"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

Ένταλμα σύλληψης του Αρσένι Γιατσενιούκ από δικαστήριο στην Τσετσενία

Δικαστήριο της πόλης Εσσεντουκί της Σταυρούπολης εξέδωσε ένταλμα σύλληψης τους τέως πρωθυπουργού του Ευρω-Μειντάν, Αρσένιου Γιάσενιουκ, ο οποίος κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου.

Ο Γιάτσενιουκ ήταν στην Τσετσενία από το 1994 έως την έναρξη του 1995, ως μέλος της ουκρανικής παραστρατιωτικής μονάδας «Viking» και πήρε μέρος σε μια σειρά από τρομοκρατικές ενέργειες, ενώ έχει διασταυρωθεί από καταθέσεις η παρουσία του στα γεγονότα στην πλατεία Μινουτκα στο Γκρόζνι, και το Ένατο Νοσοκομείο.

Ο Γιάτσενιουκ κατηγορείται επίσης για ανακρίσεις κρατουμένων Ρώσων στρατιωτών, για βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ελληνορωσικός Οιδίπους Τύραννος!....

I. Ο μύθος του Οιδίποδα στην αρχαιοελληνική παράδοση
Ο μύθος του Οιδίποδα είναι ο σημαντικότερος από τους αρχαιότατους θηβαϊκούς μύθους· αναφέρεται ήδη στα ομηρικά έπη, που ακολουθούν ίσως παλαιότερες παραδόσεις άγνωστων επικών ποιητών. Στη ραψωδία Ψ της Ιλιάδας έχουμε μόνο μια μνεία, από δύο μονάχα στίχους, που μας πληροφορούν ότι ο Οιδίπους σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης και ότι, προς τιμή του, οργάνωσαν επικήδειους αγώνες, στους οποίους νίκησε όλους τους Θηβαίους ο Ταλαϊονίδης Ευρύαλος, ισόθεος άντρας, γιος του βασιλιά Μηκιστέα:

ὅς ποτε Θήβασδ’ ἦλθε δεδουπότος Οἰδιπόδαοἐς τάφον· ἔνθα δὲ πάντας ἐνίκα Καδμείωνας.(679-680)
Έτσι, σύμφωνα με την παράδοση που ακολουθεί ο ποιητής της Ιλιάδας, ο Οιδίπους, όταν υπέκυψε, δεν ήταν ούτε τυφλός ούτε καταραμένος.

Πιο διαφορετική είναι η αφήγηση της Οδύσσειας, στη ραψωδία λ (Νέκυια), που υποθέτει γνωστή την παράδοση, όπως επαναλήφθηκε από τους τραγικούς.

Στον Κατάλογο ηρωΐδων γυναικών (225-332), ανάμεσα στις γυναίκες που προσέρχονται διαδοχικά, σε ονειρική παρέλαση από σκιώδεις οπτασίες, στον ερεβώδη δόμο του Άδη, ο Οδυσσεύς βλέπει την ωραία Επικάστη, που αργότερα ονομάσθηκε Ιοκάστη, μητέρα του Οιδίποδα, με την τραγική της μοίρα:

«Είδα του Οιδίποδα τη μάνα, την όμορφη Επικάστη,
που έκανε πράξη ανήκουστη, δίχως ο νους της να το ξέρει,
σμίγοντας με τον ίδιο της το γιο και εκείνος τον πατέρα του
σκοτώνοντας
την πήρε (γῆμε)· αμέσως όμως οι θεοί
φανέρωσαν τα ανόσια έργα, και ο κόσμος βούϊξε.Παρ’ όλα αυτά εκείνος ξέμεινε στη λατρευτή του Θήβα,
συφοριασμένος των Καδμείων βασιλιάς, δέσμιος
της φρικτής βουλής των αθανάτων.
Εκείνος όμως πέρασε στον Άδη, άσπλαχνο φύλακα
στις κάτω πύλες, αφού πρώτα σε μια θηλιά κρεμάστηκε,
δένοντας το μακρύ σχοινί απ’ την ψηλή οροφή της κάμαρής της
η απελπισία την έπνιξε (ᾧ ἄχεϊ σχομένη).Άφησε ωστόσο και σ’ εκείνον κληρονομιά πόνους πολλούς,
όσοι απαιτούν να πέσουν πάνω τους οι Ερινύες της μητέρας».

(271-284, μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτη)
Στους δέκα τέσσερις αυτούς στίχους της Νέκυιας περιέχεται το ουσιώδες της παράδοσης, διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο, όπως θα το συναντήσουμε και αργότερα. Για πρώτη φορά πληροφορούμαστε για την αξιοθρήνητη μοίρα της γυναίκας αυτής: να παντρευτεί το γιο της, αφού εκείνος είχε σκοτώσει τον πατέρα του. Λόγος για τύφλωση του Οιδίποδα δε γίνεται ούτε για τα δύο του παιδιά, Ετεοκλή και Πολυνείκη (πρβλ. Δ376 κ.ε.), στα οποία συνεχίζεται η κατάρα του γένους.

Αντίθετα, στο ησιόδειο έπος Ἔργα καὶ Ἡμέραι βρίσκουμε μια αναφορά στον πόλεμο μεταξύ Πολυνείκη και Ετεοκλή, στον οποίο οι ήρωες φονεύονται για τα κοπάδια του Οιδίποδα:μαρναμένους μήλων ἕνεκα Οἰδιπόδαο (162), ενώ στη Θεογονία αναφέρεται πως η Σφίγξ (βοιωτική παραλλαγή Φῖξ), κόρη της Έχιδνας, ήταν αιτία ολέθρου για τους Καδμείους (326).

Ο μύθος του Οιδίποδα αποτέλεσε κυρίως θέμα των επών του θηβαϊκού κύκλου: τρία επικά ποιήματα ασχολούνται με την τύχη του Οιδίποδα και των γιων του, η Οἰδιπόδεια και οι Ἐπίγονοι, –από τα οποία δεν έχει τίποτε διασωθεί– και η Θηβαΐς, έργο που γνωρίζουμε καλύτερα χάρη σ’ ένα απόσπασμα δέκα στίχων, όπου ο τυφλός Οιδίπους, εγγίζοντας με τα δύο του χέρια, το ωραίο χρυσό κύπελλο (χρύσειον καλὸν δέπας), που βρίσκεται μπροστά του, αναγνωρίζει ότι είναι του πατέρα του Λαΐου, πρόξενου όλων των συμφορών. Εξοργισμένος γιατί ο Πολυνείκης παραβίασε την εντολή του πατέρα του, εκστομίζει κατάρα και για τα δύο του παιδιά (θεῶν δ’ οὐ λάνθαν’ ἐρινύν): να αλληλομισούνται και να διαμοιράζονται την κληρονομιά του με τα όπλα στα χέρια (ἀμφοτέροισι δ’ ἀεὶ πόλεμοί τε μάχαι τε, 10).

Ο μύθος του Οιδίποδα ενέπνευσε και τον Πίνδαρο, ο οποίος εξυμνεί τη σοφία του ήρωα (Πυθιόν. IV, 263) και την υποταγή του στη Μοίρα, χαρακτηρίζοντάς τον καίρια με την επίκληση, μόριμος υἱὸς (=πεπρωμένος):

ἐξ οὗπερ ἔκτεινε Λᾷον μόριμος υἱόςσυναντόμενος, ἐν δὲ Πυθῶνι χρησθὲνπαλαίφατον τέλεσσεν.
(Ὀλυμπ. II, 38-40)
Στη συνέχεια, ο μύθος χρησιμοποιήθηκε ως θέμα τραγωδιών των μεγάλων τραγικών ποιητών της Αρχαιότητας: του Αισχύλου, στην τραγωδία Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας (στίχ. 1077), τελευταίο δράμα της τριλογίας Οἰδιπόδεια, στην οποία ανήκαν και τα μη σωζόμενα έργα Λάιος και Οιδίπους με το σατυρικό Σφίγξ· του Σοφοκλή, ο οποίος αφιέρωσε στο θέμα τρεις τραγωδίες: Οἰδίπους Τύραννος, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ, Ἀντιγόνη· τέλος, του Ευριπίδη, στην ομώνυμη τραγωδία Οἰδίπους (από την οποία σώζονται συνολικά 40 περίπου στίχοι). Ο ποιητής και σε άλλα δράματά του, όπως στις Ἱκέτιδες και στις Φοίνισσες, καθώς και στην Αντιγόνη (αποσπάσματα μόνο) αναφέρεται στο μύθο των Λαβδακιδών.

Παράλληλα και άλλοι ελάσσονες δραματικοί ποιητές, όπως: Εύβουλος, Αχαιός, Καρκίνος, Φιλοκλής, Νικόμαχος, Μέλητος, Λυκόφρων κ.ά., διαπραγματεύθηκαν τον οιδιπόδειο μύθο στις ομώνυμες τραγωδίες τους, εκμεταλλευόμενοι την πλούσια μυθική παράδοση, πανελλήνια και τοπική της Αττικής.

II. Ο μύθος του Οιδίποδα στον Σοφοκλή

Ο Σοφοκλής αντλώντας τις πηγές του από το άφθονο μυθολογικό υλικό και αξιοποιώντας, κατάλληλα, τις ποικίλες παραλλαγές και λεπτομέρειες του μύθου, τροποποιώντας ανάλογα μερικά σημεία της μυθικής παράδοσης, δραματοποίησε έξοχα την τραγική μοίρα του Οιδίποδα· ειδικότερα, από τις εφτά διασωθείσες τραγωδίες του οι τρεις αναφέρονται στην πολύπαθη μορφή του Λαβδακίδη και στα παιδιά του.


Στη συγκεκριμένη τραγωδία, Οἰδίπους Τύραννος, που θα εξετάσουμε. τα προηγούμενα γεγονότα που οδηγούν στην υπόθεση του έργου έχουν ως εξής:

