"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

Μετά το δημοψήφισμα το ΗB δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν

Του Άριστου Αριστοτέλους

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ) στις 18 Σεπτεμβρίου, οι σχέσεις σε ολόκληρο το βασίλειο όπως είναι σήμερα δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιες όπως πριν. Αυτή την άποψη προβάλλει το παρόν κείμενο αναφερόμενο ενδεικτικά σε πιθανές εξελίξεις σε ορισμένους τομείς.
 


ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΣΤΑΤΟΥΣ

Σε περίπτωση επικράτησης του «Ναι υπέρ της ανεξαρτησίας» η Σκωτία θα κηρύξει επισήμως την ανεξαρτησία της στις 24 Μαρτίου 2016. Θα ακολουθήσουν εκλογές για το Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 5 Μαΐου, 2016 που θα οδηγήσουν στο σχηματισμό της πρώτη της κυβέρνηση ως ανεξάρτητο κράτος.

Στο μεταξύ θα αρχίσουν διαπραγματεύσεις μεταξύ Εδιμβούργου και Λονδίνου για τους όρους με τους οποίους η Σκωτία θα διαχωριστεί από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό θα είναι μια πολύπλοκη, χρονοβόρα και κατά διαστήματα ίσως τεταμένη διαδικασία.

Σε διεθνές επίπεδο, οι Σκωτσέζοι θα πρέπει να διευκρινίσουν το καθεστώς της χώρας τους σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη, το ΝΑΤΟ και άλλους διεθνείς οργανισμούς. Το ίδιο ίσως θα πρέπει να γίνει και με το υπόλοιπο ΗΒ.

Σε περίπτωση επικράτησης του «Όχι στην ανεξαρτησία», αναμένεται να υπάρξει μεγαλύτερη μεταβίβαση εξουσιών στις περιφέρειες - όπως είχαν υποσχεθεί και τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα στο Ουέστμινστερ - συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να ορίζουν τα επίπεδα του φόρου εισοδήματος.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 

Σε περίπτωση ψηφοφορίας υπέρ του Ναι, μεγάλες εταιρείες και τράπεζες μπορεί να εγκαταλείψουν τη Σκωτία. Μερικές από αυτές, όπως η ιαπωνική Nomura και η Royal Bank of Scotland, φαίνεται να έχουν ήδη σχέδια για να μετακινήσουν τα γραφεία τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η λίρα υποχώρησε στις διεθνείς αγορές πρόσφατα στον απόηχο των δημοσκοπήσεων που έδειχναν πτώση στην υποστήριξη της εκστρατείας του Όχι.

Αν επιτραπεί στη Σκωτία να διατηρήσει τη λίρα σε μια νομισματική ένωση, μεγάλα ερωτήματα θα προκύψουν όσον αφορά τις οικονομικές προοπτικές του υπόλοιπου ΗΒ. Από την άλλη, αν το Λονδίνο αρνηθεί στο Εδιμβούργο τη νομισματική ένωση, οι Σκωτσέζοι προειδοποίησαν ότι δε θα καταβάλουν το μερίδιο του δημοσίου χρέους που τους αναλογεί ως μέρος του ΗΒ. Αυτό θα επιβαρύνει το εναπομείναν μέρος του ΗΒ με χρέος της τάξης του 85 τοις εκατό επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος.

Σε περίπτωση επικράτησης του Όχι, με μικρή πλειοψηφία εναντίον της ανεξαρτησίας, κάτι που φαίνεται πιθανό, τότε θα είναι δύσκολο για μεγάλο χρονικό διάστημα να κλείσει η συζήτηση για το μέλλον της Σκωτίας. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει αβεβαιότητα, η οποία πιθανόν να βλάψει την ανάκαμψη ολόκληρου του ΗΒ. Ήδη πολλά εκατομμύρια λίρες έχουν φύγει από σκωτσέζικες επενδύσεις τις τελευταίες εβδομάδες και είναι απορίας άξιο αν και πότε θα επιστρέψουν.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Σε περίπτωση επικράτησης του Ναι, το βάρος για τον συντηρητικό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, ως ο άνθρωπος που έχασε τη Σκωτία μετά από 300 χρόνια ένωσης, θα είναι πολύ μεγάλο. Παρόλο που ο Κάμερον δήλωσε ότι δεν θα παραιτηθεί, πολλοί από τους συντηρητικούς βουλευτές πιστεύουν ότι δεν θα έχει επιλογή. Ήδη στη Βουλή των Κοινοτήτων μιλούν για το ενδεχόμενο ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, καθώς και για αμφισβήτηση της σημερινής ηγεσίας.

Σίγουρα θα υπάρξουν συνέπειες και για την αντιπολίτευση των Εργατικών και τον αρχηγό τους Εντ Μίλιμπαντ. Το Εργατικό κόμμα κατέχει 40 από τις 59 έδρες της Σκωτίας στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, οπότε αν η χώρα αποχωρήσει από το ΗΒ, η προοπτική των Εργατικών να κερδίσουν ξανά την πλειοψηφία θα μειωθεί δραστικά.

Επιπλέον, η κυβέρνηση του υπόλοιπου ΗΒ πιθανό να βρεθεί αντιμέτωπη με νέες απαιτήσεις για ανεξαρτησία από τους Ιρλανδούς και Ουαλούς ψηφοφόρους.

Από την άλλη, αν η πλειοψηφία εναντίον της ανεξαρτησίας είναι αρκετά μεγάλη, ο Πρωθυπουργός μπορεί να ζητήσει τα εύσημα για την επιτυχία του. Αλλά αν η διαφορά ψήφου είναι στενή, όπως είναι πιθανό, η θέση του Κάμερον θα παραμείνει σχετικά αδύναμη. Το ίδιο και για τον ηγέτη των Εργατικών, ο οποίος θα αντιμετωπίσει τη δυσαρέσκεια στην πλευρά του για την αποτυχία να πείσει πολλούς Σκωτσέζους ψηφοφόρους του κόμματος να υποστηρίξουν παραμονή στο ΗΒ.

Συνεπώς, καταλήγοντας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος το δημοψήφισμα στη Σκωτία θα αφήσει τα σημάδια ή τις πληγές του σε όλο το φάσμα των σχέσεων σε αυτές που σήμερα αποκαλούνται Βρετανικές Νήσοι, όπως ενδεικτικά επισημάναμε αναφερόμενοι σε κάποιους τομείς.

15.09.2014

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

http://strategy-cy.com

ENGLISH TEXT

After the Scottish referendum UK will not be the same again

Irrespective of the outcome of the referendum about Scottish independence from the United Kingdom (UK) on 18th September, relations in the entire kingdom will not be the same again. This view is put forward by this article with reference to particular issues as an example.

Future status

If the outcome is a Yes vote to independence, Scotland will officially declare full independence on March 24, 2016, and this will be followed by elections for the Scottish Parliament on May 5, 2016 to establish the first government of the newly independent country.

Attention will be focused to negotiations between Edinburgh and London over the terms on which Scotland will separate from the UK. Such negotiations will be a complex, lengthy and even tense process.

At the international level, the Scottish will have to clarify the status of their country with the EU, the United Nations, NATO and others.

In the event of No vote: There will be more devolution of powers to the regions - as promised by all parties in Westminster- including the right to set income tax levels.

Banking and the economy
In case of Yes vote: Major companies and banks may leave Scotland. Some of them like the Japanese Nomura or the Royal Bank of Scotland seem to have plans to relocate offices. Substantial funds are already being moved.

It is worth noting that the pound slumped on the international markets recently in the wake of polls showing a drop in support for the Yes campaign. More than a billion pounds has already flown out of British equity funds amid the uncertainty over Scotland’s future.

If Scotland is allowed to keep the pound in a currency union, major questions will be placed over UK’s economic outlook.

On the other hand, if Scotland is denied a currency union, the Scottish warned that they will not pay Scotland’s share of UK’s debt. Such an action would push the remainder of UK’s debt up to an estimated 85 percent of national income.

In the case of a No vote: A narrow majority against independence, which seems very possible, may not be decisive enough to close down the debate over Scotland’s future for long. This may create uncertainties, which could probably damage UK’s recovery. Already many millions of pounds have flowed out of Scottish investments in recent weeks, and it will remain to be seen whether and how quickly will return.

Politics

In the case of Yes vote, the burden for the Conservative Prime Minister David Cameron as the man who lost Scotland, could prove too great. Although Cameron has said he would not resign, many of the Conservative MPs think he will have no choice. In the Commons, there is already talk of a vote of confidence to bring down the government, as well as for a possible challenge to the leadership.

There will certainly be consequences for the opposition Labour leader Ed Miliband and his party too. His party now holds 40 out of the 59 Scottish seats at Westminster, thus, if Scotland separates from the rest of the UK, the prospect of Labour ever winning a majority at Westminster again will be drastically reduced.

Furthermore, the government of the rest of UK will probably be faced with new demands for independence from the Irish and Welsh voters.

On the other hand, if the majority against independence is fairly large, the Prime Minister can claim a credit for his campaigning. But if the No vote is narrow as seems likely, Cameron’s position will still be weakened, and he will possibly face a rebellion within his party over his promise to deliver greater devolution to Edinburgh.

The Labour leader will also have to face the discontent of his party for his failure to persuade many of his party voters to support the union.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Μ. Ανατολή: Το "ρήγμα" της περιοχής και ο "σεισμός" του ISIS - το "χρονικό" γέννησης (και "επικράτησης") του ISIS στη Μ.Ανατολή



Άρθρο που δημοσιεύθηκε στη μηνιάτικη θεωρητική επιθεώρησηOZGURLUK DUNYASI που κυκλοφορεί στην Τουρκία και στο τουρκικό Κουρδιστάν (στο τεύχος 255, Ιούνιος 2014). Η έκδοση θεωρείται το θεωρητικό περιοδικό του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ).

Μετάφραση από τα τούρκικα: Σεΐτ Αλντογάν

Όπως είναι γνωστό, η εμφάνιση και η εισβολή που πραγματοποίησε το ISIS στις πόλεις του Ιράκ και της Συρίας, προκάλεσε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης.
Πώς μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα το ISIS μπόρεσε να πραγματοποιήσει τόσες εισβολές και μάλιστα χωρίς να αντιμετωπίσει σοβαρές αντιστάσεις και, το σημαντικότερο, τι μέλλον περιμένει το Ιράκ και τη Συρία;

Μετά την εισβολή του ISIS στο Ιράκ, ο πρωθυπουργός της χώρας κάλεσε την Αμερική για βοήθεια και οι Σιίτες του Μοκτάντα Σαντρ («Στρατός του Θεού») ξεκίνησαν να εξοπλίζονται.
Ενώ από τη μεριά του το Ιράν ανακοίνωσε ότι εάν δεχτούν επιθέσεις οι ιερές εγκαταστάσεις, δεν θα μείνει σιωπηλό και θα στείλει στρατιωτικές δυνάμεις.

Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωνε ότι οι εξελίξεις είναι αποτέλεσμα εσωτερικού πολέμου. Την πιο ψύχραιμη στάση κράτησε η κυβέρνηση της Τουρκίας. Έτσι, παρόλο που 49 άτομα από το προσωπικό της τουρκικής πρεσβείας και 31 οδηγοί νταλίκας κρατούνται από το ISIS ως όμηροι, και ενώ είχαν τις πληροφορίες για τις εξελίξεις αυτές, δεν πάρθηκε κανένα μέτρο αποτροπής.

Για τους πολλούς θεωρείται περίεργο, μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα το ISIS να αποκτήσει τόσο μεγάλη δύναμη. Όμως δεν υπάρχει τίποτα το παράξενο, αν κανείς αναλύσει σωστά τις ρωγμές που ανοίχτηκαν μέσα στους λαούς και τις μειονότητες, θρησκευτικές είτε εθνικές. Κανονικά οι εισβολές που έγιναν το Γενάρη στην Φαλούντζα και το Ραμάντι ήταν οι πρώτες ισχυρές ενδείξεις των σημερινών εξελίξεων.

