"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΥΣΑ

Συντάκτης Γ.Ε.Σέκερης

Στο πολιτικό βίο, όπως και στην ιδιωτική ζωή, η προσοχή είναι συνήθως εστραμμένη προς τις ελλείψεις. Και άρα δεν εκπλήσσει ότι ο όρος εθνική στρατηγική επανέρχεται συνεχώς στον δημόσιο διάλογο· χωρίς ωστόσο να κατανοείται πάντοτε το πραγματικό του περιεχόμενο. [i]


Κατά τα λοιπά, η ορθώς νοούμενη εθνική στρατηγική αποτελεί όντως μείζον ζητούμενο· η δε ανυπαρξία της εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη σύγχυση που περιβάλλει, τόσο τους στόχους μας στον διεθνή χώρο, όσο και τα μέσα επίτευξής τους. Με ουκ ολίγους, επί παραδείγματι, συμπολίτες μας να ευαγγελίζονται μια νεφελώδη «αδέσμευτη εξωτερική πολιτική» – αποκλείοντας κατ’ ουσίαν την υιοθέτηση σταθερών διεθνών προσανατολισμών και αμφισβητώντας τον δεσμευτικό χαρακτήρα των εκάστοτε αναλαμβανόμενων διεθνών υποχρεώσεων· ή να δογματίζουν αορίστως υπέρ μιας «σκληρής», ή «ήπιας», στάσης, ανάλογα με τις ιδεολογικές ή ιδιοσυγκρασιακές προτιμήσεις τους. Και με τις εξωπραγματικές αυτές απόψεις, όχι μόνο να αποπροσανατολίζουν την Κοινή Γνώμη, αλλά, στο μέτρο που υιοθετούνται από τους ιθύνοντες, να οδηγούν και σε επιζήμιους κυβερνητικούς χειρισμούς.
***
Δικαιολογείται, επομένως, η επισήμανση ορισμένων βασικών προϋποθέσεων για την επιτυχή δραστηριοποίηση της ελληνικής πολιτείας στον παγκόσμιο στίβο· μεταξύ των οποίων καθοριστικής σημασίας είναι η χάραξη της εξωτερικής μας πολιτικής με κύριο γνώμονα τα εθνικά μας συμφέροντα. Παγκόσμιο κρατικό σχήμα, ούτε υφίσταται, ούτε κυοφορείται· ενώ οι ποικίλοι διεθνείς οργανισμοί στους οποίους ανήκουμε ή ενδεχομένως θα ενταχθούμε μελλοντικώς, εξυπηρετούν, δεν υποκαθιστούν, τα συμφέροντα αυτά. Στο σημείο δε αυτό ας μου επιτραπεί να παρεμβάλω τις ακόλουθες συναφείς διαπιστώσεις από παλαιότερο βιβλίο μου. [ii]

Αυταπόδεικτο χρέος της εκάστοτε ελληνικής ηγεσίας στην παγκόσμια κονίστρα είναι η στήριξή του εθνικού μας συμφέροντος. Τα οποιασδήποτε απόχρωσης «ιδεολογήματα» - είτε εκφράζουν αντιαμερικανικά απωθημένα, είτε άκριτη προσκόλληση σε μια ουτοπική έκδοση της «νέας τάξης», είτε ευρωενωσιακές φαντασιώσεις, είτε θρησκευτικούς φονταμενταλισμός – ασφαλώς θεμιτά και ενδεχομένως και γόνιμα ως έναυσμα για δημιουργικό στοχασμό στον πανεπιστημιακό, στον δημοσιογραφικό, και στον ευρύτερο ιδιωτικό χώρο, σύγχυση μόνο και αποπροσανατολισμό προκαλούν, όταν τα εγκολπώνονται οι υπεύθυνοι διαχειριστές των εξωτερικών σχέσεων της χώρας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Το ελληνικό εθνικό συμφέρον ….περιλαμβάνει κατ’ ελάχιστον:

  • · Την κατοχύρωση της ασφάλειας της ελλαδικής επικράτειας.
  • · Την προστασία των εκτός ελληνικών συνόρων συμπαγών ελληνικών πληθυσμών της Κύπρου και της Βορείου Ηπείρου και τη στήριξη του Απόδημου Ελληνισμού.
  • · Την προστασία και προαγωγή των βασικών αξιών και θεσμών του ελληνικού έθνους και κράτους.
  • · Τη διασφάλιση της ευημερίας του ελληνικού λαού.
  • · Και την προβολή της εθνικής μας επιρροής – πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής, στρατιωτικής – στον διεθνή χώρο.
*** 
Για να μην παραμένουν όμως τα εθνικά συμφέροντα απλές θεωρητικές διακηρύξεις, με κίνδυνο μάλιστα να εκφυλίζονται σε δημαγωγική συνθηματολογία, επιβάλλεται: πρώτον, να συγκεκριμενοποιούνται υπό το φως του μεταβαλλόμενου εσωτερικού και διεθνούς περιβάλλοντος· κατά δεύτερο λόγο, να ιεραρχούνται με διττό κριτήριο τη σημασία τους και τη χρονική τους προτεραιότητα· και, τέλος, να στηρίζονται με επαρκή μέσα. Πρόκειται ακριβώς για το έργο μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής· η απουσία της οποίας συνεπάγεται βαρύτατο εθνικό κόστος – όπως καταδεικνύουν και τα ακόλουθα χαρακτηριστικά μεν, αλλά ασφαλώς όχι μοναδικά, παραδείγματα:

Σε ό,τι αφορά στο Κυπριακό, η επίκληση της «εφαρμογής των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ» χρησιμοποιείται στην πραγματικότητα ως άλλοθι για ένα κραυγαλέο στρατηγικό κενό. Ενώ προσχηματικό είναι και το ακατανόητο δόγμα «η Λευκωσία αποφασίζει και η Αθήνα συμπαρίσταται». Όπερ σημαίνει ότι το εθνικό κέντρο, αντί να ηγείται, ρυμουλκείται. Με τις εκάστοτε όμως ελληνικές ηγεσίες να αποφεύγουν έτσι να απαντήσουν σε καίρια, πλην όμως άβολα, ερωτήματα και διλήμματα.

Και πιο συγκεκριμένα: 

Βλέπουμε τον κυπριακό ελληνισμό ως αναπόσπαστο μέλος του εθνικού σώματος και εν δυνάμει προέκταση της γεωπολιτικής επιρροής της ελληνικής επικράτειας στην Ανατολική Μεσόγειο; Εάν ναι, οι προσπάθειές μας πρέπει να αποσκοπούν στην προοδευτική ενσωμάτωσή του στην μητέρα πατρίδα - με αναπόφευκτο δυστυχώς τίμημα την οριστικοποίηση της απώλειας του κύριου όγκου των κατεχομένων. Ή αντιμετωπίζουμε το Κυπριακό απλώς ως ζήτημα προστασίας των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των δύο κοινοτήτων; Οπότε εκ των πραγμάτων οδηγούμεθα σε λύσεις τύπου Ανάν – με την αποκοπή και προϊούσα αποξένωση των Ελληνοκυπρίων από την Ελλάδα και την ενίσχυση της τουρκικής στρατηγικής και γεωπολιτικής επιρροής που εκ των πραγμάτων συνεπάγονται. Ενώ χάριν της πληρότητας των στρατηγικών μας σχεδιασμών, θα έπρεπε να τεθούν υπό τη βάσανο της ορθολογικής αξιολόγησης και οι ευκόλως εκτοξευόμενες εισηγήσεις υπέρ της ανακατάληψης των κατεχομένων με στρατιωτικά μέσα.

Εν απουσία σαφών και έγκαιρων στρατηγικών σχεδιασμών και αποφάσεων, το Κυπριακό θα συνεχίσει δυστυχώς να κατατρύχεται, κατά έναν προσφυή χαρακτηρισμό, από «χαμένες ευκαιρίες» - και τα συναφή ασύγγνωστα σφάλματα.

