, αναμορφώθηκε και βρήκε νέο ιστορικό ρόλο και νέα ιστορική αποστολή, θέτοντας στο στόχαστρό του, μεταξύ άλλων, τις ίδιες τις κοιτίδες των μεγάλων νεωτερικών φιλελεύθερων επαναστάσεων και κινημάτων, δηλαδή, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Η.Π.Α.

Copyright: Νικόλαος Λάος, 2017

Νικόλαος Λάος, Φιλόσοφος-Σύμβουλος Νοοπολιτικής
Διευθυντής των “Laos Associates, Research Institute for Noopolitical and Geopolitical Studies” (Ερευνητικό Ινστιτούτο Νοοπολιτικών και Γεωπολιτικών Μελετών).
Ιστοσελίδα: www.nicolaslaos.com
E-mail: nicolaslaos@nicolaslaos.com

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Τι ξέρει το Μαξίμου του Αλέξη Τσίπρα για την εταιρεία «Ντορελίτα», γνωρίζει κάτι η ΕΥΠ του Γιάννη Ρουμπάτη;

Ποιος ξέρεις να μας πει, γιατί και για ποιους η Εταιρεία «Ντορελίτα» πληρώνει 500,000.00 ΔΟΛΑΡΙΑ ετησίως τους Αμερικανούς της εταιρείας McKeon Group ως μεσάζοντες για να συνδράμουν στην ανάπτυξη και βελτίωση των σχέσεων με την Αμερικανική Κυβέρνηση, το Κογκρέσο και Αξιωματούχους της, κάνοντας απλά και μόνο τηλεφωνήματα…;

Από το Κολωνάκι στην Αμερική πετάνε τα εκατοντάδες χιλιάδες Δολάρια… 



Πώς γίνεται αυτό εν μέσω capital control;

******
http://dia-kosmos.blogspot.gr/