Το Ιράκ ύστερα από την αμερικάνικη εισβολή

Ύστερα από την επίθεση στους δίδυμους πύργους, η Αμερική με το πρόσχημα της αντιτρομοκρατίας, έφερε στην ημερησία διάταξη τη στρατηγική της αποτροπής ενδεχόμενων εναντίον της επιθέσεων. Η Αμερική υποστήριζε ότι έχει δικαίωμα να επέμβει με κάθε μέσον στις χώρες όπου θεωρεί ότι υπάρχουν εναντίον της απειλές. Με αυτό το σκοπό ανακοινώθηκε το δόγμα της μεγάλης Μέσης Ανατολής και Β. Αφρικής, σε χώρες στις οποίες βρίσκονται πλούσια αποθέματα πετρελαίου, το 65% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 41% του φυσικού αερίου.

Η πρώτη εισβολή προς αυτή την κατεύθυνση, πραγματοποιήθηκε στο Αφγανιστάν, όπου η Αμερική είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με την Αλ Κάιντα στη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής.
Ύστερα ήρθε η σειρά του Ιράκ, που είχε γίνει στόχος της Αμερικής μετά από την εισβολή που αυτό είχε κάνει στο Κουβέιτ. 


Το Μάρτιο του 2003, η Αμερική εισέβαλε στο Ιράκ και μέσα σε λίγο χρόνο ανέτρεψε το καθεστώς του Σαντάμ. Ύστερα από την εισβολή της Αμερικής, οι Κούρδοι που αποτελούν το 20% του πληθυσμού του Ιράκ, προχώρησαν σε αυτονομία στις κουρδικές περιοχές ενώ οι Σιίτες που αποτελούν το 65% του πληθυσμού, εκφράστηκαν δυναμικά μέσα στην κεντρική κυβέρνηση. Οι σουνίτες που είναι το 15% του πληθυσμού, παρόλο που συμμετείχαν στην κεντρική κυβέρνηση, έχασαν δύναμη και κύρος σε σχέση με την εποχή του Σαντάμ. Η κεντρική κυβέρνηση αποτελούνταν από Κούρδους, Σουνίτες και Σιίτες (Πρωθυπουργός Σιίτης, Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κούρδος και Πρόεδρος της Βουλής Σουνίτης).


Κονβόι ημιφορτηγών του ISIS στην επαρχία Ανμπάρ

Όμως στο μοίρασμα της εκτελεστικής εξουσίας και το μοίρασμα των εσόδων από το πετρέλαιο και περιοχών όπως το Κιρκούκ, δεν βρέθηκε ικανοποιητικός για όλες τις πλευρές συμβιβασμός.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο μπαίνει στο παιχνίδι η Αλ Κάιντα στο Ιράκ. Η Αλ Κάιντα βρήκε γρήγορα βάση μέσα στις μάζες των Σουνιτών λόγω αυτών των διαφορών, αλλά και λόγω εθνικών – θρησκευτικών ζητημάτων. Η πτέρυγα της Αλ Καίντα, που ήταν υπεύθυνη για πολλές επιθέσεις από το 2003 στο Ιράκ, ονομάστηκε το 2004 «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ».

Η μη επίλυση των προβλημάτων, πρακτικά οδήγησε την χώρα να διαμελιστεί σε τρία κομμάτια (στο βόρειο οι Κούρδοι, στο δυτικό οι Σουνίτες και στο νότιο οι Σιίτες). Οι εντάσεις και συγκρούσεις αυξάνονταν όλο και περισσότερο. Η Αμερική υποστήριζε τον πρωθυπουργό Μαλίκι με σκοπό να εμποδίσει τους Σιίτες να προσεγγίσουν το Ιράν. Αλλά ταυτόχρονα θα επιδίωκε να αποτελέσει τον πολιτικό εκφραστή της ισορροπίας μεταξύ θρησκευτικών και εθνικών μαζών. Όμως η σταθερότητα που επιθυμούσε η Αμερική δεν ήρθε στο Ιράκ και συνεχίστηκαν οι αντιστάσεις και επιθέσεις που ενοχλούσαν την Αμερική και τον Μαλίκι.

Ο Μαλίκι λόγω αυτής της κατάστασης, συνέχισε την άσκηση έντονης καταπίεσης πάνω στους Σουνίτες και αυτό οδηγούσε σε διαρκείς εντάσεις μεταξύ κυβέρνησης και Σουνιτών. Ύστερα από τις εκλογές του 2010 δόθηκε εντολή σύλληψης του Σουνίτη αντιπροέδρου της Δημοκρατίας Ταρέκ Χασιμί, που κατηγορήθηκε σαν υπεύθυνος βομβιστικών επιθέσεων. Ολόκληρη η φρουρά του Χασιμί αποτελούνταν από μέλη των μηχανισμών του σανταμικού καθεστώτος. Ο Χασιμί πρώτα πήγε στο ιρακινό Κουρδιστάν και από εκεί πέρασε στην Τουρκία ως διωκόμενος ηγέτης των Σουνιτών. Τα δικαστήρια τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο.

Το 2013 πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις μελών της φρουράς του Σουνίτη υπουργού Οικονομίας Ραφί Ισάβι. Προς το τέλος του 2013 πραγματοποιήθηκε επίθεση των αστυνομικών στο σπίτι του Σουνίτη βουλευτή Ελ Αλβάνι,στην πόλη Ελ Ανμπάρ, στην οποία δολοφονήθηκε ο αδελφός του. Οι εντάσεις ξεκίνησαν να παίρνουν μεγάλες διαστάσεις λόγω αυτών και παρόμοιων γεγονότων και η κυβέρνηση πήρε επιπλέον μέτρα για να συντρίψει την σουνιτική αντιπολίτευση. Οι Σουνίτες, κάτω από αυτές τις πιέσεις, ξεκίνησαν να βλέπουν ως σωτήρα την οργάνωση ISIS. Το ISIS απόκτησε τη μεγαλύτερη βάση και δύναμή του πρώτα στην Ελ Ανμπάρ.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία πίεσαν το Ιράκ να εκλέξουν Σουνίτη πρόεδρο Δημοκρατίας. Όμως με την παρέμβαση του Ιράν συμβιβάστηκαν Κούρδοι και Σιίτες και ο Κούρδος ηγέτης Ταλαμπανί εκλέχτηκε ξανά πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όμως τα προβλήματα που υπήρχαν μεταξύ Κούρδων και Μαλίκι, συνεχίστηκαν και μεγάλωσαν παρόλο τον συμβιβασμό που είχαν για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πράγμα που οδήγησε σε νέες εντάσεις και κρίση σχέσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 140 του ιρακινού Συντάγματος, που μπήκε σε ισχύ από το 2005, προβλεπόταν ότι το 2007 θα γινόταν δημοψήφισμα για τις αμφισβητούμενες περιοχές, πλούσιες σε κοιτάσματα πετρελαίου, όπως το Κιρκούκ. 

Όμως με παρέμβαση της Αμερικής το δημοψήφισμα αναβλήθηκε για πέντε χρόνια. Το 2012 αντί να γίνει δημοψήφισμα, η κυβέρνηση του Μαλίκι δημιούργησε στρατιωτικές δυνάμεις που ονομάστηκαν «Δύναμη Επιχείρησης Τίγρη» και τις έστειλε στις αμφισβητούμενες περιοχές. 

Η εξέλιξη αυτή έφερε τους Κούρδους και τις κυβερνητικές δυνάμεις στα πρόθυρα του πολέμου.

Ταυτόχρονα αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα το μοίρασμα των εσόδων από το πετρέλαιο μεταξύ της κυβέρνησης και των Κούρδων οι οποίοι ζητούσαν περισσότερο μερίδιο. Οι Κούρδοι, παρακάμπτοντας την κεντρική κυβέρνηση, προχώρησαν σε συμφωνία πώλησης πετρελαίου στην τουρκική κυβέρνηση, και αυτή η εξέλιξη χειροτέρεψε τα πράγματα ακόμη περισσότερο.
Στην ερώτηση που γίνεται σήμερα, τι μέλλον περιμένει το Ιράκ, η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο θα λυθούν τα προβλήματα μεταξύ Σουνιτών, Σιιτών και Κούρδων. Η παρέμβαση του ιμπεριαλισμού, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας κλπ, προσδιορίζει το μέγεθος και τον χαρακτήρα των προβλημάτων και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή θα επηρεάσουν το μέλλον αυτής της χώρας. Το ISIS (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας) είναι αποτέλεσμα αυτών των προβλημάτων και αντιφάσεων που δημιουργήθηκαν από τις παρεμβάσεις και εισβολές των ιμπεριαλιστών σε συνεργασία με τα συντηρητικά καθεστώτα της περιοχής.

Η πολιτική της ιμπεριαλιστικής παρέμβασης στη Συρία και το ISIS

Οι ιμπεριαλιστικές χώρες, για να εξασφαλίσουν μια αναδιάρθρωση στις αραβικές χώρες για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, υλοποίησαν σχέδια στην Λιβύη όπου δυνάμεις όπως η Αλ Κάιντα υποστηρίχτηκαν από το ΝΑΤΟ. Όμως ο κύριος στόχος των ιμπεριαλιστών ήταν να προκαλέσουν ρωγμές στο πόλο αντίστασης των Σιιτών στη Συρία, για αποδυνάμωση τηςΡωσίας και της Κίνας που υποστηρίζουν αυτόν τον πόλο.
Η πολιτική παρέμβαση σκόπευε σε αυτές τις χώρες να δημιουργηθούν δυνάμεις αντικαθεστωτικές και να ενωθούν για να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους. Η Τουρκία με «νέα Οθωμανική πολιτική», έγινε υποψήφια να παίξει ηγετικό ρόλο στην περιοχή. 

Ο πρωθυπουργός Ερντογάν, πριν ξεκινήσει ο πόλεμος στη Συρία, είχε ανακοινώσει ότι μέσα σε μερικούς μήνες θα ασκήσουν θρησκευτικό προσκύνημα στο τζαμί Εμέβι, στη Δαμασκό

Η Αμερική, η Γαλλία και οι υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές χώρες, μαζί με τους συνεργάτες τους όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, θεωρούσαν ως απειλή τους Σιίτες και έπαιξαν ενεργό ρόλο στις παρεμβάσεις.

Η κυβέρνηση του Ερντογάν, από το 2011 μέχρι τώρα, υποστήριξε με κάθε μέσον το «Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας» και προετοίμασε το έδαφος ώστε εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι να περάσουν στην Τουρκία ως πρόσφυγες. Όμως αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα και με την παρέμβαση της Αμερικής, όλη η συριακή αντιπολίτευση μαζεύτηκε στην πρωτεύουσα του Κατάρ Ντόχα. Ύστερα από αυτές τις συναντήσεις, οι αντιπολιτευτικές δυνάμεις ονομάστηκαν «Συριακή αντιπολίτευση και Συνασπισμός επαναστατικών δυνάμεων». Ως στρατιωτική δύναμη αυτής της συμμαχίας, δημιουργήθηκε ο«Ελεύθερος Στρατός της Συρίας». Όμως ούτε αυτή η προσπάθεια που ξεκίνησε από την Αμερική πέτυχε. Δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα, ούτε στο στρατιωτικό πεδίο μπόρεσαν να πετύχουν αποτελέσματα. 

Αυτές οι αποτυχίες οδήγησαν την Τουρκία και την Σαουδική Αραβία να υποστηρίξουν τους τζιχαντιστές για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους.

Στην άλλη μεριά αυτού του πόλου, ήταν σιιτικά καθεστώτα όπως του Ιράν και του Ιράκ, ακόμα και η Χεζμπολάχ του Λιβάνου, που πήραν ανοιχτά θέση υπέρ του Άσαντ. Οι πολύπλοκες αυτές παρεμβάσεις δημιούργησαν μια εικόνα που παρέπεμπε περισσότερο σε πόλεμο θρησκευτικών διαφορών. Ο θρησκευτικός χαρακτήρας του πολέμου, βοήθησε τους τζιχαντιστές να μαζέψουν πολεμιστές από όλο τον κόσμο.

