"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

Τζιχαντιστική προπαγάνδα στα Δυτικά Βαλκάνια

του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η "αντιτρομοκρατική" εκστρατεία για την εκρίζωση των τζιχαντιστών στα Δυτικά Βαλκάνια δείχνει να χωλαίνει το τελευταίο διάστημα,ύστερα από μια σειρά συλλήψεων σημαντικών στελεχών που στήριζαν την αποστολή "εθελοντών" στη Συρία.


Ως εκ τούτου συνεχίζεται η κυρίως διαδικτυακή προπαγάνδα με σκοπό την επανάληψη του φαινομένου αποστολής νέων τζιχαντιστών, καθόσον παρά τις αεροπορικές επιθέσεις εκ μέρους της "συμμαχίας των προθύμων" υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, το Ισλαμικό Κράτος, εξακολουθεί να είναι σε θέση όχι μόνον να ανθίσταται αλλά και να εξαπολύει επιθέσεις τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ.

Ο Βόσνιος Τζεβάντ Γκόλος απο το Μόσταρ μέσω του θεολογικού ινστιτούτου "Daru-l-Quran", αποτελεί ένα από τους ενεργούς παίχτες στην περιοχή σε σχέση με τα τα προαναφερθέντα, στενά συνδεδεμένος με την ομάδα του Νουσρέτ Ιμάνοβιτς που είναι ένας από τους κύριους υποκινητές των αποστολών στα μέτωπα του πολέμου.

Η διεθνής οργάνωση " International Union for Muslim Scholars (IUMS)" που αποτελεί ένα ακόμα παρακλάδι της "Μουσουλμανικής Αδελφότητας" και εδρεύει στο Κατάρ, διαθέτει αρκετούς πυρήνες προπαγανδιστικής δράσης στη Βοσνία καλώντας ευθέως στην "συνέχιση του αγώνα υπέρ του Ισλάμ στη Συρία".

Η ιστοσελίδα (Put Vjernika) http://putvjernika.com/, εξακολουθεί τη λειτουργία της με έδρα τη Βοσνία καλώντας διαρκώς σε "Τζιχάντ" και σε παγκόσμια κλίμακα έχοντας παρουσία και σε κοινωνικά δίκτυα ( https://hr-hr.facebook.com/putvjernika.official, https://twitter.com/putvjernikacom, https://www.youtube.com/user/putvjernikacom/about) όπως και η συνδεδεμένη οργάνωση με αυτήν El Tewhid (http://www.el-tewhid.com/).

Μια έτερη ιστοσελίδα, αυτή της οργάνωσης Dzemat Sabah που τη διαχειρίζονται Βόσνιοι που διαμένουν στη Δανία στις πόλεις Χέρνιγκ και Μπράντε (http://dzemat-sabah.com/) κινείται στο ίδιο μοτίβο. Η οργάνωση αυτή μάλιστα χρηματοδοτείται από τη πρεσβεία της Βοσνίας στη Δανία. Ιδιαίτερη μνεία η οργάνωση αυτή τηρεί προς τον εξτρεμιστή Βόσνιο Jusuf Barcic, εάν από τους βασικούς υποκινητές των Βαλκανό-τζιχαντιστών εδω και έτη.

Επίσης σημαντικό "έργο" επιτελεί και η σελίδα του πλέον αποθανόντος Mirza Ganic (www.facebook.com/mirza.ganic.ebu.sheheed.1994), όπως και η έτερη www.youtube.com/user/SalafiMediaBalkans.

Όλες οι παραπάνω διαδικτυακές παρουσίες διακλαδώνονται με πολλαπλά "μπλογκ" και "περσόνες" σε φόρουμ και προπαγανδίζουν επί 24ώρου βάσεως τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και εμμέσως ή και αμέσως επιθέσεις εναντίων "απίστων" ανά τη γη.

Λόγω της ήδη διαπιστωμένης εντολής - communiqué, του Ισλαμικού Κράτους για μεμονωμένες επιθέσεις από "Μοναχικούς Λύκους" σε οποιονδήποτε λεγόμενο "Μαλακό στόχο" ανά την υφήλιο, το πρόβλημα των Βαλκάνιων Τζιχαντιστών είναι εξόχως σημαντικό, καθότι έχουν τη δυνατότητα σχετικά άνετης κίνησης στην Ευρωπαική Ένωση και πολλαπλές διασυνδέσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Τζιχαντιστές της Βοσνίας, έχει διαπιστωθεί ότι διαθέτουν πλέον στενού δεσμούς με αυτούς από το Βέλγιο και την Ολλανδία που με τη σειρά τους συνεργάζονται στη Συρία με τη Τσετσενική ομάδα Kataib al-Muhajirin. Οι δυνατότητες τρομοκρατικής δράσης από τους ανωτέρω είναι αρκετές για την επίτευξη μαζικών πληγμάτων, σε συνδυασμό με μοναχικούς λύκους, κάτι που έχει ήδη καταστεί δυνατό στο Καναδά, ΗΠΑ, Γαλλία.

Ο κίνδυνος τρομοκρατικής δράσης τουλάχιστον στην Ε.Ε. όχι μόνο δεν έχει μειωθεί αλλά αυξάνεται σταδιακά και θα εξακολουθήσει από ότι φαίνεται τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία εξακολουθεί κανονικότατα να στηρίζει, χρηματοδοτεί και να εφοδιάζει τους τρομοκράτες και είναι περιττό να αναφερθεί σε ότι αφορά την Ελλάδα ότι αυτού του είδους οι ενέργειες και τα φαινόμενα εκτυλίσσονται σε όμορες ή γειτονικές χώρες σε συνδυασμό με ένα συνεχές κύμα παράνομης μετανάστευσης που επιβαρύνει τα μέγιστα το εσωτερικό σύστημα ασφαλείας.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΕΨΕΛΝΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ , ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΑ....

Οι μαζικές αποδόσεις ιθαγένειας, Δούρειος Ίππος των εθνών

Με αφορμή την προσωρινή μου (ελπίζω) διαμονή στην Γερμανία, ανέσυρα από την μνήμη μου ένα παλαιότερο γεγονός από την πρώτη περίοδο που έζησα και εργάστηκα στην χώρα (1995-2003). Γεγονός το οποίο συνέβη σε μια χώρα όπου ζουν και εργάζονται άνθρωποι πολλών εθνικών κοινοτήτων, με κυριότερη (λόγω πληθυσμού) την τουρκική.

Η αλλοίωση της θέλησης ενός λαού

Συνέβη στις εθνικές εκλογές του 2002, όταν ο υποψήφιος της Κεντροδεξιάς (CDU-CSU), Βαυαρός Χριστιανοκοινωνιστής Έντμουντ Στόιμπερ, έχασε για κάτι χιλιάδες ψήφους από τον σοσιαλιστή (SPD) καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Το πως όμως έχει τεράστια σημασία. Δύο γεγονότα ανέτρεψαν όλες τις δημοσκοπήσεις, που «έδειχναν» το συνασπισμό των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας (CSU) και των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) εταίρων τους, 10 ολόκληρες μονάδες μπροστά από τους Σοσιαλιστές (SPD), λίγες μόνο μέρες προ των εκλογών. Το πρώτο, ήταν η φωτογραφία του καγκελαρίου Σρέντερ που τον εμφάνιζαν με λαστιχένιες μπότες ως τον καβάλο κι ένα φτυάρι στο χέρι, να «βοηθάει» τους κατοίκους της Δρέσδης που είχε πληγεί από πλημμύρες κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, να ανακόψουν την πορεία του νερού. Δεν θυμάμαι εφημερίδα, τηλεοπτικό κανάλι και διαδικτυακό τόπο που δεν δημοσίευσε αυτήν την φωτογραφία. Μια φυσική καταστροφή, λοιπόν, ανέδειξε το «κοινωνικό» πρόσωπο του καγκελαρίου.

Έφτανε όμως αυτό; Μάλλον όχι. Χρειαζόταν και κάτι άλλο ο καγκελάριος για να κερδίσει τις εκλογές. Αυτό το «κάτι άλλο», όμως δεν τον ανησυχούσε: Το είχε λύσει λίγα χρόνια πριν, όταν χορηγούσε με νόμο, παρά την αντίδραση των Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών, γερμανικά διαβατήρια σε περίπου 1.000.000 Τούρκους της Γερμανίας στα πλαίσια της «ελάφρυνσης» των κριτηρίων για την Πολιτογράφηση αλλοδαπών. Να σημειωθεί εδώ ο δεδομένος φιλοτουρκισμός των Γερμανών σοσιαλιστών καθώς και ότι οι δημοσκόποι ξεγελάστηκαν από τις αλλοπρόσαλλες ή ακόμα και τις μη-απαντήσεις των νέων Γερμανών υπηκόων τουρκικής καταγωγής. Είναι πασίγνωστη η αντικοινωνικότητα των Τούρκων στην Γερμανία, όταν πρόκειται να συναναστραφούν με Γερμανούς και γενικά με μη-Τούρκους.

Παρ’ όλη βέβαια την «ελάφρυνση», οι Τούρκοι είχαν κατηγορήσει ακόμη και τους σοσιαλιστές, ότι ο νόμος τους βάζει αυστηρά κριτήρια και σαν παράδειγμα έφερναν μια παράγραφο του νομοσχεδίου που προέβλεπε ότι ο υποψήφιος για την κτίση της γερμανικής ιθαγένειας έπρεπε να γνωρίζει την γερμανική γλώσσα επαρκώς (genug). Οι ... αθεόφοβοι, ούτε εξετάσεις στην γλώσσα της χώρας που τους φιλοξενούσε και τους έκανε την τιμή να τους πολιτογραφήσει, δεν θέλανε. Έτσι αντιλαμβανόταν την φιλοξενία οι Τούρκοι! Έτσι και διαβατήρια πήραν και SPD ψήφισαν μαζικά κι έκαναν την διαφορά. Υπολογίζεται ότι το 98% των Τούρκων που ζουν στην Γερμανίαψήφισαν SPD. Άντε μετά ο καγκελάριος της Γερμανίας κι όχι των Γερμανών πλέον, να ασκήσει εθνική πολιτική στα θέματα που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Γερμανίας. Ο Δούρειος Ίππος είναι εντός των τειχών και ο κάθε Γερμανός καγκελάριος θα πρέπει να έχει στο νου του και τους «γερμανοποιημένους» Τούρκους όταν παίρνει αποφάσεις.