Ο πανίσχυρος βασιλιάς (κράτιστος πᾶσιν) της Θήβας Λάιος, γιος του Λάβδακου, έλαβε κάποτε χρησμό από το θεό Απόλλωνα ότι θα φονευόταν από το παιδί που θα αποκτούσε από τη σύζυγό του Ιοκάστη.
Όταν αργότερα η Ιοκάστη, παρά τη θεϊκή πρόρρηση, γέννησε ένα αγόρι, ο Λάιος τρομαγμένος και για να αποφύγει την απειλή του δελφικού χρησμού, το παρέδωσε σ’ ένα πιστό του δούλο-βοσκό, –αφού πρώτα τρύπησε και έδεσε τους αστραγάλους του–, με την εντολή να αφήσει το νεογέννητο έκθετο στον άγριο Κιθαιρώνα.
Ο βοσκός, όμως, που θα εκτελούσε την εντολή, λυπήθηκε το νήπιο και το παρέδωσε σ' έναν άλλο βοσκό από την Κόρινθο, ο οποίος το μετέφερε στην πόλη αυτή και το έδωσε στον κύριό του Πόλυβο, βασιλιά της Κορίνθου. Ο Πόλυβος και η σύζυγός του Μερόπη, που δεν είχαν παιδιά, το υιοθέτησαν με χαρά και το ονόμασαν Οιδίποδα (οἰδέω + πούς), εξαιτίας των πρησμένων ποδιών του.
Όταν μεγάλωσε ο Οιδίπους, μια μέρα, σε κάποιο συμπόσιο, αποκλήθηκε υβριστικά από έναν ομοτράπεζο του νόθος· επειδή ο Πόλυβος και η Μερόπη δεν κατόρθωσαν να δώσουν ικανοποιητικές εξηγήσεις, όταν ερωτήθηκαν από τον προσβληθέντα Οιδίποδα, κατευθύνθηκε ο ίδιος στους Δελφούς για να μάθει ποιοι ήταν οι γονείς του.
Η απάντηση της Πυθίας ήταν ρητή: να μην επιστρέψει πια στην πατρίδα του, γιατί, αν γύριζε, θα σκότωνε τον πατέρα του και θα έπαιρνε γυναίκα την ίδια τη μητέρα του. Έτσι, για να αποφύγει την πατροκτονία και την αιμομιξία αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει στην Κόρινθο, αλλά να ακολουθήσει τον αντίθετο δρόμο προς τη Βοιωτία.
Σ’ ένα φωκικό τρίστρατο, «σχιστή οδό», κοντά στη Δαύλεια, γίνεται η μοιραία συνάντηση με τον Λάιο και την ακολουθία του· ύστερα από μια σφοδρή λογομαχία, ο Οιδίπους τους σκοτώνει όλους εκτός από ένα δούλο, που κατόρθωσε να διασωθεί· ήταν ακριβώς αυτός που παρέλαβε κάποτε τον Οιδίποδα – βρέφος για να το εγκαταλείψει στον Κιθαιρώνα.
Ο βοσκός πανικόβλητος επέστρεψε στη Θήβα και ανακοίνωσε ότι ο Λάιος σκοτώθηκε σ’ ένα σταυροδρόμι, ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς ὁδοῖς, από ληστές που του είχαν στήσει ενέδρα.
Οταν ο Οιδίπους έφτασε στη Θήβα, βρήκε τους πολίτες τρομοκρατημένους εξαιτίας της αινιγματικής Σφίγγας (ποικιλῳδὸς Σφίγξ), η οποία καθισμένη σ’ ένα βράχο, κοντά στην πόλη, προκαλούσε τους διαβάτες με το γνωστό αίνιγμά της. Ο Οιδίπους έδωσε εύστοχη απάντηση, λύνοντας με την ευφυΐα και το θάρρος του, το αίνιγμα και υποχρεώνοντας το τέρας να γκρεμιστεί από το βουνό Φίκιο.
Έτσι, ανακηρύχθηκε σωτήρας της πόλης και πήρε το έπαθλο, που ο προσωρινός βασιλιάς της Θήβας Κρέων είχε ορίσει: τη χήρα βασίλισσα Ιοκάστη ως γυναίκα και το θρόνο.
Ως λαοπρόβλητος βασιλιάς ο Οιδίπους ζούσε ευτυχισμένος και μεγάλη ευδαιμονία επικρατούσε στη χώρα του. Από το γάμο του με την Ιοκάστη απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Ετεοκλή, τον Πολυνείκη, την Αντιγόνη και την Ισμήνη, που ήταν ταυτόχρονα και αδέλφια του. Ξαφνικά, όμως, μεγάλη συμφορά ενέσκηψε στην πόλη του Κάδμου (ἄστυ Καδμεῖον): φοβερή επιδημία (λοιμὸς ἔχθιστος), που απειλούσε κάθε ζωντανό στη φύση και στην πόλη, μάστιζε τη χώρα, παράλληλα με την αφορία της γης και την αποβολή, στον τοκετό, των γυναικών και των ζώων. Για να βρει την αιτία της συμφοράς και το μέσο για τη λύτρωση, ο Οιδίπους ζήτησε χρησμό από το μαντείο των Δελφών.
Η τραγωδία αρχίζει από το σημείο που ο Οιδίπους περιμένει με αγωνία το γυναικάδελφό του Κρέοντα, γιο του Μενοικέα, που τον έστειλε ως απεσταλμένο στα πυθικά δώματα του Φοίβου, για να του φανερώσει με ποιον τρόπο θα απαλλαγεί η πόλη από τα δεινά της.
III. Αξιολόγηση της τραγωδίας «Οἰδίπους Τύραννος»

Ο Οἰδίπους Τύραννος (στίχοι 1530, πιθανότερη χρονολόγηση 430-425 π.Χ.) αποτελεί μια δραματική δημιουργία που αποκαλύπτει τη μεγαλοφυΐα του Σοφοκλή, σημειώνοντας το κέντρο και την κορύφωση της καλλιτεχνικής του πορείας: ένα έργο με άριστη πλοκή του μύθου, άρτια οργάνωση των επιμέρους σκηνών, εξαίρετη ηθογραφία και στιχουργική δεξιοτεχνία, τέλεια αξιοποίηση της περιπέτειας, της αναγνώρισης και της κλιμάκωσης της τραγικής ειρωνείας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγγραφέας της Ποιητικῆς επανέρχεται συνεχώς σ’ αυτήν την τραγωδία, ιδιαίτερα όταν προσπαθεί να καθορίσει τα συστατικά στοιχεία του μύθου· για τα στοιχεία αυτά παρατηρεί ότι τα τελειότερα παραδείγματα μας τα προσφέρει ο Οἰδίπους Τύραννος (Αριστοτ. Περὶ Ποιητικῆς, 1452α 1). Το ήθος του τραγικού ήρωα απασχολεί κυρίως τον Αριστοτέλη για να ορίσει τους κανόνες της τραγικής τέχνης (Περί Ποιητικῆς, 1452α-1453α).

Ο Οἰδίπους Τύραννος αποβαίνει το αιώνιο σύμβολο του τρόπου με τον οποίο το πεπρωμένο «εμπαίζει» τον άνθρωπο· μια μοίρα τόσο αινιγματική και μυστηριώδης όσο και το δυσεπίλυτο αίνιγμα της Σφίγγας που, όμως, έλυσε ο τραγικός ήρωας με την ευφυΐα και την οξύνοιά του.

Η πολυτλήμων προσωπικότητα του Οιδίποδα, ορόσημο και πρότυπο του αθηναϊκού λαού και ενός πολιτισμού που έχει φτάσει σε πολύ υψηλό βαθμό αυτογνωσίας, συμβολίζει την Αθήνα του Περικλή, την «πόλιν τύραννον», αλλά και την «παίδευσιν της Ἑλλάδος», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Β. σε σχετική μελέτη του.

Η τραγική μοίρα του πολύπαθου Θηβαίου βασιλιά, η άνοδος και η κατακόρυφη πτώση του, το μεγαλείο και η συντριβή του, η αναζήτηση της αλήθειας και οι φρικτές πλάνες του δεν αποτελούν απλώς τους σταθμούς μιας ατομικής περιπέτειας, αλλά συμβολίζουν την αέναη πορεία προς την αυτοσυνειδησία ενός ολόκληρου πολιτισμού με τις επιτυχίες, τις αμφισβητήσεις και τα αδιέξοδά του.

Η δράση των θεών είναι ουσιαστικό στοιχείο του έργου· η θεϊκή οργή, που αποτελεί τον αρχικό πυρήνα του μύθου, εκδηλώνεται με το λοιμό, τον οποίο προκάλεσε για το μίασμα του φόνου. Το τέλος του δραματικού μύθου συμπίπτει με την επαλήθευση και πραγματοποίηση των χρησμών. Ο ποιητής παρουσιάζει τον αποφασιστικό Οιδίποδα να συγκρούεται τόσο με τη μοίρα του, την οποία καθορίζουν οι χρησμοί, υποκαθιστώντας τη θεϊκή παρουσία, όσο και με τη μοίρα του αμαρτωλού οίκου των Λαβδακιδών, τον οποίο καταδιώκουν οι κεραυνοί του Διός και η θεία Δίκη εξαιτίας του αμαρτήματος του Λαΐου.

Η σύγκρουση αυτή του Οιδίποδα με τη μοίρα και τη θεία Δίκη καθιστούν τον ήρωα τραγικό πρόσωπο και στην αναμέτρηση της εσωτερικής ελευθερίας με την εξωτερική αναγκαιότητα βρίσκουμε το τραγικό στοιχείο όλου του έργου.

Ο Οιδίπους ως τραγικός ήρωας είναι μοναδικός. Υφίσταται τα πλήγματα της μοίρας, χωρίς να έχει διαπράξει «αμπλακήματα», σφάλματα, για να υποστεί τις φρικτές συνέπειες. Δεν έχει παραβεί ή δεν τείνει να αθετήσει συνειδητά τους νόμους των θεών ή την ηθική. Η τιμωρία του για εγκλήματα που διέπραξε «ἐν ἀγνοίᾳ» προέρχεται από το σκοτεινό μέρος της μοίρας, από μηχανισμούς που η ανθρώπινη λογική αδυνατεί να συλλάβει, γιατί βρίσκονται πέρα από τη διανοητική εμβέλεια των θνητών. Αφορούν εκείνο το τμήμα της θεϊκής λογικής ή θείας πρόνοιας που δε θα μπορέσουμε ποτέ να προσεγγίσουμε και πολύ λιγότερο να κατανοήσουμε. Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο Οιδίπους συμβολίζει τον άνθρωπο ο οποίος τιμωρείται γιατί επιδιώκει να μάθει. 


Η γνώση πληρώνει, αλλά και πληρώνεται με φοβερό αντίτιμο. Ο ήρωας μαθαίνει ότι, έστω και ακούσια, είναι μέγας αμαρτωλός: πατροκτόνος και αιμομίκτης. Ο συμβολισμός γίνεται προφανής. Αν η γνώση που περιλαμβάνει την αυτογνωσία συνιστά κορυφαίο ιδεώδες, πρέπει ο άνθρωπος να το επιδιώκει, επειδή αυτό θα τον οδηγήσει στο επίπεδο των θεών. Κάτι παρόμοιο υπαινίσσονται τα πάθη και η αποθέωση στο τέλος της τραγωδίας «Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ», η οποία, ως θεατρική συνέχεια του «Οἰδίποδος Τυράννου», συμπληρώνει το μέγιστο αυτό μάθημα.

Ο μύθος του Οιδίποδα έχει εμπνεύσει, κατά καιρούς, από την Αρχαιότητα ως την Αναγέννηση, πολλούς δραματικούς ποιητές και συγγραφείς (Άττιος, Σενέκας, Κορνήλιος, Ρακίνας, Βολταίρος), οι οποίοι συνέθεσαν έργα με πρότυπο το σοφόκλειο Οιδίποδα, εξασφαλίζοντας, στα μέτρα του δυνατού, τη διαχρονικότητα του μύθου, χωρίς, όμως, να φθάσουν την κορυφαία ποιητική δημιουργία του Σοφοκλή.

Η αποτίμηση του Οἰδίποδος Τυράννου συνεχίζεται και στους νεότερους χρόνους· το έργο, εκτός από τη μορφωτική και παιδευτική του αξία, ανταποκρίνεται στις αναζητήσεις των ανθρώπων της σημερινής εποχής. Επιστήμονες, με αφετηρία τη συγκεκριμένη τραγωδία και το κεντρικό πρόβλημά της, που είναι η ανθρώπινη πρόκληση η οποία απειλεί να διασαλεύσει την αιώνια τάξη της οποίας θεματοφύλακες είναι οι θεοί, διατυπώνουν θεωρίες σχετικά με την ερμηνεία του μύθου, όπως π.χ. άποψη του Νίτσε για το τραγικό ηρωικό στοιχείο, ή ασχολούνται με διάφορες έρευνες: ψυχαναλυτικές (π.χ. ερμηνεία ονείρων, του Φρόυντ) και εθνολογικές (π.χ. δομική ανάλυση, του Λέβι-Στρως). 

Παράλληλα, στον τομέα της κλασικής φιλολογίας, διαμορφώνονται δύο τάσεις που ερμηνεύουν το έργο με διαφορετική οπτική γωνία: ουμανιστική θεώρηση, που δίνει προτεραιότητα στην προσωπικότητα του ήρωα και θεολογική, που δίνει μεγαλύτερη σημασία στη θεϊκή παρέμβαση. Στους άλλους τομείς, καλλιτέχνες δημιουργούν ενδιαφέροντα έργα, εικαστικά και μουσικά, ενώ, στο θεατρικό χώρο, σκηνοθέτες διδάσκουν θεατρικές παραστάσεις με σύγχρονους προβληματισμούς, νέες τεχνικές και μεταφραστικές προτάσεις.