Ταυτόχρονα ο έλεγχος όλο και περισσότερο πέρναγε στα χέρια των συμμοριών της Αλ Κάιντα. Την ώρα που ήταν σε εξέλιξη όλα αυτά, πραγματοποιήθηκε επίθεση στην αμερικάνικη πρεσβεία στη Λιβύη και η Αμερική διαπίστωσε ότι είναι δύσκολο να εμπιστευθεί τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο και υποστήριξε τη χούντα του στρατηγού Σίσι. Η Τουρκία όμως, για να εμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να προχωρήσουν σε αυτονομία στη Συρία, πρόσφερε κάθε βοήθεια και μέσον στις συμμορίες της Αλ Κάιντα για να πολεμήσουν κατά των Κούρδων. 

Γιατί οι Κούρδοι στην περιοχή Ροζάβα ανακοίνωσαν την αυτονομία τους, κάτι που αποτελούσε τον μεγαλύτερο φόβο της Τουρκίας. Η τουρκική ΕΥΠ (ΜΙΤ) συνεχώς έστελνε πολεμικά εφόδια στους τζιχαντιστές.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα πρωτοακούστηκε η οργάνωση ISIS, που τα περισσότερα στελέχη της είχαν έρθει απέξω. Όταν ξεκίνησαν οι συγκρούσεις στη Συρία, η πτέρυγα της Αλ Κάιντα του Ιράκ που είχε περάσει στη Συρία, δημιούργησε υπό την αρχηγία του Αμπού Μουχαμέτ Ελ Τζολάνι, την οργάνωση «Ελ Νούσρα». Το «Ελ Νούσρα» μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, δυνάμωσε μαζεύοντας πολεμιστές από την Τσετσενία μέχρι την Ευρώπη, από Λιβύη έως Τυνησία και Αφγανιστάν. Ο Αμπού Μπεκίρ αλ Μπαγκντάντι, διαπίστωνε ότι ο ηγέτης του Ελ Νούσρα, Τζολάνι, γίνεται όλο και περισσότερο πιο ισχυρός. Τότε έδωσε στη δημοσιότητα μία ανακοίνωση στην οποία τόνιζε ότι η οργάνωση Ελ Νούσρα είναι πτέρυγα του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ» της Αλ Κάιντα και οι δύο οργανώσεις ενοποιήθηκαν με το καινούργιο όνομαISIS. Όμως ο Αλ Τζολάνι ανακοίνωσε από την πλευρά του ότι δεν υπάρχει μία ενότητα όπως ανακοινώνει η οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ». 

Ο ηγέτης της Αλ Κάιντα Αϊμάν αλ Ζαουάχρι το 2013 σε ανακοίνωσή του επιβεβαίωσε ότι όντως δεν υπάρχει μια τέτοια ενότητα. Το ISIS άρχισε να έρχεται σε ρήξη με τις υπόλοιπες ισλαμικές οργανώσεις και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ισχυροποιήθηκε στο βόρειο τμήμα της Συρίας, κάνοντας εισβολή στα τελωνεία και ελέγχοντας πετρελαιοπηγές.

Το κύριο χαρακτηριστικό του ISIS, είναι ότι όπου πραγματοποίησε εισβολή, αμέσως προχώρησε στην ανακήρυξη χαλιφάτου. Η συγκεκριμένη οργάνωση επειδή έκανε ανακήρυξη χαλιφάτου και συγκρούστηκε με άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις που έπαιρναν θέση υπέρ του «Ελεύθερου Στρατού της Συρίας», θεωρήθηκε ότι υποστηρίζεται από το καθεστώς του Άσαντ. Προς το τέλος του 2013, το ISIS πραγματοποίησε εισβολή στην συριακή πόλη Deyr Ez Zor που βρίσκεται στα σύνορα Ιράκ – Συρίας, και το γεγονός ότι οι Σουνίτες είχαν έρθει στα πρόθυρα του πολέμου με την κυβέρνηση του Ελ Μαλίκι, βοήθησε το ISIS να βρει έδαφος να δυναμώσει τις σχέσεις του με τους Σουνίτες. 

Το Δεκέμβριο του 2013, όταν δολοφονήθηκε ο αδελφός του Σουνίτη βουλευτή Αχμέτ Ελ Αλβάνι, σημειώθηκαν μεγάλες ταραχές και το Γενάρη του 2014 έπεσαν για πρώτη φορά στα χέρια του ISIS δύο πόλεις, οι σουνιτικής πλειονότητας πόλειςΦαλούντζα και Ραμάντι. Αμέσως μετά ανακήρυξαν χαλιφάτο [θρησκευτικό κράτος, σ.τ. μεταφραστή] στην πόλη Φαλούντζα. Με λίγα λόγια, από τη θρησκευτική μειονότητα των Σουνιτών, που είχαν έρθει σε ρήξη με την κυβέρνηση Μαλίκι, αντλούσε δύναμη το ISIS.
Το ISIS και το μέλλον του Ιράκ

Πίσω λοιπόν από τη νικηφόρα προέλαση και την εισβολή του ISIS στη Μοσούλη, τον Ιούνιο του 2014, κρύβονται αφ’ ενός υπολείμματα του σανταμικού καθεστώτος και αφ’ ετέρου η καταπίεση των Σουνιτών που είχαν φτάσει στο μη περαιτέρω. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, το ISIS πριν την εισβολή στη Μοσούλη, είχε 7.000 πολεμιστές και 875 εκατομμύρια δολάρια έσοδα. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ύστερα από την Μοσούλη διπλασίασε τον αριθμό των πολεμιστών του, με τη συμμετοχή Σουνιτών, ενώ τα έσοδά του έχουν φτάσει τα 2,4 δισ. Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν πώς μεγάλωσε αυτή η οργάνωση μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα όταν ήρθε σε επαφή με τους Σουνίτες. ΤΟ ISIS όταν πήρε το μεγαλύτερο διυλιστήριο του Ιράκ Μπέιτζι, κατευθείαν το παράδωσε στις φυλές των Σουνιτών. Αυτό το παράδειγμα ερμηνεύει επίσης το πώς βρήκε μεγάλη υποστήριξη από τους Σουνίτες.

Όταν το ISIS με 1000-1500 πολεμιστές επιτέθηκε στη Μοσούλη, ο Νομάρχης της Μοσούλης και 30.000 στρατιώτες που φορούσαν πολιτικά ρούχα, αμέσως έφυγαν από την πόλη, με λίγα λόγια την παρέδωσαν στο ISIS. Πολλές δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από την Μοσούλη αναφέρουν ότι με αυτόν τον τρόπο οι Άραβες Σουνίτες που ενώθηκαν κάτω από την ομπρέλα του ISIS, πήραν την εκδίκησή τους από τον Μαλίκι. Αξίζει να τονίσουμε ότι ο Νομάρχης που άφησε την πόλη και έφυγε, είναι ο αδελφός του Προέδρου της Βουλής Ουσάμε Νουτζέιτι. Ο Νουτζέιτι, το 2010 είχε ζητήσει την αλληλεγγύη της Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας για να πετύχει την αυτονομία των σουνιτικών περιοχών. 

Ο πρώην αντιπρόεδρος του Ιράκ Ταρέκ Χασιμί, στη δήλωσή του ύστερα από την εισβολή στη Μοσούλη, είπε το εξής: «Είναι επανάσταση των καταπιεσμένων». Όλα αυτά δείχνουν ότι οι Σουνίτες Άραβες εξεγέρθηκαν κάτω από την ομπρέλα του ISIS. Σε κάποια ΜΜΕ τονίζεται ότι έχουν ξεκινήσει εντάσεις και συγκρούσεις ανάμεσα στα υπολείμματα του σανταμικού καθεστώτος και το ISIS. Αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα που προαναφέραμε. Με λίγα λόγια, η απαίτηση των Σουνιτών για αυτόνομες σουνιτικές περιοχές βρίσκει ανταπόκριση από το ISIS.
Από εκεί και πέρα τι θα γίνει;
Σήμερα δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα οι Σουνίτες να υπακούουν στο καθεστώς του Μαλίκι. Το καθεστώς, για να επιτύχει κάποια σταθερότητα, παρακαλάει την Αμερική να επέμβει ξανά στη χώρα.

Η Αμερική ύστερα από τις εισβολές του ISIS κάλεσε τους Σιίτες, τους Σουνίτες και τους Κούρδους, να προχωρήσουν αμέσως στο σχηματισμό μιας καινούργιας εθνικής κυβέρνησης. Φαίνεται ότι η Αμερική, για τα συμφέροντά της, δεν θέλει ακόμα διαμελισμό του Ιράκ σε αυτή την συγκυρία. Καταρχήν η Αμερική έχει μεγάλες επιφυλάξεις και φόβους ότι σε ένα ενδεχόμενο διαμελισμό οι Σιίτες θα προσεγγίσουν προς το ιρανικό καθεστώς ενώ στις περιοχές των Σουνιτών η ενδυνάμωση του κάθε ISIS θα είναι μία απειλή και για το Ισραήλ αλλά και για τα αμερικάνικα συμφέροντα. Είναι σίγουρο ότι οι συγκρούσεις Σιιτών και Σουνιτών σημαίνουν αποδυνάμωση του ελέγχου της κεντρικής κυβέρνησης του Ιράκ πάνω στα ενεργειακά κοιτάσματα. Η Αμερική έχει ανησυχίες για την σημερινή κυβέρνηση και γι’ αυτό ζητάει καινούργια εθνική κυβέρνηση [όπως ήδη έγινε –το άρθρο δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο, όταν πρωθυπουργός ήταν ακόμη ο Μαλίκι –σημείωση του μεταφραστή]

Είναι φανερό ότι από τις εισβολές του ISIS οι Κούρδοι κατάφεραν να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους, αλλά ταυτόχρονα, προβάλλοντας σθεναρές αντιστάσεις σ’ αυτές τις περιοχές, φαίνεται να εξασφαλίζουν τις διεκδικήσεις τους στις αμφισβητούμενες περιοχές. Έτσι και αλλιώς, θεωρείται σίγουρο ότι το Κιρκούκ και άλλες περιοχές μετά τον πόλεμο θα ενωθούν με το έδαφος του ιρακινού Κουρδιστάν. Ταυτόχρονα, πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Κούρδοι για πέντε χρόνια μπορούν να υπογράφουν συμφωνίες για την πώληση του πετρελαίου ενώ το 30% του εθνικού εισοδήματος θα δοθεί στους Κούρδους.

Τόσο αυτή η συγκυρία στη Μέση Ανατολή, όσο και ο χαρακτήρας του πολέμου, δείχνουν ότι δεν θα μπορέσουν να ξεριζώσουν τελείως το ISIS όπως φιλοδοξούν, γιατί οι εισβολές και η επέμβαση του ιμπεριαλισμού δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για αυτές τις οργανώσεις. Για να πάψει αυτή η οργάνωση να είναι απειλή, πρέπει προηγουμένως να λυθεί το θρησκευτικό και εθνικό πρόβλημα στην περιοχή. Μαζί με αυτό, πρέπει να σταματήσει η υποστήριξή της από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και από τους υπόλοιπους.

Η λύση είναι να εξασφαλιστεί η ισότητα μεταξύ Σιιτών – Σουνιτών, αλλά ταυτόχρονα η αναγνώριση της αυτοδιάθεσης του κουρδικού λαού. Καταρχήν πρέπει αμέσως να τερματιστεί η ξένη επέμβαση στην Συρία και στην περιοχή. Οποιαδήποτε λύση θα είναι προσωρινή, μέχρι να δημιουργηθούν παρόμοιες συγκυρίες ξανά. Αυτό δεν ισχύει μόνο για το Ιράκ και τη Συρία, αλλά ισχύει για την ευρύτερη περιοχή που βρίσκεται πάνω από τα υπάρχοντα εθνικά – θρησκευτικά ρήγματα. Όμως η σίγουρη λύση είναι ο αγώνας των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα συντηρητικά καθεστώτα που θα βάλει φραγμό στις ξένες επεμβάσεις, αλλά ταυτόχρονα θα εξασφαλίσει ισότητα και αδελφοσύνη σε κάθε επίπεδο. Δεν υπάρχει άλλο μέλλον.

http://www.pandiera.gr/
http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/09/isis-isis.html
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Και η Βαυαρία ζητά απόσχιση από τη Γερμανία!