Ο αντίλογος που υπάρχει σε όσες συζητήσεις έχω κάνει για το θέμα, είναι ο εξής: «Και που ξέρεις εσύ κ. Τζιόπα ότι οι Τούρκοι επηρέασαν το αποτέλεσμα; Ήσουν μέσα στα παραβάν και ξέρεις τι ψήφισαν»; Αφελέστατο, για να μην πω ηλιθιότατο ερώτημα. Δηλαδή είναι κάποιος Τούρκος της Γερμανίας και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα κόμμα που προσφέρει τα πάντα σε αυτόν, την οικογένειά του και στην Μητέρα-Πατρίδα του κι απέναντί του ακριβώς το αντίθετο. Θα πρέπει να είναι ή προδότης ή ηλίθιος για να επιλέξει το δεύτερο. Οι Τούρκοι φημίζονται για πολλά άσχημα πράγματα ιστορικά, όπως σφαγές και γενοκτονίες κατά συρροή. Προδότες όμως και ηλίθιοι δεν υπήρξαν ποτέ. Πλην αυτού, οι τίτλοι των γερμανικών M.M.E. την επομένη των εκλογών μετά από τις αναλύσεις των ειδικών εκλογολόγων ήταν εντελώς κατατοπιστικοί για το τι είχε συμβεί: «Τούρκοι και Πλημμύρες έσωσαν το Σρέντερ».

Η ιθαγένεια μείζον εθνικό ζήτημα

Επειδή το διαβατήριο είναι ένα «χαρτί» το οποίο δεν συνοδεύεται απαραίτητα κι από εθνική συνείδηση, είναι εύκολο να αντιληφθεί ο καθένας το πόσο «δημοκρατικά» θα εκλέγονται οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα μια και ο νόμος για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας έρχεται.

Καθήκον όλων των δυνάμεων που επικαλούνται την διατήρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας είναι να αναδείξουν το θέμα της ιθαγενείας σε μείζον εθνικό ζήτημα. 

Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα διότι σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, το μείγμα γίνεται εκρηκτικό και απειλείται ευθέως η βιολογική συνέχεια του έθνους.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Τούρκοι μυστικοί πράκτορες συνελήφθησαν στη Γερμανία

Κατηγορούνται ότι παρακολουθούσαν Γερμανούς τουρκικής καταγωγής

Η πρόσφατη σύλληψη τριών τούρκων πολιτών στη Γερμανία με την κατηγορία ότι παρακολουθούσαν Γερμανούς τουρκικής καταγωγής για λογαριασμό της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών MIT, ενίσχυσε τις υποψίες ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μία εκστρατεία συλλογής πληροφοριών Τούρκων που ζουν σε άλλες χώρες.

 
Όπως γράφει η τουρκική εφημερίδα Today's Zaman, στις 18 Δεκεμβρίου γερμανοί εισαγγελείς ανακοίνωσαν ότι τρεις Τούρκοι, ο Μουχάμεντ Τάχα Τζ., ο Γκιουκσέλ Τζ. και ο Αχμέτ Ντουράν συνελήφθησαν με την κατηγορία ότι κατασκόπευαν συμπατριώτες τους.

Ο Μουχάμεντ Τάχα Τζ. κατηγορείται ότι συντόνιζε τις ενέργειες των άλλων δύο κατασκόπων, συλλέγοντας πληροφορίες για τους Τούρκους που ζουν στη Γερμανία όπως και τις «οργανωτικές δομές» τους, ανέφεραν στην ανακοίνωσή τους οι εισαγγελείς. Οι τρεις άνδρες συνελήφθησαν και ενδέχεται να παραπεμφθούν σε δίκη. Όπως έγραψε η γερμανική εφημερίδα Bild, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα παρακολούθησης και συλλογής πληροφοριών για τους Τούρκους που ζουν στη Γερμανία.

Η Ένωση των Ευρωπαίων Τούρκων Δημοκρατών (UETD), μία τουρκική ένωση πολιτών με έδρα τη Γερμανία που έχει σχέσεις με τη τουρκική κυβέρνηση, φέρεται ότι επιδίδεται σε τέτοιου είδους ενέργειες σε πολλές γερμανικές πόλεις. Η Bild έγραψε ότι ο Μουχάμεντ Τάχα Τζ. είναι υψηλόβαθμο στέλεχος του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και πολύ κοντά στον Ερντογάν.

Ο τούρκος πρόεδρος λέγεται ότι επιθυμεί την παρακολούθηση όλων των αντιπάλων του, όσων συνδέονται με το θρησκευτικό κίνημα Χιζμέτ του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν αλλά και των μελών του PKK. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου διέψευσε ότι οι τρεις άνδρες που συνελήφθησαν στη Γερμανία παρακολουθούσαν τουρκικής καταγωγής Γερμανούς πολίτες για λογαριασμό της MIT και φέρεται να προσέλαβε δικηγόρο για να παρακολουθεί τις εξελίξεις στην υπόθεση.

ΒΗΜΑ
Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Έκδοση απόφασης για το σύστημα δικαιόχρησης του δικτύου καταστημάτων ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Έκδοση απόφασης για το σύστημα δικαιόχρησης του δικτύου καταστημάτων ΓΕΡΜΑΝΟΣ αναφορικά με παράβαση του άρθρου 1 του ν. 3959/2011 (πρώην άρθρο 1 του ν. 703/1977), καθώς και του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Αθήνα, 30 Δεκεμβρίου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Έκδοση απόφασης για το σύστημα δικαιόχρησης του δικτύου καταστημάτων ΓΕΡΜΑΝΟΣ αναφορικά με παράβαση του άρθρου 1 του ν. 3959/2011 (πρώην άρθρο 1 του ν. 703/1977), καθώς και του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ.

Η Ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού, με απόφασή της, διαπίστωσε ότι η ΓΕΡΜΑΝΟΣ παραβίασε το άρθρο 1 ν. 703/77 (πλέον άρθρο 1 ν. 3959/2011) και το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, αναφορικά με το σύστημα δικαιόχρησης (franchise) και τις σχετικές συμβάσεις της με τους δικαιοδόχους της.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, από την εξέταση των σχετικών συμβατικών όρων και πρακτικών της καταγγελλόμενης, προέκυψαν στοιχεία που στοιχειοθετούν κάθετους περιορισμούς, καθορισμού τιμών μεταπώλησης, καθώς και αμοιβαίων προμηθειών μεταξύ των δικαιοδόχων στο δίκτυο επιλεκτικής διανομής της «ΓΕΡΜΑΝΟΣ», κατά το διάστημα των ετών 1990 έως και 2012. Οι εν λόγω όροι και πρακτικές συνιστούν περιορισμούς ιδιαίτερης σοβαρότητας, κατά τις κείμενες εθνικές και ενωσιακές διατάξεις.

Για τις παραβάσεις που διαπιστώθηκαν, η Επιτροπή αποφάσισε και επέβαλε στη ΓΕΡΜΑΝΟΣ πρόστιμο συνολικού ύψους δέκα εκατομμυρίων διακοσίων πενήντα μία χιλιάδων πεντακοσίων σαράντα οκτώ (10.251.548) ευρώ.

Η υπόθεση εκκίνησε μετά από καταγγελίες δικαιοδόχων και επεκτάθηκε σε αυτεπάγγελτη έρευνα για να διακριβωθεί μεταξύ άλλων, αν η ΓΕΡΜΑΝΟΣ: α) έχει καθορίσει με άμεσο και έμμεσο τρόπο τις τιμές μεταπώλησης των δικαιοδόχων της, τόσο μέσω συμβατικών όρων όσο και μέσα από τις διαδικασίες λειτουργίας του δικτύου, καθώς και β) έχει υποχρεώσει τους δικαιοδόχους να προμηθεύονται αποκλειστικά τα προϊόντα που διακινούν στα καταστήματά τους από την ίδια, και περιόρισε έτσι τις προμήθειες μεταξύ των δικαιοδόχων του δικτύου της. 

Σημειώνεται ότι πολλοί από τους καταγγέλλοντες παραιτήθηκαν εκ των υστέρων των καταγγελιών τους, χωρίς, ωστόσο, να επηρεαστεί αρνητικά η έρευνα της υπόθεσης, λόγω του ότι η έρευνα συνεχίστηκε αυτεπάγγελτα από την Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΑΝΑΦΟΡΑ ΧΑΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Έντονα ανησυχητικές είναι οι επισημάνσεις πρόσφατης αναφοράς των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων για τις αναμενόμενες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, το 2015. Σύμφωνα με την αναφορά αυτή που δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα, Yedioth Ahronoth και στον τουρκικό τύπο, οι Ισραηλινοί στρατηγοί προβλέπουν να υπάρξει έντονη εσωτερική ταραχή και αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις στις χώρες Συρία, Ιράκ, Υεμένη και Λιβύη, ενώ η συνεχιζόμενη πτώση των τιμών του πετρελαίου θα πλήξει καίρια τις οικονομίες των χωρών Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, προκαλώντας εσωτερικές ταραχές και απρόβλεπτες εξελίξεις οι συνέπειες των οποίων ακόμα δεν μπορούν να εκτιμηθούν απόλυτα.

Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις ανησυχούν γιατί όπως σημειώνει η αναφορά τους, προβλέπεται πως σε μια σειρά χωρών της ευρύτερης περιοχής, όπως η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη, θα προκύψουν έντονες αποσταθεροποιητικές καταστάσεις που θα επηρεάσουν συνολικά όλη την Μέση Ανατολή και όχι μόνο. Στην αναφορά επισημαίνεται ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά την δραστηριότητα των Τζιχαντιστών σε Συρία και Ιράκ και αυτό οφείλεται, όπως αναφέρεται, στην διστακτικότητα του Αμερικανού προέδρου, Μπάρακ Ομπάμα. Η κατάσταση στην Συρία και ο συνεχιζόμενος εμφύλιος θα έχει σαν παρενέργεια την ενεργότερη ανάμειξη της Ρωσίας στο πλευρό του συριακού καθεστώτος, καθιστώντας αναπόφευκτα τους Ρώσους σαν σημαντικό παράγοντα των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή. Η ανησυχία των Ισραηλινών επικεντρώνεται και στην περιοχή των υψωμάτων του Γκολάν, τα οποία περιήλθαν στην ισραηλινή κατοχή από το 1967. Εκεί έχει παρατηρηθεί τελευταία μια αυξανόμενη παρουσία εξτρεμιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως οι Τζιχαντιστές, η El Nusra και η εξαιρετικά εχθρική προς το Ισραήλ, Hizbullah. Για τον λόγο αυτό υπάρχει μια άτυπη συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και της Δαμάσκου προς την αντιμετώπιση των ανεξέλεγκτων ισλαμιστών. Από την άλλη, η συνεχιζόμενη πτώση των τιμών του πετρελαίου θα προκαλέσει αναταραχή στις χώρες του Περσικού κόλπου οι οικονομίες των οποίων βασίζονται στις εξαγωγές του μαύρου χρυσού και αυτό θα έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Ειδικά για την Σαουδική Αραβία, αλλά και το Κατάρ, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι καταλυτικές ακόμα και για την συνοχή και ύπαρξη αυτών των χωρών.