Στα Βαλκάνια, μετά την κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, προσφέρθηκε στην Ελλάδα ιστορική ευκαιρία να αναδειχθεί σε ηγέτιδα περιφερειακή δύναμη. Ήμαστε τότε το μόνο κράτος που συνδύαζε τις ιδιότητες του μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενώ συγχρόνως διέθετε σαφές οικονομικό προβάδισμα έναντι όλων των γειτόνων του – των Τούρκων συμπεριλαμβανομένων – και επαρκή αποτρεπτική στρατιωτική ισχύ. Ωστόσο, λόγω στρατηγικής τύφλωσης, είδαμε το δέντρο και όχι το δάσος - με επακόλουθο την περιθωριοποίησή μας. Οι κυβερνώντες μας, υπείκοντες σε κίνητρα εσωτερικής κυρίως, αν όχι αποκλειστικώς, σκοπιμότητας, διασπάθισαν τις διπλωματικές μας δυνάμεις σε μια άγονη διένεξη περί την ονομασία του σκοπιανού κρατιδίου· απορρίπτοντας μεταξύ άλλων το «πακέτο Πινέιρο» - το οποίο, σημειωτέον, σήμερα, είκοσι τρία χρόνια αργότερα, με την «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (τραγελαφική ονοματολογική εφεύρεση και αυτή – και εν πάση περιπτώσει περιλαμβάνουσα την απευκταία, υποτίθεται, λέξη Μακεδονία) αναγνωρισμένη πλέον ως σκέτη Δημοκρατία της Μακεδονίας από όλες τις μεγάλες δυνάμεις Ανατολής και Δύσης, καθώς και από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της διεθνούς κοινότητας, πολλοί αναπολούν. Ενώ η αδυναμία και αστάθεια των Σκοπίων, σε συνδυασμό με τις ευρύτερες – και καθ’ όλα προβλέψιμες – βαλκανικές διεργασίες, και ειδικότερα με την απειλή διαμελισμού του κρατιδίου επ’ ωφελεία, κυρίως, μιας «Μεγάλης Αλβανίας» και μιας «Μεγάλης Βουλγαρίας», θέτουν την ελληνική ηγεσία προ κρίσιμων και ακανθωδών διλημμάτων.

Η στρατηγική μας, όμως, ένδεια υπονομεύει και τον Δυτικό προσανατολισμό της χώρας - μια ιστορική επιλογή των θεμελιωτών του νεότερου ελληνικού κράτους, η ορθότητα της οποίας επανειλημμένως επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων· αλλά η οποία σήμερα δοκιμάζεται συνεπεία της εν πολλοίς συγκεχυμένης ή και ασυνάρτητης αντιμετώπισης από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις των δύο πυλώνων του Δυτικού συστήματος που είναι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς τον αντιφατικό χειρισμό των νατοϊκών βάσεων στη χώρα μας· τις σκιαμαχίες περί τα «Μνημόνια»· τον συχνά άνωθεν ενθαρρυνόμενο αντιαμερικανισμό και γερμανοφοβία· και τη διακίνηση εξωπραγματικών προσδοκιών για καθοριστικής σημασίας στήριξη της χώρας μας από ανταγωνιστικά του Δυτικού κόσμου κράτη όπως η Ρωσία και η Κίνα, και, συνακόλουθα, και επικίνδυνων φαντασιώσεων για «εναλλαγή συμμαχιών».

*** 
Επιβάλλεται επομένως οι εκάστοτε κυβερνώντες να είναι σε θέση να συγκεκριμενοποιούν, ιεραρχούν, και στηρίζουν τους εκάστοτε εθνικούς μας στόχους σε συνάρτηση με το μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον και τη διαθέσιμη εθνική ισχύ - στρατιωτική, διπλωματική, οικονομική, και πολιτισμική. Εν προκειμένω δε ο ρόλος του πρωθυπουργού είναι καθοριστικός και αναντικατάστατος. Φέρει την πρωταρχική ευθύνη για την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας· και κανένα οργανωτικό σχήμα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προσωπική του συμβολή: τις γνώσεις του, τις εμπειρίες του, τη διαίσθησή του, την ευθυκρισία του, την αποφασιστικότητά του, και γενικότερα τις ικανότητές του. Επίσης αναγκαίο, όμως, είναι, κατά την άσκηση των καθηκόντων του να συνεπικουρείται αποτελεσματικά από τους αρμόδιους για τις εξωτερικής σχέσεις, την άμυνα, και την ασφάλεια κρατικούς φορείς.