Και η Βαυαρία ακολουθεί τα χνάρια της Σκωτίας; Όλα είναι πιθανά πλέον και θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα της ετυμηγορίας του λαού της Σκωτίας στο δημοψήφισμα που ολοκληρώνεται στις 18ης Σεπτεμβρίου.

Η γερμανική κυβέρνηση χαρακτήρισε γελοίες τις κινήσεις που γίνονται στην πλούσια περιοχή του νότιου τμήματος της χώρας από Βαυαρούς, που επιδιώκουν την απόσχιση της Βαυαρίας από τη Γερμανία. Ωστόσο, οι αποσχιστές υπάρχουν και οι κινήσεις γίνονται.

Η Βαυαρία υπήρξε αυτόνομο εκλεκτοράτο, δουκάτο και αργότερα βασίλειο ενταγμένο στη χαλαρή πολιτική οντότητα, τη λεγόμενη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους, από τον Μεσαίωνα. Αργότερα διαχώρισε τη θέση, σε ορισμένες περιπτώσεις, συντασσόμενη ακόμα και υπέρ των Γάλλων, κατά των Γερμανών. Το 1871 εντάχθηκε επίσημα στη Γερμανική Αυτοκρατορία.
Το ερώτημα της απόσχισης τέθηκε και πάλι μετά το πέρας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά κα μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Βαυαροί ακολουθούν το ρωμαιοκαθολικό δόγμα, γεγονός που τους αποξένωνε πάντα από τους, κατά πλειοψηφία, προτεστάντες βόρειους Γερμανούς.
Η Σκωτία όμως επανέφερε το ζήτημα της απόσχισης της Βαυαρίας από τη Γερμανία, αλλά και της Καταλονίας από τη Ισπανία και της Φλάνδρας από το Βέλγιο. Η Βαυαρία, αλλά και η Έσση, ισχυρές, αμφότερες οικονομικά, δεν επιθυμούν να στηρίζουν οικονομικά τον πτωχότερο γερμανικό Βορρά και κυρίως τις πρώην ανατολικογερμανικές περιοχές.
Αποσχιστές υπήρχαν πάντα, άλλωστε, στη Βαυαρία. Στη δεκαετία του 1950 το κόμμα των αποσχιστών είχε φτάσει να λάβει ποσοστό 18% στις τοπικές εκλογές. Το 1966 το κόμμα αυτό είχε καταφέρει να εισέλθει στο τοπικό κοινοβούλιο. Σε εθνικό επίπεδο, στις περσινές εκλογές, το αποσχιστικό κόμμα έλαβε 2,1% σε όλη τη Γερμανία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Βαυαροί αποσχιστές συνεργάζονται στενά με τους Σκωτσέζους. «Το Βαυαρικό Κόμμα εύχεται καλή επιτυχία στους Σκωτσέζους φίλους μας. Το ΝΑΙ στο σκωτικό δημοψήφισμα θα έχει επίπτωση σε όλη την Ευρώπη. Όσον αφορά τη Βαυαρία θα κάνει τη φωνή μας να ακουστεί». Όχι τυχαία ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πως προτιμά τη Βρετανία ενωμένη.
http://www.defence-point.gr/news/?p=111424
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η σκωτσέζικη ανεξαρτησία θα άλλαζε τον ρου της ευρωπαϊκής Ιστορίας…

Η ιδέα της ανεξάρτητης Σκωτίας, από απίθανη, είναι πλέον πιθανή. Είτε η Σκωτία καταστεί ανεξάρτητη, είτε όχι, οι συνέπειες για όλη την Ευρώπη, αλλά και την παγκόσμια σταθερότητα, είναι τεράστιες. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν το κέντρο του παγκόσμιου γεωπολιτικού συστήματος από το πέρας των Ναπολεόντειων Πολέμων μέχρι και το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ ΠΠ).

Του George Friedman
ΠΗΓΗ: STRATFOR
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Αγγλία και Σκωτία υπήρξαν ιστορικοί αντίπαλοι, με την εμπλοκή και δυνάμεων της ηπειρωτικής Ευρώπης, κυρίως τη Γαλλία, να εμπλέκεται στους πολέμους Άγγλων και Σκωτσέζων. Τελικά το 1707 οι δύο χώρες ενώθηκαν. Για τους Άγγλους η ένωση τους απάλλασσε από γεωπολιτικούς κινδύνους, ενώ για τους Σκωτσέζους ήταν η λύση στα σοβαρά οικονομικά τους προβλήματα. Η ένωση αυτή δημιούργησε τη Μεγάλη Βρετανία, μια ένωση εντός της οποίας, κάθε έθνος διατηρούσε τη διαφορετικότητά του.
Ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση είχαν ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση της έννοιας του έθνους – κράτους. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση ορισμένα έθνη, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, ενώθηκαν σε εθνικά κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες διαλύθηκαν στη θέση τους εμφανίστηκαν νέα εθνικά κράτη, αλλά και άλλα πολυεθνικά, όπως η Γιουγκοσλαβία ή η Τσεχοσλοβακία. Το επόμενο κύμα δημιουργίας εθνικών κρατών προκλήθηκε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Με τον ίδιο τρόπο δημιουργήθηκαν τα κράτη της Λατινικής Αμερικής και αργότερα, μετά τον Β’ ΠΠ, τα κράτη που αποτίναξαν τον αποικιακό ζυγό.
Υπ’ αυτό το πρίσμα πρέπει να ειδωθεί και η πιθανότητα της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας, αφού, σε κάθε περίπτωση, η όποια επιλογή των Σκωτσέζων, απλώς αποδεικνύει την έντονη επιθυμία για εθνικό αυτοπροσδιορισμό. Και αν η επιθυμία αυτή μπορεί να καταλύσει τη Βρετανία, μπορεί τα πάντα.
Η ανεξαρτησία, σύμφωνα με ορισμένους, θα προκαλέσει οικονομικά προβλήματα ή προβλήματα στην εθνική άμυνα της Βρετανίας. Πράγματι, για τη Σκωτία δεν υπάρχει κανένας οικονομικός λόγος να κάνει αυτό το βήμα. Τα όποια οικονομικά της οφέλη είναι συζητήσιμα. Ωστόσο, η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν εξαρτάται από την οικονομία και μόνο. Αν οι αποσχιστές επικρατήσουν στο δημοψήφισμα καθίσταται φανερό ότι τουλάχιστον το 50%+ των Σκωτσέζωνπροτιμούν την οικονομική αβεβαιότητα από τη συμβίωση με ένα άλλο έθνος.
Το συμπέρασμα αυτό πρέπει να εξεταστεί με προσοχή. Στην Καταλονία οι αποσχιστές κερδίζουν έδαφος. Μεγάλος αριθμός Ούγγρων ζει στη Ρουμανία και στη Σλοβακία. Το Βέλγιο είναι διχασμένο μεταξύ Φλαμανδών και Βαλλόνων, με τους μεν να απεχθάνονται τους δε και αντιστρόφως. Πολωνοί ζουν στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Η Τσετσενία, το Νταγκεστάν και οι Φιλανδοί της Καρέλιας θέλουν να αποσχιστούν από τη Ρωσία. Παρόμοια κατάσταση επικρατεί στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.
Το δικαίωμα εθνικού αυτοπροσδιορισμού δεν έχει σχέση μόνο με το δικαίωμα αυτοδιακυβέρνησης, ενός έθνους, αλλά και με την «εθνική γεωγραφία», δηλαδή το δικαίωμα ενός έθνους να επεκταθεί σε εδάφη που θεωρεί ότι του ανήκουν. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η Δημοκρατία της Ιρλανδίας, η οποία διεκδικεί τη Βόρεια Ιρλανδία.
Η σκωτική ανεξαρτησία θα αλλάξει τη βρετανική ιστορία. Η Βρετανία, η νήσος, θα διχοτομηθεί και πάλι μεταξύ δύο εθνικών κρατών και όσο θερμές και αν είναι οι σχέσεις των εθνικών αυτών κρατών τώρα, δεν σημαίνει ότι θα είναι έτσι για πάντα. Η Αγγλία θα είναι και πάλι ευάλωτη, όπως δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν, τα τελευταία 300 χρόνια. Η δε Σκωτία θα πρέπει να λάβει καίριες αποφάσεις για το μέλλον της.
Η πιθανή απόσχιση της Σκωτίας δεν μπορεί να συγκριθεί με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή της ΕΣΣΔ, διότι η διάλυση των πολυεθνικών αυτών κρατών δεν μπορούσε να χρησιμεύσει ως υπόδειγμα στα διάφορα αποσχιστικά κινήματα στην Ευρώπη. Αν όμως τώρα διαλυθεί η Βρετανία, τότε τι αλήθεια μπορεί να μείνει σταθερό; Την ώρα που η οικονομική κρίση συνεχίζει να μαστίζει την ΕΕ, υπονομεύοντας το ευρωπαϊκό κεκτημένο, η διάλυση της Βρετανίας μπορεί να νομιμοποιήσει εθνικές διεκδικήσεις, οι οποίες υπήρχαν σε λανθάνουσα κατάσταση εδώ και χρόνια.
Η Σκωτία ήταν επί αιώνες υπό την αγγλική κυριαρχία επί αιώνες. Τώρα όμως αναγεννιέται. Το γεγονός αυτό προκαλεί το εύλογο ερώτημα, πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε, ότι εθνικές διεκδικήσεις, που υπάρχουν στην Ευρώπη δεν θα έρθουν στο προσκήνιο; Αυτή τη στιγμή, το μέλλον της Βρετανίας βρίσκεται στον αέρα. Ο εθνικισμός έχει αποδείξει ότι βρίσκεται υπεράνω της οικονομικής λογικής. Η εξέταση των ανθρωπίνων συναισθημάτων μέσω της οικονομικής θεωρίας έχει αποδειχτεί απόλυτα λανθασμένη. Φυσικά, όλοι οι λαοί επιθυμούν την οικονομική τους άνεση, όχι όμως εις βάρος της εθνικής τους αυτοδιάθεσης.
Ανεξάρτητα του ποιο θα είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εκτός αν οι Σκωτσέζοι εθνικιστές υποστούν συντριπτική ήττα, το πνεύμα του κακού θα έχει εξέλθει από το μπουκάλι και όχι μόνο στη Βρετανία. Το δημοψήφισμα θα νομιμοποιήσει ζητήματα που θεωρούνταν λήξαντα στην Ευρώπη, ζητήματα που κόστισαν δύο παγκοσμίους πολέμους και πάνω από 80 εκατ. νεκρούς στην Ευρώπη.

http://www.defence-point.gr/news/?p=111498
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Σκώτοι ψηφήστε Ναι! Για την Παγκόσμια Ειρήνη

Αυτός είναι ο τίτλος και η παραίνεση του -προφανώς σκωτικής καταγωγής- γνωστού Αμερικανού δημοσιογράφου Φίνιαν Κάννιγκαμ, σε άρθρο του που αναδημοσιεύει η έγκυρη «Ευρασιατική Επιθεώρηση».
Στον προ-δημοψηφισματικό διάλογο, όπου κυριάρχησε η οικονομική επιχειρηματολογία , ο Φ. Κάννιγκαμ εισάγει εδώ μιαν άλλη αξιοπρόσεκτη ηθικο-πολιτική διάσταση της συνηγορίας υπέρ της ψήφου για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Με τα ακόλουθα:

(μτφ.Μ.Στυλιανού)

« Υπάρχει ένας καλός λόγος γιατί η Σκωτία θα πρέπει να ψηφίσει Ναι για την ανεξαρτησία της: η διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου θα αποτελούσε μιαν άμεση δωρεά υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης.