Το τελικό συμπέρασμα της αναφοράς των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, είναι πως θα αυξηθούν οι διασπαστικές τάσεις σε μια σειρά χωρών όπως Συρία, Υεμένη, Ιράκ, Λιβύη, Σουδάν, Σομαλία, ενώ αναμένεται να εκδηλωθούν εξ αιτίας οικονομικών προβλημάτων έντονες ταραχές σε Ιράν και Σαουδική Αραβία με άγνωστες συνέπειες. Η συμμαχία μεταξύ Αιγύπτου Ιορδανίας και Κατάρ, θεωρείται σαν η μόνη σταθεροποιητική εξέλιξη στην ήδη «καυτή» περιοχή και οι Ισραηλινοί εκτιμούν πως η συμμαχία αύτη θα εξασφαλίζει τουλάχιστον στα νότια σύνορα τους, δηλαδή στην χερσόνησο του Σινά, όπου υπάρχει το πρόβλημα της λωρίδας της Γάζας αλλά και η δράση ισλαμιστικών ομάδων που έχουν εκεί την έδρα τους, κάποια σχετική ηρεμία.

Σίγουρα οι προβλέψεις αυτές είναι πολύ ανησυχητικές και όπως φαίνεται το παλιό αμερικανικό σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής, που προέβλεπε την διάσπαση πολλών χωρών σε μικρότερα κρατίδια, επανέρχεται στην επικαιρότητα με πολύ απρόβλεπτα επεισόδια οι συνέπειες των οποίων δεν μπορούν ακόμα να αποτιμηθούν. Το σχέδιο αυτό που προβλέπει συν τοις άλλοις και την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Τουρκίας, αποτελεί για την Άγκυρα την μεγαλύτερη σύγχρονη απειλή για την ίδια την συνοχή της όπως την ξέρουμε σήμερα.

Το θέμα είναι πως όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την χώρα μας και κυρίως το καυτό θέμα της ΑΟΖ στην Κύπρο αλλά και της ελληνικής, ακόμα μη καθορισμένης ΑΟΖ. Κυρίως όμως στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Τέσσερα Ψέματα Για Το Ενδεχόμενο Τραπεζικής Κρίσης

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μία συζήτηση σχετικά με το ενδεχόμενο να ξεσπάσει μία ελληνική τραπεζική κρίση στο 2015.

Στον απόηχο της προκήρυξης πρόωρων εκλογών η συζήτηση αυτή αναζωπυρώθηκε έντονα, υποδηλώνοντας ότι θα αποτελέσει ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου. Δεδομένου ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, όποιος άπτεται αυτού θα έπρεπε να στηρίζεται σε αληθινά και αδιάσειστα στοιχεία. Φαίνεται, όμως, πως συμβαίνει το αντίθετο και κατά τη διάρκεια αυτής της συζήτησης επαναλαμβάνονται τέσσερα συγκεκριμένα ψέματα, τα οποία αποτελούν ανεύθυνη κινδυνολογία.

Προς αποκατάσταση της αλήθειας, λοιπόν, τα ψέματα αυτά παρουσιάζονται ένα, ένα, παρακάτω:

Ψέμα 1ο: Ελλείψει οικονομικού προγράμματος η ΕΚΤ θα σταματήσει να δέχεται τις κρατικές εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας στις τράπεζες. Αν υπάρξει οικονομικό πρόγραμμα θα τις δεχτεί.

Σύμφωνα με την απόφαση 2013/6 της ΕΚΤ που ελήφθη στις 22 Μαρτίου 2013, οι κρατικές εγγυήσεις που καταθέτουν οι τράπεζες για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ, θα πάψουν να γίνονται δεκτές από 1ης Μαρτίου 2015. Αυτή είναι μία απόφαση που ελήφθη πριν από δεκαεπτά μήνες, ισχύει για όλη την ευρωζώνη και είναι άσχετη των όποιων πολιτικών εξελίξεων σε ένα κράτος μέλος της. Με άλλα λόγια είτε υπάρχει οικονομικό πρόγραμμα είτε όχι, είτε κυβερνά την Ελλάδα το ένα ή το άλλο κόμμα, όποιος βρίσκεται στην εξουσία την 1η Μαρτίου του 2015 θα κληθεί να αντιμετωπίσει το ίδιο και το αυτό πρόβλημα της υποκατάστασης των κρατικών εγγυήσεων με άλλα περιουσιακά στοιχεία τα οποία η ΕΚΤ θα μπορεί να κάνει αποδεκτά.

Ψέμα 2ο: Αν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται τις κρατικές εγγυήσεις οι τράπεζες θα καταρρεύσουν

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν μειώσει την εξάρτηση τους από την EKT κοντά στο 12% των περιουσιακών τους στοιχείων, πολύ περισσότερο από τον αρχικό στόχο για μείωση της στο 15% μέχρι το 2017. Η μόνη τους εξάρτηση από την ΕΚΤ, σήμερα, είναι μέσω των συνήθων πράξεων ρευστότητας, απ’ όπου και έχουν δανειστεί 44 δις ευρώ, καταθέτοντας προς αυτόν το σκοπό, μεταξύ άλλων, κρατικές εγγυήσεις ύψους 25 δις ευρώ.

Όταν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται αυτές τις εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας την 1η Μαρτίου 2015, τότε υπάρχει λύση για να μην διαταραχθεί η ρευστότητα στο ελάχιστο. Αυτή είναι η αντικατάσταση των κρατικών εγγυήσεων ύψους 25 δις ευρώ που η ΕΚΤ δέχεται τώρα με κούρεμα, με το απόθεμα των 18 δις ευρώ σε ομόλογα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας τα οποία έχουν, ακέραια, στα χαρτοφυλάκια τους οι τράπεζες και στα οποία η ΕΚΤ δε μπορεί να επιβάλλει κούρεμα. Τα ομόλογα αυτά βαθμολογούνται με ΑΑΑ και είναι τα ασφαλέστερα που διαθέτει η Ευρωζώνη, καθώς έχουν την εγγύηση όλων των κρατών της, αθροιστικά. Η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να τα δεχτεί και ήδη αυτό συμβαίνει, αφού οι ελληνικές τράπεζες έχουν καταθέσει στην ΕΚΤ αντίστοιχα ομόλογα του ΤΧΣ ύψους 17 δις ευρώ, από τα 37,6 δις ευρώ που κατέχουν συνολικά.

Έτσι, ο ισχυρισμός πως οι ελληνικές τράπεζες θα καταρρεύσουν αν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται τις κρατικές εγγυήσεις � είναι παντελώς ανυπόστατος

Ψέμα 3ο : Αν υπάρξει διαφωνία με την ΕΚΤ η Ελλάδα θα πάθει ό,τι και η Κύπρος

Μετά από ένα πανηγυρικό «όχι» στο Μνημόνιο, το Μάρτιο του 2013 η κυβέρνηση Αναστασιάδη προέβη σε μία άτακτη υποχώρηση στις πιέσεις της Τρόικας, αποδεχόμενη το Μνημόνιο και το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων, μόλις η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έστειλε το σκληρό μήνυμα πως θα πάγωνε την πρόσβαση των κυπριακών τραπεζών στον “ELA”.

Ο ELA είναι το τελευταίο νομισματικό εργαλείο / καταφύγιο των τραπεζών που δεν έχουν επαρκή ρευστότητα και που δεν μπορούν να την εξασφαλίσουν ούτε μέσω δανεισμού απ’ τις αγορές, γιατί είναι αποκλεισμένες, ούτε μέσω της συνήθους συμμετοχής τους σε πράξεις ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που αυτή θέτει. Το Μάρτιο του 2013 δύο συστημικές τράπεζες της Κύπρου εξαρτώνταν πλήρως για τη ρευστότητα τους από τον ELA.

Ο ELA ενεργοποιείται από την εθνική κεντρική τράπεζα η οποία και αναλαμβάνει την ευθύνη της παραχώρησης ρευστότητας σε φερέγγυες τράπεζες μέσω αυτού του μηχανισμού, ζητώντας και λαμβάνοντας τις εξασφαλίσεις που η ίδια θεωρεί ως ικανοποιητικές. Έτσι, το ρίσκο τυχόν ζημιών από ενδεχόμενη κατάρρευση μιας τράπεζας αναλαμβάνεται από την εθνική κεντρική τράπεζα, η οποία βαρύνεται και από τις υποχρεώσεις της προς το Ευρωσύστημα.

Έτσι το πάγωμα πρόσβασης στον ELA από την ΕΚΤ θα οδηγούσε σε πτώχευση τις δύο κυπριακές τράπεζες και στην υποχρέωση της κεντρικής τράπεζας της χώρας να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της στο ευρωσύστημα, κάτι που δε θα μπορούσε να κάνει καθώς δε διέθετε τα κεφάλαια, με αποτέλεσμα να κινδύνεψει η ίδια με πτώχευση και το τραπεζικό σύστημα με κατάρρευση.

Η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών σήμερα, ουδεμία σχέση έχει με την αντίστοιχη των κυπριακών το 2013. Πράγματι, στο ζενίθ της ελληνικής κρίσης η εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών από τον ELA είχε φτάσει στα 124 δις ευρώ. Από το Μάιο του 2014, όμως, η εξάρτηση από τον ELA μηδενίστηκε. Οι ελληνικές τράπεζες δεν λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ έκτακτης ρευστότητας από την ΕΚΤ και επομένως καμία ελληνική τράπεζα δεν κινδυνεύει από τη διακοπή αυτής της ρευστότητας ενώ και η Τράπεζα της Ελλάδας δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι στο ευρωσύστημα.

Έτσι, το επιχείρημα πως η Ελλάδα θα βαδίσει στα χνάρια της Κύπρου είναι παντελώς ανυπόστατο αν όχι κακόβουλο.

Ψέμα 4ο: Το τραπεζικό σύστημα διατρέχει τον ίδιο κίνδυνο με αυτόν στις εκλογές του 2012

Το καλοκαίρι του 2012 οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούσαν να κατέχουν ελληνικά κρατικά ομόλογα ενώ η ανακεφαλαιοποίηση τους απείχε πολύ από το να ολοκληρωθεί.

Σήμερα, αντιθέτως, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ανακεφαλαιοποιθεί πλήρως και όπως σημειώθηκε παραπάνω, κατέχουν και 37,6 δις ομολόγων του ΤΧΣ, βαθμολογίας ΑΑΑ.

ενώ δεν έχουν καμία έκθεση σε κρατικά ομόλογα ούτε σε ύψος ενός ευρώ, αφού τα πούλησαν όλα στην επαναγορά χρέους στα τέλη του 2012.

Επιπλέον, το καλοκαίρι του 2012 η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν είχε ολοκληρωθεί

Ακόμη, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ανακεφαλαιοποιθεί πλήρως και τέλος, όπως σημειώθηκε παραπάνω, κατέχουν και 37,6 δις ομολόγων του ΤΧΣ, βαθμολογίας ΑΑΑ.