Μακρά ωστόσο εμπειρία καταδεικνύει ότι οι εν λόγω φορείς αδυνατούν να συνεργασθούν αρμονικά μεταξύ τους και να συντονίσουν τις εισηγήσεις τους προς το πρωθυπουργικό γραφείο. Δεδομένης δε της διαχρονικής αυτής δυσλειτουργίας του ελληνικού κυβερνητικού συστήματος, χρήσιμη θα ήταν η, κατ’ έμπνευση από πολλά επιτυχημένα ξένα πρότυπα, θεσμοθέτηση ενός συμβουλευτικού οργάνου παρά τω πρωθυπουργώ – θα μπορούσε να αποκληθεί Συμβούλιο Εθνικής Στρατηγικής, αλλά η ονομασία του ελάχιστη έχει σημασία· συγκροτούμενου από μία ολιγομελή επιτελική γραμματεία και από εκπροσώπους των υπουργείων εξωτερικών και εθνικής άμυνας, των υπουργείων και υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών, και, κατά περίπτωση, των οικονομικών υπουργείων· και επιφορτισμένου με την επί συνεχούς βάσεως ενημέρωση του πρωθυπουργού επί θεμάτων εθνικής στρατηγικής και την υποβολή εισηγήσεων για τον χειρισμό τους. (Το ΚΥΣΕΑ, συσταθέν, υποτίθεται, με παρεμφερές σκεπτικό, έχει στην πράξη εκφυλισθεί σε μέσο επισημοποίησης ειλημμένων αποφάσεων, αφορωσών κυρίως στη σύνθεση της ηγεσίας και στις προμήθειες των ενόπλων δυνάμεων.) Ας προστεθεί δε ότι η ανυπαρξία ενός τέτοιου φορέα έχει καταστεί οδυνηρά αισθητή επ’ ευκαιρία οξειών κρίσεων, όπως – για να περιορισθούμε σε μερικές σχετικά πρόσφατες - εκείνες των Ιμίων, του Οτσαλάν, και των S-300.

Σημειωτέον ότι πηγή σύγχυσης, ή και παρερμηνειών, ως προς τη χάραξη της εθνικής στρατηγικής αποδεικνύεται ενίοτε ο εικαζόμενος ρόλος της αντιπολίτευσης. Η εκ του Συντάγματος κατανομή αρμοδιοτήτων εν προκειμένω είναι βέβαια σαφής. Οι σχετικές αποφάσεις – και οι συνακόλουθες ευθύνες – βαρύνουν κυριότατα την εκάστοτε κυβέρνηση. Από την άλλη, όμως, προφανής είναι και η σκοπιμότητα η αντιπολίτευση να τηρείται ενήμερη των κυβερνητικών σχεδιασμών και προθέσεων, αλλά και να έχει τη δυνατότητα να συμβάλει με πληροφορίες και εισηγήσεις στη διαμόρφωσή τους. Τόσω μάλλον καθ’ όσον η ευρεία εθνική συναίνεση, όχι μόνο διευκολύνει την προώθηση των κυβερνητικών επιλογών στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και ενισχύει το κύρος των θέσεών μας εκτός συνόρων. Κατάλληλοι δε θεσμικοί δίαυλοι για την επίτευξή της συναίνεσης αυτής υπάρχουν: Είναι η Βουλή και οι αρμόδιες επιτροπές της και ειδικότερα η Διαρκής Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας· και το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Και είναι λυπηρό ότι «η πολιτική μας κουλτούρα» - ήτοι ο ακατάσχετος κομματισμός – δυσχεραίνει τα μέγιστα την αξιοποίησή τους.
*** 
Μια ακροτελεύτια επισήμανση: Η έγκαιρη στρατηγική διορατικότητα είναι κρισιμότερης σημασίας για τα μικρότερα κράτη, παρά για τις διαθέτουσες πολύ ευρύτερα περιθώρια αντοχής σε στρατηγικά σφάλματα μεγάλες δυνάμεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, επί παραδείγματι, ξεπέρασαν με σχετική ευκολία και ουσιαστικά αλώβητες τα όποια λάθη διέπραξαν στο Βιετνάμ. Πιθανότατα δε το ίδιο θα συμβεί και με τους χειρισμούς των στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ασθενέστερες όμως χώρες, όπως η δική μας, καταβάλλουν πολύ βαρύτερο τίμημα για τις στρατηγικές τους αστοχίες. Και μόνο η καταστροφική πορεία του Κυπριακού αρκεί για να αντιληφθούμε τους κινδύνους που διατρέχουμε συμπεριφερόμενοι ως Επιμηθείς. Καιρός είναι να θυμηθούμε ότι στην ελληνική παράδοση υπάρχει – έστω και ως δυσπρόσιτο ιδεώδες – και ο Προμηθεύς.

[i] Το παρόν κείμενο είναι προδημοσίευση από το προσεχές τεύχος των «Εθνικών Επάλξεων», περιοδικής έκδοσης του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Αμύνης. [ii] Η Ελλάδα στη ‘Νέα Τάξη’, Εκδόσεις Παπαζήση, 2004. Εξαντλημένο.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η Εβραϊκή (Άνοιξη) του Τσίπρα στην Ελλάδα και η οικ. Κλίντον-Αγγελόπουλου!...



ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ;; ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΤΕ.... 

ΥΠΕΡΜΝΗΜΟΝΙΟ – MEMORANDUM και η επιβαλλόμενη ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΜΑΣΣΟΝΙΚΗ ΥΠΕΡΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΕΚΚΛΗΣΙΑ, από 2016 έως 2020.


http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Κίνα: Ηλιακό πάρκο γίγας στην έρημο Γκόμπι


Η ηλιακή ενέργεια είναι ο νέος τομέας στον οποίο αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει η Κίνα. Τα τελευταία χρόνια, ηλιακά πάνελ έχουν καλύψει τεράστιες εκτάσεις, ακόμη και στην κινέζικη έρημο Γκόμπι.

Όταν ολοκληρωθεί εκεί το ηλιακό πάρκο Γκάι Τάι, θα καλύπτει 319 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή τρεις φορές το μέγεθος του Παρισιού. Θα υπάρχουν συνολικά 80.000 ηλιακοί συλλέκτες, ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

«Αυτή ήταν η έρημος Γκόμπι. Δεν υπήρχε τίποτε εδώ. Μόνο πέτρες και αέρας. Δεν μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε τη γη. Δεν μας απέφερε κανένα κέρδος. Τώρα είναι ένας πραγματικός θησαυρός» επισημαίνει ο Γουέι Λιάνγκ, διευθυντής του ηλιακού πάρκου.

Η Κίνα γνωρίζει ότι δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται στον άνθρακα, καθώς οι βιομηχανίες που στηρίζονται σ’ αυτή την πηγή, μολύνουν την περιοχή που βρίσκονται και κάνουν τον αέρα στις πόλεις πνιγηρό και πολύ επικίνδυνο. Οι αντιδράσεις των πολιτών μάλιστα ολοένα αυξάνονται.

«Δεν έχουμε πάντα αυτόν τον καιρό. Έχουμε περισσότερες από 280 μέρες ηλιοφάνειας το χρόνο. Οι χειμώνες είναι κρύοι, αλλά επειδή ο ουρανός είναι καθαρός, αυτό μας προσφέρει αύξηση της αποδοτικότητας» τόνισε ο Ντονγκ Ζεν Κιανγκ, διευθυντής του κέντρου ηλιακής ενέργειας.

Ένα ακόμη πλεονέκτημα είναι ότι τα ηλιακά πάνελ απαιτούν ελάχιστη συντήρηση και έχουν διάρκεια ζωής γύρω στα 25 χρόνια. Το θέμα είναι ότι στην έρημο, δε υπάρχουν ανάγκες για ηλεκτρική ενέργεια. Άρα αυτό σημαίνει ότι αυτή πρέπει να μεταφερθεί στις βιομηχανικές ζώνες της χώρας.

Και εκεί έγκειται το πρόβλημα. Οι υποδομές της Κίνας δεν έχουν φτάσει στο αντίστοιχο επίπεδο με αποτέλεσμα το ηλιακό πάρκο να λειτουργεί στο ήμισυ των δυνατοτήτων του, καθώς η ενέργεια που παράγεται δεν μπορεί να μεταφερθεί τώρα εκεί που την έχουν ανάγκη.

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Συρία: Στο Μέτωπο Αλ Νούσρα στρατιωτικός εξοπλισμός των ΗΠΑ




Σύροι αντάρτες, που εκπαιδεύτηκαν από τις ΗΠΑ, παρέδωσαν μέρος του εξοπλισμού τους στο παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Συρία, το Μέτωπο Αλ Νούσρα.

Ο εκπρόσωπος της Κεντρικής Διοίκησης του αμερικανικού στρατού στη Μέση Ανατολή, συνταγματάρχης Πάτρικ Ράιντερ, ανακοίνωσε ότι οι αντάρτες παρέδωσαν περίπου το ένα τέταρτο του εξοπλισμού που τους είχε διατεθεί, σε ένα μεσολαβητή του Μετώπου Αλ Νούσρα στις 21 και 22 Σεπτεμβρίου, με αντάλλαγμα την ασφαλή τους διέλευση.

«Εάν η πληροφορία είναι ακριβής, τότε είναι πολύ ανησυχητική και παραβιάζει τους κανονισμούς του συριακού προγράμματος εκπαίδευσης και εξοπλισμού», υπογράμμισε.

