Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

The Chechens' American friends-USA: The Creator & Sustainer of Chechen Terrorism

*****Sibel Edmonds on Operation Gladio Part I, Part II, Part III, Part IV, Part V.
USA: The Creator & Sustainer of Chechen Terrorism

The Washington neocons' commitment to the war on terror evaporates in Chechnya, whose cause they have made their own
Irving Kristol, Norman Podhoretz, Paul Wolfowitz, Richard Perle, Douglas Feith, Scooter Libby, John Bolton, Eliot Abrams, Robert Kagan, Michael Ledeen, William Kristol, Frank Gaffney Jr. Consulting the Zombies

An enormous head of steam has built up behind the view that President Putin is somehow the main culprit in the grisly events in North Ossetia. Soundbites and headlines such as "Grief turns to anger", "Harsh words for government", and "Criticism mounting against Putin" have abounded, while TV and radio correspondents in Beslan have been pressed on air to say that the people there blame Moscow as much as the terrorists. There have been numerous editorials encouraging us to understand - to quote the Sunday Times - the "underlying causes" of Chechen terrorism (usually Russian authoritarianism), while the widespread use of the word "rebels" to describe people who shoot children shows a surprising indulgence in the face of extreme brutality.

On closer inspection, it turns out that this so-called "mounting criticism" is in fact being driven by a specific group in the Russian political spectrum - and by its American supporters. The leading Russian critics of Putin's handling of the Beslan crisis are the pro-US politicians Boris Nemtsov and Vladimir Ryzhkov - men associated with the extreme neoliberal market reforms which so devastated the Russian economy under the west's beloved Boris Yeltsin - and the Carnegie Endowment's Moscow Centre. Funded by its New York head office, this influential thinktank - which operates in tandem with the military-political Rand Corporation, for instance in producing policy papers on Russia's role in helping the US restructure the "Greater Middle East" - has been quoted repeatedly in recent days blaming Putin for the Chechen atrocities. The centre has also been assiduous over recent months in arguing against Moscow's claims that there is a link between the Chechens and al-Qaida.

These people peddle essentially the same line as that expressed by Chechen leaders themselves, such as Ahmed Zakaev, the London exile who wrote in these pages yesterday. Other prominent figures who use the Chechen rebellion as a stick with which to beat Putin include Boris Berezovsky, the Russian oligarch who, like Zakaev, was granted political asylum in this country, although the Russian authorities want him on numerous charges. Moscow has often accused Berezovsky of funding Chechen rebels in the past.

By the same token, the BBC and other media sources are putting it about that Russian TV played down the Beslan crisis, while only western channels reported live, the implication being that Putin's Russia remains a highly controlled police state. But this view of the Russian media is precisely the opposite of the impression I gained while watching both CNN and Russian TV over the past week: the Russian channels had far better information and images from Beslan than their western competitors. This harshness towards Putin is perhaps explained by the fact that, in the US, the leading group which pleads the Chechen cause is the American Committee for Peace in Chechnya (ACPC). The list of the self-styled "distinguished Americans" who are its members is a rollcall of the most prominent neoconservatives who so enthusastically support the "war on terror".

They include Richard Perle, the notorious Pentagon adviser; Elliott Abrams of Iran-Contra fame; Kenneth Adelman, the former US ambassador to the UN who egged on the invasion of Iraq by predicting it would be "a cakewalk"; Midge Decter, biographer of Donald Rumsfeld and a director of the rightwing Heritage Foundation; Frank Gaffney of the militarist Centre for Security Policy; Bruce Jackson, former US military intelligence officer and one-time vice-president of Lockheed Martin, now president of the US Committee on Nato; Michael Ledeen of the American Enterprise Institute, a former admirer of Italian fascism and now a leading proponent of regime change in Iran; and R James Woolsey, the former CIA director who is one of the leading cheerleaders behind George Bush's plans to re-model the Muslim world along pro-US lines.

The ACPC heavily promotes the idea that the Chechen rebellion shows the undemocratic nature of Putin's Russia, and cultivates support for the Chechen cause by emphasising the seriousness of human rights violations in the tiny Caucasian republic. It compares the Chechen crisis to those other fashionable "Muslim" causes, Bosnia and Kosovo - implying that only international intervention in the Caucasus can stabilise the situation there. In August, the ACPC welcomed the award of political asylum in the US, and a US-government funded grant, to Ilyas Akhmadov, foreign minister in the opposition Chechen government, and a man Moscow describes as a terrorist. Coming from both political parties, the ACPC members represent the backbone of the US foreign policy establishment, and their views are indeed those of the US administration.

Although the White House issued a condemnation of the Beslan hostage-takers, its official view remains that the Chechen conflict must be solved politically. According to ACPC member Charles Fairbanks of Johns Hopkins University, US pressure will now increase on Moscow to achieve a political, rather than military, solution - in other words to negotiate with terrorists, a policy the US resolutely rejects elsewhere.

Allegations are even being made in Russia that the west itself is somehow behind the Chechen rebellion, and that the purpose of such support is to weaken Russia, and to drive her out of the Caucasus. The fact that the Chechens are believed to use as a base the Pankisi gorge in neighbouring Georgia - a country which aspires to join Nato, has an extremely pro-American government, and where the US already has a significant military presence - only encourages such speculation. Putin himself even seemed to lend credence to the idea in his interview with foreign journalists on Monday.

Proof of any such western involvement would be difficult to obtain, but is it any wonder Russians are asking themselves such questions when the same people in Washington who demand the deployment of overwhelming military force against the US's so-called terrorist enemies also insist that Russia capitulate to hers?

· John Laughland is a trustee of the British Helsinki Human Rights Group www.oscewatch.org


O Αντόνιο Γκουτέρες του ΟΗΕ… ζητά ξανά κόκκινο τηλέφωνο

Μέτρα προφύλαξης, παρόμοια με εκείνα της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου είναι «ξανά απαραίτητα», καθώς οι εντάσεις Ρωσίας–Δύσης συνεχίζουν να κλιμακώνονται, δήλωσε σήμερα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες.

Ο επικεφαλής των Ηνωμένων Εθνών εξέφρασε την «έντονη ανησυχία» του έπειτα από την απέλαση τουλάχιστον 100 Ρώσων διπλωματών από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και περισσότερες από 20 χώρες ως αντίποινα στη δηλητηρίαση του Ρώσου πρώην πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ, για την οποία το Λονδίνο κατηγορεί την Μόσχα.

Η κατάσταση είναι «παρόμοια σε μεγάλο βαθμό με όσα ζήσαμε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου» και δικαιολογεί την αναβίωση «μηχανισμών επικοινωνίας και ελέγχου για την αποφυγή κλιμάκωσης και για τη διασφάλιση ότι τα πράγματα δεν θα ξεφύγουν από τον έλεγχο όπου οι εντάσεις μπορούν να ξεσπάσουν», τόνισε ο Γκουτέρες σε δημοσιογράφους στην Νέα Υόρκη.

Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου είχε εγκαθιδρυθεί ένα «κόκκινο τηλέφωνο» μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας για την άμεση επικοινωνία τους. Τα σχόλια του Γ.Γ. ήρθαν καθώς ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ ανακοίνωσε την απέλαση 60 Αμερικανών διπλωματών και το κλείσιμο του γενικού προξενείου των ΗΠΑ στην Αγία Πετρούπολη, σε αντίποινα για τις απελάσεις από τις ΗΠΑ Ρώσων με αφορμή την υπόθεση Σκριπάλ.