Στη θεατρική σκηνή, το αρχαίο ελληνικό θέατρο, με πρώτο δράμα τον Οἰδίποδα Τύραννο, αποτελεί σταθμό για την παράσταση της ελληνικής τραγωδίας. Στην αναβίωση του αρχαίου δράματος, στη χώρα μας, μνημειώδης παραμένει η σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη που εγκαινιάζει τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου (πρώην Βασιλικού) το 1932, όπου τον κύριο ρόλο του Οιδίποδα ερμηνεύει ο Αιμίλιος Βεάκης- στη συνέχεια, οι σκηνοθετικές προτάσεις του Αλέξη Μινωτή και του Καρόλου Κουν, καθώς και οι ερμηνείες των Αλέξη Μινωτή, Θάνου Κωτσόπουλου, Μάνου Κατράκη, Γιώργου Λαζάνη και άλλων νεοτέρων πιστοποιούν τη φιλοδοξία των πιο άξιων σκηνοθετών και ηθοποιών να υποδυθούν το σοφόκλειο ήρωα, που αποτελεί μέγιστο ρόλο του παγκόσμιου θεάτρου.

Ο μύθος του Οιδίποδα επιβιώνει και στις μνήμες του ελληνικού λαού, με παραμύθια και λαϊκές παραδόσεις σε διάφορες παραλλαγές.

Προσφιλής επίσης είναι ο οιδιπόδειος μύθος στη νεότερη ελληνική ποίηση· πολλοί ποιητές μας, όπως οι Ν. Καρούζος, Τ. Πατρίκιος, Ντ. Χριστιανόπουλος, Ν. Λαδάς, Μ. Σαχτούρης κ.ά. χρησιμοποιούν το μύθο σαν σύμβολο, αλλά και σαν στοιχείο δομικό για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Με το μύθο του Οιδίποδα, εξάλλου, τελειώνει την ομιλία του στη Στοκχόλμη, στην απονομή Νόμπελ, ο Γ. Σεφέρης, ενώ στην Κίχλη διαβάζουμε τους στίχους της μικρής Αντιγόνης για το «γέροντα ικέτη καθρεφτισμένο στο αίμα του» (Γ, 59-61), που σημαδοτοτούν τη μοίρα του Οιδίποδα.

Η επιβίωση του Οἰδίποδος Τυράννου και η αναμφισβήτητη επικαιρότητα αποδεικνύουν ότι το έργο του Σοφοκλή αποτελεί, ἐς τὸ διηνεκές, το υψηλότερο και αντιπροσωπευτικότερο δείγμα τραγικής τέχνης.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
Οιδίπους
ΙερεύςΙοκάστη
Κρέων Άγγελος
Χορός Θηβαίων γερόντωνΘεράπων Λαΐου
Τειρεσίας Εξάγγελος
Βωβά πρόσωπα
Δορυφόροι του Οιδίποδα – Ικέτες
Οι δύο κόρες του Οιδίποδα.

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B123/661/4256,20411/

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Το «έφαγε» το CD η Εισαγγελέας Διαφθοράς Ελένη Ράικου;

Το CD που «έφαγε» η Εισαγγελεύ Διαφθοράς Ελένη Ράικου περιείχε στοιχεία για εγκληματίες με «μεγάλα ονόματα» και πολλούς από τους μπροστινούς αυτών, που εξυπηρετούν, συμμετέχουν και απαρτίζουν το Δίκτυο Εγκληματικής Οργάνωσης που ξεπλένει μαύρο χρήμα. Αντίγραφο του CD με τους εγκληματίες, το Δίκτυο Εγκληματικής Οργάνωσης που «ξεπλένει» μαύρο χρήμα έλαβε και ο κύριος ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ, ΥΕΘΑ και Πρόεδρος του πολιτικού κόμματος «Ανεξάρτητοι Ελληνες-ΑΝ.ΕΛ.» και η σύζυγος του Δικηγόρος Ελένη Τζούλη. 

Ο κύριος Πάνος Καμμένος, ενώ έχει εγγράφως επιβεβαιώσει την ύπαρξη της εγκληματικής δράσης του Δικτύου με email που μου έστειλε με ημερ. 2 Μαρτίου 2013 και στο οποίο συγκεκριμένα, γράφει ότι το Δίκτυο Εγκληματικής Οργάνωσης, έχει και προέκταση στην Λίστα Λαγκάρντ. 

Όλα αυτά που μου έλεγε, ήταν με βάση την εσωτερική πληροφόρηση που έχει από Εισαγγελικές πηγές, (πάντα κατά τα λεγόμενα του ίδιου) στην συνέχεια, το CD το έφαγε και αυτός, μάλιστα ο Πάνος Καμμένος το CD το «έφαγε» μαζί με την συσκευασία... και έτσι δεν έμαθαν ποτέ την αλήθεια οι Ελληνες.





http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ρ. Μακέημπ: Αγάπησα μια άλλη Ελλάδα, που χάνεται

Ρόμπερτ Μακέημπ

Η ζωή παίρνει μερικές αποφάσεις ερήμην μας. Και στην περίπτωση του τότε εικοσαετούς Αμερικανού Ρόμπερτ Μακέημπ, που ήρθε στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του ’50 με μια Rolleiflex κρεμασμένη στον λαιμό, το ταξίδι δεν κράτησε δέκα ημέρες, όπως είχε προγραμματίσει. Ούτε διήρκεσε ολόκληρο εκείνο το καλοκαίρι, τελικά. Εξήντα συναπτά χρόνια μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και τη χώρα που αγάπησε με πάθος.

Καθισμένος απέναντί μου σε ένα καφέ στην Πλάκα, σκέφτομαι πως είναι λάθος να τον αποκαλούν φιλέλληνα. Η αλήθεια είναι ότι η ψυχική του σύνδεση με τον τόπο μας είναι τόσο ριζωμένη, που είναι απλώς ένας «Ελληνας» που γεννήθηκε αλλού. Βέβαια, όπως συμβαίνει στους παράφορους έρωτες, ο Ρόμπερτ Μακέημπ αναγκάστηκε να πληρώσει τίμημα βαρύ. Πρωτογνώρισε και φωτογράφησε τα νησιά και την ενδοχώρα μας, πολύ πριν από την έλευση του μαζικού τουρισμού. Έστρεψε τον φακό του στους απλούς ανθρώπους του καθημερινού μόχθου που ζούσαν ακόμα στην παρθένα φύση. Κοινότητες και χωριά που διατηρούσαν την πατρογονική γνώση της παραδοσιακής γεωργίας, της αλιείας, των δεσμών οικογένειας και ενός εσωτερικού σεβασμού προς τον ξένο, που ήταν χιλιάδες χρόνια παλιός, ίδιος με αυτόν που εμφύτευσε στην ελληνική ψυχή ο Ξένιος Δίας.
Αιγαιοπελαγίτικα καΐκια από τον Ρόμπερτ Μακέημπ


Αργότερα, ο φωτογράφος βίωσε την καταστροφική αλλαγή, που οδήγησε την Ελλάδα σε μεγαλύτερο ΑΕΠ και πολύ «φτωχότερους» κατοίκους. Μονοπάτια ασφαλτοστρώθηκαν, παραλίες τσιμεντώθηκαν, η δόμηση κατάπιε ολόκληρα βουνά και τα rooms to let εξαΰλωσαν την ομηρική φιλοξενία. Μια πορεία ανεπίστροφη, που ίσως να μπορούσε να είχε γίνει μέσα από άλλες διακλαδώσεις. Ο Ρόμπερτ Μακέημπ περισσότερο από κάθε άλλον αποτύπωσε για πάντα την Ελλάδα της στέρησης που είχε όνειρα για το μέλλον, μια ακατάβλητη πίστη ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Μια χώρα με «ξυπόλυτη» αξιοπρέπεια που βάδιζε προς τα μπροστά με βήμα ταχύ. Μήπως έφταιξε η μεγάλη μας ανέχεια που μας ώθησε συλλογικά να καλύψουμε το τραύμα της φτώχειας με αλόγιστη ανάπτυξη; τον ρωτώ στην αρχή της κουβέντας μας.
«Ενδεχομένως να είναι έτσι»απαντά. «Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Θέλοντας να ευχαριστήσω έναν εστιάτορα, του οποίου είμαι χρόνια πιστός πελάτης, αποφάσισα να του κάνω δώρο μία αφίσα από μια έκθεση που είχε φωτογραφίες μου από την Κίνα και την Ελλάδα. Φιγουράριζαν από την μια, κάτι καλοντυμένα Κινεζάκια και από την άλλη, δύο ηλιοκαμένα, κουρεμένα –με την ψιλή– Ελληνόπουλα του ’50, που ήταν ευτυχή, χαμογελαστά, αλλά ξυπόλητα. Ο φίλος μου αντέδρασε: «“Δεν μπορούμε να το βάλουμε στον τοίχο μας αυτό. Κοίτα τα παιδιά που δεν έχουν παπούτσια…”» λέει στην «Κ».
Το παρθενικό ταξίδι

Πώς να ήταν άραγε το παρθενικό του ταξίδι στα μέρη μας, κάτι που πρέπει να έχει εντυπωθεί μέσα του με μεγάλη ενάργεια; «Θυμάμαι το 1954, όταν ήρθα πρώτη φορά εδώ» μου λέει. «Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κανένα σχέδιο να σας επισκεφθώ, αλλά σκόπευα να περάσω το καλοκαίρι στην Αμερική. Όμως ο αδελφός μου που θα ερχόταν στην Ελλάδα για να δει έναν φίλο του, κατάφερε να μου βρει ένα τόσο φθηνό εισιτήριο που πείστηκα να τον συνοδεύσω με το πλοίο μέχρι το λιμάνι της Χάβρης και από εκεί με τρένο στη Βενετία και ύστερα με πλοίο για τον Πειραιά. 


Ήταν το βαπόρι “Αχιλλεύς” που είχε ναυπηγηθεί από τους Ιταλούς ως μέρος της πολεμικής αποζημίωσης προς τη χώρα σας. Περάσαμε από την Κέρκυρα και ύστερα από τον Ισθμό με προορισμό την Αθήνα. Πήγα κατευθείαν στην Ακρόπολη, όπως καταλαβαίνετε. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση μόλις πάτησα το πόδι μου στην πρωτεύουσα είναι ότι οι δρόμοι δεν είχαν σηματοδότες. Τα ιδιωτικά αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα και κυκλοφορούσαν περισσότερο φορτηγά και λεωφορεία. Για να περάσεις απέναντι έπρεπε να περιμένεις να μαζευτεί ένας ικανός αριθμός πεζών στο πεζοδρόμιο για να αποτολμήσουν όλοι μαζί να διακόψουν τη ροή» λέει ο Ρόμπερτ Μακέημπ, που έχει παραγγείλει τσάι.

Συνεχίζει: «Η Αθήνα τότε δεν είχε εξάπλωση εμπορικών καταστημάτων. Όλες οι γειτονιές ήταν προορισμένες για κατοικίες με ορισμένα μπακάλικα για τα χρειώδη και μόνο στο κέντρο μπορούσες να κατεβείς για ψώνια. Ο κόσμος δεν είχε μεγάλη επαφή με τους ξένους, διότι οι τελευταίοι σπάνιζαν. Συνεπώς, το να είσαι από κάποια χώρα του εξωτερικού ξυπνούσε στους Έλληνες μεγάλη περιέργεια. Αυτοί που μίλαγαν μια ξένη γλώσσα ήταν, πάντως, γαλλόφωνοι. Ήταν μια εποχή όπου οι τουρίστες πρέπει να μην ξεπερνούσαν τις 180.000, ενώ σήμερα έχουν φθάσει τα 26 εκατομμύρια».