Το περιστατικό προκαλεί προβληματισμό για το ενδεχόμενο αποτυχίας των προσπαθειών να εκπαιδευτούν Σύροι αντάρτες για να πολεμήσουν εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΑΝ…ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΣΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΙΡΑΚ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Έντονοι διάλογοι μεταξύ του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου και του τουρκικού, με θέμα τους βομβαρδισμούς των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών σε βάσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ, αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα Aydınlık, δίνοντας άλλη μια διάσταση στο πολύπλοκο και εκρηκτικό πάζλ που έχει δημιουργηθεί στην ευρύτερη περιοχή.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, όταν άρχισαν οι αεροπορικές επιδρομές των Τούρκων στο βόρειο Ιράκ το αμερικανικό Πεντάγωνο έστειλε επείγων σήμα στην Τουρκία να σταματήσει αμέσως τις επιδρομές. Ο λόγος που προέταξαν οι Αμερικανοί στους Τούρκους για να σταματήσουν τις αεροπορικές επιδρομές, ήταν πως στην περιοχή βρίσκονται Αμερικανοί στρατιωτικοί και κινδύνευαν να πληγούν από τα τουρκικά αεροπλάνα.

Η απάντηση των Τούρκων στις αμερικανικές απαιτήσεις ήταν άμεση ότι δεν θα σταματήσουν να βομβαρδίζουν βάσεις Κούρδων τρομοκρατών και παράλληλα ρώτησαν με την σειρά τους Αμερικανούς τι δουλειά έχουν Αμερικανοί στρατιωτικοί στις βάσεις των Κούρδων τρομοκρατών. Έτσι οι Τούρκοι δεν υπάκουσαν στις αμερικανικές εντολές και συνέχισαν τους βομβαρδισμούς με αποτέλεσμα στις 10 Σεπτεμβρίου, όπως αναφέρεται, να πληγούν περιοχές όπου βρίσκονταν και Αμερικανοί στρατιοτικοί στο βόρειο Ιράκ.

Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την οργή του αμερικανικού Πενταγώνου, όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα και ουσιαστικά ανέστειλε την συνεργασία στην προετοιμασία των δυο χωρών για κοινή στρατιωτική επέμβαση στην Συρία με σκοπό την δημιουργία ζώνης ασφαλείας..

Από την άλλη η Άγκυρα κατηγόρησε την αμερικανική πλευρά ότι με αμερικανικά οπλικά συστήματα εξοπλίζει το ΡΚΚ που πραγματοποιεί τις επιθέσεις του στο τουρκικό έδαφος με πολλά θύματα ανάμεσα τον τουρκικό στρατό.

Το θέμα είναι σε εξέλιξη και σίγουρα αυτή η «ρωγμή» στις σχέσεις Τουρκιάς – ΗΠΑ έδωσε άλλο ένα προσθετό ατού στον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδιμήρ Πούτιν, να προχωρήσει σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση στην Συρία στο πλευρό του προέδρου Άσαντ.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ποιός διοικεί στην πραγματικότητα τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Ένας πρώην αξιωματικός της C.I.A., με εμπειρία στην Τουρκία, έγραψε μια προκλητική έκθεση αυτό το καλοκαίρι για το «βαθύ κράτος». Η φράση αναφέρεται σε μια παράλληλη «μυστική κυβέρνηση» που είναι ενσωματωμένη στις στρατιωτικές και μυστικές υπηρεσίες, σκοπός της οποίας είναι να ασκεί έλεγχο στην εκλογική δημοκρατία.

Αλλά η Τουρκία δεν ήταν ο στόχος της έκθεσης, που γράφτηκε από τον Philip Giraldi. Αυτή είχε ως στόχο, όπως δηλώνει κι ο τίτλος της, το «βαθύ Αμερικανικό κράτος». 