Εξαφάνιση των Επικίνδυνων Στοιχείων: Η Ρωσσία θέλει να δει την Κόρη του Πράκτορα Σκριπάλ

Αξίωμα: «Αν κάτι έχει φύγει από τη μέση, δεν μπορεί να δράσει εναντίον σου…»

Ο πατέρας της, ο Ρώσος πρώην διπλός πράκτορας , παραμένει σε κρίσιμη, αλλά σταθερή κατάσταση στο νοσοκομείο.

Η Ρωσία ζήτησε να έχει προξενική πρόσβαση στη Γιούλια Σκριπάλ, την κόρη του πρώην διπλού πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ, η οποία δηλητηριάστηκε μαζί με τον πατέρα της στις αρχές Μαρτίου και νοσηλεύεται σε βρετανικό νοσοκομείο.

Έγινε γνωστό από το νοσοκομείο ότι η κατάσταση της υγείας της 33 ετών γυναίκας «βελτιώνεται» και δεν θεωρείται πλέον κρίσιμη.

«Έχει ανταποκριθεί καλά στη θεραπεία, αλλά συνεχίζει να λαμβάνει ειδική κλινική περίθαλψη όλο το 24ωρο», δήλωσε με ανακοίνωσή της η Κριστίν Μπλανσάρντ, ιατρική διευθύντρια του νοσοκομείου της περιοχής του Σάλσμπερι.

Ο πατέρας της, Σεργκέι, παραμένει σε κρίσιμη, αλλά σταθερή κατάσταση στο νοσοκομείο.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας ενημέρωσε τη ρωσική πρεσβεία στο Λονδίνο για την εξέλιξη αυτή και η Μόσχα θέλει τώρα να μιλήσει με τη Γιούλια Σκριπάλ, που είναι Ρωσίδα υπήκοος.
Ο νέος υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον, ένας από τους πρωτοστάτες της εκστρατείας Brexit, ήρθε σε επαφή με την εβραϊκή κληρονομιά του πριν από 30 χρόνια όταν ο ίδιος πήγε εθελοντικά σε ένα κιμπούτς στο Ισραήλ, αποκάλυψε η αδελφή του.

Κοινωνική Μηχανική

Ζ}-Εξαφάνιση των Επικίνδυνων Στοιχείων: Όταν κάτι αποδεικνύει την ενοχή των κοινωνικών μηχανικών, αυτοί το εξαφανίζουν, όπως και κάθε σχετικό στοιχείο. Π.χ. αν ένας άνθρωπος έχει γίνει μάρτυρας σε ένα σημαντικό έγκλημα και οι εγκληματίες εξαφανίσουν τον ίδιο και την οικογένειά του, σχεδόν κανείς δεν θα ασχοληθεί αργότερα με το τι γνώριζε ο εξαφανισμένος, αν δεν έχει κάποια σημαντική ένδειξη για αυτό και ίσως ολόκληρο το έγκλημα ξεχαστεί.

Οι φίλοι του μπορούν εύκολα να πειστούν ότι έχει ταξιδέψει κάπου ή ότι έπεσε θύμα κάποιου ατυχήματος ή και απεβίωσε λόγο επιδείνωσης της υγείας του/της. Στην περίπτωση που πρόκειται για κάποιο αντικείμενο, αν το αντικείμενο εξαφανιστεί, δεν μπορεί να αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο.

Αξίωμα: «Αν κάτι έχει φύγει από τη μέση, δεν μπορεί να δράσει εναντίον σου…»

Γ}-Αυθεντία: Οι ανά τους αιώνες κοινωνικοί μηχανικοί, για να επιβάλλουν την εξουσία τους και σε γνωστικό επίπεδο, κατασκεύασαν τις «αυθεντίες»

Πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι διαφημίζονται ως «ειδικοί» πάνω σε ένα θέμα από όλο το σώμα των Μ.Μ.Ε., μέχρι που το πλήθος τους ταυτίζει με αυτό.  Συνήθως αυτοί δημιουργούν μια επίπλαστη πραγματικότητα, την οποία ονομάζουν «πεδίο γνώσης» τους ή «επιστήμη» τους, την οποία ορίζουν με κάποιον στεγανό ή λογικοφανή τρόπο. 

Συνδυάζουν τα πλέον αποδεκτά πιστεύω των ανθρώπων που ασχολούνται με τα συγκεκριμένα θέματα και αποκρύπτουν επιμελώς όλες τις αδυναμίες και τα σκοτεινά σημεία, υποστηρίζοντας ότι η «γνώση» τους απαντά σε όλα τα ερωτήματα. 

Αν κάποιος ανακαλύψει κάτι που δεν αρέσει στους κοινωνικούς μηχανικούς, αυτοί καλούν την αυθεντία που σχετίζεται με το θέμα, η οποία απορρίπτει, εξευτελίζει και ακυρώνει τον πραγματικό ερευνητή.  

Αξίωμα: «Το πλήθος δεν μπορεί να δει τα πράγματα απρόσωπα. Κάθε ιδέα συγχέεται με αυτούς που τη διακινούν…»


Γιατί την Ελλάδα; Το γερμανικό πολιτικό σύστημα δεν αντέχει. "Go back κ. Μέρκελ"

Πολλές φορές ακούμε τον Γερμανό Υπ.Οικ. να αναφέρεται υποτιμητικά στη χώρα μας με δηλώσεις του τύπου «Οι Έλληνες ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους» κλπ. 

Οι δηλώσεις αυτές, όπως και οι τιμωρητικές αποφάσεις του Eurogroup, σαν αυτή της 5ης Δεκεμβρίου 2016, με την οποία συμφωνήθηκε η διατήρηση από τη χώρα μας πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ σε μόνιμη βάση (πράγμα που δεν έχει προηγούμενο στα οικονομικά χρονικά) εντάσσονται σε ένα πλαίσιο επιθέσεων που έχει υιοθετήσει ο Γερμανός Υπ.Οικ. εναντίον της χώρας μας. 

Αυτές οι επιθέσεις, είτε πρόκειται για δηλώσεις σε ΜΜΕ είτε για αυστηρά πλαίσια που υιοθετούνται εναντίον της χώρας μας πέρα από κάθε οικονομική λογική και χωρίς καμία ελπίδα να εφαρμοστούν στην πράξη απευθύνονται αποκλειστικά στο κομματικό – λαϊκό ακροατήριό του στο εσωτερικό της χώρας του και αντίστοιχες δηλώσεις έχουν κάνει και Έλληνες πολιτικοί στο παρελθόν. Κανένας δεν ξεχνάει πρωθυπουργούς να σκίζουν τα μνημόνια σελίδα – σελίδα ή να παίζουν το ζουρνά και οι αγορές να χορεύουν

Η μόνη διαφορά με τον Δρ Σόιμπλε είναι ότι αυτός έχει τη δυνατότητα πέρα από δηλώσεις να υιοθετεί και πολιτικές στο Eurogroup.

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό που ωθεί τη Γερμανία να υιοθετεί μια μικρόψυχη – κοντόφθαλμη πολιτική κατά τη διαχείριση της κρίσης του Ευρώ, η οποία οδηγεί σιγά σιγά την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διάλυση. 