Ο Πάνος Παναγιώτου είναι τεχνικός αναλυτής χρηματιστηριακών αγορών, εκδότης του www.analitis.gr , διευθυντής της Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικών Αναλυτών στην Αγγλία (www.ekta.gr) και διευθυντής εκπαίδευσης και έρευνας της Enalos LTD στο Λονδίνο. Είναι δημιουργός λογισμικών αυτοματοποίησης της τεχνικής ανάλυσης (3F, ModiStock) και συγγραφέας χρηματιστηριακών και οικονομικών βιβλίων. Άρθρα και συνεντεύξεις του δημοσιεύονται για μιάμιση δεκαετία σε πληθώρα ΜΜΕ ενώ είναι συχνός καλεσμένος σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Οι διανοούμενοι και η ιστορία

Κορνήλιος Καστοριάδης

Παλαιά φιλοσοφική συνήθεια: Είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω κατ’ αρχάς στους όρους με τούς όποιους τίθεται το πρόβλημα.

'Ιστορία. 

Μ’ αυτή τη λέξη δεν εννοώ μόνο την ιστορία πού έχει γίνει, αλλά και την ιστορία πού γίνεται, όπως και την ιστορία πού απομένει να γίνει.

Αυτή ή ιστορία είναι, ουσιαστικά, δημιουργία —δημιουργία και καταστροφή. Δημιουργία σημαίνει κάτι το εντελώς άλλο από την αντικειμενική απροσδιοριστία ή την υποκειμενική αδυναμία πρό­βλεψης των γεγονότων και της εξέλιξης της ιστορίας. Θα ήταν γε­λοίο αν λέγαμε ότι ή εμφάνιση της τραγωδίας ήταν απρόβλεπτη, και ανόητο αν βλέπαμε τα Κατά Ματθαίον Πάθη ως μια συνέπεια της απροσδιοριστίας της ιστορίας. Ή ιστορία είναι ό χώρος όπου το ανθρώπινο όν δημιουργεί οντολογικές μορφές — οι δε ιστορία και κοινωνία είναι οι πρώτες από αυτές τις μορφές. Δημιουργία δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην (και ούτε συνήθως) «καλή» δημιουργία ή δημιουργία «θετικών αξιών». Το Άουσβιτς και το Γκουλάγκ εί­ναι δημιουργίες, το ίδιο όπως και ο Παρθενώνας ή τα Principia Mathematica. 'Ωστόσο, μεταξύ των δημιουργιών της ιστορίας μας, της ελληνοδυτικής ιστορίας, υπάρχει μία πού εμείς την αποτιμούμε θετικά και την υιοθετούμε. Είναι η θέση σε αμφισβήτηση, η κριτι­κή, ή απαίτηση τού λόγον διδόναι, προϋπόθεση συγχρόνως και της φιλοσοφίας και της πολιτικής. Πρόκειται για μια θεμελιώδη αν­θρώπινη τοποθέτηση — ουδόλως καθολική στην αφετηρία της — , ή όποια προϋποθέτει ότι δεν υπάρχει καμιά εξωανθρώπινη δικαιοδοσία, υπεύθυνη εν τελευταία αναλύσει για ό,τι συμβαίνει στην ιστορία, ότι δεν υπάρχει αληθινή αιτία της ιστορίας ή (μη ανθρώπινος) δημιουργός της ιστορίας- με άλλα λόγια, ότι ή ιστορία δεν έγινε από τον Θεό, από τη φύση ή από οποιουσδήποτε «νόμους». ’Ακριβώς γιατί δεν πίστευαν σε τέτοιους εξωιστορικούς καθορι­σμούς (πέραν του εσχάτου ορίου της Ανάγκης), κατόρθωσαν οι Έλληνες να δημιουργήσουν τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία.

Επανυιοθετούμε, επαναβεβαιώνουμε, θέλουμε να επεκτείνουμε αυτήν τη δημιουργία. Βρισκόμαστε, και θέλουμε να βρισκόμαστε, μέσα σε μια παράδοση ριζικής κριτικής, γεγονός πού συνεπάγεται ότι βρισκόμαστε σε μια παράδοση ευθύνης (δεν μπορούμε να επιρρίψουμε το σφάλμα στον παντοδύναμο Θεό κλπ.) και σε μια παρά­δοση αυτοπεριορισμού (δεν μπορούμε να επικαλεστούμε καμία εξωϊστορική νόρμα ως γνώμονα του πράττει μας, το όποιο ωστόσο δεν μπορεί να στερείται γνώμονος). Κατά συνέπεια, έναντι αυτού πού υπάρχει ήδη, έναντι αυτού πού θα μπορεί ή θα πρέπει να γίνει, όπως και έναντι αυτού πού υπήρξε, τοποθετούμαστε ως δρώντες κριτικά. Μπορούμε να συμβάλλουμε έτσι, ώστε αυτό πού είναι να υπάρξει αλλιώς. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό πού υπήρξε, μπορούμε όμως να αλλάξουμε το βλέμμα επί τού υπάρξαντος —βλέμμα πού αποτελεί ουσιώδες συστατικό των παρουσών στάσεων (έστω και αν τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει μη συνειδητά). Εν προκειμένω, δεν απονέμουμε, σε πρώτη προσέγγιση, κανένα φιλοσοφικό προνόμιο στην παρελθούσα και στην πα­ρούσα ιστορική πραγματικότητα. Παρελθόν και παρόν δεν είναι τίποτε άλλο από μάζες ακατέργαστων γεγονότων (ή εμπειρικών υλικών), εκτός και αν τα έχουμε εκ νέου κριτικά εγγυηθεί. Σε μία δεύτερη προσέγγιση, εφόσον βρισκόμαστε εντεύθεν τού παρελθόν­τος αυτού, και μπόρεσε συνεπώς αυτό να εισέρθει στις προϋποθέ­σεις αυτού πού στοχαζόμαστε και αυτού πού είμαστε, αυτό το πα­ρελθόν προσλαμβάνει ένα είδος υπερβασιακής σπουδαιότητος, γιατί ή γνώση του αλλά και ή κριτική πού του ασκούμε, αποτελεί τμήμα του αυτοστοχασμού μας. Και τούτο, όχι μόνον επειδή καθιστά φανερή τη σχετικότητα τού παρελθόντος μέσω της γνώσης άλ­λων εποχών, αλλά και επειδή αφήνει να διαφανεί ή σχετικότητα της συγκεκριμένης ιστορίας μέσω τού στοχασμού πού αφορά σε άλλες ιστορίες, ιστορίες πού ήσαν πράγματι δυνατές, χωρίς όμως να έχουν πραγματοποιηθεί.

Διανοούμενος. 

Ουδέποτε συμπάθησα (ούτε αποδέχτηκα για λο­γαριασμό μου) αυτόν τον όρο, και για λόγους αισθητικούς, εξαιτίας της άθλιας και αμυντικής υπεροψίας πού αυτός ο όρος προϋ­ποθέτει, άλλα και για λόγους λογικούς· ποιος δεν είναι διανοούμε­νος; Δίχως να υπεισέλθω σε προβλήματα θεμελιώδους βιοψυχολογίας, αν με τον όρο διανοούμενος εννοούμε εκείνον πού εργάζεται σχεδόν αποκλειστικά με το μυαλό του και σχεδόν καθόλου με τα χέρια του, τότε αφήνουμε απέξω ανθρώπους, τούς όποιους θα θέ­λαμε προφανώς να συμπεριλάβουμε (γλύπτες και άλλες κατηγορίες καλλιτεχνών) και συμπεριλαμβάνουμε ανθρώπους, στους όποιους ασφαλώς δεν αποβλέπαμε (πληροφορικούς, τραπεζίτες, χρηματιστές κλπ.).

Δεν βλέπω γιατί ένας εξαίρετος αιγυπτιολόγος ή ένας μαθηματι­κός, πού αδιαφορούν για οτιδήποτε άλλο έξω από τον επιστημονι­κό τους κλάδο, θα μας ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Ξεκινώντας απ’ αυτήν την παρατήρηση, θα πρότεινα να συμπεριλάβουμε, για τούς σκοπούς της παρούσας συζήτησης, όλους εκείνους πού, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους, επιχειρούν να υπερβούν τη σφαίρα της ειδίκευσής τους και ενδιαφέρονται ενεργά για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία. ’Αλλά αυτό είναι, και θα πρέπει να είναι, ό ορισμός τού δημοκρατικού πολίτη, οποιαδήποτε κι αν είναι ή απασχόλησή του. 

(Ας παρατηρήσουμε εδώ ότι ο ορισμός αυτός είναι το ακριβώς αντίθετο του ορισμού της δικαιοσύνης όπως τον έχει δώσει ο Πλά­των, να ασχολείται δηλαδή κανείς με τις υποθέσεις του και να μην ανακατεύεται με τα πάντα —πράγμα πού δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αφού ένας από τούς στόχους τού Πλάτωνος είναι να δεί­ξει ότι μία δημοκρατική κοινωνία δεν είναι δίκαιη).

Δεν θα προσπαθήσω εδώ να απαντήσω σ’ αυτό το πρόβλημα. Οι παρατηρήσεις μου θα έχουν να κάνουν με εκείνους πού δια του λόγου και της ρητής διατύπωσης γενικών ιδεών, επιχείρησαν ή επιχειρούν να ασκήσουν κάποιαν επιρροή στην εξέλιξη της κοινωνίας τους και στην πορεία της ιστορίας. Ο κατάλογός τους είναι τερά­στιος. Τα ερωτήματα πού θέτουν τα λεγόμενά τους και οι ενέργειές τους είναι απεριόριστα. Έτσι, θα περιοριστώ στη σύντομη συζήτηση τριών σημείων. 

Το πρώτο σημείο άφορα σε δύο διαφο­ρετικούς τύπους σχέσεως μεταξύ του στοχαστού και της πολιτικής κοινότητας, όπως παραδείγματος χάριν τις προβάλλει ή ριζική αντίθεση μεταξύ Σωκράτους, του φιλοσόφου εντός της πόλεως, και Πλάτωνος, τού φιλοσόφου πού θέλει να είναι υπεράνω της πόλεως. 

Το δεύτερο σημείο είναι σχετικό με την τάση πού κατέλαβε τούς φιλοσόφους, από κάποια συγκεκριμένη ιστορική φάση και μετά, να εκλογικεύσουν το πραγματικό, δηλαδή να το νομιμοποιήσουν. Στην εποχή της οποίας είδαμε το τέλος, γνωρίσαμε περιπτώσεις ιδιαιτέρως θλιβερές με τούς συνοδοιπόρους τού σταλινισμού, άλλα επίσης, με κάποιον «εμπειρικά» μεν διαφορετικό, άλλα φιλοσοφι­κά ισότιμο τρόπο, με τον Heidegger και τον ναζισμό

Θα καταλήξω μ’ ένα τρίτο σημείο: Με το ερώτημα πού θέτει ή σχέση της κριτικής και της θεώρησης του φιλοσόφου-πολίτη με το γεγονός ότι, σ’ ένα πρόταγμα αυτονομίας και δημοκρατίας, ή πηγή της δημιουργίας, ό κύριος θεματοφύλακας του θεσμίζοντος φαντασιακού, είναι ή με­γάλη πλειονότης των ανδρών και των γυναικών μιας κοινωνίας, και αυτοί πρέπει να γίνουν τα δρώντα υποκείμενα της ρητής πολιτικής.