Το «αύριο» έγινε «souvenir» στην ταβέρνα της Σαντορίνης

Τι ήταν αυτό που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στον Ρόμπερτ Μακέημπ τότε; «Η φιλοξενία προς τον ξένο ήταν κάτι το εξαιρετικό: Οι Έλληνες φέρονταν στον επισκέπτη σαν να ήταν το τιμώμενο μέλος της οικογένειάς τους». 

Και συνεχίζει: «Θα σας διηγηθώ το δικό μου παράδειγμα, όταν πήγα στην Ίο, μαζί με έναν φίλο που ήταν ο οικογενειακός μας γιατρός στη Νέα Υόρκη. Ο δήμαρχος του νησιού, του παραχώρησε το κρεβάτι του και κοιμήθηκε στο πάτωμα, σαν να ήταν το φυσιολογικότερο πράγμα στον κόσμο. Για τα σημερινά δεδομένα, θα ήταν τρελό. Στη Σαντορίνη, ένα ακόμα παράδειγμα από το 1963: Την επισκεφθήκαμε παρέα με τον γιατρό που σας έλεγα. Όσες ημέρες μείναμε εκεί, τρώγαμε πρωί – βράδυ στη μοναδική ταβέρνα του νησιού, στον Λουκά στα Φηρά. Ήταν ένας πρόσχαρος, φτωχός άνθρωπος. Μετά από κάθε γεύμα πηγαίναμε να πληρώσουμε τον λογαριασμό για την παρέα μας, που ήταν συνολικά πέντε άτομα. Μας έλεγε πάντα “Αύριο”. Την τελευταία ημέρα πια, όταν πήγα να κλείσω τον λογαριασμό, αρνήθηκε να πάρει χρήματα και μου είπε με τις λιγοστές ξένες λέξεις που ήξερε. Μας είπε “ Souvenir”. Ήθελε να φύγουμε από το νησί και να τον θυμόμαστε. Και η αλήθεια είναι ότι τον θυμάμαι ακόμα…».

− Αν στο πρώτο του ταξίδι η Αθήνα δεν είχε πολλά αυτοκίνητα, τότε πώς ήταν τα νησιά μας;

«Θα σας πω για τις Κυκλάδες. Κάθε νησάκι όπου πήγα ήταν ένας διαφορετικός μικρόκοσμος, διότι δεν υπήρχαν φέριμποτ παρά μόνον καΐκια. Αυτό σήμαινε πρακτικά ότι τα μέρη αυτά είχαν κρατήσει δικά τους ήθη και έθιμα, συνήθειες και πρακτικές, παρά το ότι η πιο μακρινή στεριά απείχε ελάχιστα ναυτικά μίλια. Οι γυναίκες φτιάχναν άλλα κεντήματα, είχαν άλλα τραγούδια και ποιήματα, οι εργάτες είχαν άλλον τρόπο που έκαναν τις ξερολιθιές. Την εποχή εκείνη μπορούσες να κοιτάξεις μία μάντρα ή έναν τοίχο και να καταλάβεις σε ποιο νησί είσαι. Σήμερα οι τοίχοι και οι μάντρες έχουν ομοιομορφία, διότι η τέχνη έχει ξεχαστεί και τα φτιάχνουν όλα ίδια οι μετανάστες από την Αλβανία που είναι καλοί πετράδες». «Ορισμένες φορές», συνεχίζει, «όταν ένα μέρος ήταν δύσβατο και η πρόσβαση πολύ δύσκολη, τότε έβλεπες διαφορές ανάμεσα στους απομονωμένους αυτούς κατοίκους και τους υπόλοιπους που ζούσαν λ.χ. στο λιμάνι. Ακόμα και στην Πάτμο το 1980 προσπαθούσα να πείσω έναν ξυλουργό που δεν είχε φύγει ποτέ από τη Χώρα να έρθει μέχρι το απομακρυσμένο σπίτι μου στην άλλη άκρη του νησιού για να μου κάνει μια εργασία. Η φύση ήταν κυριολεκτικά ανέγγιχτη, με μια απίστευτη ομορφιά. Ήταν άλλος κόσμος».

Είναι κρίμα να βλέπουμε στο μέλλον τα καΐκια μόνο σε φωτογραφίες

Σήμερα υπάρχει ακόμα η έννοια της φιλοξενίας; «Σαφέστατα. Παράλληλα με την εμπορευματοποίηση. Είναι ένα φυσικό παρεπόμενο στον καιρό μας» λέει. O Ρόμπερτ Μακέημπ μιλάει σιγανά, σχεδόν εξομολογητικά.

Η αλήθεια είναι ότι έχει μάθει ελληνικά από την Ελληνίδα σύζυγό του Ντίνα, αλλά προτιμά πάντα τα αγγλικά.

Ζητάμε από τον μαγαζάτορα να μας φέρει κάτι να τσιμπήσουμε, αλλά μας ανακοινώνει ότι η κουζίνα ανοίγει αργότερα. Τελικά –ίσως με κάποια υπολείμματα φιλότιμου και από την έκφραση της απογοήτευσής μας– επιστρέφει έπειτα από λίγο: «Θα σας φτιάξω τυροπιτάκια, αν έχετε λιγάκι υπομονή» μας λέει. Καθόμαστε μέσα, τα παράθυρα είναι ανοιχτά και η κουρτίνα μπαινοβγαίνει μέσα έξω από τον αέρα, «χαϊδεύοντας» τα γλαστράκια με τους φουντωμένους βασιλικούς. Στον αέρα ξεχύνεται μια ευωδιά. Να μια κλασική ελληνική εικόνα, σκέφτομαι από μέσα μου.

Αναρωτιέμαι πόσες τέτοιες εικόνες από το παρελθόν, ζουν μόνο στις φωτογραφίες του Ρόμπερτ Μακέημπ. «Ήταν μια άλλη εποχή» ξαναλέει ο φωτογράφος με έναν τόνο νοσταλγίας. «Μπορώ να διηγηθώ μια σκηνή, που μας γυρίζει πίσω στον χρόνο» λέει. «Εκεί στη Σαντορίνη, στον Λουκά, ήμουν παρών όταν έγινε, από το τοπικό γραφείο του ΟΤΕ βέβαια, το πρώτο τηλεφώνημα στην Αμερική. Ξέσπασε τέτοιος ενθουσιασμός που ο ταβερνιάρης μας έφερε σε όλους να πιούμε ούζο για να το γιορτάσουμε μαζί με τους υπαλλήλους. Μην νομίζετε ότι και για να τηλεφωνήσεις στην Αθήνα ήταν μια εύκολη υπόθεση. Υπήρχαν συγκεκριμένες ώρες που άνοιγε η επικοινωνία. Μπορώ να ανακαλέσω ακόμα και τη Μύκονο στη δεκαετία του ’50 με μετρημένους στα δάχτυλα επισκέπτες. Έγραψα ένα γράμμα στους δικούς μου στην Αμερική: ελάτε να δείτε αυτό το μέρος ακόμα και αν χρειαστεί να κάνετε χιλιάδες μίλια. Η ομορφιά της θάλασσας, της αρχιτεκτονικής και των ανθρώπων είναι κάτι το μοναδικό». Θεωρώ απίστευτα τυχερό τον εαυτό μου που τα πρόλαβα όλα αυτά σε άλλη εποχή. Τώρα πηγαίνω καμιά φορά στη Μύκονο καλεσμένος σε γάμους και δεν μπορώ να την αναγνωρίσω» συμπληρώνει.

«Παρατήρησα την πρόοδο να έρχεται σιγά σιγά. Μέχρι και τη δεκαετία του ’60 είχε κανείς την αίσθηση ότι τα πράγματα δεν θα άλλαζαν τόσο ραγδαία. Με τις τακτικές γραμμές των καραβιών και την αύξηση του μαζικού τουρισμού, η Ελλάδα μεταμορφώθηκε. Χάθηκε η ισορροπία μεταξύ της φύσης και του ανθρώπου, δηλαδή του αριθμού των κατοίκων, των δομημένων περιοχών και των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. 

Η γεωργία και η κτηνοτροφία υποχώρησαν μπροστά στον τουρισμό. Για να είμαι ειλικρινής, κατανοώ ότι η κατάσταση που περιγράφω με ρομαντικά χρώματα είχε και πολλά προβλήματα. Όλα αυτά τα νησιά που σας είπα είχαν ερημώσει από τη μετανάστευση στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Οι μισοί Κυθήριοι λ.χ. είχαν πάει στην Αυστραλία. Ο κόσμος δεν μπορούσε να συντηρήσει τα σπίτια, διότι δεν υπήρχαν χρήματα. Οι άνθρωποι περίμεναν τα εμβάσματα για να επιβιώσουν. Η ζωή δεν ήταν εύκολη, ήταν ένας αγώνας καθημερινός».

Εναλλακτική οδός

Τον ρωτώ αν υπήρξε, κατά τη γνώμη του, μια εναλλακτική οδός για την ανάπτυξη που θα μπορούσε να είχαμε ακολουθήσει τότε. «Δεν νομίζω» μου απαντά με ευθύτητα. «Το εύκολο χρήμα του τουρισμού ήταν μια άμεση λύση σε επείγοντα προβλήματα και ο λόγος για τον οποίον τα νησιά κράτησαν τον πληθυσμό που φυλλορροούσε. Και αν τότε δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, νομίζω ότι σήμερα τουλάχιστον, που υπάρχει η πικρή πείρα της Ισπανίας και της καταστροφής των ακτών της, χρειάζεται μια προσεκτική πολιτική για να διατηρήσετε την ομορφιά που υπάρχει ακόμα στη χώρα».

Και η κρίση; Τι ρόλο θα παίξει τελικά στην εικόνα που έχουν σήμερα τα νησιά; «Πιστεύω ότι ένα από τα καλά που έχω δει είναι πως η γεωργία είχε εξαφανιστεί στα νησιά και τώρα φαίνεται ότι γίνονται προσπάθειες να ξανακαλλιεργηθούν εκτάσεις. Με τη ζήτηση που υπάρχει για τοπικά προϊόντα σίγουρα θα είναι μια σοφή επιλογή. Το πρόβλημα είναι το ζήτημα του νερού, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του διοχετεύεται προς τις ανάγκες του τουρισμού και όχι των αγροτών. Με αυτό θέλω να πω ότι πρέπει να ξανασκεφτούμε ορισμένα πράγματα».

Μία από τις πρόσφατες εκθέσεις του Ρόμπερτ Μακέημπ έγινε στην γκαλερί Citronne του Πόρου και συγκέντρωσε φωτογραφίες του της περιόδου 1954 -1964 με τα πλεούμενα του Αιγαίου: «Αισθάνομαι τεράστια θλίψη όταν βλέπω ότι πολλά από αυτά τα καταπληκτικά σκαριά που κάποτε έπλεαν όλο χάρη και ήταν ειδικά φτιαγμένα για να αντέχουν το κύμα στις ελληνικές θάλασσες να έχουν εξαφανιστεί. 


Τα τελευταία που έχουν απομείνει καταστρέφονται με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δίνει τις επιδοτήσεις σε όσους αλιείς παραδώσουν την άδεια και σπάσουν το σκάφος τους. Μακάρι να βρεθεί γρήγορα μια λύση, γιατί είναι πραγματικά κρίμα να τα αντικρίζουμε στο μέλλον μόνο μέσα από φωτογραφίες. Είναι ένα κομμάτι της ελληνικής ψυχής» λέει ο Αμερικανός φωτογράφος.
Ιωάννα Λαλαούνη αριστερά, το ζεύγος Robert Maccabe, δεξιά


Oι σταθμοί του

1934-Γεννιέται στο Σικάγο.