Οτιδήποτε μειώνει την ισχύ του κυριαρχούμενου από το Λονδίνο Ηνωμένου Βασιλείου αποτελεί αγαθή εξέλιξη. ΄Ετσι, εάν οι Σκωτσέζοι εγκαταλείψουν αύριο την ΄Ενωση, ψηφίζοντας την δημιουργία δικού τους, ξεχωριστού, κυρίαρχου έθνους, αυτό θα κατάφερνε να εξασθενήσει ακόμη περισσότερο, με ένα αποφασιστικό πλήγμα, την κληρονομιά της Βρετανίας ως αυτοκρατορικής δύναμης.

Το είπε, έμμεσα βέβαια, και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον. Αυτή τη βδομάδα είχε ανεβάσει την σκωτική σημαία στη Ντάουνιγκ Στρήτ και εκλιπαρούσε τους Σκωτσέζους ότι θα του σχιζόταν η καρδιά εάν εγκατέλειπαν την «εθνικήν οικογένεια», όπως ευφημιστικά αποκαλεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Η απελπισία του εκφράζει την βαθειάν ανησυχία του βρετανικού κυβερνώντος συστήματος για τις επιπτώσεις που θα έχει η ανεξαρτησία της Σκωτίας στις εξουσίες τους.

΄Αν η εκστρατεία του «Όχι» χάσει στο δημοψήφισμα, το Συντηρητικό Κόμμα έχει έτοιμα τα στιλέτα για τον αρχηγό του. Τόσο σοβαρές κρίνει η κυβέρνηση του Λονδίνου τις συνέπειες απώλειας της Σκωτίας.

Ο Κάμερον είχε προηγουμένως επισημάνει πως η θέση της Βρετανίας στον κόσμο θα υποβιβασθεί σημαντικά εάν η Σκωτία γίνει ανεξάρτητη. Γι’ αυτό και η εκστρατεία υπέρ του «Όχι», στην οποία μπήκε επικεφαλής, τιτλοφορείται «Καλύτερα Μαζί».

Καλύτερα μαζί, πράγματι, αλλά με ποιους; Με το κατεστημένο του Λονδίνου βέβαια, όχι με «την πλέμπα» βόρεια των συνόρων.

Την θέση του Κάμερον στηρίζουν οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα και ο Καναδός πρωθυπουργός Στέφεν Χάρπερ ξεβγήκαν αμφότεροι να στηρίξουν το στάτους κβο και να εμποδίσουν την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Το αντίθετο από τις επιθυμίες αυτών των δύο πολεμοκάπηλων, είναι για τη Σκωτία η σωστή επιλογή.

Ιστορικά, η κυρίαρχη τάξη της Αγγλίας χρησιμοποίησε τα έθνη της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Ιρλανδίας για να επεκτείνει τη βάση εξουσίας της με κέντρο το Λονδίνο. Γι’ αυτό οι Άγγλοι κατέκτησαν και αποικιοποίησαν πρώτα τα γειτονικά έθνη, ξεκινώντας για τις παγκόσμιες κατακτήσεις τους σαν Βρετανική Αυτοκρατορία. Οι Άγγλοι κυρίαρχοι ενέταξαν αναγκαστικά αυτά τα έθνη, με μια σειρά από «ενώσεις», στο λεγόμενο «Ενωμένο Βασίλειο». Η Σκωτία δέθηκε το 1707, όπως και η Ιρλανδία το 1801. Το Ιρλανδικό Κόμμα αποσχίσθηκε το 1922, αλλά μόνο μετά από ένα βίαιο και αιματηρό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Η Βρετανία εξακολουθεί να μένει γαντζωμένη στα εδάφη της Βορείου Ιρλανδίας.

Υπάρχει μια καυτή αιτία γιατί η κυβέρνηση του Λονδίνου πολέμησε με τα νύχια και με τα δόντια για να κρατήσει υποταγμένη την Ένωση στη διάρκεια των αιώνων και τώρα με το αυριανό δημοψήφισμα. Το Λονδίνο ξέρει πως χωρίς τις εξωτερικές επικράτειες η εξουσία του θα ψαλιδιστεί σημαντικά.

Δεν θα μπορεί πια να «πυγμαχεί πάνω από τα κιλά του» στο κόσμο, κατά τη φράση που αρέσει στο αγγλικό κατεστημένο του Λονδίνου.

Το Λονδίνο αναρροφούσε τα τελευταία σαράντα χρόνια τον πετρελαϊκό πλούτο της Σκωτίας και τον σπαταλούσε σε φορολογικές περικοπές για τους πλουσίους και σπάταλους και για εγκληματικούς κατακτητικούς πολέμους στο εξωτερικό. Καιρός είναι οι Σκωτσέζοι να θέσουν αυτόν τον πλούτο στην υπηρεσία της δικής τους ανάπτυξης.

Εφέτος έχουμε την εκατοστή επέτειο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Εκατομμύρια Σκωτσέζων, Ιρλανδών και Ουαλών σφαγιάσθηκαν σ’ αυτόν τον πόλεμο, σταλμένοι στη μάχη από τους Άγγλους κυβερνώντες. Πολλοί άλλοι πόλεμοι διεξάχθηκαν έκτοτε για να τονώσουν την αυτοκρατορική Βρετανία και για να της προσδώσουν την διεθνή περιωπή πού δεν της αξίζει και που εκφράζεται με τη σημερινή παρουσία της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η Βρετανία είναι μια πολεμοκάπηλη, καταστροφική οντότητα, που δεν παύει να αποσταθεροποιεί την παγκόσμια ειρήνη με την «ειδική σχέση» της με τις ΗΠΑ. Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη, Πακιστάν, Ιράν, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία… οπουδήποτε κοιτάξεις στο κόσμο, με ανθρώπους που υποφέρουν από πολέμους και καταπίεση, θα δεις την ανίερη παρουσία της Βρετανίας.

Υπάρχουν πολλοί θετικοί λόγοι για τους οποίους το Σκωτικό έθνος θα πρέπει τώρα να αναλάβει το δικό του πεπρωμένο. Μετά από αιώνες υποταγής στον αγγλικό ζυγό, αξίζουν να χαράξουν τον δικό τους δρόμο στην ελευθερία.

Αλλά ένας καλός λόγος, ανάμεσα σε άλλους, είναι αυτός: Η ανεξαρτησία της Σκωτίας είναι μια ψήφος για την ειρήνη, με το πλήγμα σφυριού στις αυτοκρατορικές πόζες και την πολεμοκαπηλεία της Βρετανίας. Ο Γουίλιαμ Γουάλας, ο Ρόμπερτ ντε Μπρους και ο Μπόνι Πρινς Τσάρλι (σημ. αγωνιστές της ανεξαρτησίας) θα είναι υπερήφανοι για σας.»

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Yahoo: Δέχθηκε απειλές για πρόστιμο εκατομμυρίων από ΝSA

Δικαστικό έγγραφο δείχνει ότι οι ΗΠΑ απείλησαν τον Μάιο του 2008 τη Yahoo με πρόστιμο $250.000 την ημέρα, αν δεν παρέδιδε δεδομένα για χρήστες της.
Yahoo: Απειλές για πρόστιμο εκατομμυρίων από NSA-Τι δείχνουν δικαστικά έγγραφα

Η Yahoo μπορεί να αναγκαζόταν να πληρώσει εκατομμύρια δολάρια σε πρόστιμα αν η εταιρεία συνέχιζε να μην ικανοποιεί τα αιτήματα των αμερικάνικων κυβερνήσεων για υποκλοπή δεδομένων των χρηστών της.

Αμερικάνικο δικαστήριο επέτρεψε χθες στη Yahoo να κυκλοφορήσει έγγραφα 1.500 σελίδων που ρίχνουν φως στις μεθόδους που ακολούθησε η αμερικάνικη κυβέρνηση.

Ένα έγγραφο δείχνει ότι οι ΗΠΑ απείλησαν τον Μάιο του 2008 τη Yahoo με πρόστιμο 250.000 δολαρίων την ημέρα, που θα διπλασιαζόταν κάθε εβδομάδα, αν η εταιρεία δεν παρέδιδε τα δεδομένα. Η Yahoo συμμορφώθηκε στις 12 Μαίου του 2008, παραδίδοντας τα στο πρόγραμμα ηλεκτρονικής παρακολούθησης στην NSA.

Όπως μεταδίδει το Bloomberg, η εταιρεία είχε αρνηθεί να εφαρμόσει τις εντολές της υπηρεσίας, ξεκινώντας μια δικαστική διαμάχη 10 μηνών, η οποία ξεκίνησε το 2007 από το Δικαστήριο Παρακολούθησης και Πληροφοριών Εξωτερικού.

«Οι οδηγίες θα αναγκάσουν την Yahoo! να συλλέξει επικοινωνίες Αμερικανού πολίτη που αναπαύεται στην κρεβατοκάμαρα του στο Κάνσας ενώ επικοινωνεί σε πραγματικό χρόνο με κάποιον στο εξωτερικό, ο οποίος μπορεί επίσης να είναι πολίτης των ΗΠΑ που βρίσκεται προσωρινά εκτός χώρας» ανέφερε η εταιρεία σε δικαστικού έγγραφο από το Νοέμβριο του 2007.

Ο τότε επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών, Michael McConnell, υπέβαλε αναφορά στο δικαστήριο στην οποία ισχυριζόταν ότι η άρνηση της Yahoo.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Ρώσσοι ναύτες στα γαλλικά ναυπηγεία για το πρώτο εκπαιδευτικό τους ταξίδι με το «Βλαδιβοστόκ»

Πάνω από 400 ρώσσοι ναύτες έχουν κατακλύσει το Σεν Ναζέρ, προκειμένου να λάβουν μέρος στα εκπαιδευτικά ταξίδια με το νεότευκτο ρωσικό Mistral. Το πλοίο «Βλαδιβοστόκ» το οποίο ναυπηγείται για λογαριασμό του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, βάση της συμφωνίας του 2011, θα παραδοθεί στη Ρωσία έως το τέλος του 2014. 

Η συμφωνία που ξεπερνά το 1 δισ. δολάρια, προβλέπει την παράδοση του έτερου πολεμικού πλοίου, με το όνομα «Σεβαστούπολη» μέσα στο 2015. Τα πλοία διαθέτουν δυνατότητες μεταφοράς 16 ελικοπτέρων, 70 τεθωρακισμένων οχημάτων και 450 στρατιωτών και πρόκειται να ενισχύσουν το ρωσικό στόλο του Ειρηνικού.

Το εκπαιδευτικό ταξίδι με το Βλαδιβοστόκ, το οποίο ξεκίνησε χθες, Σάββατο και θα ολοκληρωθεί στις 22 Σεπτεμβρίου, ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει στις 10 Σεπτεμβρίου, όμως αναβλήθηκε «για τεχνικούς λόγους» και όχι για ενδεχόμενη ακύρωση της συμφωνίας, όπως δήλωσαν στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Itar Tass πηγές μέσα από τα γαλλικά ναυπηγεία.
Να υπενθυμίσουμε πως έχει μεσολαβήσει αρκετές δηλώσεις του γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ , ακόμη και για ενδεχόμενη ακύρωση της σύμβασης με το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία και των επιβαλλόμενων ευρωπαϊκών κυρώσεων στη Ρωσία.