Ο φιλόσοφος στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης αρχικής περιόδου, υπήρξε συγχρόνως και πολίτης. Γι’ αυτό ακριβώς εκλήθη αρκετές φορές να «νομοθετήσει», στην πόλη του ή σε κάποια άλλη πόλη. Ο Σόλων είναι το λαμπρότερο παράδειγμα. Αλλά και το 443 ακόμη, όταν οι Αθηναίοι δημιούργησαν στην ’Ιταλία μια πανελλήνια αποικία, τούς Θουρίους, από τον Πρωταγόρα ζή­τησαν να θέσει τούς νόμους. Ο τελευταίος αυτής της σειράς — ο τελευταίος μεγάλος εν πάση περιπτώσει— είναι ο Σωκράτης. Ο Σωκράτης είναι φιλόσοφος, άλλα είναι και πολίτης. Συζητεί με όλους τούς συμπολίτες του στην αγορά. Έχει οικογένεια και παιδιά. Συμμετέχει σε τρεις εκστρατείες. Αναλαμβάνει το ύπατο αξίωμα- είναι Επιστάτης των πρυτάνεων (Πρόεδρος της Δημοκρατίας για μία μέρα) ίσως στην πιο τραγική στιγμή της ιστορίας της αθηναϊκής δημοκρατίας, την ήμερα της δίκης των στρατηγών πού νίκησαν στις Αργινούσες. Τότε πού, προεδρεύοντας στην Εκκλησία του Δήμου, αντιμετώπισε θαρ­ραλέα το έξαλλο πλήθος και αρνήθηκε να αρχίσει παράνομα τη διαδικασία κατά των στρατηγών. Όπως, λίγα χρόνια αργότερα, αρνήθηκε να υπακούσει στις διαταγές των Τριάκοντα και να συλλάβει παράνομα ένα πολίτη. Η δίκη και ή καταδίκη του είναι μια τραγωδία με την κυριολεκτική σημασία τού όρου, όπου θα ήταν ανόητο να ψάξουμε για αθώους και ένοχους. 'Οπωσδήποτε, ο Δή­μος τού 399 δεν είναι πια ο Δήμος του 6ου και τού 5ου αιώνα, και, οπωσδήποτε, ή πόλις θα μπορούσε να εξακολουθήσει να αποδέχεται τον Σωκράτη, όπως το είχε κάνει επί δεκαετίες. Άλλα πρέπει επίσης να κατανοήσουμε ότι ή πρακτική του Σωκράτη παραβιάζει κυριολεκτικά τα όρια του ανεκτού σε μία δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι το καθεστώς πού θεμελιώνεται ρητά στη δόξα, στη γνώμη, στην αντιπαράθεση των γνωμών, στη διαμόρφωση μιας κοι­νής γνώμης. Η αναίρεση των γνωμών του άλλου είναι κάτι παρα­πάνω από επιτρεπτή και νόμιμη, είναι ή ίδια ή ανάσα της δημόσιας ζωής. 

Άλλα ο Σωκράτης δεν περιορίζεται στο να δείξει ότι ή α ή β δόξα είναι λανθασμένη (και δεν προτείνει την δική του δόξα στη θέση κάποιας άλλης). Ο Σωκράτης δείχνει ότι όλες οι δόξες είναι λανθασμένες, ακόμη περισσότερο, ότι όσοι τις υπερασπίζονται δεν ξέρουν τι λένε. Όμως καμία κοινωνική ζωή και κανένα πολιτικό καθεστώς —και ή δημοκρατία λιγότερο από κάθε άλλο— δεν είναι δυνατά με βάση την υπόθεση ότι όλοι οι συμμετέχοντες ζουν σ’ ένα κόσμο ασυνάρτητων αντικατοπτρισμών, πράγμα πού ο Σωκράτης δείχνει διαρκώς. Βέβαια, ή πόλις θα μπορούσε να το ανεχτεί και αυτό ακόμη, το έκανε μάλιστα για μεγάλο διάστημα με τον Σωκρά­τη, όπως και με άλλους. Αλλά ο ίδιος ο Σωκράτης γνώριζε πολύ καλά ότι για την πρακτική του αυτή θα έπρεπε αργά ή γρήγορα να λογοδοτήσει. Δεν είχε ανάγκη να του προετοιμάσουν μιαν απολογία, λέει, γιατί πέρασε όλη του τη ζωή στοχαζόμενος την απολογία πού θα παρουσίαζε αν τού απευθύνετο κατηγορία. Και ό Σωκρά­της όχι μόνο αποδέχεται την απόφαση του δικαστηρίου πού αποτελείται από τούς συμπολίτες του, ό λόγος του στον Κρίτωνα, τον όποιο εκλαμβάνουμε τόσο συχνά ως ένα λόγο ηθικολογικό και ηθι­κοπλαστικό, αποτελεί μια εξαίρετη ανάπτυξη της θεμελιώδους Ελληνικής ιδέας της διαμόρφωσης του ατόμου από την πόλη του. Πό­λις άνδρα διδάσκει, έγραψε ο Σιμωνίδης. Ο Σωκράτης ξέρει ότι γεννήθηκε από την Αθήνα και ότι δεν θα μπορούσε να είχε γεννη­θεί πουθενά άλλου.

Είναι δύσκολο να σκεφθούμε ένα μαθητή πού πρόδωσε τόσο πο­λύ στην πράξη το πνεύμα του δασκάλου του, όσο ο Πλάτων. 

Ο Πλάτων αποσύρεται από την πόλη και ιδρύει στις πύλες της μια σχολή για επίλεκτους μαθητές. Δεν γνωρίζουμε καμία εκστρατεία στην όποια να έλαβε μέρος. Δεν γνωρίζουμε αν είχε οικογένεια. Στην πόλη πού τον έθρεψε και πού τον έκανε αυτό πού είναι δεν προσφέρει τίποτα από ό,τι κάθε πολίτης της οφείλει, ούτε στρατιω­τική θητεία, ούτε παιδιά, ούτε αποδοχή δημοσίων ευθυνών. 

Συκο­φαντεί την Αθήνα στον ύψιστο βαθμό. Χάρις στην τεράστια σκηνοθετική του ιδιοφυία, χάρις στη δεινότητά του ως ρήτορα, σοφι­στή και δημαγωγού, θα κατορθώσει να επιβάλει για τούς επερχόμενους αιώνες την ακόλουθη εικόνα: Οι πολιτικοί άνδρες των Αθηνών —Θεμιστοκλής, Περικλής— ήσαν δημαγωγοί, οι στοχα­στές της σοφιστές (με τη σημασία πού ό ίδιος επέβαλε), οι ποιητές της διαφθορείς της πόλεως, ο λαός της ένα χυδαίο κοπάδι αφημένο στα πάθη και τις ψευδαισθήσεις. Πλαστογραφεί ενσυνείδητα την ιστορία, είναι ό πρώτος επινοητής των σταλινικών μεθόδων σε αυτόν τον χώρο.

Εάν γνωρίζαμε την ιστορία των Αθηνών μόνο από τον Πλάτωνα (Γ' των Νόμων), θα αγνοούσαμε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, τη νίκη του Θεμιστοκλή και του ελεεινού αυτού δήμου των κωπηλατών. Θέλει να εγκαθιδρύσει μια πόλη εκτός χρόνου και ιστορίας, πού θα κυβερνάται όχι από τον λαό της, άλλα από τούς «φι­λοσόφους». Αλλά είναι επίσης —και αντίθετα προς όλη την προη­γούμενη ελληνική πείρα, όπου οι φιλόσοφοι είχαν δείξει μια φρόνη­ση πραγματική, μια σωφροσύνη στην πράξη — ο πρώτος πού εγκαινίασε αυτή τη βασική μωρία, ή όποια έκτοτε, και τόσο συχνά, θα χα­ρακτηρίζει τούς φιλοσόφους και τούς διανοουμένους απέναντι στην πολιτική πραγματικότητα. Φιλοδοξεί να γίνει σύμβουλος του πρίγκι­πα, στην πραγματικότητα του τυράννου —φιλοδοξία των φιλοσό­φων και των διανοουμένων, πού δεν έπαυσε έκτοτε— και αποτυγχάνει αξιοθρήνητα, αφού αυτός ο φίνος ψυχολόγος και ό θαυμάσιος πορτρετίστας εκλαμβάνει τούς βλάκες για φωστήρες και τον τύραν­νο Διονύσιο των Συρακουσών για δυνάμει βασιλέα-φιλόσοφο, το ίδιο όπως είκοσι τρεις αιώνες αργότερα ο Heidegger θα εκλάβει τον Χίτλερ και τον ναζισμό ως τις ενσαρκώσεις του πνεύματος του γερμανικού λαού και της ιστορικής αντίστασης εναντίον της βασιλείας της τεχνικής. Ο Πλάτων είναι εκείνος πού εγκαινιάζει την εποχή των φιλοσόφων πού αποσπώνται από την πόλη, αλλά ταυτοχρόνως, κάτοχοι της αλήθειας, θέλουν να της απαγορεύσουν νόμους παραγνωρίζοντας τελείως την θεσμίζουσα δημιουργικότητα του λαού, και οι οποίοι φιλόσοφοι, αδύναμοι πολιτικά, έχουν ως ύψιστη φιλοδοξία τους να γίνουν σύμβουλοι τού πρίγκιπα.

Δεν αρχίζει όμως με τον Πλάτωνα, και δικαιολογημένα, αυτή ή άλλη αξιοθρήνητη πλευρά της δραστηριότητας των διανοουμένων απέναντι στην ιστορία, δηλαδή ή εκλογίκευση του πραγματικού, με άλλα λόγια ή νομιμοποίηση των υπαρχουσών εξουσιών. 

Ή λατρεία του τετελεσμένου γεγονότος είναι οπωσδήποτε άγνωστη και αδύνατη ως στάση πνευματική στην Ελλάδα. Πρέπει να κατεβούμε ως τούς Στωικούς για να αρχίσουμε να βρίσκουμε τέτοια σπέρματα. Είναι αδύνατο να συζητήσουμε εδώ και τώρα τις απαρχές αυτής της τάσης, πού προφανέστατα επανασυνδέεται, μέσω μιας τερά­στιας παράκαμψης, με τις αρχαϊκές και παραδοσιακές φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας, για τις όποιες οι εκάστοτε υπάρχοντες θε­σμοί είναι ιεροί, και ή όποια κατορθώνει τον άθλο να θέσει τη φι­λοσοφία, από δημιουργίας της συστατικό στοιχείο της αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξεως, στην υπηρεσία της διατήρησης αυτής της τάξεως.