1940-Ο πατέρας του του χαρίζει την πρώτη του φωτογραφική μηχανή.


1954-Πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, σταματώντας και στην Ελλάδα.

1957-Το National Geographic του αναθέτει να κάνει μια ενότητα φωτογραφιών για τα ελληνικά νησιά.

1959-Φωτογραφίζει την Ανταρκτική.

1967-Παρουσιάζει δουλειά του στην Olympic Gallery στη Νέα Υόρκη υπό την αιγίδα του Σπύρου Σκούρα.

1979-Εκδίδεται το βιβλίο του με τίτλο «Metamorphosis».

1998-Φωτογραφίζει την Αβάνα.

2007-Εκδίδει βιβλίο με τις λήψεις του ’50 (εκδ. Πατάκη).

2012-Εκθέτει τις λήψεις του από την Κίνα και εκδίδει βιβλίο με αυτήν την ενότητα.

2014-Εκδίδεται το βιβλίο του με φωτογραφίες των Μυκηνών του 1954 (εκδ. Πατάκη).

www.antifono.gr

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ελλάδα, Δικαιοσύνη: Έλα, Ελένη, δεν είμαι ο Αντώνης, ο Μανώλης είμαι!... Τι έκανες τον ψηφιακό δίσκο με τα στοιχεία;

Για ποιο ΔΙΚΤΥΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ είχε στοιχεία το CD που έλαβες τον Ιούλιο του 2010 κυρία Εισαγγελεύ Ελένη Ράικου;

Η ζωή μου έχει αποδείξει περισσότερο από μία φορά ότι έχει τους τρόπους της για να εκδικείται, να διαλύει τους μύθους περί αδιάφθορων καλή ώρα σαν και της κυρίας Ελένης Ράικου Εισαγγελεύ Διαφθοράς, να εξευτελίζει υπερφίαλους ψεύδους και αλαζόνες όπως τον κάθε Πάνο Καμμένο, να επιβάλλει τον ρεαλισμό της στις διάφορες «αυταπάτες» περί αδέκαστης Δικαιοσύνης μέχρι και στον τελευταίο Καστανά. 

Έτσι και σήμερα η ιστορία της ζωής εκδικείται την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Διαφθοράς κυρία Ελένη Ράικου με τις «αδιάφθορες» κορώνες, ενώ ξεχνά κάτι a la’ carte –«παραγγελίες» σε σοβαρότατες υποθέσεις διαφθοράς. 

Μάλιστα με περίσσιο θράσος θυμάται επιλεκτικά άλλες υποθέσεις σκανδαλώδους διαφθοράς, βαπτίζοντας άλλες μικρές και άλλες μεγάλες, ανάλογα τα δικά της διαφημιστικά κριτήριά... ικανά για παραιτήσεις μετα τυμπανοκρουσιών.


http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Πέθανε ο Αλέξανδρος Παπάγος, ή δολοφονήθηκε από την ομάδα του γιατρού Ν. Μπόμπολα;


Όταν ήμουν στην υπηρεσία της CIA, η αποστολή ήταν αρκετά απλή –ήταν να στρατολογώ κατασκόπους!....

4 Οκτωβρίου 1955: σήμερα και σχεδόν ταυτόχρονα με την έκδοση της «Εφημερίδος της Κυβερνήσεως», στην οποία δημοσιεύεται ο διορισμός του Στ. Στεφανόπουλου ως αναπληρωτή Πρωθυπουργού, ο Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος υπέστη, περί την 9:30 π.μ., ακατάσχετη αιμορραγία, που καμμιά ιατρική επέμβαση δεν μπόρεσε να σταματήσει.!......

Και παρά το γεγονός ότι κατά τον θεράποντα γιατρό Ν. ΜΠΟΜΠΟΛΑ, ο ασθενής διατήρησε ως την τελευταία στιγμή «Απόλυτον Διαύγειαν Πνεύματος», το βράδυ και συγκεκριμένα στις 11:35 μ.μ., ο Στρατάρχης ξεψύχησε.

Χαρακτηριστικό, ωστόσο, είναι ότι από την πρώτη στιγμή άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για αστοχίες των ΓΙΑΤΡΩΝ σε σχέση με την διάγνωση της αρρώστιας του και την θεραπευτική αγωγή που είχε ακολουθηθεί, ή ακόμη, και ότι ο Θάνατός του ήταν αποτέλεσμα ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ που είχαν επιμελώς προετοιμάσει οι «αγγλικές» και «αμερικανικές» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ!.....

Ωστόσο σε ειδική έκθεσή του ο γιατρός Ν. ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ διασκέδασε όλες τις φήμες και υπόνοιες, δίνοντας πλήρη «επιστημονική» εξήγηση της ασθένειας και του Θανάτου του Πρωθυπουργού.

Ο Αλ. Παπάγος γεννήθηκε το 1883, είχε μετάσχει των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας, μετέσχε δε αργότερα σε διάφορα εσωτερικά κινήματα υπέρ του Βασιλειά.

Το 1936 έγινε αρχηγός του ΓΕΣ και στους πολέμους 1940-1941 ηγήθηκε του ελληνικού στρατού ως αρχιστράτηγος. Επίσης ηγήθηκε του στρατού στην διάρκεια του ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΥ των Κομμουνιστών του ΤΑΛΜΟΥΔ, και στην συνέχεια ανακηρύχτηκε σε Στρατάρχη !....

Στην πολιτική αναμείχθηκε το 1951 με τον «Ελληνικό Συναγερμό» και έγινε πρωθυπουργός το Νοέμβριο του 1952.

Στα χρόνια της ΚΑΤΟΧΗΣ είχε συλληφθεί από τους ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ και μεταφέρθηκε σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωση.

Έγραψε βιβλία: όπως, «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ από το ΝΤΑΧΑΟΥ», «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ 1940-1941, κ.α.»!.....

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

5 Οκτωβρίου 1955

Μια μέρα μετά τον θάνατο του πρωθυπουργού Αλ. Παπάγου, μεγάλη έκπληξη θα προκαλέσει το γεγονός ότι ο νεαρός τότε υπουργός Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνος Καραμανλής παίρνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. 

Όλα δείχνουν ότι ο Καραμανλής βρέθηκε στην πρωθυπουργία μετά από διαβουλεύσεις με τους Αμερικανούς που έψαχναν ασφαλείς λύσεις για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή, με το βλέμμα στο Κυπριακό και την ταραγμένη Μέση Ανατολή.


Μια ταινία που όχι μόνο κατέγραψε τη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων, αλλά ανέδειξε και την Ελλαδική νοοτροπία των Νεοελλήνων να συγκαλύπτουν για λόγους σκοπιμότητας τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

«Κατάδικος για Κατασκοπεία»

Βιβλίο του Τζων Κυριακού, Πρώην Πράκτορα της CIA

Του Μιχαήλ Στυλιανού


Ο Ελληνο-Αμερικανός Τζων Κυριακού, τέως πράκτορας της CIA, εξέτισε σχεδόν δυο χρόνια φυλακή στις ΗΠΑ για τις αποκαλύψεις του στο δίκτυο ABC περί βασανιστηρίων στη CIA, με το μαρτύριο του πνιγμού, μεταξύ άλλων. Με την ευκαιρία της προσεχούς έκδοσης βιβλίου με τις εμπειρίες του, απάντησε σε ερωτήσεις ανταποκριτού του ρωσικού διεθνούς καναλιού R.T., με πρώτη πώς τα κατάφερε στη φυλακή:

Τζ. Κ: Είχα κάνει 20 μαθήματα επιβίωσης στα χρόνια της εκπαίδευσής μου στη CIA, ορισμένα από τα οποία είναι αστεία, όπως, λόγου χάριν, «μην ομολογείς τίποτα», «αρνήσου τα πάντα», «κάνε αντι-κατηγορίες». Αλλά υπήρχαν και άλλα σοβαρά, για παράδειγμα «Όταν η ηρεμία δεν σε ωφελεί, το χάος θα αποδειχτεί φίλος», ή ακόμη «στρατολόγησε συμμάχους/πράκτορες για να κλέψεις μυστικά ή ό,τι άλλο έχεις ανάγκη». Αυτά βασικά σημαίνουν πως τελικός στόχος είναι να μείνεις σώος και να βρεθείς στην κορυφή του κοινωνικού σωρού της φυλακής».
Σε ερώτηση πως αντέδρασε η CIA στην αίτησή του για την απαιτούμενη άδεια έκδοσης του βιβλίου, ο Κυριακού είπε:
«Στην αρχή αντιστάθηκαν στην έκδοση, όσο σθεναρά μπορούσαν, χρησιμοποιώντας τις γραφειοκρατικές μεθόδους που συνηθίζουν. Αν δεν τους αρέσουν οι απόψεις σου, τις αλλάζουν στο κείμενο, αναγκάζοντάς σε να απορρίπτεις τις αλλαγές ξανά και ξανά. Ο Νόμος δίνει 30 μέρες προθεσμία στην επιτροπή εξέτασης του χειρογράφου. Ποτέ δεν τηρούν αυτή την προθεσμία και ξέρουν πως δεν έχεις κανένα τρόπο να αντιδράσεις.» ΄
Ετσι η περίπτωση του βιβλίου του αναδείχθηκε – είπε- σε σωφρονιστικό παράδειγμα.
«Απαιτήθηκαν οκτώ μήνες για να μου απαντήσουν και μου έστειλαν ένα γράμμα που μου ανήγγελλε πως χρειάζονται ακόμη έναν χρόνο. Τους απάντησα πως δεν θα πάει έτσι, πως έχουν 30 μέρες ακόμη και το στέλνω στον εκδότη. Μια βδομάδα μετά ξαναγύρισαν και είπαν μπορεί να εκδοθεί. Αλλαξαν μια φράση, που ήμουν ευχαριστημένος που την έβγαλαν.»
Ο Κυριακού είπε ακόμη στον ανταποκριτή του καναλιού πως 23 μήνες στη φυλακή του έμαθαν πως είναι «πολύ περισσότερο υπομονετικός, επιτήδειος και αμείλικτος» από όσο φανταζόταν:
«Τη πρώτη μέρα μου στη φυλακή, ο δεσμοφύλακας μου είπε ότι αν κάποιος μπει απρόσκλητος στο κελί σου, αυτό αποτελεί επιθετική ενέργεια και είσαι υποχρεωμένος να υπερασπισθείς τον εαυτό σου. ΄Ε, λοιπόν, δεν ήμουνα 40 λεπτά στη φυλακή και δυο «Αρειανοί» μπήκαν στο κελί μου, ο ένας με μια τεράστια σβάστικα (αγκυλωτό σταυρό), που κάλυπτε όλο το μπροστινό μέρος του λαιμού του.»
Ο Κυριακού ετοιμάστηκε, λοιπόν, να αμυνθεί, όταν οι «Αρειανοί», όπως τους αποκαλεί, τον ρώτησαν αν είναι «αδελφή», καταδότης ή παιδόφιλος και όταν απάντησε αρνητικά και στα τρία τον... κάλεσαν να καθίσει μαζί τους στην καφετέρια.

Αργότερα συνάντησε έναν «Ιταλό» -που εδώ σημαίνει μαφιόζος- ο οποίος του δήλωσε με θεατρική έμφαση πως αυτός θα πρέπει στο εξής να κάθεται μαζί με τους Ιταλούς.

«Ηταν -εξηγεί- επειδή μπόρεσα να δημιουργήσω αυτές τις φιλίες με διάφορες ομάδες, των Ιταλών συμπεριλαμβανομένων, που κατέληξαν να με εμπιστεύονται και να εκτιμούν τη παρέα μου και τις συμβουλές μου.»