Ο κ Giraldi είναι εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου για το Εθνικό Συμφέρον. Μια ομάδα υπεράσπισης της εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον, που ονομάζεται το αμερικανικό βαθύ κράτος του σήμερα. Μια «μη εκλεγμένη, ακαθόριστη, και ασύδοτη παρουσία εντός του συστήματος που διαχειρίζεται στην πραγματικότητα το τι γίνεται πίσω από το προσκήνιο». Σε αντίθεση με την Τουρκία, όπου, όπως είπε ο κ Giraldi, ένα συγκεκαλυμμένο «βαθύ κράτος» είχε ριζώσει στο βασίλειο της ασφάλειας, το αμερικανικό βαθύ κράτος που περιγράφει, αποτελείται από ορατούς ανθρώπους, σαν τους Κλίντον και τον πρώην Διευθυντή της CIA Ντέιβιντ Πετρέους, που συγκεντρώνονται γύρω από τη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, οι οποίοι έχουν επικοδομητικούς δεσμούς με την κυβέρνηση και την εξουσία των εταιρειών: βοηθοί του Καπιτωλίου και νομοθέτες οι οποίοι εξαγοράζουν λομπίστες, πρώην πολιτικοί, οι οποίοι κερδίζουν εκατομμύρια μιλώντας σε τράπεζες, ή σέρνοντας αργόμισθους μαζί τους, τεχνοκράτες που έχουν πάρε δώσε με την Goldman Sachs και το Υπουργείο Οικονομικών, δυνάμεις δισεκατομμυριούχων που κάνουν πολιτικές δωρεές και στοχαστές των οποίων οι δεξαμενές σκέψης χρηματοδοτούνται από εταιρείες με χρηματοδοτική συμμετοχή στην έρευνά τους. 

Η μεταφορά του όρου «βαθύ κράτος» φαίνεται να κερδίζει έδαφος, ως ένας τρόπος για να εξηγήσει την παρούσα αμερικανική πραγματικότητα. Ο συγγραφέας Peter Dale Scott, ομότιμος καθηγητής Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Berkeley, πέρυσι δημοσίευσε ένα βιβλίο με παρόμοιο σκεπτικό, με τίτλο «Το αμερικανικό βαθύ κράτος», το οποίο υπογραμμίζει το ρόλο των εργολάβων ασφαλείας, των εταιρειών πετρελαίου και των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων. Εν τω μεταξύ, ο Mike Lofgren, ένας Ρεπουμπλικάνος ο οποίος πέρασε 28 χρόνια ως βοηθός του Κογκρέσου, πριν παραιτηθεί, το 2011, έχει χρησιμοποιήσει τον όρο «βαθύ κράτος» για να περιγράψει μια υπόγεια διακομματική συναίνεση σε θέματα όπως «η χρηματιστικοποίηση, η εξωτερική ανάθεση, η ιδιωτικοποίηση» – μια συναίνεση, από την οποία το κοινό αποσπάται, με διαλόγους αντιπερισπασμού πάνω σε «κοινωνικά ζητήματα, όπως η έκτρωση ή ο γάμος ομοφυλοφίλων».

 Είναι δυνατόν, και ίσως σοφό, να απορρίψει κανείς το «βαθύ κράτος» ως λανθασμένη ιδέα. Θεωρίες για σκιώδεις δυνάμεις πάντοτε έχουν υπερβολές. Ωστόσο, όπως μαρτυρούν στην Αμερική τα διπλά πολιτικά φαινόμενα του Donald Trump στα δεξιά και του Γερουσιαστή Bernie Sanders στα αριστερά, και τώρα οι δημόσιες προσπάθειες από το κατεστημένο να παρεμβαίνει και να τους εμποδίζει να το παρατραβάνε, η ιδέα του σκιώδους κράτους έρχεται στο προσκήνιο.

 Άρθρο στο Russia insider αυτό το μήνα περιέγραφε ότι Ρεπουμπλικάνοι δωρητές ένιωθαν άβολα με τις ανορθόδοξες, ακόμη και αντιεπιχειρηματικές απόψεις του επιχειρηματία δισεκατομμυριούχου, Donald Trum,p σε θέματα όπως το εμπόριο και η φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών ελίτ. 

Δημόσιοι λειτουργοί, προφανώς δεν ένιωσαν αμηχανία, αναγνωρίζοντας δημόσια, συμφωνία μεταξύ των κορυφαίων κομμάτων στο ότι «κάτι πρέπει να γίνει για να σταματήσει ο κ Trump», σε αυτό που υποτίθεται ότι είναι μια πρωτεύουσα δημοκρατική διαδικασία. 