Η Μεγάλη Βρετανία φεύγει, η Ιταλία ψήφισε όχι, στην Αυστρία για λίγο δεν επικράτησε ο ακροδεξιός υποψήφιος, ενώ η Μαρί Λεπέν καραδοκεί στη Γαλλία. Η δυσαρέσκεια και το αντι – ΕΕ αίσθημα ανεβαίνει παντού και η Γερμανία επιμένει με το ίδιο μείγμα πολιτικών του μεσοπολέμου που οδήγησαν στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο

Δεν υποστηρίζουμε βέβαια ότι πάμε για πόλεμο (αν και ποτέ δεν πρέπει να αποκλείουμε τίποτε), αλλά αν μία μεγάλη χώρα του πυρήνα της ΕΕ εκλέξει μια ακροδεξιά κυβέρνηση, η οποία εν μέσω λαϊκής αγανάκτησης επιλέξει να βγει από το Ευρώ, μεγάλο μέρος του οικοδομήματος των τελευταίων 60 χρόνων μπορεί να καταρρεύσει.

Η σωστή συνταγή είναι γνωστή και εφαρμόστηκε στη Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Αμερικάνους, γιατί η Γερμανία δε μαθαίνει από το παρελθόν και δε δείχνει στις δοκιμαζόμενες οικονομίες της Ευρωζώνης την ίδια μεγαλοθυμία που είχε δειχθεί σε αυτήν το 1953; 

Η Απάντηση είναι απλή: Το γερμανικό πολιτικό σύστημα δεν αντέχει. 

Η είσοδος στο κοινό νόμισμα δεν είχε τα προσδοκόμενα αποτελέσματα για τη Γερμανία. Η Agenda 2010 του Gerhard Schröder, μπορεί να μείωσε την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ, δημιούργησε όμως στρατιές υποαπασχολούμενων και κακοπληρωμένων εργαζομένων, ενώ καθήλωσε τους μισθούς για πάνω από μια δεκαετία. 

Αποτέλεσμα είναι μια αναιμική ανάπτυξη, η οποία ακόμα και πριν από την κρίση υπολειπόταν τους ρυθμούς ανάπτυξης που απολάμβανε η Γερμανία πριν την είσοδό της στο Ευρώ.

Παραπάνω βλέπουμε την πορεία του Γερμανικού ΑΕΠ από το 1980 σε σταθερές τιμές σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ. 

Η τάση που χαράξαμε με την κόκκινη γραμμή υπολογίστηκε με ένα συντηρητικό γραμμικό μοντέλο με βάση τα στοιχεία των ετών 1980 – 1998, μιας και οι συναλλαγματικές ισοτιμίες των αρχικών 11 χωρών που συμμετείχαν στην Ευρωζώνη κλείδωσαν στις 01.01.1999. 

Μπορεί η πτώση που αντιμετώπισε η Γερμανική οικονομία να ήταν σχετικά μικρή, η τάση όμως είναι φανερή. 

Η Γερμανική οικονομία παρουσιάζει πολύ χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από την εισαγωγή του Ευρώ, από ότι θα προσδοκούσε κανείς σύμφωνα με τις επιδόσεις τις κατά τις προηγούμενες δύο δεκαετίες. Ακόμα και την περίοδο που αποτελούσε τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης (τέλος της δεκαετίας του 90’) το ΑΕΠ της βρισκόταν λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τη γραμμή της τάσης. 

Από την εισαγωγή όμως του Ευρώ και την υιοθέτηση της Agenda 2010, μεταρρυθμίσεις οι οποίες υποτίθεται ότι θα έδιναν ώθηση στη Γερμανική οικονομία, τα αποτελέσματα, τουλάχιστον όσο αφορούν το ΑΕΠ δεν είναι ικανοποιητικά. Το μόνο φωτεινό σημείο είναι η μείωση της ανεργίας, και εκεί όμως τα ποιοτικά στοιχεία δεν είναι πολύ ικανοποιητικά.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι Γερμανοί πολιτικοί εστιάζουν στην Εργατικότητα των συμπατριωτών τους (μόλις 4,5% ανεργία) και το τεράστιο πλεόνασμα στο εμπορικό της ισοζύγιο (μεγαλύτερο από της Κίνας ακόμα και σε απόλυτους αριθμούς), ενώ αποφεύγουν κάθε άλλη κουβέντα για τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας τους, οι οποίοι ήταν αναιμικοί ακόμα και πριν από την κρίση. 

Το ολοένα και αυξανόμενο εμπορικό πλεόνασμα, συνδυασμένο με τη σχεδόν μηδενική ανάπτυξη (από 0,5% έως 1,5% μετά το 2011) σημαίνουν ολοένα και μεγαλύτερο σφίξιμο στο εσωτερικό της χώρας. Το μόνο που έχει μείνει να παρηγορεί τους Γερμανούς είναι ότι αλλού τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα … Οι πολιτικοί τους δεν έχουν πολλές εναλλακτικές πέρα από το να κουνάνε το δάχτυλο στους πιο αδύναμους από τους Ευρωπαίους. Η δε επιλογή να δείξουν μεγαλοθυμία σε τρίτους, όταν έχουν επιβάλει στασιμότητα στο εσωτερικό θα ήταν τουλάχιστον αυτοκτονική για τους Γερμανούς πολιτικούς.

Η Γερμανία είναι λοιπόν εγκλωβισμένη στις σημερινές πολιτικές επιλογές της, αν θέλει να διατηρήσει το σημερινό της μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Η Ελλάδα γιατί επιμένει στο ζουρλομανδύα του Ευρώ;

Αφού όμως είδαμε την πορεία της Γερμανικής οικονομίας μετά την υιοθέτηση του Ευρώ, ας ρίξουμε και μια ματιά στην Ελληνική.

Βλέπουμε λοιπόν ότι από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος και μέχρι το 2009, η ελληνική οικονομία υπερ απέδιδε σε σχέση με την τάση που είχε διαμορφώσει μέχρι το 1998. Ακόμα και η Άνγκελα Μέρκελ είχε συγχαρεί το 2007 τον τότε πρωθυπουργό της χώρας για τους ρυθμούς ανάπτυξης που πετύχαινε η Ελλάδα εκείνα τα χρόνια. 

Αυτή η ανάπτυξη ήταν δυστυχώς αποτέλεσμα της ανακύκλωσης του γλυκού νερού, όπως την αποκαλεί ο Γιάννης Βαρουφάκης, των γερμανικών πλεονασμάτων μέσω του τραπεζικού συστήματος. 

Η Ελλάδα βέβαια δεν υπήρξε η μοναδική χώρα – αποδέκτης αυτής της ανακύκλωσης πλεονασμάτων. Ανάλογες φούσκες εμφανίστηκαν σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή περιφέρεια. 

Στην Ελλάδα έγινε μέσω του δημοσίου χρέους, ενώ στην Ισπανία και την Ιρλανδία μέσω του κατασκευαστικού τομέα. 

Στην Ισπανία χαρακτηριστικά υπολογίζεται ότι κατασκευάστηκαν κατά την περίοδο 2000 – 2009 περισσότερες κατοικίες από ότι στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιρλανδία μαζί. 

Αυτή η ανακύκλωση σταμάτησε απότομα μόλις ενέσκηψε η κρίση του ευρώ και για την Ελληνική οικονομία τα αποτελέσματα είναι, όπως φαίνεται καταστροφικά. Απέχουμε από την τάση του ΑΕΠ (όχι μόνο από τα φουσκωμένα επίπεδα του 2009, αλλά και από την τάση που είχαμε διαμορφώσει επί δραχμής) αρκετές δεκάδες δισεκατομμύρια. Η δε αύξηση του ΑΕΠ που φαίνεται μετά το 2016, δεν αποτελεί παρά πρόβλεψη του ταμείου για τη χώρα μας και όλοι ξέρουμε πόσο ακριβείς αποδείχθηκαν αυτές οι προβλέψεις στο παρελθόν …

Το παραπάνω διάγραμμα αποτελεί και την καλύτερη εξήγηση του λόγου που ακόμα και σήμερα, στον 8ο χρόνο της ύφεσης και χωρίς προοπτική ανάκαμψης στον ορίζοντα οι Έλληνες επιμένουν να προτιμούν την παραμονή στο Ευρώ. 