 Ωστόσο είναι αδύνατο να μη δούμε τον Χριστιανι­σμό, από τις πρώτες μέρες του, ως τον ρητό δημιουργό των πνευ­ματικών, αισθηματικών, υπαρξιακών θέσεων, οι όποιες θα στηρί­ξουν επί δεκαοκτώ και πλέον αιώνες την καθαγίαση των υπαρχουσών εξουσιών

Το «απόδοτε τα Καίσαρος τω Καίσαρι» μόνο σε συνάρτηση με το «πάσα εξουσία εκ Θεού» μπορεί να ερμηνευθεί. Η αληθινή χριστιανική βασιλεία δεν είναι αυτού τού κόσμου και εξάλλου ή ιστορία αυτού του κόσμου, καθιστάμενη ιστορία της Σω­τηρίας, αυτομάτως καθαγιάζεται ως προς την ύπαρξή της και τον «προσανατολισμό» της, δηλαδή στο ουσιαστικό της «νόημα». Εκμεταλλευόμενος για τούς δικούς του σκοπούς το ελληνικό φιλοσοφι­κό οπλοστάσιο, ο Χριστιανισμός θα προσφέρει επί δεκαπέντε αιώ­νες τις απαραίτητες συνθήκες για την αποδοχή τού «πραγματικού» ως έχει, μέχρι πού ο Καρτέσιος θα φτάσει να πει: «προτιμάω να αλλάξω ο ίδιος παρά ν’ αλλάξω την τάξη του κόσμου», και προφα­νώς ως την κυριολεκτική αποθέωση της πραγματικότητας στο εγελιανό σύστημα («ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό»). 

Παρά τα φαινόμενα, στον ίδιο κόσμο, κόσμο ουσιαστικά θεολογικό, α- πολιτικό, α-κριτικό, ανήκουν και ό Nietzsche, πού διακηρύσσει «την αθωότητα του γίγνεσθαι», και ο Heidegger, πού παρουσιάζει την ιστορία ως Ereignis και Geschick, έλευση του είναι και δωρεά/ προορισμό του είναι και από το είναι. Πρέπει κάποτε να τελειώ­νουμε μ’ αυτό το εκκλησιαστικό, ακαδημαϊκό και λογοτεχνικό σέ­βας. 

Πρέπει τελικά να μιλήσουμε για τη σύφιλη αυτής της οικογέ­νειας, της οποίας προφανώς τα μισά μέλη πάσχουν από γενικευμένη παράλυση. 

Πρέπει να πιάσουμε από το αυτί τον θεολόγο, τον εγελιανό, τον νιτσεϊκό, τον χαϊντεγκεριανό, και να τούς οδηγήσου­με στα στρατόπεδα της Κόλυμα, του Άουσβιτς, στα ρωσικά ψυχια­τρεία, στις αίθουσες βασανιστηρίων της αργεντινής αστυνομίας, και να απαιτήσουμε να μας εξηγήσουν αιδώ και τώρα και δίχως υπεκφυγές το νόημα των εκφράσεων «πάσα εξουσία εκ Θεού», «ό,τι είναι πραγματικό είναι και ορθολογικό», «αθωότητα τού γί­γνεσθαι» ή «η ψυχή ισοδυναμεί με την παρουσία των πραγμά­των».

Αλλά το πιο φανταστικό αμάλγαμα παρουσιάζεται όταν ο διανοούμενος πετυχαίνει, ύψιστο κατόρθωμα, να συνδέσει την κριτική της πραγματικότητας με τη λατρεία της δύναμης και της εξουσίας. Αυτό το κατόρθωμα γίνεται στοιχειώδες από τη στιγμή πού κάπου εμφανίζεται μια «επαναστατική εξουσία». ’Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει ή χρυσή εποχή των συνοδοιπόρων, πού μπόρεσαν να εξα­σφαλίσουν την πολυτέλεια μιας αντίθεσης φαινομενικά ανένδοτης εναντίον ενός τμήματος της πραγματικότητος, της πραγματικότητος «οίκοι», με την αποθέωση ενός άλλου τμήματος αυτής της ίδιας πραγματικότητες — εκεί κάτω, άλλου, στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Κούβα, στην Αλγερία, στο Βιετνάμ ή και στην Αλβανία. Ελάχιστοι είναι, μέσα στα μεγάλα ονόματα της δυτικής ιντελιγκέντσιας, όσοι δεν έκαναν σε κάποια στιγμή μεταξύ τού 1920 και τού 1970, αυτήν «τη θυσία της συνείδησης», πότε — λιγότερο συχνά— με παιδαριώ­δη ευπιστία και άλλοτε —συχνότερα— με την πιο γελοία κατεργα­ριά. Ο Σαρτρ, βεβαιώνοντας απειλητικά: «Δεν μπορείτε να συζητά­τε τις πράξεις τού Στάλιν, εφόσον είναι ο μόνος πού κατέχει τις πληροφορίες πού τις δικαιολογούν», θα παραμείνει αναμφισβήτητα το πιο εύγλωττο δείγμα της αυτογελοιοποίησης τού διανοουμένου.

Απέναντι σ’ αυτό το όργιο της ευσεβούς διαστροφής και της εκτροπής της χρήσης του λογικού, πρέπει να διακηρύξουμε έντονα αυτό το προφανές, πού όμως παραμένει βαθιά παραχωμένο: Δεν υπάρχει κανένα προνόμιο της πραγματικότητος, ούτε φιλοσοφικό, ούτε κανονιστικό, το παρελθόν δεν αξίζει περισσότερο απ’ ό,τι το παρόν, και το παρόν δεν είναι μοντέλο, άλλα υλικό. Η παρελθούσα ιστορία του κόσμου δεν καθαγιάζεται και θα μπορούσε μάλλον να είχε καταδικαστεί στο πυρ το εξώτερον από το γεγονός ότι ή ιστορία αυτή έχει παραμερίσει άλλες ιστορίες όντως δυνατές. Οι ιστορίες αυτές έχουν ίση σημασία για το πνεύμα, ενδεχομένως με­γαλύτερη άξια για τις πρακτικές συμπεριφορές μας απ’ ό,τι η «πραγματική» ιστορία. Η εφημερίδα μας δεν περιέχει, όπως πί­στευε ο Hegel, τη «ρεαλιστική πρωινή μας προσευχή», άλλα μάλ­λον την καθημερινή σουρεαλιστική μας φάρσα. Περισσότερο από ποτέ, ενδεχομένως σήμερα. Ότι κάτι εμφανίζεται το 1987, δημιουργεί εκ πρώτης όψεως και μέχρις αποδείξεως του εναντίου ένα ισχυρό τεκμήριο ότι αυτό το πράγμα ενσαρκώνει τη βλακεία, την ασχήμια, τη μοχθηρία και τη χυδαιότητα.

Αποκατάσταση, επανεγκαθίδρυση, επαναθέσμιση μιας αυθεντικής αποστολής του διανοουμένου στην ιστορία σημαίνει ασφαλώς, κατά πρώτον και κύριο λόγο, αποκατάσταση, επανεγκαθίδρυση, επαναθέσμιση της κριτικής του λειτουργίας. Ακριβώς διότι η ιστορία είναι πάντοτε, ταυτόχρονα, δημιουργία και καταστροφή, και η δη­μιουργία (όπως και η καταστροφή) άφορα το υψηλό εξίσου με το τερατώδες, για τον λόγο αυτό η διαύγαση και η κριτική αποτελούν καθήκον, περισσότερο παντός άλλου, εκείνου πού εξ επαγγέλματος και ως εκ της θέσεώς του μπορεί να αποστασιοποιηθεί από το καθημερινό και το πραγματικό: του διανοουμένου.

Εκείνου πού βρίσκεται σε απόσταση, όσο τούτο είναι δυνατόν, και από τον ίδιο τον εαυτό του. Και αυτό δεν παίρνει μόνο τη μορ­φή της «αντικειμενικότητας», αλλά και τη μορφή του διαρκούς αγώνος να υπερβεί την ειδίκευσή του, να κατορθώσει έτσι ώστε να τον άφορα πάντοτε ό,τι είναι σημαντικό για τούς ανθρώπους.

Αυτές οι στάσεις θα μπορούσαν να τείνουν βέβαια στον διαχω­ρισμό του υποκειμένου τους από τη μεγάλη μάζα των συγχρόνων τους. Αλλά υπάρχει διαχωρισμός και διαχωρισμός. Δεν θα βγούμε από τη διαστροφή πού έδωσε τον χαρακτήρα της στον ρόλο των διανοουμένων από τον Πλάτωνα και εφεξής, και για μία ακόμη φορά εδώ και εβδομήντα χρόνια, παρά μόνο αν ο διανοούμενος ξαναγίνει πραγματικά πολίτης. Πολίτης δεν είναι (δεν είναι αναγκαστικά) το «ενεργό κομματικό μέλος», αλλά κάποιος πού διεκδικεί ενεργά τη συμμετοχή του στη δημόσια ζωή και στα κοινά, στον ίδιο βαθμό με όλους τούς άλλους.

Κι εδώ προδήλως εμφανίζεται μια αντινομία, αντινομία πού δεν επιδέχεται θεωρητική λύση και πού μόνον ή φρόνησις μπορεί να μας επιτρέψει να υπερβούμε. Ο διανοούμενος πρέπει να θέλει τον εαυτό του πολίτη όπως κι οι άλλοι, και φιλοδοξεί να απηχεί, de iure, την παγκοσμιότητα και την αντικειμενικότητα. Δεν μπορεί να σταθεί σ’ αυτόν τον χώρο εάν δεν αναγνωρίσει τα όρια πού ή υποτιθέμενη αντικειμενικότητα και παγκοσμιότητά του επιτρέ­πουν. Οφείλει να αναγνωρίσει, και όχι σιωπηρά, ότι αυτό πού θέ­λει να ακουστεί είναι μια ακόμη δόξα, και όχι μια επιστήμη. Πρέ­πει κυρίως να αναγνωρίσει ότι ή ιστορία είναι ή περιοχή όπου εκδιπλώνεται η δημιουργικότητα όλων, ανδρών και γυναικών, λογίων και αναλφάβητων μιας ανθρωπότητας, όπου o ίδιος o διανοούμε­νος δεν είναι παρά ένα άτομο. 