Στη συνέχεια ήρθε το εγχειρίδιο του Δημοκρατικού Κόμματος, μια έκθεση, ότι οι ηγέτες του, φοβούμενοι την εξέγερση του κ Sanders, που αυτο-περιγράφεται δημοκράτης σοσιαλιστής, αναπτύσσουν «Σχέδια Β» να τον εντάξουν στην προεκλογική κούρσα που θα έπρεπε να κάνουν τη Χίλαρι Ρόνταμ Κλίντον να διστάζει. Όλα τα Plan B αναφέρονται σε λευκούς, αρσενικούς, δημοκράτες με γκρίζα γένια που έχουν θέσει υποψηφιότητα για πρόεδροι πριν και είναι πολύ πιο ασφαλείς, για τους εταιρικούς δωρητές από τον κ Sanders. 

Ο κ Trump και ο κ Sanders έχουν αξιοποιηθεί στην αύξηση του λαϊκίστικου κλίματος στην αμερικανική ζωή σήμερα – ο πρώτος, επειδή είναι ένας δισεκατομμυριούχος που μπορεί να υπερηφανεύεται για την ανεξαρτησία από την διαβρωτική επιρροή των δισεκατομμυριούχων, κι ο τελευταίος, γιατί ο ίδιος επιδιώκει να μειώσει κατακόρυφα την ανισότητα. Οι δύο άνδρες έχουν ανεβάσει τη δημοτικότητά τους, αυτή την εποχή των εκλογών, ενάντια στις προβλέψεις που κάνουν οι περισσότεροι. Τι θα ειπωθεί ακόμα, εξαρτάται από το πόσο μακριά – ή «βαθιά» – τα δήθεν ανοικτά και δημοκρατικά πολιτικά κόμματα είναι πρόθυμα να πάνε, ώστε να ελέγξουν την δημοκρατία. (prisonplanet) -(Πυγμή)-

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΗΠΑ: Ο Χένρυ Κίσσιγκερ για τον Πωλ Ποτ!....

- Συζητώντας για την Καμπότζη του Πολ-Ποτ ο Κίσινγκερ λέει στον υπουργό εξωτερικών της Ταϊλάνδης να πει στον Πολ-Ποτ πως δεν έχουν καμία αντιπαλότητα με αυτούς και πως τους χρειάζονται ως αντίβαρο στο Βόρειο Βιετνάμ! Και ενθάρρυναν την Κινέζικη επιρροή εκεί και στο Λάος για τον ίδιο λόγο.
Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ο πολιτικός αμοραλισμός του Χένρυ Κίσσιγκερ λειτούργησε και πάλι.


Την επομένη, 19 Αυγούστου 1974, δύο ΦΕΡΕΤΡΑ σκεπασμένα με την αμερικανική σημαία, συνοδεύτηκαν με αυστηρή φρούρηση μέχρι το αεροπλάνο που θα τα μετέφερε στις ΗΠΑ. Στο αεροπλάνο ο ειδικός εκτελεστικός της CIA Τζέημς Φόστερ άνοιξε το φάκελλο που συνόδευε τα ΦΕΡΕΤΡΑ.

Διάβασε αδιάφορα τα ονόματα των δύο ΝΕΚΡΩΝ: Ρότζερ Ντέιβις, Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών, διαπιστευμένος στην αμερικανική πρεσβεία της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΤΩΜΑ ήταν ΓΥΝΑΙΚΑ, υπάλληλος στα κρυπτογραφικά της πρεσβείας. Ονομάζονταν Αντουανέττα Μπαϋράρα «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ, παντρεμένη στην Αμερική»………..

Ο πρεσβευτής Ρότζερ Ντέιβις είχε αναμειχθεί ενεργά στο ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ της 21ης Απριλίου 1967 στην Αθήνα. Ήταν διπλωμάτης των στρατιωτικών λύσεων. Στο ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ κατά του ΜΑΚΑΡΙΟΥ είχε πρωτοστατήσει στην επιβολή του νέου καθεστώτος και στην επιτυχία του κινήματος.


ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ! Μέσα στην Αμερικανική Πρεσβεία των ΗΠΑ, στην Κύπρο!......Α'




ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ

Συγγραφέας: ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ-ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΙΧΑΛΗΣ
Εκδότης: ΛΙΒΑΝΗΣ
Υπότιτλος - Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ
Περίληψη - Στα μυστικά αρχεία του Χένρι Κίσιντζερ, τα οποία με τόση επιμονή ο πρώην υπουργός Εξωτερικών ήθελε να κρατήσει στο σκοτάδι, κρύβεται η απόφαση για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Μια σειρά από έγγραφα, αλλά και μια αλυσίδα συζητήσεων στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το επιβεβαιώνουν. ......
http://dia-kosmos.blogspot.gr/