Όταν ρωτήθηκε εάν υπήρξε κάποια πολύ σκοτεινή εμπειρία του στη φυλακή, που τον έκανε να μετανοήσει για τις αποκαλύψεις του σε βάρος της CIA, ο Κυριακού μίλησε στον ανταποκριτή της R.T. για ένα εφιαλτικό επεισόδιο:

«Δυο από τους δεσμοφύλακες προσπάθησαν να με εξωθήσουν να βλάψω σωματικά έναν άλλο κατάδικο, λέγοντάς μου ότι είχε πάρει εντολή να με σκοτώσει στη φυλακή. Στην πραγματικότητα είχαν καλέσει τον άλλο και του είχαν πει ότι εγώ είχα διαταγή να τον δολοφονήσω. Αυτή ήταν η πιο μαύρη ημέρα μου.»
Ο Κυριακού είχε καταδικασθεί σε 30 μήνες φυλάκιση, εγκλείσθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2013 σε φυλακή του Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβανία και αποφυλακίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015, για να εκτίσει το υπόλοιπο τρίμηνο της ποινής του σε περιορισμό κατ’ οίκον.

Από προγενέστερη συνέντευξή του στο ίδιο κανάλι προκύπτει ένθερμος Αμερικανός πατριώτης και παλαιός θαυμαστής της CIA, που απογοητεύτηκε από την μυστική υπηρεσία.

Τον ρώτησαν από πού πιστεύει ότι προέρχονταν οι διαρροές των ενοχοποιητικών, για το προεκλογικό στρατόπεδο της Κλίντον, μηνυμάτων που αποκάλυψε το Wikileaks και αποδόθηκαν στους Ρώσους για να εκλεγεί ο Τραμπ.

«Νομίζω –είπε- ότι προέρχονται από κάποιον υπεργολάβο της CIA, ή τέως υπεργολάβο. Και ότι αυτός ειλικρινά πιστεύει ότι ανακάλυψε απάτη, κατάχρηση, παρανομία –που είναι το καθοριστικό κίνητρο της διαρροής αποκαλυπτικών στοιχείων.»
Όταν όμως ο ανταποκριτής του καναλιού του έθεσε το πρόβλημα της λειτουργίας του τμήματος «Σκιά» (Umbrage), ειδικευόμενου σε ηλεκτρονικές υποκλοπές με ενοχοποιητικά αποτυπώματα τρίτων (Ρώσων, Κινέζων, Ιρανών κλπ), ο Τζων Κυριακού απάντησε:
«Νομίζω πως πρέπει να εκλάβουμε πως ό,τι κάνει η CIA είναι το τελειότερο στον κόσμο, ή πολύ κοντά στο καλύτερο. Και νομίζω πως δεν θα έκαναν ένα τόσο ηλίθιο ή ανόητο λάθος να αφήσουν αποτυπώματα σαν κι’ αυτά που είδαμε στα Wikileaks από τύχη. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν για παράδειγμα βλέπουμε εκεί κυριλλική γραφή (ρώσικα) σε κωδικό, θα έβαζα στοίχημα το μηνιάτικό μου ότι το έβαλε εκεί η CIA.»
Τον ρώτησαν πόσο άλλαξε η CIA από τότε που έφυγε από την υπηρεσία.
Κυριακού: «Αφησα την υπηρεσία το 2004, η παραίτησή μου επισημοποιήθηκε το 2005 και σας λέω ειλικρινά δεν την αναγνωρίζω πια. Όταν ήμουν στην υπηρεσία η αποστολή ήταν αρκετά απλήήταν να στρατολογεί κατασκόπους, να κλέβει μυστικά και έπειτα να αναλύει αυτά τα μυστικά και να εφοδιάζει με τις αναλύσεις τους διαμορφωτές πολιτικής, για να επιτύχουν το καλύτερο στην εξωτερική πολιτική. Τώρα η CIA είναι μια παραστρατιωτική οργάνωση, μια στρατιωτική οργάνωση ηλεκτρονικών επιχειρήσεων.
«Στην πραγματικότητα τελούμε στην Αμερική υπό συνεχή απειλή των προσωπικών ελευθεριών μας και θα πρέπει αυτό να μας ανησυχεί πάρα πολύ. Νομίζω πως η ελευθερία και η προστασία της ιδιωτικής μας ζωής έχουν υποστεί μέγα μειωτικό πλήγμα με όσα συμβαίνουν τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Οι υπηρεσίες μας, CIA και FBI, μας κατασκοπεύουν επί πολύ καιρό και φαίνεται πως αυτό μπορεί να εξελιχθεί στο χειρότερο. Και δεν έχουν το νομικό δικαίωμα, τους έχει λεχθεί από το κογκρέσο πως δεν τους επιτρέπεται να το κάνουν.
«Συνηθίζαμε να υπερηφανευόμαστε για τις ατομικές ελευθερίες μας και την προστασία του απαραβίαστου του ιδιωτικού μας βίου, που είναι η ουσία της ελευθερίας. Και τώρα αυτό έχει κατά κάποιο τρόπο αλωθεί και οι άνθρωποι δεν μοιάζουν να διαμαρτύρονται πολύ γι’ αυτό. Αλλά πιστεύω πως οι αποκαλύψεις που μας παρουσίασαν οι Wikileaks είναι πραγματικά πολύ σημαντικές. Ο Ρον Πωλ, ιδρυτής του ομώνυμου Ινστιτούτου για Ειρήνη και Ευημερία (δις υποψήφιος Πρόεδρος) σχολίασε αρνητικά τη δήλωση του διευθυντή του FBI Τζέϊμς Κόμι, ότι οι πολίτες δεν πρέπει να περιμένουν «πλήρες απαραβίαστο» της ιδιωτικής ζωής τους…»
Ανταποκριτής του R.T.: Μήπως αυτό είναι απαραίτητο για την ασφάλεια της χώρας;
Τζων Κυριακού: «Δεν το Νομίζω. Πιστεύω πως η CIA οφείλει να επιστρέψει στις ιδρυτικές της αρχές και να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα, και αυτό είναι να στρατολογεί κατασκόπους, όπως σας είπα. Υπάρχει ίσως μια θέση για κυβερνο-ασφάλεια, ή ηλεκτρονικό χάκινγκ, ή οτιδήποτε είναι αυτό, αλλά αυτή η θέση είναι στην NSA, στο Υπουργείο Αμύνης. Δεν είναι δουλειά της CIA. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως δεν έχουμε καμιάν εξασφάλιση ότι η CIA δεν χρησιμοποιεί αυτή την τεχνολογία με στόχο Αμερικανούς πολίτες. Λένε πως δεν το κάνουν, αλλά λένε πολλά που αποδείχτηκαν πως δεν ήταν αλήθεια.
«Είναι γραμμένο στο Σύνταγμα του 1776, ότι η ιδιωτική επικοινωνία είναι απαραβίαστη, εκτός εάν η κυβέρνηση έχει νομικά βάσιμους λόγους να παρακολουθεί κάποιον ως παραβάτη του Νόμου. Η ιδέα πως δεν υπάρχει δικαίωμα στο απαραβίαστο του ιδιωτικού ασύλου είναι εκτός τόπου.»
R.T.: Είναι σαν μια μυστική κυβέρνηση, μια νέα εκδοχή του Μεγάλου Αδελφού, μπορούν να καταστρέφουν ανθρώπους, μπορούν να δημιουργούν προσωπικότητες, μπορούν να κατασυκοφαντούν χώρες, όπως τη Ρωσία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Και επιπλέον υπάρχουν οι πολιτικοί σχεδιασμοί. Υπάρχουν εμφύλιοι πόλεμοι στο εσωτερικό της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών;
Τζων Κυριακού: « Νομίζω πως υπάρχουν. Και αυτό είναι μια πρόσφατη εξέλιξη. Όταν εντάχτηκα στη CIA, στις αρχές του 1990 και πραγματικά μέχρι την επίθεση στους Πύργους της Ν. Υόρκης, δεν είχα ιδέα για τις πολιτικές προτιμήσεις ή πεποιθήσεις των ανθρώπων με τους οποίους συνεργαζόμουν. Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου σημειώθηκε περισσότερη πολιτικοποίηση. Και μετά την εκλογή του Ομπάμα έλαβε μεγάλη διάσταση. Θυμάμαι πως αυτούς που βλέπουμε σήμερα κορυφαίους αξιωματούχους της υπηρεσίας, με την εξαίρεση του ίδιου του διευθυντή, είναι οι άνθρωποι του Ομπάμα, που μπήκαν τότε στην υπηρεσία. Νομίζω πως βλέπουν τον Ντόναλντ Τραμπ σαν εχθρό και στόχο πολέμου. Και ναι, νομίζω πως βλέπουμε πολιτικό ρήγμα εντός της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών.»
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Κομμουνιστές: Ο τρόμος του Ταλμούδ στην Ελλάδα!....

«Τους διέταζα να γδυθούν κι ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια της Ούλεν. Τότε έπαιρνα ένα τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πίσω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη, τους έδινα και δεύτερη και τρίτη, ώσπου “να τα βροντήξουν”... Άλλα παλικάρια, όπως ο Τζογανάκος και ο Μακαρόνας, τους έδιναν κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν ερχόταν αλλουνού η σειρά. Όταν κουραζόμουν, έπαιρνε άλλος τη θέση μου...».
(Στέφανος Λιόλιος, δήμιος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ)


Χείριστη προσβολή της μνήμης αγωνιστών-Ή παράδοση στην πυρά τής ιστορίας του στρατού, πού ανέγραφε λεπτομέρειες της διεξαγωγής του ανταρτοπόλεμου, κατόπιν απαιτήσεως του Χ. Φλωράκη, όταν υπουργός Αμύνης ήταν ό Ευάγγελος Αβέρωφ.

Του κ. Βασ. Άθ. Κόκκινου, Έπιτ. Προέδρου του Αρείου Πάγου

Ή Ελλάδα είναι, ίσως, ή μόνη χώρα, στην όποια οι διάδοχοι των νικητών γράφουν την ιστορία, καθ' υπαγόρευση των ηττημένων και των διαδόχων τους. "Αποτέλεσμα του θλιβερού αυτού φαινομένου είναι ή παραποίηση και διαστρέβλωση της ιστορίας, σε εξοργιστικό και απογοητευτικό βαθμό.

Το Έλληνικόν Έθνος δέχθηκε την ένοπλη επίθεση κομμουνιστικών δυνάμεων, ένα τμήμα των όποιων ήταν σλαβικής καταγωγής. Για την αντιμετώπιση της επιθέσεως αυτής ό τότε Πρωθυπουργός Κ. Τσαλδάρης, το κόμμα του όποιου είχε πλειοψηφήσει στις εκλογές, παρεχώρησε την πρωθυπουργία στον Θεμιστοκλή Σοφούλη, ηγέτη του μειοψηφήσαντος κόμματος των Φιλελευθέρων. Και ό τελευταίος, παρά την ήλικίαν του, έσπευσε στα ελληνικά βουνά, για να εμψυχώσει τους μαχητές.