Η άφιξη των ρώσων ναυτών στο Σεν Ναζέρ αποτέλεσε μια αληθινή γιορτή, με πλήθος κόσμου να τους επευφημεί αλλά και πολλούς δημοσιογράφους, όπως δήλωσε στο Itar Tass ο γνωστός στρατιωτικός ιστορικός συγγραφέας Μπερνάρ Πρεζελίν.
Οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία ήταν κάθετα αντίθετοι στις δηλώσεις Ολαντ, και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αναδίπλωση του γάλλου προέδρου, καθώς πραγματοποίησαν δυναμικές διαδηλώσεις ζητώντας την παράδοση του πρώτου πλοίου Mistral στη Μόσχα, σύμφωνα με τη συμφωνία που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2011, ενώ απείλησαν ακόμα και με «κλείσιμο» των ναυπηγείων σε περίπτωση ματαίωσης της παράδοσης των Mistral, τόσο λόγω του μεγάλου συμβολαίου, όσο και της συνεργασίας σε αμυντικό επίπεδο, μελλοντικά με τη Ρωσία: «Δεν είναι δυνατόν να υπαγορεύουν οι ΗΠΑ στη Γαλλία για τον αν θα πουλήσει πλοία στη Ρωσία», δήλωσαν Γάλλοι εργαζόμενοι σύμφωνα με την ανταπόκριση του RIA Novosti.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Καιρός γαρ εγγύς για την παγκόσμια τάξη των τελευταίων 100 ετών

Aνεμπόδιστoς τζιχαντισμός, εθνικισμός, ετοιμόρροπες κρατικές δομές: στην παγκόσμια πολιτική σκηνή καταρρέουν δομές που προέκυψαν μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εγρήγορση είναι η επιταγή της ώρας, γιατί δεν πρέπει να συγκλονιστούμε από τον κατακλυσμό.

Η γραμμική ιστορική σκέψη μας, μας βάζει στον πειρασμό να φανταστούμε το μέλλον ως κάτι που αφήνει συνεχώς πίσω του το παρελθόν. Έτσι παραβλέπουμε όπως το φαινομενικά αόρατο παρελθόν έχει ριζώσει βαθειά στο παρόν, και κρύβεται σαν ένα ηφαίστειο που παραμονεύσει να εκραγεί και να δώσει στο μέλλον μας μια απροσδόκητη κατεύθυνση.

Η παγκόσμια πολιτική σκηνή λαμβάνει μια οδυνηρή στροφή ως προς το χρόνο. Ξανά και ξανά στην παρούσα σημερινή συζήτηση οι αναλογίες με την επιδημία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου πριν από εκατό χρόνια.

Η νέα αντιπαράθεση με τη Ρωσία εγείρει ανησυχίες ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να διολισθήσει με έναν παρόμοιο τρόπο σε μια στρατιωτική σύγκρουση, όπως ήταν η περίπτωση εκείνη τη στιγμή. Μια πολύ στενότερη σχέση μεταξύ της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής κατάστασης και του Μεγάλου Πολέμου το 1914-1918, τυγχάνει από την άλλη πλευρά λιγότερης προσοχής από αυτήν που αξίζει.

Ξέσπασμα συγκρούσεων οι οποίες φαινόταν από καιρό ως επιλυμένες

Λόγω της υψίστης σημασίας σε σχέση με την επισφαλή μελλοντική προοπτική, τα αιματηρά και επικίνδυνα διαλείμματα της διεθνούς τάξης, δεν είναι τόσο στην αρχή, όσο στο τέλος της. Βλέποντας τις εξελίξεις σε διάφορα μέρη του κόσμου: ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έχει ακόμη πραγματικά τελειώσει. Αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε σήμερα είναι η επιδείνωση των συγκρούσεων που κανονικά θα έπρεπε να είχαν εξοστρακιστεί από την πρώην μεταπολεμική τάξη των πραγμάτων.

Η άνοδος της οργάνωσης των ακραίων τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή σηματοδοτεί την κατάρρευση της αρχιτεκτονικής δομής των κρατών, τα οποία είχε οριστεί από τους νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στις λεγόμενες Συνθήκες του Παρισίου το 1919-1920, εκ των οποίων η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν μόνο μία. Εκείνη την εποχή οι ιμπεριλιαστικές δυνάμεις Βρετανία και Γαλλία χώρισαν σε σφαίρες επιρροής τους τον αραβικό κόσμο και τον έθεσαν σε όρια χωρίς να σεβαστούν τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαχωριστικές γραμμές.

Για παράδειγμα, η Βρετανία προσάρτησε τις επαρχίες της Βαγδάτης, τη Μοσούλη και τη Βασόρα, όπως κατέρρευσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, και τις συγκέντρωσε μαζί υπό μια ιρακινή κυβέρνηση την οποία έθεσε υπό την Εντολή της. Η Συρία, η οποία ήταν επίσης μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εν αντιθέσει των σχεδίων της Βρετανίας για μια Μεγάλη Συριακή Αυτοκρατορία, περικόπηκε στο σημερινό της μέγεθος, και μαζί με τον Λίβανο τέθηκε υπό γαλλική Εντολή.

Ο αραβικός κόσμος δεν έχει μια μια κρατική ιδέα

Η αυτοκρατορική κυριαρχία έληξε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά τα μετά το 1918 τα καθορισμένα όρια ουσιαστικά παρέμειναν σε ισχύ. Έτσι, τα κράτη που σχηματίστηκαν υφίσταντο ως επί το πλείστον υπό βάναυσους διεφθαρμένους δεσπότες, που την εποχή του Ψυχρού Πολέμου εν μέρει από τη Δύση, εν μέρει από τη Σοβιετική Ένωση, ήταν προς εκμετάλλευση.

Προσπάθειες για να αναπτυχθεί ένας τρόπος που φτάνει πέρα από αυτή την μετα-αποικιακή κατάσταση, μια ανεξάρτητη αραβική κρατική ιδέα, δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Φιλοδοξίες του παν-αραβικού εθνικισμού, με το να συγχωνευτούν διάφορα κρατικά σχήματα σε μεγαλύτερες μονάδες, απέτυχαν παταγωδώς - όπως ξεκίνησαν από τον Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, με την βραχύβια επισφράγιση το 1958 της ένωσης της Συρίας και της Αιγύπτου στην Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία.

Στο βαθμό που ο αραβικός εθνικισμός μειώθηκε, στο τέλος της αντιπαράθεσης Ανατολής-Δύσης οι πληκτικοί Άραβες δυνάστες ξεχωρίζουν ως πιόνια στο γεωπολιτικό λογισμό των μεγάλων δυνάμεων, με αποτέλεσμα τα δικτατορικά καθεστώτα να χάσουν τη νομιμότητά τους.

Η Μέση Ανατολή αντιμέτωπη με τον Τριακονταετή της Πόλεμο

Αυτό όμως, απειλεί τώρα με κατάρρευση ολόκληρη τη δομή η οποία είχε παγώσει εδώ και πολλές δεκαετίες μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και κράτησε την περιοχή σε μια απατηλή σταθερότητα.

Η μετάβαση προς τη δημοκρατία δεν έχει στις αραβικές κοινωνίες τους ισχυρούς φορείς και τις δομές της κοινωνίας των πολιτών, μια επιστροφή στον παλιό, σάπιο δεσποτισμό, έχει επίσης αποκλειστεί. Σε αυτό το κενό, ο εθνο-θρησκευτικός εξτρεμισμός και το δολοφονικό τζιχάντ έχουν ευρύ πεδίο δράσης.

Δεδομένου ότι η παλιά τάξη καταρρέει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και με απίστευτες υπερβολές της βίας, και όπως μια νέα ιδέα της τάξης, μια δύναμη που μπορεί ή να θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τη μετάβαση σε μια νέα τάξη - δεν υφίσταται, οι προοπτικές της περιοχής φαίνονται εξαιρετικά δυσοίωνες. Πολλά θυμίζουν με έναν συγκλονιστικό τρόπο τον Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα.

Ενάντια στον εθνικισμό του Πούτιν η ΕΕ δεν είναι το ανοσοποιητικό στοιχείο

Η Ευρώπη έχει κυριευθεί από τα φαντάσματα που πίστευε ότι υπερέβηκε χθες: η επιθετική προσπάθεια του Βλαντιμίρ Πούτιν να συγκεντρώσει στην «ρωσική συλλογή» την «ιερή γη», ακολουθούμενη από σοβιετικές μεθόδους και ιδανικά, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί ιδεολογικά οράματα από την εποχή της τσαρικής αυτοκρατορίας.

Ενάντια στην αναβίωση του εθνικισμού της Ρωσίας του Πούτιν, η ΕΕ δεν είναι άτρωτη. Αυτό φαίνεται σήμερα στην δραματική εξέλιξη στην Ουγγαρία. Ο Πρωθυπουργός της χώρας αυτής, ο Βίκτορ Ορμπάν, δήλωσε πρόσφατα το τέλος της εποχής της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στο εσωτερικό, ο ίδιος έχει δημιουργήσει δομές που θυμίζουν περισσότερο την απολυταρχική εξουσία στη Ρωσία.

Αλλά και στις εξωτερικές του σχέσεις εμπνέεται από το παράδειγμα του Ρώσου Προέδρου, δηλώνοντας με έμφαση τον εαυτό του ως υπεύθυνο των «Ούγγρων» εκτός της επικράτειάς του. Προφανώς και ακολουθεί το πνεύμα της διόρθωσης των αποτελεσμάτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η προσφυγή στο παρελθόν είναι συχνά ένα κυνικό μασκάρεμα

Ήταν η Συνθήκη του Τριανόν - μία από τις Συνθήκες των Παρισίων - με την οποία το Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1920 έχασε τα δύο τρίτα του εδάφους του σε διάφορες γειτονικές χώρες.

Οι νέες μεγαλο-ουγγρικές φιλοδοξίες συνεπάγουν την αύξηση του εθνικιστικού συναισθήματος σε γειτονικές χώρες, όπως η Ρουμανία, όπου οι υπερ-εθνικιστές με τη σειρά τους υποκινούν το μίσος κατά της ουγγρικής μειονότητας. Εάν η ΕΕ δεν έχει να προτείνει κάτι το στιβαρό, θα μπορούσε τελικά συμβεί το αδιανόητο: από την κρύπτη της ιστορίας οι ενδοευρωπαϊκές διαφορές είναι να έρθουν και πάλι στην επιφάνεια.

Η κρίση του ευρώ - νερό στο μύλο των εθνικιστών. Οι εθνικ(ιστικ)ές φωνές γίνονται ισχυρότερες. Στην μεταπολεμική γενιά η «Ευρώπη» ήταν η υπόσχεση για την ειρήνη. Για τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης, έχει εκφυλιστεί σε ένα κρύο γραφειοκρατικό τέρας. Η εθνικ(ιστικ)ή φλόγα υπόσχεται ζεστασιά και ασφάλεια. Οι νέες υποσχέσεις επικαλύπτονται στο σημερινό ταραγμένο κόσμο με την αναγέννηση των καταστροφικών δυνάμεων από το μακρινό παρελθόν.

Συχνά, η αίτηση αναίρεσης είναι απλώς ένα κυνικό μασκάρεμα. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να υποτιμούμε την εκρηκτική δύναμη του παρελθόντος, έτσι και πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή για να μην αφήσουμε να μας κατακλύσει η επίθεση.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Σύλληψη τεσσάρων Τούρκων στην Ινδονησία για το IS…

Με επιχείρηση της ειδικής – επίλεκτης αντιτρομοκρατικής μονάδας «Απόσπασμα 88» (Densus 88), η Ινδονησία προχώρησε στη σύλληψη τεσσάρων Τούρκων υπηκόων, για τους οποίους φέρεται να έχουν προκύψει στοιχεία ανάμιξης στο Ισλαμικό κράτος και τις ανταρτικές δυνάμεις του…

Η Ινδονησία είναι το κράτος με τον μεγαλύτερο πληθυσμό μουσουλμάνων παγκοσμίως, πουφθάνει τα 225 εκατομμύρια ψυχές και αντιμετωπίζει εδώ και πολλά χρόνια πρόβλημα τρομοκρατίας. Οπότε, υπάρχει ειδική εστίαση στο πρόβλημα, ενώ η διαφυγή σε ορεινές περιοχές των Τούρκων προ της σύλληψής τους, αρκούσε για να πείσει ότι η υπόθεση έχριζε περαιτέρω διερεύνησης…

Αρκετοί είναι και οι Ινδονήσιοι που έχουν ταξιδέψει στη Συρία και το Ιράκ για να ενταχθούν στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, ανησυχώντας την κυβέρνηση της Τζακάρτα για το τι θα σηματοδοτήσει η επιστροφή τους στη χώρα…

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού του Donetsk. Παρίσταντο δημοσιογράφοι από όλες τις χώρες. Κανένα δυτικό ΜΜΕ δεν την δημοσιοποίησε!...