Να είναι δημοκράτης και να μπορεί, αν το κρίνει έτσι, να πει στο λαό: κάνετε λάθος! —

ιδού τι πρέ­πει ακόμη να απαιτούμε από τον διανοούμενο. Ο Σωκράτης μπόρεσε να το κάνει στη δίκη των Αργινουσών —η περίπτωση εμφα­νίζεται, εκ των ύστερων, προφανής, εκτός του ότι o ίδιος στηριζό­ταν σ’ έναν τυπικό κανόνα δικαίου. Τα πράγματα είναι συχνά πολύ πιο σκοτεινά. Κι εδώ, μόνο ή φρόνηση και το γούστο, η καλαισθη­σία, μπορούν να μας επιτρέψουν να ξεχωρίσουμε την αναγνώριση της δημιουργικότητας τού λαού από την τυφλή λατρεία της «δύνα­μης των γεγονότων». Και δεν πρέπει να μάς εκπλήσσει το γεγονός ότι βρίσκουμε αυτόν τον όρο στο τέλος αυτών των παρατηρήσεων. Αρκούσε να διαβάσει κανείς πέντε γραμμές του Στάλιν για να κα­ταλάβει ότι η επανάσταση δεν μπορούσε να είναι αυτό το πράμα.

*Το παραπάνω κείμενο βρίσκεται στο βιβλίο "Ο θρυμματισμένος κόσμος" που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Ύψιλον.

Το δημοσιεύουμε με αφορμή την επέτειο θανάτου του Έλληνα φιλοσόφου στις 26 Δεκεμβρίου του 1997

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΝΑΤΟ: Κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη

Του Immanuel Wallerstein

Η επίσημη μυθολογία είναι ότι ανάμεσα στο 1945 (ή 1946) και το 1989 (ή 1991) οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) ερχόντουσαν συνεχώς αντιμέτωποι, πολιτικά, στρατιωτικά και πάνω απ' όλα ιδεολογικά. Αυτό αποκλήθηκε “ψυχρός πόλεμος”. Αν και ήταν πόλεμος, η λέξη που θα έπρεπε να υπογραμμιστεί είναι “ψυχρός”, δεδομένου ότι οι δύο δυνάμεις δεν ενεπλάκησαν σε οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική δράση, ο ένας εναντίον του άλλου, καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου.


Υπήρχαν ωστόσο, πολλές θεσμικές αντανακλάσεις αυτού του ψυχρού πολέμου, και για κάθε μία ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και όχι η ΕΣΣΔ που έκανε το πρώτο βήμα. Το 1949, οι τρεις δυτικές χώρες καταλαμβάνοντας την Γερμανία συνδύασαν τις ζώνες τους για να εγκαθιδρύσουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (FRG) ως κράτος. Η Σοβιετική Ένωση ανταπάντησε, μετασχηματίζοντας τη ζώνη της σε Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (GDR).

Το 1949, το ΝΑΤΟ εγκαθιδρύθηκε από δώδεκα έθνη. Στις 5 Μαΐου, το 1955, οι τρεις δυτικές δυνάμεις σήμαναν και επίσημα τη λήξη της κατάληψης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (FRG), αναγνωρίζοντάς την ως ανεξάρτητο κράτος. Τέσσερις ημέρες αργότερα, επικυρώθηκε η ένταξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (FRG) ως μέλος στο ΝΑΤΟ. Ως απάντηση σε αυτό το διάβημα, η ΕΣΣΔ ίδρυσε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβάνοντας - ως ένα εκ των μελών της - την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (GDR).

Η συνθήκη για την ίδρυση του ΝΑΤΟ επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή μονάχα εντός της Ευρώπης. Ένας λόγος ήταν το γεγονός ότι οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης είχαν ακόμη αποικίες εκτός Ευρώπης και δεν ήταν διατεθειμένες να παραχωρήσουν σε κανέναν οργανισμό την εξουσιοδότηση να παρεμβαίνει άμεσα στις πολιτικές τους αποφάσεις σχετικά με τις αποικίες αυτές. Οι στιγμές της εμφανώς οξυμμένης αντιπαράθεσης των δύο πλευρών - ο αποκλεισμός του Βερολίνου, η πυραυλική κρίση της Κούβας - όλες κατέληγαν σε μια προϋπάρχουσα κατάσταση ως αποτέλεσμα.

Η σημαντικότερη επίκληση των συνθηκών με απώτερο σκοπό να εμπλακούν στη στρατιωτική δράση ήταν εκείνη της ΕΣΣΔ να δράσει εντός των ορίων της δικής της ζώνης ενάντια στις εξελίξεις που θεωρήθηκαν επικίνδυνες για την ΕΣΣΔ- η Ουγγαρία το 1956, η Τσεχοσλοβακία το 1968, η Πολωνία το 1981. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν πολιτικά υπό παρόμοιες συνθήκες, όπως η πιθανή είσοδος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στην ιταλική κυβέρνηση.

Αυτή η σύντομη σύνοψη είναι ενδεικτική της πραγματικής στόχευσης του ψυχρού πολέμου. Ο ψυχρός πόλεμος δεν είχε σκοπό να μετατρέψει τις πολιτικές πραγματικότητες της άλλης πλευράς (εκτός από κάποια στιγμή πολύ μακριά στο μέλλον). Ο ψυχρός πόλεμος ήταν ένας μηχανισμός για κάθε πλευρά για να κρατήσει τους δορυφόρους της υπό έλεγχο, διατηρώντας, παράλληλα, την επικυρωμένη συμφωνία των δύο δυνάμεων για μακροχρόνια διαίρεση του κόσμου σε δύο σφαίρες, με το ένα τρίτο να αποδίδεται στον έλεγχο και την εποπτεία της ΕΣΣΔ και τα δύο τρίτα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προτεραιότητα δόθηκε από κάθε πλευρά ώστε να διασφαλιστεί η μη χρησιμοποίηση της στρατιωτικής δύναμης (ειδικά των πυρηνικών όπλων) του ενός εναντίον του άλλου. Αυτό έγινε γνωστό ως εχέγγυο κατά της «αμοιβαίως εξασφαλισμένης καταστροφής».

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ σε δύο στάδια- η απόσυρση από την Ανατολική Ευρώπη το 1989 και η επίσημη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991- θα έπρεπε να σημαίνει θεωρητικά τον τερματισμό κάθε λειτουργίας του ΝΑΤΟ. Πράγματι, είναι ευρέως γνωστό ότι, όταν ο Πρόεδρος, Μιχαήλ Γκορμπατσοφ, της ΕΣΣΔ συμφώνησε την ενσωμάτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (GDR) στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (FRG), του δόθηκε η υπόσχεση ότι δεν θα προβλεπόταν η ένταξη των μελών του ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) στο ΝΑΤΟ. Αυτή η υπόσχεση παραβιάστηκε. Αντίθετα, το ΝΑΤΟ ανέλαβε έναν ριζικά καινούργιο ρόλο.

Μετά το 1991, το ΝΑΤΟ απένειμε στον εαυτό του έναν ρόλο παγκόσμιου χωροφύλακα σχετικά με οτιδήποτε θεωρούσε ως κατάλληλη πολιτική λύση σε παγκόσμια προβλήματα. Η πρώτη και κυριότερη απόπειρα ενσάρκωσης του νέου αυτού ρόλου διαδραματίστηκε στη σύρραξη στο Κοσσυφοπέδιο/Σερβία, οπότε και η κυβέρνηση των Η.Π.Α. υποκίνησε την εγκαθίδρυση του κράτους του Κοσσυφοπεδίου και την αλλαγή του καθεστώτος στη Σερβία. Το εγχείρημα αυτό το διαδέχθηκαν και άλλες παρόμοιες προσπάθειες- στο Αφγανιστάν το 2001 για την εκδίωξη των Ταλιμπάν, στο Ιράκ το 2003 για την αλλαγή του καθεστώτος στη Βαγδάτη, το 2014 εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στο Ιράκ και τη Συρία, καθώς και το 2013-2014 για την υποστήριξη των επονομαζόμενων φιλο-Δυτικών δυνάμεων στην Ουκρανία.

Στην πραγματικότητα, η χρησιμοποίηση του ίδιο του Νάτο αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση για τις Η.Π.Α. Αφενός, ανέκυπταν διαφόρων ειδών αντιρρήσεις από μέρους των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ σχετικά με τις ανειλημμένες δράσεις. Αφετέρου, όταν το ΝΑΤΟ εμπλεκόταν επίσημα, όπως στο Κοσσυφοπέδιο, οι στρατιωτικές δυνάμεις των Η.Π.Α. αισθάνθηκαν να περιορίζονται από τις καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων για στρατιωτική δράση.

Τότε, γιατί διευρύνθηκε το ΝΑΤΟ αντί να διαλυθεί; Αυτό σχετίζεται, για ακόμη μία φορά, με την ενδο-ευρωπαϊκή πολιτική καθώς και με την επιθυμία των Η.Π.Α. να ελέγχουν του φερόμενους συμμάχους τους. Ήταν επί καθεστώτος Μπους όταν ο τότε Υπουργός Αμύνης, Ντόναλντ Ράμσφελντ μίλησε για μια “νέα” και μία “παλιά” Ευρώπη. Με τον όρο παλιά Ευρώπη, αναφερόταν ειδικότερα στην απροθυμία Γάλλων και Γερμανών να συμφωνήσουν με τις στρατηγικές των Η.Π.Α. . Είδε τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης να αποδεσμεύονται από τις Η.Π.Α. . Πράγματι, η αντίληψή του αυτή ήταν σωστή. Ως ανταπάντηση, οι Η.Π.Α. ήλπιζαν να κόψουν τα φτερά των Δυτικοευρωπαίων με την ένταξη στο ΝΑΤΟ χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, τις οποίες οι Η.Π.Α. θεωρούσαν ως πιο αξιόπιστους συμμάχους.

Η σύγκρουση επί του ζητήματος της Ουκρανίας αναδεικνύει τον κίνδυνο του ΝΑΤΟ. Οι Η.Π.Α. έχουν επιδιώξει να δημιουργήσουν νέες στρατιωτικές δομές, προφανώς με στόχο τη Ρωσία, με το πρόσχημα ότι προορίζονται για την αντιμετώπιση της υποτιθέμενης ιρανικής απειλής. Καθώς η ουκρανική διαμάχη συνεχίζεται, η γλώσσα του ψυχρού πολέμου αναβιώνει. Οι Η.Π.Α. χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ, ώστε να πιέσει τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης να συμφωνήσουν με αντί-ρωσικές ενέργειες. Αλλά και εντός των Η.Π.Α. ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα βρίσκεται υπό πίεση ώστε να προχωρήσει δυναμικά εναντίον της φερόμενης ρωσικής απειλής κατά της Ουκρανίας. Αυτό συνδυάζεται με τη μεγάλη εχθρότητα που παρουσιάζει το Κογκρέσο των Η.Π.Α. σχετικά με οποιαδήποτε συμφωνία με τους Ιρανούς για την πυρηνική ανάπτυξη.