Η δεκαετία 1999-2009 υπήρξε «χρυσή» για τη χώρα, με την ανάπτυξη να υπερβαίνει κατά πολύ την πορεία που χαράσσαμε επί δραχμής. Παρά το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ να ανακτήσουμε ούτε καν τη δυναμική που είχαμε με τη δραχμή, ο Έλληνας εξακολουθεί να πιστεύει ότι θα μπορέσει να ξαναπάρει κάποια στιγμή … διακοποδάνειο.



Ελληνική Δικαιοσύνη!.... Απολύτως Ελεγχόμενη!....

Η "μόδα" της εξαφάνισης των δικαστικών ερευνών, ώστε να ξεχαστούν από τον ήλιο της Δικαιοσύνης και να βγούν απαλλακτικά βουλεύματα λόγω παραγραφής φαίνεται πως επεκτείνεται .


Σχετικά άρθρα:


Swedish Prime Minister Olof Palme

Palme: Victim of NATO's Secret 'Stay Behind' Program?

On the night of February 28, 1986, Swedish Prime Minister Olof Palme was assassinated in central Stockholm. In the thirty years since, a wide number of theories have circulated about who was behind the murder.

According to Baab and Harkavy, Palme was a victim of the CIA. "We have at our disposal the protocol from a December 15, 1985 meeting of the staff of the headquarters for the planning of secret operations operating under the leadership of NATO's secret Stay Behind army. From this we can conclude that the CIA and the MI6, with the participation of Stay Behind, ordered Palme's murder," Baab explained.

Δικαστική πλάνη στη δίκη για τη δολοφονία του Ούλωφ Πάλμε. 

27 Ιουλίου 1989: το πρωτοβάθμιο δικαστήριο της Στοκχόλμης καταδικάζει τον 42χρονο Κρίστερ Πέττερσον σε ισόβια δεσμά για τη δολοφονία του Σουηδού πρωθυπουργού Ούλωφ Πάλμε στις (28-2-1986). 

Η δίκη στο εφετείο όμως, ο Πέττερσον στις 2 Νοεμβρίου αθωώνεται λόγω έλλειψης αποδείξεων. 

Το δικαστήριο θεωρεί την αναγνώριση του κατηγορούμενου από την κυρίως ΜΑΡΤΥΡΑ Λίζμπεθ Πάλμε ανεπαρκές στοιχείο για την καταδίκη. 

Μετά την αθώωση του Πέττερσον, ο οποίος έχει ήδη από τις 12 Οκτωβρίου αφεθεί ελεύθερος, οι ελπίδες για τη διαλεύκανση της δολοφονίας ελαττώνονται και άλλο, αφού το αποδεικτικό υλικό έχει πια καταστραφεί. 

Και αυτό, διότι ο εκτελεστής δεν ήταν ο Πέττερσον αλλά των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ… 

Η δολοφονία του Πάλμε παραμένει ανεξιχνίαστη και μια σειρά από θεωρίες συνωμοσίας περιβάλλει το φόνο. Πολλοί δεν θεωρούν τυχαίο πως ο πρροστατευόμενός του και πολιτικός του σύμμαχος Μπερντ Κάρλσσον ο οποίος είχε οριστεί Επίτροπος των Ηνωμένων Εθνών για τη Ναμίμπια τον Ιούλιο του 1987 επίσης είχε πρόωρο θάνατο. Ο Κάρλσσον πέθανε στη συντριβή της Πτήσης Παν Αμ 103 στις 21 Δεκεμβρίου 1988 στο δρόμο για την τελετή υπογραφής των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη με την οποία η Νότια Αφρική παραχωρούσε την κατά πολύ αργοπορημένη ανεξαρτησία στη Ναμίμπια. Ο θάνατος του είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό αν αναλογιστεί πως η στήριξη των απελευθερωτικών κινημάτων και ειδικά αυτών στη Νότια Αφρική αποτέλεσαν κορυφαία επιλογή στην εξωτερική πολιτική του μέντορα του Ούλωφ Πάλμε.
 Η εμπλοκή της αμερικανικής εταιρίας Παν Αμ θυμίζει έντονα το θάνατο σοσιαλιστών ηγετών της Λατινικής Αμερικής όπως οι Τορρίχος και Ρολντός.


Έχει εταιρία εμπορίας όπλων η Ρένα Δούρου;

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού βρέθηκε η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου για αρκετές μέρες. Και μάθαμε ότι είχε σειρά συναντήσεων στην Ουάσινγκτον, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στη Βουλή και στη Γερουσία με αμερικανούς αξιωματούχους, βουλευτές και γερουσιαστές, με επίκεντρο τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και διαπιστώθηκαν οι ισχυροί δεσμοί Ελλάδας – ΗΠΑ καθώς και οι μεγάλες προοπτικές εμβάθυνσης της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών…

Θα ήταν χρήσιμο να αναφερθεί στο δελτίο Τύπου της περιφέρειας ονομαστικά με ποιους αμερικανούς αξιωματούχους είχε αυτές τις σημαντικές συνομιλίες η κ. Δούρου, ώστε να μπορεί να αξιολογηθούν και οι δεσμεύσεις των ΗΠΑ προς την κ. Δούρου. 

Τώρα τι ακριβώς σχέση έχει μια περιφερειάρχης με την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών είναι δύσκολο να εντοπισθεί… 

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι αναγκαία προκειμένου να σταματήσουν και τα κακόβουλα σχόλια ομογενειακών ΜΜΕ που κάνουν λόγο για δεκαήμερες πληρωμένες διακοπές σε Νέα Υόρκη και Ουάσινγκτον.


«Ζητήσαμε ισοτιμία. Οι Βρετανοί έχουν 50 περισσότερους διπλωμάτες από τους Ρώσους»

Η Μόσχα απελαύνει πάνω από 50 Βρετανούς διπλωμάτες

Η Ρωσία ανακοίνωσε στη Βρετανία ότι θα πρέπει να επιστρέψουν στη χώρα τους «λίγοι περισσότεροι από 50» διπλωμάτες της, καθώς επιδεινώνεται η διπλωματική αντιπαράθεση μεταξύ Μόσχας και Δύσης μετά τη δηλητηρίαση του Ρώσου πρώην πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ και της κόρης του στο Σάλσμπερι, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Μετά την απέλαση Ρώσων διπλωματών από το Λονδίνο, η Μόσχα ανταπέδωσε απελαύνοντας 23 Βρετανούς διπλωμάτες.

Ωστόσο χθες Παρασκευή ο Βρετανός πρεσβευτής στη Μόσχα Λόρι Μπρίστοου εκλήθη εκ νέου στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών όπου του ζητήθηκε να περιορίσει τη βρετανική διπλωματική αποστολή στο μέγεθος της αντίστοιχης ρωσικής στο Λονδίνο.

Σήμερα η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα εξήγησε ότι αυτό σημαίνει πως η Βρετανία θα πρέπει να μειώσει κατά «λίγο περισσότερα από 50» τα μέλη του διπλωματικού της προσωπικού στη Ρωσία.

«Ζητήσαμε ισοτιμία. Οι Βρετανοί έχουν 50 περισσότερους διπλωμάτες από τους Ρώσους», επεσήμανε.