Σε ομιλία του προς τις Ένοπλες Δυνάμεις, μεταξύ άλλων είπε: 

«Ό αντίπαλος μισεί θανασίμως την δημοκρατία και κραυγάζει αναισχύντως υπέρ αυτής. Απεργάζεται την στυγνοτέρα δουλεία και δημοκοπεί εν ονόματι της ελευθερίας. Περιφρονεί τον άνθρωπο, προς τον όποιο συμπεριφέρεται με τερατώδη σκληρότητα, και ομιλεί περί ανθρωπισμού. Υποκρίνεται τον πονούντα για τα δεινά του λαού και οραματίζεται κοινωνία κάτεργων» !
Όσοι επιστρατεύτηκαν τότε, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και στρατιώτες, έσπευσαν στο εθνικό προσκλητήριο για να προστατεύσουν την ακεραιότητα της χώρας και τους δημοκρατικούς θεσμούς της. Τα ελληνικά βουνά, και Ιδιαιτέρως τα Βίτσι και ό Γράμμος, έγιναν απέραντα νεκροταφεία χιλιάδων νεκρών.

Στον τετραετή πόλεμο 1946-1949 έχασαν τη ζωή τους 1.400 περίπου αξιωματικοί, 25.000 στρατιώτες, χωροφύλακες και πολίτες, απήχθησαν 28.000 παιδιά και 19.850 ενήλικες. Πολλοί άλλοι έχασαν τη σωματική τους ακεραιότητα και την υγεία τους.

Ή σημερινή πατρίδα, όχι μόνο δεν τους τίμησε ποτέ, αλλά και αποφεύγει νά μνημονεύσει αυτούς και τους αγώνες τους, για την απόκρουση ενός ξενοκίνητου πολέμου, πού κατ ευφημισμόν ονομάστηκε «εμφύλιος».

Ή αγνωμοσύνη και ή ιστορική λήθη ήταν το ηθικό αντάλλαγμα αυτών πού αγωνίστηκαν για τη σωτηρία της πατρίδος, χωρίς τους οποίους ασφαλώς, οι σημερινοί και χθεσινοί κυβερνώντες, αν είχαν επιζήσει από τις εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων, θα ήσαν τώρα απλοί υπάλληλοι ενός στυγνού καθεστώτος, ομοίου με εκείνα της "Αλβανίας τού Χότζα και της Ρουμανίας του Τσαουσέσκου, αμειβόμενοι με αποδοχές 50 ευρώ μηνιαίως!

Ό τετραετής πόλεμος ήταν αποσχιστικός και όχι εμφύλιος. Ή επιλογή τής τότε ηγεσίας του ΚΚΕ δεν ήταν τυχαία, ούτε απλώς εσφαλμένη -Ήταν αποτέλεσμα πλήρους υποταγής της στη Σοβιετική στρατηγική και τακτική. Αυτά συνάγεται και από τις αυτοβιογραφίες πολλών πρωταγωνιστών τής εποχής εκείνης, μεταξύ των οποίων και αύτη τού Γιάννη Ιωαννίδη.

Αύτη ή υποταγή του ΚΚΕ στα κελεύσματα του Στάλιν έφερε σε αντίθεση με τα εθνικά συμφέροντα τής Ελλάδος, την πολιτική του κόμματος τούτου, χωρίς την έγκριση όλων των στελεχών και οπαδών του. Το οδήγησε δε σε μία προδοτική θέση, σε βάρος τής Μακεδονίας και τής Θράκης, τις όποιες θυσίαζε για να ευνοηθούν τα σχέδια του.

Τόση δε ήταν ή εμμονή του ΚΚΕ στην επιβολή τής δικτατορίας του προλεταριάτου, με οποιαδήποτε θυσία, ώστε και μετά την καταστολή τού συμμοριτοπόλεμου, το 1950, ό Ν. Ζαχαριάδης απέστειλε ομάδα στελεχών, μεταξύ των οποίων και τον Χαρίλαο Φλωράκη, για να σπουδάσουν την τακτική του πολέμου στη Στρατιωτική "Ακαδημία ΦΡΟΥΝΖΕ της Ρωσίας, προκειμένου να προετοιμάσει τη νέα στρατιωτική ηγεσία του ΚΚΕ.

Με άλλα λόγια, ό Ν Ζαχαριάδης, και φυσικό ό Χ. Φλωράκης, δεν έπαυσαν να επιδιώκουν την επιβολή δικτατορίας του προλεταριάτου στην Ελλάδα και μετά την ήττα τους στα Ελληνικά βουνά Γιάννης Ίωαννίδης και ό Ανδρέας Τσίμας υπέγραψαν (12-7.1943), ό πρώτος με τον εκπρόσωπο του Κ.Κ.Ε. Βουλγαρίας Δουσάν Δασκάλωφ και ο δεύτερος με τον Κάλτσεφ, το διαβόητο σύμφωνο Πετριτσίου και τη Συμφωνία ΕΑΜ -ΣΝΟΦ. Στον τέταρτο όρο του συμφώνου τούτου, προβλεπόταν, ότι στη Βουλγαρία θα δοθεί εδαφική διέξοδος στο Αιγαίο. "Εξάλλου, ή συμφωνία ΕΑΜ - ΣΝΟΦ προέβλεπε τη δημιουργία Σοβιετικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας με απόσπαση εδαφών από την Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία.

Οι περιοχές Κιλκίς, Παιονίας, Αλμωπίας, Γιαννιτσών, "Εδέσσης, Εορδαίας, Φλωρίνης και Καστοριάς, έδίδοντο από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στη ΣΝΟΦ.

Το 1998 ό Χ. Φλωράκης, στην κατάμεστη Βουλή των Ελλήνων, έθεσε ως δήθεν ανθρωπιστικό θέμα, το αίτημα των Σλαβοφώνων τής Μακεδονίας, πού μετά τον «εμφύλιο» πόλεμο, κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και έκτοτε προσπαθούν με κάθε τρόπο να επανέλθουν στην Ελλάδα, για να συνεχίσουν το έργο τους.

Φυσικά ό Χ. Φλωράκης δεν είπε, ότι οι Σλαβόφωνοι αυτοί, ήταν σύντροφοι του στο «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας» και μέλη τής αδελφής ΣΝΟΦ, είχαν προσπαθήσει δε να πραγματοποιήσουν το σχέδιο του Τίτο, για τη δημιουργία αυτόνομης σλαβικής Μακεδονίας, με Γιουγκοσλαβική επικυριαρχία, τα εδάφη της οποίας θα έφθαναν μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. 

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ούτε ό Χ. Φλωράκης, ούτε το ΚΚΕ ζήτησαν ποτέ συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό, για τα αντεθνικά σχέδια τους και τους χιλιάδες νεκρούς, πού χάθηκαν, για να μην πραγματοποιηθούν αυτά.

Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις, προφανώς για λόγους κομματικούς, επέτρεψαν μια πρωτοφανή ιδεολογική τρομοκρατία των ηττημένων και των οπαδών τους, εναντίον εκείνων πού έπραξαν το καθήκον τους.

Όποιος τολμάει να υπενθυμίσει την επίθεση του ΚΚΕ και την απόφαση τής 5ης Όλομέλειάς του, για την τύχη τής Μακεδονίας και Θράκης, αποκαλείται εχθρός τού λαού και φορέας πολιτικού μίσους.

Και όποιος θελήσει να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων, βαπτίζεται ως ακροδεξιός, όργανο τής ολιγαρχίας και υποκινητής του μίσους.

Αντίθετα, όσοι υπηρέτησαν στη Μακρόνησο, τη Γυάρο και άλλα στρατόπεδα τής εποχής εκείνης,έχουν το δικαίωμα να υπενθυμίζουν και διεκτραγωδούν όσα υπέφεραν. Γι αυτούς ή νεωτέρα ιστορία τού 'Ελληνικού Έθνους αρχίζει από τη Μακρόνησο και τη Γυάρο! Οί ηγήτορες και οι μαχητές των αγώνων του Έθνους, όταν απέρχονται του ματαίου τούτου κόσμου, κηδεύονται χωρίς υπόμνηση τής προσφοράς τους.

Ή Ελληνική Πολιτεία, όχι μόνο δεν έτίμησε, όπως έπρεπε, τον "Αρχιστράτηγο της Νίκης των Ένοπλων Δυνάμεων της Αλέξανδρο Παπάγο, άλλα και όταν έγιναν τα εγκαίνια του ανδριάντα του, στην είσοδο του ομωνύμου προαστίου, με πρωτοβουλία του Δημάρχου του Δήμου Παπάγου, απουσίασαν τα μέλη της Κυβερνήσεως.

Όπως απουσίασαν και οι ευρισκόμενοι στα γραφεία τους πλησίον του τόπου των εγκαινίων, αρχηγοί Ένοπλων Δυνάμεων, Στρατού και "Αεροπορίας.

Αντίθετα, ό ηγήτορας του Δ.Σ. Μάρκος Βαφειάδης, ό αρχηγός του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης και ό τελευταίος αρχηγός τούτου Χ. Φλωράκης, κηδεύτηκαν με δημόσια δαπάνη και τιμητική συμμετοχή όλου του πολιτικού κόσμου. Για τους δύο πρώτους όμως τουλάχιστον δεν υψώθηκαν μεσίστιες οι ελληνικές σημαίες. Άλλα για το θάνατο του τελευταίου, έγινε και αυτή ή προσβολή της ελληνικής σημαίας, την οποία εκείνος έπολέμησε, συγχρόνως δέ και ή μεγαλύτερα ύβρη κατά των θυμάτων του. 

Και φυσικά ή σχετική διαταγή (λέγεται ότι εστάλη με φαξ στους Δήμους και στις Κοινότητες) δόθηκε κατόπιν κυβερνητικής αποφάσεως, με άλλα λόγια κατόπιν αποφάσεως του Πρωθυπουργού.


Με τη δικαιολογία δε ότι του λοιπού θα ισχύει σε κάθε περίπτωση θανάτου Αρχηγού Κόμματος! Αλλά ό Χ. Φλωράκης ήταν τέως αρχηγός Εύγε», λοιπόν, στη γενιά πού μας κυβερνάει, ή οποία δεν ενδιαφέρεται για όσα συνέβησαν πριν από τη γέννηση της!

Ή Κυβέρνηση της Ν Δ υπερέβη και αυτές τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, σε μεταθανάτιες τιμές προς τους ηγήτορες του ΚΚΕ, με το να επιβάλει μεσίστιες σημαίες για τον θάνατο του Χ. Φλωράκη, τον όποιον ουσιαστικώς έτίμησε ως... "Εθνάρχη!

- Ή παράδοση στην πυρά τής ιστορίας του στρατού, πού ανέγραφε λεπτομέρειες της διεξαγωγής του ανταρτοπόλεμου, κατόπιν απαιτήσεως του Χ. Φλωράκη, όταν υπουργός Αμύνης ήταν ό Ευάγγελος Αβέρωφ.
- Και επιπλέον ή διαγραφή, από το Μνημείο του "Αγνώστου Στρατιώτη, των τοπωνυμίων Βίτσι και Γράμμος, όπου έπεσαν οι περισσότεροι νεκροί του ανταρτοπόλεμου. Γίνεται χειρότερη ύβρη. γι αυτούς πού έχασαν τη ζωή τους, για να αποτρέψουν την επιβολή της κομμουνιστικής δικτατορίας;
Ο Σοφοκλής έλεγε:
«Δεν εκτιμώ εκείνον πού αγαπά περισσότερο από την πατρίδα του, ό,τιδήποτε άλλο».
Και όταν κανείς περιφρονεί εκείνους πού αγωνίστηκαν για την πατρίδα και τιμά αυτούς πού πολέμησαν εναντίον της, για να κερδίσει λίγες ψήφους, δεν σέβεται τις αρχές της παρατάξεως του και του Ελληνικού λαού και θέτει σε δεινή δοκιμασία την αξιοπιστία του.

(Έδημοσιεύθη και εις την εφημερίδα «ΑΞΙΑ»).