Στο βίντεο συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού του Donetsk.
Παρίσταντο δημοσιογράφοι από όλες τις χώρες.

Κανένα δυτικό ΜΜΕ δεν την δημοσιοποίησε, ούτε απλά την ανέφερε.
Οι ηγέτες των δυτικών ωχριούν μπροστά στους ηγέτες των "τρομοκρατών".

Οι " τρομοκράτες" ηγέτες μιλάνε άμεσα.
Μιλάνε απλά, λογικά, ουσιαστικά.
Όπως μιλάει αυτός που δεν έχει να κρύψει κάτι.
Καταλαβαίνεις ότι λένε αλήθειες.
Καταλαβαίνεις το δίκιο του αγώνα των ανθρώπων τους.

Υποκλίνεσαι στην αυθεντικότητά τους.

Ακούς τον Αμερικανό ηγέτη λίγους μήνες μετά την καταδίκη των ΗΠΑ από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη, βλ. Εδώ, για

την ποινικοποίηση της έλλειψης στέγης, χαρακτηρίζοντάς την «σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση" που παραβιάζει τις διεθνείς υποχρεώσεις της συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και με νωπή ακόμη τη νέα Ηρωδιάδα του Ισραήλ στην Παλαιστίνη να προαναγγέλλει έναν ακόμη "πόλεμο ειρήνης" λέγοντας, βλ. Εδώ:

"Αμέρικα, οι ατελείωτες ευλογίες μας συνεπάγονται ένα διαρκές φορτίο.
Αλλά ως Αμερικανοί, χαιρετίζουμε την ευθύνη μας να οδηγούμε.
Από την Ευρώπη στην Ασία, από τα πέρατα της Αφρικής ως τις εμπλεγμένες σε πόλεμο πρωτεύουσες της Μέσης Ανατολής, ορθώνουμε το ανάστημά μας για ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια.
Αυτές είναι αξίες που αποτελούν οδηγό για το έθνος μας από την ίδρυσή του"

και δεν βλέπεις να αντιδρά κανείς.

Να ακούς κάποιους να μιλάνε λογικά, να ακούς ηγέτες να λένε αλήθειες τον εικοστό πρώτο αιώνα σε εντυπωσιάζει.
Νοιώθεις ότι σε σέβονται, δεν υποτιμούν τη νοημοσύνη σου.
Τόσο σπάνιο στις μέρες μας.

Αυτούς τους ανθρώπους τους έχουν κατασυκοφαντήσει οι "δικοί μας" ηγέτες και τα ΜΜΕ "μας".

Κάποιοι ένιωσαν την ανάγκη να απευθύνουν ανοικτή επιστολή απολογίας στο Ρωσικό λαό και τον ηγέτη του που στηρίζει ανθρώπους σαν κι αυτούς.
Απολογία για τη συμπεριφορά των ηγετών τους και των ΜΜΕ τους απέναντί τους.

Η επιστολή, βλ. Εδώ, δημοσιοποιήθηκε σε δεκαεννέα γλώσσες στις 20 Αυγούστου 2014.
Η ιστοσελίδα στην οποία αναρτήθηκε, όπως αναφέρεται Εδώ, λίγο μετά τη δημοσίευσή της υπέστη επίθεση και ήταν ανενεργή για μέρες.
Σήμερα έχει συγκεντρώσει πάνω από 23.000 υπογραφές από 190 χώρες.

Για να υπογράψετε κλικ Εδώ


Η συμπεριφορά των δυτικών ηγετών και των δυτικών ΜΜΕ για την οποία απολογούνται αυτοί που συνέταξαν την επιστολή και αυτοί που προσθέτουν τις υπογραφές τους περιγράφεται σύντομα και περιεκτικά στο παρακάτω κείμενο

ΠΡΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ


http://agisgios2.blogspot.gr/2014/09/blog-post_14.html
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. ΝΑΤΟΪΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΣΤΙΣ 16/9 ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ!

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΑΡΜΑΤΑ ΜΑΧΗΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ*

16 Σεπτεμβρίου ξεκινάει η ΝΑΤΟική στρατιωτική άσκηση «Rapid Trident»στο εκπαιδευτικό κέντρο Yavoriv στην Ουκρανία και θα διαρκέσει έως τις 26 Σεπτέμβρη.

Στο πλαίσιο της άσκησης θα συμμετέχουν εκτός από αμερικανούς, στρατιώτες από 13 χώρες: την Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν, την Βρετανία, τον Καναδά, την Γεωργία, την Γερμανία, την Λετονία, την Λιθουανία, την Μολδαβία, την Νορβηγία, την Πολωνία, τη Ρουμανία και την Ισπανία.

Θα είναι η πρώτη περίπτωση παρουσίας αμερικανικών και ΝΑΤΟικών χερσαίων στρατευμάτων στο έδαφος της Ουκρανίας, από την αρχή της επιχείρησης των δυνάμεων ασφαλείας του Κιέβου στην ανατολική Ουκρανία. Σύμφωνα με πηγές του Πενταγώνου « η απόφαση να προχωρήσει με την άσκηση Rapid Trident θεωρείται ως ένδειξη της δέσμευσης του ΝΑΤΟ να υποστηρίξει ένα μη μέλος , την Ουκρανία».

Οι ασκήσεις θα επικεντρωθούν στην «εκτέλεση σεναρίων επιχειρήσεων διατήρησης της ειρήνης»(!).

Παράλληλα διεξάγεται η μεγάλης κλίμακας αεροπορική άσκηση «Ample Strike 2014» στη Τσεχία, όπου συμμετέχουν 12 χώρες μέλη της Συμμαχίας, με τουλάχιστον 30 μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, 50 αντιαεροπορικά συστήματα και βοηθητικό εξοπλισμό.

Εκτός από τους Τσέχους , συμμετέχουν το Βέλγιο, η Μεγάλη Βρετανία, η Ουγγαρία, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Δανία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Σλοβακία, η Εσθονία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις 8-10 Σεπτεμβρίου διεξήχθη και η ναυτική άσκηση «Sea Breeze 2014», στο βορειοδυτικό τμήμα της Μαύρης Θάλασσας,με τη συμμετοχή του Ουκρανικού ναυτικού και της Μονάδας Task Standing NATO Maritime Group. Και αυτή η άσκηση, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, είναι απόδειξη της «δέσμευσης για την ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας των συμμάχων και εταίρων του ΝΑΤΟ στην περιοχή."

Εκτός από τη διοργάνωση αυτών των ασκήσεων , οι ΗΠΑ μετακινούν άρματα και 600 στρατιώτες στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες για πρόσθετες κοινές ασκήσεις τον Οκτώβριο,

Η Ουάσιγκτον έχει υποσχεθεί στην Ουκρανία 52.000.000 δολάρια στρατιωτική βοήθεια ενώ στη Σύνοδο Κορυφής στην Ουαλία εγκρίθηκε το σχέδιο για τη δημιουργία μιας δύναμης 4.000- 5000 στρατιωτών,«εξαιρετικά ταχείας αντίδρασης» αλλά και η πρωτοβουλία για να προχωρήσει η προσπάθεια ένταξης της Γεωργίας στο NATO.

Η δύναμη ταχείας επέμβασης θα αναπτύσσεται σε οποιαδήποτε χώρα της Συμμαχίας μέσα σε 48 ώρες, ενώ θα λειτουργεί, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του Οργανισμού, σαν «μέσο αποτροπής σε πιθανά σχέδια της Ρωσίας να αποσταθεροποιήσει τις χώρες της Βαλτικής».

Παράλληλα, επτά χώρες του ΝΑΤΟ , (Βρετανία, Δανία, Νορβηγία, Ολλανδία, Λεττονία, Λιθουανία και Εσθονία) υπέγραψαν σύμφωνο για τη δημιουργία « Ενιαίου Εκστρατευτικού Σώματος», μιας δύναμης ταχείας αντίδρασης σε μικρογραφία. Στη σύνθεση του νέου σχηματισμού θα περιλαμβάνονται χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές μονάδες.

Τυπικά το Βερολίνο απέχει από μια τέτοια ενέργεια, η οποία θα έθετε υπό απειλή την συμφωνία Ρωσίας – ΝΑΤΟ από το 1997, που προέβλεπε ότι η Συμμαχία δεν θα ανέπτυσσε στην Ανατολική Ευρώπη σημαντικό όγκο στρατευμάτων σε μόνιμη βάση.

Τις τελευταίες ώρες όμως το διαδίκτυο κατακλύζεται από φωτογραφίες γερμανικών αρμάτων μάχης που περνούν τα σύνορα της Πολωνίας και εισέρχονται στην Ουκρανία. Το ημερολόγιο γράφει Σεπτέμβρης του 2014 (και όχι του 1939) και όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι η ανακωχή στην Ανατολική Ουκρανία μάλλον θα είναι προσωρινή. Η ευρωατλαντική επιθετικότητα, μονόδρομος για την έξοδο από τη βαθειά κρίση, δεν υποχωρεί. Αντίθετα κλιμακώνεται επικίνδυνα.

Και ίσως να μην είναι εντελώς σενάριο φαντασίας όσα υποστηρίζει σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Paul Craig Roberts, πρώην υφυπουργός Οικονομικών επί Ρήγκαν, ότι υπάρχουν ισχυρά κέντρα στο αμερικανικό Πεντάγωνο και το υπουργείο Εξωτερικών που υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μπορούν να επικρατήσουν σε μία στρατιωτική σύγκρουση με την Ρωσία!

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΠΡΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

Προδοσία των Λειτουργών Ενημέρωσης

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Υπό την προεδρία και διεύθυνση του προέδρου Ομπάμα και της ευρωπαϊκής ηγεσίας Μέρκελ, Ολάντ, Κάμερον, Ραζμούσεν και Μπαρόζο, η καθημερινή ενημέρωση του δυτικού δημοκρατικού κόσμου προσομοιάζει με τεράστια πανοραμική οθόνη όπου φοβερές κατασκευές σατανικού εγκεφάλου εισορμούν κάθε τόσο, μεταιωρούνται τρομοκρατικές μερικά εικοσιτετράωρα, αναλύονται και σχολιάζονται με συναισθηματικές εκρήξεις, εντυπώνουν εικόνες και «πεποιθήσεις» σε άδεια μυαλά, και εξαφανίζονται κατόπιν και πάλιν ως ήρθαν, ακολουθούμενες αμέσως από άλλες, προτού δοθεί χρόνος για την επισήμανση και την αποκάλυψη της απάτης και το «κάρφωμα» του δαιμόνιου ταχυδακτυλουργού.

Η μηχανή δοκιμάζεται επί χρόνια σε διάφορα γεωγραφικά στίγματα, επέτρεψε το συνεχιζόμενο απίστευτο και πολυαίμακτο φιάσκο του Ιράκ και της Λιβύης, μετά την κρεούργηση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά ίσως πουθενά προηγουμένως δεν έφθασε στα επίπεδα της διαστροφής, της προπέτειας και της έλλειψης δισταγμού που επιδεικνύεται στο θέατρο της Ουκρανίας.

Ρωσικές στρατιές κατεβαίνουν απειλητικές προς την Δύση στα χείλη του κ. Φογκ Ρασμούσεν και Αμερικανών στρατηγών του ΝΑΤΟ, αλλά την μεθεπομένη έχουν εξαφανισθεί από ραντάρ και δημοσιεύματα των καθωσπρέπει μίντια.
«Ο Πούτιν και Ρώσοι ρίχνουν με πύραυλο BUK ένα μαλαισιανό Μπόϊγκ , σκοτώνοντας 298 αθώους επιβάτες και πλήρωμα», καταγγέλλει ο κ. Κέρρυ, σιγοντάρει ο κ. Ομπάμα, απειλεί ο Ολλανδός πρωθυπουργός, εκρήγνυται ο Κάμερον, συνταράσσεται ο πλανήτης. Χωρίς μιαν εικόνα από τους παντεπόπτες αμερικανικούς δορυφόρους, που διαβάζουν και πινακίδα αυτοκινήτου από το διάστημα..