Όταν ρωτήθηκε αν αυτό σημαίνει ότι ακόμη 50 Βρετανοί διπλωμάτες θα πρέπει να επιστρέψουν στη χώρα τους, η Ζαχάροβα απάντησε: «Λίγοι περισσότεροι από 50».


Η βρετανική αστυνομία έχει χάσει τα ίχνη τουλάχιστον 485 γνωστών και καταγεγραμμένων στα αστυνομικά μητρώα για σεξουαλικά εγκλήματα και ανάμεσά τους βρίσκονται βιαστές και παιδεραστές σε όλη τη χώρα.

Σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό Sky News, που δημοσιοποίησε το θέμα, τα ίχνη αρκετών από αυτούς έχουν χαθεί πάνω από μια δεκαετία. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με έκθεση που πραγματοποιήθηκε από το βρετανικό υπουργείο Δικαιοσύνης το 2016-2017, υπάρχουν περισσότεροι από 55.000 καταγεγραμμένοι για σεξουαλικά εγκλήματα στην Αγγλία και την Ουαλία.

Τρομακτικό το νούμερο και γι’ αυτό δεν ανησύχησαν για τους 485 που τους λείπουν.


Αν δεν υπάρξει διεθνές ένταλμα από Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τον Τζόρτζ Σόρος η Ευρώπη θα διαλυθεί !.....

Το "δίκτυο Soros" έχει μεγάλη επιρροή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα θεσμικά όργανα

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές χώρες που αντιστέκονται στην επίθεση του Γιώργου Σόρου

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, τα οποία δεν λαμβάνουν καμιά αναφορά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δύο αρχηγοί κρατών, οι πρωθυπουργοί της Σλοβενίας και της Σλοβακίας παραιτήθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα. Ο Πρωθυπουργός της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο ήταν θύμα του σκανδάλου για τη δολοφονία του Jan Kuciak, δημοσιογράφου που ερευνά τη διαφθορά της κυβέρνησης. Ο πρωθυπουργός έπρεπε να αποχωρήσει εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων δρόμου.

Ο κ. Fico ήταν γνωστός για την υποστήριξή του από μια ισχυρότερη ομάδα του Visegrad. Αντιτάχθηκε στις Βρυξέλλες σε πολλά θέματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ζήτησε την άρση των κυρώσεων και τη βελτίωση των σχέσεων με τη Μόσχα. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Ρωσία ήταν αξιόπιστος ενεργειακός εταίρος . Είναι σύμπτωση ότι αναγκάστηκε να παραιτηθεί εν μέσω της εκστρατείας κατά της Ρωσίας που προκάλεσε η υπόθεση Skripal και άλλες προφανώς παρασκευασμένες ιστορίες που χρησιμοποιήθηκαν ως ψευδή προσχήματα για συνεχείς επιθέσεις στη Μόσχα; Δεν ήταν απειλή για τη λεγόμενη ενότητα της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία; Σίγουρα ήταν.

Ο πρωθυπουργός δεν κρύβει το γεγονός ότι η απόφασή του έγινε με μεγάλη πίεση . Η έξοδος δημιουργήθηκε από εξωτερικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του φιλανθρωπικού δισεκατομμυριούχου George Soros

Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος της Σλοβακίας Αντρέι Κίσκκα είχε μια ιδιωτική συνάντηση με τον δισεκατομμυριούχο τον Σεπτέμβριο του 2017. Ήταν μια συνομιλία ένα προς ένα. Δεν υπήρχε σλοβάκος διπλωμάτης εκεί.

Σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών Μίροσλαβ Λάιτζακ, «ο Γιώργος Σόρος είναι ένας άνθρωπος που έχει επηρεάσει σημαντικά την ανάπτυξη στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ». Ο κ. Βίκτορ Ορμπάν είχε αυτό το σχόλιο για το γεγονός:« Ο Γιώργος Σόρος και το δίκτυό του κάνουν χρήση κάθε πιθανής ευκαιρίας για την ανατροπή κυβερνήσεων που αντιστέκονται στη μετανάστευση ».

Ο σλοβένος πρωθυπουργός Miro Cerar δέχθηκε επίθεση από τον Soros για την αντίθεσή του στην πολιτική μετανάστευσης της ΕΕ . Ο Γιώργος Σόρος δεν κρύβει το γεγονός ότι ήταν ένας ένθερμος αντίπαλος της στάσης του Miro Cerar. «Είναι υποχρέωση της Ευρώπης να λάβουν μετανάστες,» οι ΗΠΑ χρηματοδότης διδάξει τους Ευρωπαίους. Τώρα, ο πρωθυπουργός πρέπει να πάει μετά την ακύρωση των αποτελεσμάτων ενός δημοψηφίσματος για ένα σημαντικό οικονομικό σχέδιο από το ανώτατο δικαστήριο και την επιδείνωση των επιθέσεων των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τη στάση του όσον αφορά τους αιτούντες άσυλο. Καθώς η Cerar δεν βρίσκεται πλέον στο τιμόνι, το κίνημα της αντιπολίτευσης στη δικτατορία των Βρυξελλών έχει αποδυναμωθεί.

Ποιος είναι ο επόμενος? Πιθανώς Ουγγαρία, η οποία έχει γίνει στόχος για τις επιθέσεις του Σόρο . Ο αμερικανός δισεκατομμυριούχος έχει επενδύσει περισσότερα από 400 εκατομμύρια δολάρια στην πατρίδα του από το 1989. Έχει επίσης ανακοινώσει την πρόθεσή του να επηρεάσει την προεκλογική εκστρατεία της Ουγγαρίας και έχει απασχολήσει 2.000 άτομα για το σκοπό αυτό. Η κυβέρνηση επιθυμεί να καταστούν νόμοι οι νόμοι της " Stop Soros ". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουγγαρία θα υποστεί επίθεση για να αντιταχθεί στο δίκτυο χρηματοδότη.

Οι Βρυξέλλες θα αποκτήσουν μια απόχρωση και θα κλάψουν, επικρίνοντας το «αντιδημοκρατικό καθεστώς» που κυβερνά τη χώρα. Οι επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία θα διεξαχθούν στις 8 Απριλίου 2018. Θα είναι ένας σκληρός αγώνας για τη διαφύλαξη της ανεξαρτησίας ενώ θα αντιμετωπίζονται οι προσπάθειες να ασκηθεί πίεση από τις ΗΠΑ μέσω των ΜΚΟ και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που υποστηρίζονται από το Σόρο.

Οι δραστηριότητες του Soros αντιστέκονται επίσης στην Τσεχική Δημοκρατία. Ο πρόεδρος της Τσεχίας Μίλος Ζέμαμ κατηγόρησε τις ομάδες που συνδέονται με τον Σόρο να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές υποθέσεις του έθνους του. Ο χρηματοδότης παροτρύνει την ΕΕ να στηριχθεί στην Πολωνία και να την αναγκάσει να «διατηρήσει το κράτος δικαίου».

Η "Μακεδονία" Σκόπια, αντιστέκεται επίσης στις ανατρεπτικές δραστηριότητες που έχουν εμπνεύσει τους δισεκατομμυριούχους και οι οποίες παρακολουθούν την αλλαγή καθεστώτος. Το "δίκτυο Soros" έχει μεγάλη επιρροή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα θεσμικά όργανα

Ο σκανδαλώδης κατάλογος των συμμάχων του Σόρο περιλαμβάνει 226 βουλευτές από τους 751. Κάθε τρίτο μέλος - σκεφτείτε μόνο αυτό! Αν αυτό δεν είναι διαφθορά τότε τι είναι; Οι νομοθέτες που κυριαρχούν από το εξωτερικό χορεύουν στη μουσική του Σόρος. Κάνουν αυτό που τους λένε, το οποίο περιλαμβάνει την εκσκαφή της αντιαρκωτικής υστερίας.