ΕΛΕΝΗ - Όλη η ταινία του Νίκου Γκατζογιάννη - σε βίντεο 


Στις 28 Αυγούστου 1948 η Ελένη Γκατζογιάννη σαρανταενός ετών με την γυναικαδέλφη της Αλέξω πενηνταέξι ετών τουφεκίσθησαν από τους κομμουνιστές από το ανταρτοδικείο, με την κατηγορία ότι ''κατέστρωσε την απόδραση από το χωριό τεσσάρων παιδιών της (καθώς και της μάνας της, της αδελφής της) και της ανιψιάς της'' για να γλυτώσουν από το παιδομάζωμα των κομμουνιστών.

Γυρίστηκε και ταινία η οποία προβλήθηκε μόνο για λίγες ημέρες στην Ελλάδα αλλά λόγω 'δημοκρατικών' απειλών , βομβιστικών επιθέσεων και προπηλακισμών των θεατών από τους οργανωμένους οπαδούς του ΚΚΕ τελικώς η προβολή της διεκόπη.


Το γύρισμα των κυρίων σκηνών του έργου στο χωριό Λιά της Ηπείρου, όπου διεδραματίσθησαν τα δραματικά γεγονότα της εκτελέσεως της μητέρας του Ελένης και της Θείας του Αλέξως από τους κομμουνιστές, που περιγράφονται στο βιβλίο ''Ελένη'' του Νίκου Γκατζογιάννη,απηγορεύθη υπό της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, εν ονόματι της επιλεκτικής λήθης.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ, ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ...

http://hellas-diaggeleas.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9598.html
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ο τρόμος του Ταλμούδ στην Σοβιετική Ένωση!....

Τρομακτικά βασανιστήρια, διαμελισμοί και εκσπλαχνισμοί κρατουμένων είναι μερικές από τις πράξεις των μπολσεβίκων. Μέθοδοι απάνθρωπης σφαγής εκατομμυρίων χριστιανών στην κατακτημένη από τους μπολσεβίκους Ευρώπη που βασίζονταν στα διδάγματα του Ταλμούδ για να μεγιστοποιήσουν τον τρόμο και το βασανιστήριο. Οι φόνοι που διαπράχθηκαν από τους μπολσεβίκους και τους σαδιστές συνεργούς τους πραγματοποιούνταν με τρόπο τελετουργικό σύμφωνα με τις αρχές του Ταλμούδ. Τέτοιου είδους βαρβαρότητες έχουν αποκρυφιστική τελετουργική φύση. Οι διδασκαλίες προστάζουν ότι οι φόνοι πρέπει να γίνονται με βάση τον μέγιστο πόνο και βασανισμό του θύματος.

«Κατά τη διάρκεια του ασύλληπτου βασανισμού, το θύμα παράγει απίστευτα ποσά ενέργειας, που απορροφούνται από τις δυνάμεις του κακού, που υπάρχει σε πιο λεπτά επίπεδα ύπαρξης. «Για να κατανοήσει κανείς τον βαθμό της σατανικής διαφθοράς που εξασκείται από τους Εβραίους όταν επιτύχουν μαεστρία πάνω στα θύματα τους, ένας συνιστάται να αναφέρεται στις διδαχές του Ταλμούδ. Κτηνώδεις τελετές είναι ιστορικά μοναδικές στην μπολσεβικική Ρωσία. 

Στην μπολσεβικική Ρωσία οι εβραϊκές κεφαλές της επίφοβης Τσέκα, πνίγανε τους αυτοκρατορικούς αξιωματικούς. Ο ασυνήθιστα αιμοβόρος Εβραίος Τσεκιστής Mikhail Kedrov(Zederbaum) έπνιξε 1.092 Ρώσους αξιωματικούς στη λευκή θάλασσα την άνοιξη του 1920. Στην Κριμαία οι Εβραίοι παρακολουθούσαν και επικροτούσαν τους σοκαριστικούς θανάτους κρατουμένων από τις αποβάθρες της Σεβαστούπολης. Οι ρεπουμπλικανοί υποστηρικτές του Στάλιν στον Ισπανικό εμφύλιο χρησιμοποιούσαν τις ίδιες μεθόδους. Καράβια φορτώνονταν με εθνικιστές κρατουμένους παγιδευμένοι στα δωμάτια τους, όπου ύστερα βυθιζόταν το καράβι και πεθαίνανε όλοι από πνιγμό προς ευχαρίστηση των Εβραίων. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο, ανεβασμένοι σε ψηλούς λόφους και επικροτούν τον βομβαρδισμό της Παλαιστίνης από την Ισραηλινή αεροπορία.

Ο Λένιν και οι ακόλουθοι του δεν έκαναν μόνο συλλήψεις. Όπου κάνανε κατάληψη οι σοβιετικοί, υπέβαλαν σε μαρτύρια τους πιο ενεργούς στην κοινωνία, τους ανεξάρτητους στοχαστές. Ο Βλαντιμίρ Λένιν έδινε εντολές να εκτελούν όσο πιο πολλούς μαθητές το δυνατόν σε διάφορες πόλεις. Οι τσεκιστές συλλαμβάνανε κάθε νέο που φορούσε μαθητικό πηλήκιο. Αυτοί οι μαθητές συλλαμβάνονταν διότι ο Λένιν πίστευε ότι οι ανερχόμενοι Ρώσοι διανοούμενοι θα είναι κίνδυνος για το σοβιετικό καθεστώς. (Vladimir Soloukhin, ‘In the Light of Day’, Moscow 1992, p. 40.) Η συγκεκριμένη σκούπα στις κοινωνίες των διανοούμενων ύστερα γέμισε από Εβραίους. Πολλοί μαθητές στην Γιάροσλαβλ, μάθανε γρήγορα για τις διώξεις και κρύβανε τα σχολικά τους πηλήκια. Όμως οι τσεκιστές σταματούσαν όσους μαθητές θεωρούσαν ύποπτους και ψάχνανε τα μαλλιά τους για την γραμμή που σχημάτιζε το πηλήκιο στο κεφάλι τους, αν η γραμμή στα μαλλιά φαινότανε ο νέος εκτελούνταν επιτόπου.

Ο συγγραφέας Vladimir Soloukhin αποκαλύπτει ότι οι τσεκιστές είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα όμορφα αγόρια και κορίτσια. Ήτανε τα πρώτα που εκτελούνταν και αυτό γιατί πιστεύανε ότι θα υπήρχαν περισσότεροι διανοούμενοι ανάμεσα σε ελκυστικούς ανθρώπους. Οπότε οι ελκυστικοί άνθρωποι εκτελούνταν σαν κίνδυνος για την κοινωνία. Ο τρόμος είχε οργανωθεί από τον τσεκιστή Joseph Unschlicht. Οι Εβραίοι τσεκιστές προτιμούσαν τις δολοφονίες με διάφορους βασανιστικούς τρόπους. Στο ντοκιμαντέρ, The Russia We Lost, ο σκηνοθέτης Stanislav Govorukhin αναφέρει πως το ιερατείο στο Kherson σταυρώθηκε. Ο αρχιεπίσκοπος Andronnikov του Perm βασανίστηκε πριν τον θάνατο του. Του βγάλανε τα μάτια, του έκοψαν τα αυτιά και τη μύτη. Στην πόλη Χάρκοβο ο ιερέας Dmitri είχε ξεγυμνωθεί και όταν προσπάθησε να κάνει το σταυρό του, ένας τσεκιστής του έκοψε το χέρι. 

Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι στην νικημένη και σοβιετικά κατακτημένη Ευρώπη το 1944 και μετά, οι ίδιες μέθοδοι σαδιστικών τελετών πριν το θάνατο ενθαρρύνονταν ανοιχτά. Πολλές πηγές αναφέρουν πως οι τσεκιστές τοποθετούσαν τα θύματα τους στη σειρά, στη συνέχεια, αφού τους έβγαζαν τα νύχια σε ένα τραπέζι, οι βασανιστές τους, τους κόβανε του καρπούς γύρω γύρω με μαχαίρι. Ύστερα του έχυναν βραστό νερό στο δέρμα το οποίο έβγαινε στην πορεία. Αυτό αποκαλούνταν «βγάζοντας το γάντι». Σε άλλα μέρη, το κεφάλι του θύματος τοποθετούνταν σε ένα αμόνι και το έσπαγαν με αργό τρόπο με σφυρί ατμού. Όσοι δεν πέρναγαν αυτή τη δοκιμασία, την επόμενη μέρα αναγκάζονταν να την παρακολουθήσουν. Τα μάτια των αξιωματούχων της εκκλησίας τα έβγαζαν, οι γλώσσες τους κόβονταν και καίγονταν ζωντανοί.

Υπήρχαν τσεκιστές που συνήθιζαν να ανοίγουν τις κοιλιές των θυμάτων τους, τραβούσαν το λεπτό έντερο και το κάρφωναν σε έναν τηλεφωνικό στύλο, όπου με ένα μαστίγιο ανάγκαζαν το άτυχο θύμα να τρέξει γύρω από τον στύλο μέχρι το έντερο να ξετυλιχτεί και το θύμα να πεθάνει. Ο επίσκοπος του Bορόνεζ είχε βραστεί ζωντανός σε ένα μεγάλο καζάνι και ύστερα οι μοναχοί, με πιστόλια να σημαδεύουν τα κεφάλια τους, αναγκάστηκαν να πιούν από την σούπα. Άλλοι τσεκιστές λιώνανε τα κεφάλια των θυμάτων τους με βίδες ή τρύπαγαν τα κεφάλια με οδοντικά εργαλεία. Το πάνω μέρος πριονίζονταν και ο πιο κοντινός στη σειρά αναγκαζόταν να φάει το μυαλό και η διαδικασία συνεχιζόταν μέχρι το τέλος της σειράς. 

Οι ΕΒΡΑΙΟΙ τσεκιστές πολλές φορές συλλαμβάνανε ολόκληρες οικογένειες και βασάνιζαν τα παιδιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους, και τις γυναίκες μπροστά στους συζύγους τους. Ο Mikhail Voslensky, ένας πρώην σοβιετικός λειτουργός, περιέγραφε μερικές από τις βάρβαρες μεθόδους των τσεκιστών στο βιβλίο του Nomenklatura / Nomenclature (Stockholm, 1982, p. 321). Η αναπόφευκτη πραγματικότητα είναι ότι όσο και να φρίττουμε ή να το αγνοούμε, ο Εβραίος, όπου αποκτάει εξουσία ανά τους αιώνες, σκοτώνει με τρόπους που είναι πλήρως συγχρονισμένοι με τα διδάγματα του Ταλμούδ.

πηγή Π.Κ.

https://ethnikonkratos.gr

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Το Προσωπο της Silicon Valley και τα παιχνίδια πείνας χωρίς σύνορα!...

The Hidden Face of the Silicon Valley

Πως λειτουργούν το Facebook , το Google και το Twitter . 

Είναι δημιουργικοί και πάμπλουτοι . Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι τα νέα είδωλα της εποχής μας , που ενσωματώνουν τα νέα μοντέλα της επιτυχίας . 

Αλλά, είναι οι ολιγάρχες του ιντερνέτ πραγματικά τόσο κουλ; 

Αυτοί οι τύποι της Wall Street συνδυάζουν τεράστια επιτυχία με μια δύναμη που συναρπάζει την κοινωνία. 

Ασκούν εκτεταμένη φοροδιαφυγή , δημιουργούν λίγες θέσεις εργασίας και σε μεγάλο βαθμό επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις προς το δικό τους συμφέρον

Ποιοι πραγματικά είναι αυτά τα νέα αφεντικά της Silicon Valley ;

http%3A//www.dailymotion.com/12cab3ae-80f8-4402-b3e8-b6e248beb294

 Υπότιτλοι: Ελληνικοί Ενσωματωμένοι
 Γλώσσα: Ελληνικά (Μεταγλωτισμενο)


http://dia-kosmos.blogspot.gr/