Οι «μυστικοί» του Κιέβου εξαφανίζουν και τα ηχητικά της επικοινωνίας με το μαλαισιανό Μπόϊγκ και τον Ισπανό ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας (όχι όμως και τις αποκαλύψεις του στο Τουίτερ). Το BBC εξαφανίζει την ανταπόκριση απεσταλμένης του, με τις περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων της επίθεσης καταδιωκτικών. Το GOOGLE εξαφανίζει τις φωτογραφίες από τα διάτρητα από σφαίρες συντρίμματα της πτέρυγας και της πλευράς του πιλοτηρίου του Μπόϊγκ. Δηλώσεις, εικόνες και διαγράμματα των ρωσικών ραντάρ, με την επισήμανση ουκρανικών καταδιωκτικών, αγνοούνται από τα καθωσπρέπει μίντια της δημοκρατικής Δύσης. Τα μαύρα κουτιά παραδίδονται απείραχτα στους Μαλαισιανούς απεσταλμένους, αλλά έχουν εξαφανισθεί στα εργαστήρια… βρετανικών υπηρεσιών μελέτης. Ακολουθούν μαρτυρίες ειδικών, στη Γερμανία, στη Μαλαισία, στην Αυστραλία, πως το αεροπλάνο καταρρίφθηκε με βολίδες βαρέως πολυβόλου και πύραυλο αέρος-αέρος, από ουκρανικό καταδιωκτικό, αλλά τις βλέπει μόνο το αμυδρό φως της «παράλληλης», συνωμοτικής ενημέρωσης…

Σε μια βδομάδα, δέκα μέρες το πολύ, η δολοφονία 300 ανύποπτων επιβατών ενός αεροπλάνου χάνεται από την μαγική οθόνη του προπαγανδιστή ταχυδακτυλουργού. Ούτε μία λέξη στην ελεγχόμενη μηχανή της «ενημέρωσης»,από το συμμαχικό «Υπουργείο της Αλήθειας». Αλλά η πλύση εγκεφάλων των αμέριμνων, αδιάφορων και αφασικών υπηκόων έχει συντελεσθεί…

Την περασμένη Παρασκευή: « Ρωσική στρατιωτική φάλαγγα 16 στρατιωτικών οχημάτων, τη νύχτα με αναμμένα τα φώτα, παραβιάζει τα σύνορα και εισβάλλει στην Ουκρανία», κατά μαρτυρία Εγγλέζων δημοσιογράφων, της Γκάρντιαν μάλιστα και του Νταίηλυ Τέλεγκραφ, χωρίς φωτογραφία, ούτε από κινητό…Που επισύρει αμέσως κλήση του Ρώσου πρεσβευτή στο Φόρεν ΄Οφις για «εξηγήσεις» (μπέρδεψαν την Ουκρανία με αποικία της Αυτής Μεγαλειότητος!) διεθνή πάταγο, κατάρρευση χρηματιστηρίων και φυσικά τις αναμενόμενες δηλώσεις περί ρωσικής απειλής για την Ευρώπη, από τον συνεχώς εξαγριωμένο κ. Ρσμούσεν (του ΝΑΤΟ, ντε ).

Το τελευταίο φάντασμα αντιμετωπίστηκε με σαρκαστική ανακοίνωση από την Μόσχα και την επομένη εξαφανίσθηκε και πάλι, χωρίς να αφήσει ίχνη στην οθόνη του προπαγανδιστή ταχυδακτυλουργού…

Αλλά το φαινόμενο της δουλικής υποταγής, άλλοτε έγκυρων και σεβαστών αμερικανικών, βρετανικών και γερμανικών μέσων ενημέρωσης, στην μπαγκέτα του «Μεγάλου Αδελφού» και οι άκρως απειλητικές του συνέπειες, σε περίοδο όπου σε ηγετικούς κύκλους της Ουάσιγκτων κυριαρχεί κρίση πολεμικής υστερίας, προκαλεί κραυγές απόγνωσης σε εχέφρονες Αμερικανούς και Ευρωπαίους πολιτικούς, διπλωμάτες και βετεράνους κρατικούς λειτουργούς, των οποίων όμως η φωνή πνίγεται στον πάταγο της πολεμοχαρούς προπαγάνδας. Φωνές σωφροσύνης σαν του καγκελαρίου Χέλμουτ Σμιτ, του Γάλλου πρώην υπουργού των Εξωτερικών Υμπέρ Βεντρίν, των Αμερικανών Πάτρικ Μπιουκάναν και Ρον Πωλ παραμερίζονται ως αναχρονιστικές, ενώ του Βρετανού Νάϊτζελ Φάρανζ και της Μαρίν Λεπέν ( μαχητικά φιλελλήνων και των δύο) περιφρονούνται και στην Ελλάδα, ως στερημένες ταυτότητας της «Αστυνομίας της Σκέψης».

Σεβαστοί Ολλανδοί δημοσιογράφοι, οι Κάρελ Βαν Βόλφερεν και Ρον Ούνζ μιλούν για την « έσχατη διαφθορά και αναξιοπιστία του αμερικανικού Τύπου». Ο Βόλφερεν, σε μακροσκελές άρθρο του, που επικαλείται ο Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, αναλύει πως ο ηγεμόνας της Ουάσιγκτων εγκλώβισε την Ευρώπη σε μιαν « ατλαντιστική ιδεολογία», που αποκλείει κάθε ανεξάρτητη σκέψη ή εξωτερική πολιτική από μέρος των Ευρωπαίων, οι οποίοι έχουν υπαχθεί σε κατάσταση βασσάλων-υποτελών.
Ο Βόλφερεν καταλήγει με την διαπίστωση ότι καθώς η Ουάσιγκτων σπρώχνει την Ευρώπη στον πόλεμο, «οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να πείσουν τους εαυτούς τους να παραδεχθούν την δυσλειτουργία και άκρα ανευθυνότητα του αμερικανικού κράτους»

Ο Αμερικανός οικονομολόγος, τέως υπουργός, καθηγητής, αρχισυντάκτης της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ και συγγραφέας Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, σε δύο συνεχόμενα άρθρα του το Σαββατοκύριακο, επέμενε στο θέμα, που κρίνει κρίσιμο για την ανθρωπότητα:

«Χωρίς εσωτερικούς ελέγχους της ανευθυνότητας της Ουάσιγκτων από τους συμμάχους της, τα ΜΜΕ και τους Αμερικανούς γερουσιαστές, το μόνο φρένο στη φόρα της Ουάσιγκτων προς τον πόλεμο είναι η ρωσική, κινεζική, ινδική και Λατινοαμερικανική διπλωματία. Αν η διπλωματία αποτύχει, η Φουκουσίμα, όσο ολέθρια και αν είναι, δεν θα είναι παρά μια σταγόνα στον Ωκεανό.

«Η σφαγή, από την Ουάσιγκτων, τα ανδρείκελά της στο Κίεβο και τους βασσάλους της στην ΕΕ, των αμάχων πολιτών στις πρώην ρωσικές επαρχίες που αποτελούν τα ανατολικά και νότια σύνορα της σημερινής Ουκρανίας, όχι μόνο δεν αναφέρεται από τα δυτικά ΜΜΕ, αλλά και διαψεύδεται ή επιρρίπτεται στη Ρωσία.»

Η προπαγάνδα της Ουάσιγκτων αποδίδει, σημειώνει ο Ρόμπερτς. «Δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν πως η πλειοψηφία των Αμερικανών, που έπρεπε να έχουν πλέον ξυπνήσει, μετά τις ψευτιές που τους γέμισαν για το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Σομαλία, τη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράν, με την ανεξάντλητη ευπιστία τους, έπεσαν και πάλι θύματα και θεωρούν τη Ρωσία ως απειλή. ΄Ετσι με τα ψέματα και τις απάτες το καθεστώς Ομπάμα ετοιμάζει τους Αμερικανούς για τον πόλεμο»

Ο Ρόμπερτς παρενθετικά σημειώνει πως «οι απάτες που έχει οι διαπράξει η Ουάσιγκτων τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία. Και δεν είναι μόνο οι σχετικές με τους πολυάριθμους πολέμους, αλλά και οι τεράστιες οικονομικές απάτες της Γουώλ Στρήτ, ανάμεσα στις οποίες είναι η ευρωπαϊκή κρίση χρέους, η καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας ευρωπαϊκών κρατών με τις «σωστικές από τη χρεοκοπία παρεμβάσεις» του ΔΝΤ και την φτωχοποίηση της «διασωθείσας» Ελλάδας, Ιταλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.»

Υπογραμμίζοντας την αυτοσυγκράτηση του Προέδρου Πούτιν και την επιμονή του στην αποφυγή της σύγκρουσης, ο Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς επισημαίνει παράλληλα ότι η σφαγή των Ρώσων αμάχων στο Ντονμπάς και το συνδυασμένο μπαράζ αμερικανικών κατηγοριών εναντίον της Ρωσίας κορυφώνουν την οργή του ρωσικού λαού -οργή επικίνδυνη, καθώς θα μπορούσε να εξαναγκάσει τον Πούτιν να προσφύγει στη βία.

«Ο Ιγκόρ Προσβίρνιν, αρχισυντάκτης ρωσικής ηλεκτρονικής εφημερίδας μας έδειξε -γράφει- την έκταση της οργής που προκαλεί στη Ρωσία το επικίνδυνο μείγμα από τις καταπατημένες υποσχέσεις της Ουάσιγκτων με τον διεστραμμένο πόλεμο προπαγάνδας εναντίον της Ρωσίας με την συνενοχή της Γερμανίας.

«Ο Προσβίρνιν δείχνε θυμό σε κατάσταση βρασμού: «Οι Γερμανοί αποτύχατε στις εξετάσεις. Όταν το Κακό επέστρεψε ξανά στην Ευρώπη, δεν επιχειρήσατε καν να του αντισταθείτε, αμέσως πέσατε στα πόδια του όπως ένας σκλάβος». Στα μάτια των Ρώσων, όλη η Ευρώπη είναι ένας σκλάβος του κακού που έρχεται από την Ουάσιγκτων» ,παρατηρεί ο Ρόμπερτς και αναρωτιέται (ρητορικά):

«Γιατί η Μέρκελ επέτρεψε στην Ουάσιγκτων να σπρώξει τη Γερμανία σε σύγκρουση με τη Ρωσία; Τι εξηγεί αυτήν την πλήρη αποτυχία της Μέρκελ ως ηγέτη;.. Τα καθεστώτα Κλίντον, Μπους και Ομπάμα έβαλαν τον κόσμο στις ράγες προς ένα τελικό πόλεμο. Πως είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζεται το κακό που υπηρετούν;»

« Μια μέρα οι Ευρωπαίοι θα ξυπνήσουν- ελπίζει ο πρώην υπουργός του Ρέιγκαν. Τότε θα αντιληφθούν ότι η Ουάσιγκτων δεν κάνει τίποτα γι’ αυτούς εκτός από το να τους προστατεύει από ένα ανύπαρκτο «ρωσικό κίνδυνο», ενώ τους φορτώνει με δραματικό κόστος, χρησιμοποιώντας τους για στρατολόγηση στον πόλεμό της για την παγκόσμια ηγεμονία. Αργά ή γρήγορα οι Ευρωπαίοι πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτός ο ρόλος που τους έχει ανατεθεί από την Ουάσιγκτων δεν είναι προς το συμφέρον τους και οδηγεί κατ’ ευθεία στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο πρώτα θύματα θα είναι οι Ευρωπαίοι.»

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/