Η Μόσχα έχει τη δική της ιστορία να ασχολείται με το δίκτυο Soros. Το 2015, το Ινστιτούτο Ανοικτής Κοινωνίας του George Soros ξεκίνησε από τη χώρα ως «ανεπιθύμητη οργάνωση» που ιδρύθηκε για να ενισχύσει την επιρροή των ΗΠΑ.

Θα ήταν πραγματικά αφελές να πιστεύουμε ότι ο Σόρος ενεργεί μόνος του. Είναι ανοιχτό μυστικό ότι η αμερικανική κυβέρνηση εμφανώς παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών χρησιμοποιώντας τον δισεκατομμυριούχο ως όχημα. 

Η Ευρώπη είναι ένας Αμερικανός ανταγωνιστής που πρέπει να αποδυναμωθεί. 

Η USAID και το δίκτυο Soros συχνά συνεργάζονται για την επιδίωξη κοινών στόχων. Τον Μάρτιο του 2017, έξι γερουσιαστές των ΗΠΑ υπέγραψαν επιστολή ζητώντας από το Υπουργείο Εξωτερικών να εξετάσει την κρατική χρηματοδότηση των οργανώσεων που υποστηρίζονται από το Soros. Αλλά αυτές οι προσπάθειες δεν πήγαν πουθενά, ο Foggy Bottom είναι πάντα στην πλευρά του Σόρος , ό, τι κι αν είναι.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες συμμετέχουν σε μια σκληρή μάχη για την προστασία της ανεξαρτησίας τους. Η «αυτοκρατορία» του χρηματοδότη είναι χάλια για να κατακτήσει την Ευρώπη με δωροδοκίες και ανατρεπτικές ΜΚΟ. Αυτές οι χώρες και η Ρωσία αντιστέκονται στην ίδια απειλή. Ίσως γι 'αυτό οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι τόσο δημοφιλείς μεταξύ πολλών πολιτικών της Ανατολικής Ευρώπης.


Strange Things Happen to European Countries Resisting George Soros’ Assault

Strange things happen in East and Central Europe that get little mention from media outlets. Two heads of state, the PMs of Slovenia and Slovakia, resigned almost simultaneously. Slovak Prime Minister Robert Fico was a victim of the scandal over the murder of Jan Kuciak, a journalist who was investigating government corruption. The PM had to step down amid mass street protests.

Mr. Fico was known for his support of a stronger Visegrad Group. He opposed Brussels on many issues. It’s worth noting that he called for lifting sanctions and improving relations with Moscow. The PM was adamant that Russia was a reliable energy partner. Is it a coincidence that he was forced to resign amid the anti-Russia campaign triggered by the Skripal case and other obviously concocted stories used as false pretexts for incessant attacks on Moscow? Wasn’t he a threat to the so-called unity of the EU against Russia? He definitely was.

The PM did not hide the fact that his decision was made under great pressure. The ouster was engineered by outside forces, including philanthropist billionaire George Soros. For instance, Slovak President Andrej Kiska had a private meeting with the billionaire in September, 2017. It was a one-on-one conversation. No Slovak diplomat was present there.

According to Foreign Minister Miroslav Lajčák, “George Soros is a man who has had a major influence on the development in Eastern and Central Europe and beyond. That is a fact that cannot be questioned.” PM Viktor Orbán had this say about the event: “George Soros and his network are making use of every possible opportunity to overthrow governments that are resisting immigration.”

Slovenian PM Miro Cerar was attacked by Soros for his opposition to the EU policy on immigration. George Soros did not hide the fact that he was an ardent opponent of Miro Cerar’s stance. “It is an obligation for Europe to receive migrants,” the US financier lectured Europeans. Now the PM has to go, after the results of a referendum on a key economic project were annulled by the top court and the media attacks on his stance regarding asylum seekers intensified. With Cerar no longer at the helm, the opposition movement to Brussels’s dictatorship has been weakened.

Who’s next? Probably Hungary, which has become a target for Soros’s attacks. The American billionaire has invested more than $400 million into his native country since 1989. He has also announced his intention to influence the Hungarian election campaign and has employed 2,000 people for that purpose. The government wants its “Stop Soros” bills to become laws. No doubt Hungary will come under attack for opposing the financier’s network.

Brussels will raise a hue and cry, criticizing the “undemocratic regime” ruling the country. The next parliamentary elections in Hungary will be held on April 8, 2018. It’ll be a tough fight to preserve independence while fending off attempts to impose US pressure through Soros-backed NGOs and educational institutions.

Soros’s activities are also being resisted in the Czech Republic. Czech President Milos Zeman has accused the groups affiliated with Soros of meddling in his nation’s internal affairs. The financier is urging the EU to lean on Poland and compel it to “preserve the rule of law.”

Macedonia, is also resisting the billionaire-inspired subversive activities that have an eye toward regime change. The “Soros network” has great influence on the European Parliament and other institutions. The scandalous list of Soros’s allies includes 226 MEPs out of 751. Every third member — just think about that! If that isn’t corruption then what is? The lawmakers being swayed from abroad dance to Soros’s tune. They do what they are told, which includes whipping up anti-Russia hysteria.

Moscow has its own history of dealing with the Soros network. In 2015, George Soros's Open Society Institute was kicked out of that country as an “undesirable organization” that was established to boost US influence.

It would be really naïve to think that Soros acts on his own. It’s an open secret that the US government flagrantly meddles in other countries’ internal affairs using the billionaire as a vehicle. Europe is an American competitor that needs to be weakened. USAID and the Soros network often team up in pursuit of common objectives. In March 2017, six US senators signed a letter asking the State Department to look into government funding of Soros-backed organizations. But those efforts went nowhere, Foggy Bottom is always on Soros’s side, whatever it is.

Many European countries are engaged in a fierce battle to protect their independence. The financier’s “empire” is chomping at the bit to conquer Europe by means of bribes and subversive NGOs. These countries and Russia are resisting the same threat. Perhaps that’s why the sanctions against Russia are so unpopular among many East European politicians.


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Poisioned British-Russian Double-Agent Has Links To Clinton Campaign

Orbis is Christopher Steele's company which was paid by the Clinton campaign to make up or find 'dirt' about Trump. 


Υπόθεση Σεργκέι Σκριπάλ: Οι ΗΠΑ είχαν πρόσβαση στον νευροπαραλυτικό παράγοντα ”Novichok” από το 1999 

On Sunday a former British-Russian double agent and his daughter were seriously injured in a mysterious incident in Salisbury, England. The British government says that both were hurt due to "exposure to a nerve agent". Speculative media reports talk of Sarin and VX, two deadly nerve-agents used in military chemical weapons. Anonymous officials strongly hint that 'Russia did it'.

New reports though point to a deep connection between the case and the anti-Trump/anti-Russia propaganda drive run by the Obama administration and the Hillary Clinton election campaign.

Sergei Skripal once was a colonel in a Russian military intelligence service. In the early 1990s he was recruited by the MI6 agent Pablo Miller. He continued to spy for the Brits after his 1999 retirement. The Russian FSB claims that the British MI6 paid him $100,000 for his service. At that time a Russian officer would only make a few hundred bucks per month. Skripal was finally uncovered in 2004 and two years later convicted for spying for Britain. He was sentenced to 18 years and in 2010 he and other agents ware exchanged in a large spy swap between the United States and Russia. Skripal was granted refuge in Britain and has since lived openly under his own name in Salisbury. His wife and his son died over the last years of natural causes. The only near relative he has left is his daughter who continued to live in Russia.
Last week his daughter flew to Britain and met him in Salisbury. On Sunday they went to a pub and a restaurant. At some point they were poisoned or poisoned themselves. They collapsed on a public bench and are now in intensive care. A policeman on the scene was also seriously effected.
Authorities have declined to name the substance to which the pair is suspected to have been exposed, but:
Local media had on Monday reported the substance found at the scene to be similar to fentanyl: a lethally strong opioid available even on Salisbury's soporific streets.
The British government is hinting at Russian involvement:
The attempted murder of ex-Russian spy Sergei Skripal and his daughter, Yulia, using a nerve agent was a "brazen and reckless" act, [home secretary] Amber Rudd has said.Mr Skripal and his daughter are still critically ill after being found collapsed on a bench in Salisbury city centre on Sunday.
Ms Rudd told MPs it was an "outrageous crime", adding that the government would "act without hesitation as the facts become clearer".

She refused to speculate on whether the Russian state might have been involved in the attack, saying the police investigation should be based on "facts, not rumour".
While the British government is preparing the facts as it needs them, let us ask the ever important question of motive.
It was not Russian vengeance for Skripal's earlier spying. He had been in Russian jails for four years and lived openly in Salisbury for eight. There was plenty of time to off him. Russia certainly does not need any more anti-Russian propaganda in "western" media. If a Russian service would want to kill someone it would do so without making such noise.

The former British ambassador Craig Murray suspects a different motive and culprit:
Craig Murray @CraigMurrayOrg - 10:21 AM - 8 Mar 2018
Russophobia is extremely profitable to the armaments, security and spying industries and Russophobia reinforces intellectually challenged voters in their Tory loyalty. Ramping Russophobia is the most convincing motive for the Skripal attack.
Ambassador Murray also points out that Salisbury, where the incident took place, is just 8 miles away from Porton Down, a chemical weapon test site run by the British government. As the BBC noted in a report about the place:
... chemical agents such as VX and mustard gas are still manufactured on site ...
I believe that Craig Murray is wrong. Russophobia can be stoked without attempting to publicly kill a retired spy and his daughter.
More likely motives can be found in the tight connection to another important affair. The British Telegraph reports today:
A security consultant who has worked for the company that compiled the controversial dossier on Donald Trump was close to the Russian double agent poisoned last weekend, it has been claimed.The consultant, who The Telegraph is declining to identify, lived close to Col Skripal and is understood to have known him for some time.
The Telegraph understands that Col Skripal moved to Salisbury in 2010 in a spy swap and became close to a security consultant employed by Christopher Steele, who compiled the Trump dossier.
The British security consultant, according to a LinkedIn social network account that was removed from the internet in the past few days, is also based in Salisbury.
 On the same LinkedIn account, the man listed consultancy work with Orbis Business Intelligence, according to reports.
Meduza named the man the Telegraph declines to identify as:
Pablo Miller, who at the time was posing as Antonio Alvarez de Hidalgo and working in Britain’s embassy in Tallinn. Russia’s Federal Security Service says Miller was actually an undercover MI6 agent tasked with recruiting Russians.
Orbis is Christopher Steele's company which was paid by the Clinton campaign to make up or find 'dirt' about Trump. Sergei Skripal was an agent Steele himself was likely involved with:
Steele had spent more than twenty years in M.I.6, most of it focussing on Russia. For three years, in the nineties, he spied in Moscow under diplomatic cover. Between 2006 and 2009, he ran the service’s Russia desk, at its headquarters, in London. He was fluent in Russian, and widely considered to be an expert on the country.
Steele was an MI6 undercover agent in Moscow around the time when Skripal was recruited and handed over Russian secrets to the MI6. He also ran the MI6 Russia desk so anything about Skripal will have passed through him. It is very likely that they personally knew each other. Pablo Miller, who worked for Steele's private company, lived in the same town as Skripal and they seems to have been friends since Miller had recruited him. Miller or someone else attempted to cover up the connection to Steele by editing his LinkedIn entry.

Here are some question:
  • Did Skripal help Steele to make up the "dossier" about Trump?
  • Were Skripal's old connections used to contact other people in Russia to ask about Trump dirt?
  • Did Skripal threaten to talk about this?
If there is a connection between the dossier and Skripal, which seems very likely to me, then there are a number of people and organizations with potential motives to kill him. Lots of shady folks and officials on both sides of the Atlantic were involved in creating and running the anti-Trump/anti-Russia campaign. There are several investigations and some very dirty laundry might one day come to light. Removing Skripal while putting the blame on Russia looks like a convenient way to get rid of a potential witness.
Update: Steele's company issued a weak denial of Skripal's involvement in the dossier:
Sources close to Orbis, the business intelligence firm run by former MI6 agent Christopher Steele, who was behind a dossier of compromising allegations against Donald Trump, said Mr Skripal did not contribute to the file. But they could not say whether Mr Skripal was involved in different investigations into the US President for other interested parties.
The most curious point in the affair though is the visit of the daughter. She had just come from Moscow to visit her lonely father when both were poisoned in a rather sensational way. There must be some reason why she was involved in this.
  • Did she have a bad message for him?
  • Did they both decide that suicide was the only way out?
  • Was locally bought Fentanyl involved as the local press had reported?
  • Was the lonely old man Sergej Skripal preparing to go back to his homeland Russia?
  • Did he offer a some kind of "gift" as apology to the Russian government that his trusted daughter would take to Moscow?
  • Did someone find out and stop the transfer?
The above questions are all highly speculative. But the connection between Steele and Skripal is way too deep to be irrelevant here. It certainly deserves more digging.
Unfortunately it is likely that the British government, and its U.S. cousin, will come up with some "blame Russia" story for the gullible people and leave it at that. That story will involve some "brazen and reckless" Russian plot and an "outrageous" attempt by Putin himself to publicly kill a friend of Britain with some with highly dangerous weapon of mass destruction. This will then be used to throw up new tensions, to put more sanctions on Russia and to sell more weapons.

That official story though is unlikely to be the true one.


Τα “παιδιά” του Πούτιν καθορίζουν το μέλλον της Ρωσίας

Του Ιβαν Κράστεβ 

Οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές στη Ρωσία οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή, αν και όχι απροσδόκητη, νίκη του Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος επανεξελέγη για μια τέταρτη θητεία με μεγάλη διαφορά και μεγάλη συμμετοχή. 

Οι εκλογές αυτές όμως δεν ήταν μόνο για την επανεκλογή του Πούτιν. Σηματοδοτούν και την έναρξη της μετα-πουτινικής Ρωσίας. Γιατί ενώ ο ρώσος πρόεδρος έχει αποσπάσει λαϊκή υποστήριξη για την προσάρτηση της Κριμαίας ή την αντιπαράθεση με τη Δύση, θέλει τώρα να διαβεβαιώσει τους απλούς Ρώσους ότι το καθεστώς του θα επιβιώσει και μετά την αποχώρηση του ίδιου από το Κρεμλίνο. 

Ο σημερινός ρόλος του Πούτιν στο ρωσικό φαντασιακό είναι παρόμοιος με εκείνον των ηγετών των μετα-αποικιακών απελευθερωτικών κινημάτων κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. 

Ο ρώσος πρόεδρος θεωρείται ιδρυτής ενός νέου ρωσικού κράτους, ο άνθρωπος που έσωσε την αξιοπρέπεια της Ρωσίας και αποκατέστησε το καθεστώς της ως μεγάλης δύναμης. 

Και αντίθετα με τις δυτικές φαντασιώσεις, οι Ρώσοι κάτω των 25 ετών είναι μεταξύ των μεγαλύτερων υποστηρικτών του

Οι νέοι αυτοί όχι μόνο τον ψηφίζουν, αλλά θέλουν να γίνουν σαν κι αυτόν. Το 76% των ανθρώπων μεταξύ 18 και 30 ετών θεωρούν πολύ τιμητική τη δουλειά στις υπηρεσίες ασφαλείας, έναντι 59% για τους άνω των 60 ετών. 

Όπως παρατηρούν οι αναλυτές Αντρέι Κολέσνικοφ και Ντένις Βολκόφ, δεν υπάρχει στη ρωσική κοινωνία καμιά συζήτηση για το πρόσωπο του Πoύτιν. «Κανείς σχεδόν δεν αμφισβητεί τη νομιμότητά του», έγραψαν σε μια πρόσφατη μελέτη του Carnegie Moscow Center. «Αποτελεί μια σταθερά, το πορτρέτο στον τοίχο που δεν μπορεί πλέον να αφαιρεθεί». 

Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί σε αυτούς που τα πορτρέτα τους δεν είναι κρεμασμένα στον τοίχο. Στα τέλη του 2011, το περιοδικό Russian Reporter δημοσίευσε μια μελέτη της ρωσικής ελίτ που αποκάλυπτε ότι ο σημαντικότερος δείκτης για τη συμμετοχή στον κύκλο της ελίτ (οι 300 ανώτερες κυβερνητικές θέσεις) ήταν η γνωριμία με τον Πούτιν πριν γίνει πρόεδρος. Με άλλα λόγια, η Ρωσία κυβερνάται τα τελευταία 18 χρόνια από έναν κύκλο φίλων και Πατριωτών. 

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο πρόεδρος σκοπεύει να αφαιρέσει την εξουσία από αυτόν τον κύκλο. Είναι σαφές όμως ότι σκοπεύει να ανοίξει το σύστημα σε πιστούς «outsiders» – ιδιαίτερα νέους -προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσής του. Είναι έτοιμος δηλαδή να προσφέρει μια διαγενεακή αλλαγή ως υποκατάστατο της πολιτικής αλλαγής. 

Αντίθετα με τον Μπόρις Γιέλτσιν, όταν ο Πούτιν σκέφτεται τα επόμενα χρόνια δεν σκέφτεται τον διάδοχό του, αλλά τη διάδοχη γενιά. Σχεδιάζει μια μεταβίβαση της εξουσίας από τη γενιά του στη «γενιά Πούτιν», αποτελούμενη από πολιτικούς που ωρίμασαν στην περίοδο της διακυβέρνησής του και διαμορφώθηκαν από αυτήν. 

Η διαδικασία αυτή έχει ήδη αρχίσει: στους τελευταίους μήνες πριν από τις εκλογές, εννιά νέοι πολιτικοί διορίστηκαν περιφερειακοί κυβερνήτες. 

Ο Πούτιν ελπίζει ότι αυτή η γενιά θα υπερασπιστεί το μεγαλύτερό του επίτευγμα: την αποκατάσταση του κύρους της Ρωσίας, που είναι πλέον ικανή και αποφασισμένη να αντισταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για τον Πούτιν, μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική δεν αποτελεί εργαλείο, αλλά απώτατο στόχο. 

Ο νέος κύκλος περιλαμβάνει νέους τεχνοκράτες με διαφορετικά υπόβαθρα και εμπειρίες, αλλά ένα κοινό σημείο: είναι πιστοί στο καθεστώς, έχοντας επίγνωση των ατελειών του. Θεωρούν τον εαυτό τους διαχειριστή κρίσεων, όχι οραματιστή ηγέτη. Εμπιστεύονται την τεχνολογία, αλλά όχι και την πολιτική. Ξέρουν πώς να εφαρμόζουν τις οδηγίες του Πούτιν, όχι όμως και πώς να διαφωνούν μαζί του. «Καθοδηγητής» τους είναι ο Σεργκέι Κιριγιένκο, σημερινός αναπληρωτής προσωπάρχης του προέδρου, που το 1998 σε ηλικία 36 των ήταν πρωθυπουργός του Γιέλτσιν και υπόδειγμα νεαρού φιλελεύθερου μεταρρυθμιστή. 

Με αυτή την έννοια, η αντίθεση ανάμεσα στους νέους μεταρρυθμιστές του Γιέλτσιν στα τέλη της δεκαετίας του ?90 και τους νέους τεχνοκράτες του Πούτιν είναι αποκαλυπτική. Οι μεταρρυθμιστές του Γιέλτσιν είχαν ένα καθαρό πολιτικό προφίλ: ήταν φιλελεύθεροι, φιλοδυτικοί και δρούσαν ομαδικά, υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Είχαν πολιτικές φιλοδοξίες και έβλεπαν τον εαυτό τους ως μια πολιτική δύναμη ανεξάρτητα από τη σχέση τους με το Κρεμλίνο. 

Οι νέοι τεχνοκράτες του Πούτιν, αντίθετα, είναι ειδικοί στα οικονομικά, χωρίς σαφείς πολιτικές πεποιθήσεις ή κάποια στράτευση. Δεν δρουν ομαδικά και δεν αλληλοϋποστηρίζονται. Μέχρι πρόσφατα, ύστερα από κάθε εκλογική αναμέτρηση, το ερώτημα ήταν ποιος θα υπερίσχυε στο Κρεμλίνο: οι φιλοδυτικοί εκσυγχρονιστές ή οι αντιδυτικοί σκληροπυρηνικοί; 

Το ερώτημα δεν τίθεται πλέον. Το να μιλάς αγγλικά, να έχεις αποφοιτήσει από το Χάρβαρντ ή να εργάζεσαι σε μια μεγάλη δυτική εταιρεία δεν λέει πλέον πολλά για τις πολιτικές απόψεις των αυριανών ηγετών της Ρωσίας. 

Η γενιά Πούτιν είναι δυτικότροπη αλλά όχι φιλοδυτική. Η επικείμενη διαγενεακή αλλαγή στη ρωσική πραγματικότητα δεν λέει πολλά για το μέλλον του καθεστώτος, γιατί ο πρόεδρος Πούτιν είναι το μεγαλύτερό τους κεφάλαιο και ταυτόχρονα το πιο αδύνατο σημείο τους. Κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή στον βαθμό που διορίζει μόνο ανθρώπους με μετριοπαθείς απόψεις που γνωρίζουν πώς να δουλέψουν αποτελεσματικά για τον πρόεδρο, αλλά δεν μπορεί να γίνουν πρόεδροι. 

Η ειρωνεία είναι ότι ο Πούτιν τοποθετεί αυτούς τους νέους τεχνοκράτες σε θέσεις εξουσίας ως εναλλακτική λύση στην αποτυχημένη του προσπάθεια να εγκαθιδρύσει εκ νέου τον σημερινό πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ ως διάδοχό του. Στην πραγματικότητα όμως, η γενιά Πούτιν είναι απλώς ένας συλλογικός Μεντβέντεφ. Και όταν αναρωτιέται πώς θα είναι η μεταπουτινική Ρωσία, ο πρόεδρος επιτρέφει στο σημείο που βρισκόταν όταν τοποθέτησε τον Μεντβέντεφ στο Κρεμλίνο κι εκείνος επέστρεψε στο παλιό του γραφείο. (*) 

Ο Ιβάν Κράστεβ είναι πρόεδρος του Center for Liberal Strategies που εδρεύει στη Βιέννη (Πηγή: The New York Times)