Οι δυνάμεις στις Η.Π.Α. και στη Δυτική Ευρώπη, οι οποίες επιδιώκουν να αποφύγουν την μιλιταριστική παράνοια, ρισκάρουν να αποσοβηθούν με κάτι που μπορεί να αποκληθεί ως μπαράζ πολέμων. Το ΝΑΤΟ και ό,τι αυτό συμβολίζει σήμερα ενσαρκώνει έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο, καθώς αναπαριστά την αξίωση των δυτικών χωρών να παρεμβαίνουν παντού στο όνομα δυτικών ερμηνειών της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Αυτό μπορεί μόνο να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη, άκρως επικίνδυνη, σύγκρουση. Η αποκήρυξη του ΝΑΤΟ ως δομή, θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς την εκλογίκευση και την επιβίωση του κόσμου.

Μετάφραση: Σταματίνα Τσιμοπούλου
Πηγή: Immanuel Wallerstein
Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει να μιλάει και για τον φασισμό

«Είναι εντυπωσιακό ότι, παρά τον τίτλο του, το άρθρο αναφέρεται στους Εβραίους μόνο στις τελευταίες λίγες σελίδες, αφού έχει προηγουμένως αναλύσει πολύ πιο εξαντλητικά τη δομή της ναζιστικής οικονομίας, τις λειτουργίες του νέου κράτους και πάνω απ΄όλα την ουσιώδη συνέχεια της ολοκληρωτικής τάξης πραγμάτων με τον αστικό φιλελευθερισμό. Αυτό είναι και το σπουδαιότερο δίδαγμα που επιφυλάσσει η διορατική και ασυμβίβαστη σκέψη του Χορκχάιμερ στους αμήχανους αστούς αντιφασίστες του καιρού του: Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει να μιλάει και για τον φασισμό».

Μαξ Χορκχάιμερ

Τη στιγμή αυτή, έχουμε πραγματικά φτάσει στο σημείο όπου η αρμονία μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία ταυτόχρονα με όλες τις δυνατότητες για μετασχηματισμό της έχουν αποδειχθεί ακριβώς αυταπάτες τις οποίες ανέκαθεν κατήγγελλαν οι επικριτές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. τώρα, όπως το είχαν προβλέψει, οι αντιφάσεις της τεχνικής προόδου έχουν προκαλέσει διαρκή οικονομική κρίση, και οι απόγονοι των ελεύθερων επιχειρηματιών δεν μπορούν να διατηρήσουν τις θέσεις τους παρά μόνο χάνοντας τις πολιτικές τους ελευθερίες. τώρα λοιπόν που τα πράγματα έχουν φτάσει εδώ, οι διανοούμενοι που αντιτίθενται στην ολοκληρωτική κοινωνία εξυμνούν εκείνη ακριβώς την κατάσταση στην οποία οφείλεται η έλευσή της και αποποιούνται τη θεωρία που αποκάλυπτε, όσο υπήρχε ακόμα χρόνος, τις κρυφές ρίζες της.

Κανείς δεν μπορεί ν’ απαιτήσει από τους πολιτικούς πρόσφυγες να αποκαλύψουν στις καπιταλιστικές χώρες που τους έχουν προσφέρει άσυλο τις ίδιες τις καπιταλιστικές ρίζες του φασισμού. Αλλά όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει επίσης να μιλάει και για τον φασισμό. Οι Άγγλοι οικοδεσπότες σήμερα είναι πολύ πιο ευχαριστημένοι με τους φιλοξενούμενούς τους απ΄όσο ήταν ο Φρειδερίκος ο Μέγας με τον φαρμακόγλωσσο Βολταίρο. Δεν πειράζει αν ο ύμνος των διανοουμένων στον φιλελευθερισμό έρχεται πολλές φορές πολύ καθυστερημένα, αφού η μια χώρα μετά την άλλη περνούν στον ολοκληρωτισμό πιο γρήγορ΄από τον χρόνο που χρειάζονται τα βιβλία τους για να βρουν εκδότες. οι διανοούμενοι δεν έχουν εγκαταλείψει την ελπίδα ότι σε κάποια χώρα η μεταρρύθμιση του δυτικού καπιταλισμού θα προχωρήσει ομαλότερα απ΄όσο στη Γερμανία και ότι ξένοι ε άριστες συστάσεις όπως αυτοί οι ίδιοι θα βρουν εν τέλει στον ήλιο μοίρα.

Το ολοκληρωτικό καθεστώς, ωστόσο, δεν είναι παρά το προηγούμενο αστικό καθεστώς χωρίς τις αναστολές του. Όπως μερικές φορές οι άνθρωποι γερνώντας εκδηλώνουν τόση κακία όση ανέκαθεν έκρυβαν κατά βάθος, έτσι και η ταξική κυριαρχία στο τέλος της παίρνει τη μορφή της «κοινότητας του λαού»(Volksgemeinschaft). Η θεωρία κατέστρεψε τον μύθο της αρμονίας των συμφερόντων μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. έδειξε ότι η φιλελεύθερη οικονομία αναπαράγει τις σχέσεις κυριαρχίας μέσω των «ελεύθερων συμβολαίων» που επιβάλλονται εκβιαστικά λόγω των ανισοτήτων της ιδιοκτησίας. Τώρα αυτή η μεσολάβηση έχει καταργηθεί. Ο φασισμός είναι η αλήθεια της σύγχρονης κοινωνίας που η θεωρία είχε εξαρχής συνειδητοποιήσει: ο φασισμός στερεοποιεί τις ακραίες ταξικές διακρίσεις που παράγει αναπότρεπτα ο νόμος της υπεραξίας.

Δεν χρειάζεται καμία αναθεώρηση της οικονομικής θεωρίας για να κατανοήσουμε τον φασισμό. Η ίση και δίκαιη ανταλλαγή οδηγήθηκε ως τον παραλογισμό, και αυτός ο παραλογισμός είναι το ολοκληρωτικό καθεστώς. Η μετάβαση από τον φιλελευθερισμό επήλθε με αρκετά λογικό και λιγότερο βίαιο τρόπο απ΄όσο η μετάβαση από τον μερκαντιλισμό στο σύστημα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Οι ίδιες οικονομικές τάσεις που μέσω του ανταγωνισμού γεννούν μια διαρκή αύξηση της παραγωγικότητας, μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε δυνάμεις κοινωνικής αποδιοργάνωσης. Το καύχημα του φιλελευθερισμού, η τεχνολογική ανάπτυξη της βιομηχανίας ως το μη περαιτέρω, καταστρέφει τα ίδια της θα θεμέλια αφού μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν μπορούν πλέον να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη. Η αναπαραγωγή του υπάρχοντος μέσω της αγοράς εργασίας γίνεται αναποτελεσματική. Προηγουμένως η αστική τάξη ήταν αποκεντρωμένη και οι ιδιοκτήτες πολλοί. η επέκταση της επιχείρησης αποτελούσε για κάθε επιχειρηματία προϋπόθεση ώστε ν΄ αυξήσει το μερίδιό πού του αναλογούσε σε κοινωνικό υπερπροϊόν. 

Χρειαζόταν εργάτες προκειμένου να επικρατήσει στον ανταγωνισμό της αγοράς. 

Στην περίοδο των μονοπωλίων η επένδυση όλο και περισσότερων νέων κεφαλαίων δεν υπόσχεται πλέον κάποια μεγάλη αύξηση κέρδους. Το πλήθος των εργατών, από τους οποίους προκύπτει η υπεραξία, μειώνεται συγκριτικά με τον μηχανισμό τον οποίο υπηρετεί. Τα πρόσφατα χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή υπάρχει μόνον ως προϋπόθεση για το κέρδος, για την επέκταση της κυριαρχίας ατόμων και ομάδων πάνω στην ανθρώπινη εργασία. Η πείνα από μόνη της δεν είναι λόγος για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών. Το να παράγει κάποιος για να ικανοποιήσει επιτακτικές και άλυτες ανάγκες, για τις μάζες των ανέργων, θα αντέβαινε στους νόμους της οικονομίας όσο και της θρησκείας που στηρίζουν από κοινού την τάξη: ο μη εργαζόμενος μήδε εσθιέτω.

Ακόμα και η βιτρίνα της οικονομίας της αγοράς προδίδει την χρεωκοπία της. Οι διαφημιστικές ταμπέλες σε όλες τις χώρες είναι τα λαμπρά της μνημεία. Τα μηνύματά τους είναι γελοία. Μιλάνε στους περαστικούς σε ένα ψεύτικα οικείο ιδίωμα, όπως μιλάνε κάποιοι ελαφρόμυαλοι ενήλικες στα παιδάκια και στα ζώα. Τα πλήθη, σαν τα παιδιά, ξεγελιούνται: πιστεύουν ότι σαν ανεξάρτητα υποκείμενα έχουν την ελευθερία να διαλέξουν ό,τι οι ίδιοι θέλουν. Αλλά η εκλογή τους είναι ήδη σε μεγάλο βαθμό υπαγορευμένη. Εδώ και δεκαετίες υπάρχουν χιλιάδες καταναλωτικών προϊόντων που διαφέρουν μόνο στις ετικέτες τους. Η ποικιλία των διαφόρων ποιοτήτων που αφήνει έκθαμβο τον καταναλωτή υπάρχει μόνο στο χαρτί. Αν η διαφήμιση χαρακτήριζε πάντα τα faux frais της αστικής εμπορευματικής οικονομίας, παλαιότερα τουλάχιστον είχαν μια θετική λειτουργία ως μέσον για την αύξηση της ζήτησης. Σήμερα ο αγοραστής κολακεύεται με έναν ιδεολογικό τρόπο που δεν τον πολυπιστεύει. Έχει ήδη μάθει να ερηνεύει τη διαφήμιση προϊόντων από τις εμπορικές φίρμες ως εθνικά συνθήματα που δεν πρέπει κάποιος να τους εναντιώνεται. Η πειθαρχία στην οποία καλεί η διαφήμιση βρίσκει το αληθινό της πρόσωπο στις φασιστικές χώρες. Στις αφίσες οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τι πραγματικά είναι: στρατιώτες. Η διαφήμιση επαληθεύεται. Η αυστηρή κυβερνητική εντολή που σε απειλεί από κάθε τοίχο στη διάρκεια των εκλογών σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, αντιστοιχεί ακριβέστερα στη σύγχρονη οργάνωση της οικονομίας απ΄ό,τι οι μονότονα πολύχρωμοι φωτισμοί στα μεγάλα πολυκαταστήματα και στα κέντρα ψυχαγωγίας.

Τα οικονομικά προγράμματα των καλοπροαίρετων Ευρωπαίων πολιτικών, και όλου του πλήθους των δημοσίων υπαλλήλων που απασχολούν, είναι απατηλά. Στο τελευταίο στάδιο του φιλελευθερισμού, θέλουν να αντισταθμίσουν με κυβερνητικά διατάγματα την αδυναμία της διαλυόμενης οικονομίας της αγοράς να θρέψει τον κόσμο. Μαζί με τους οικονομικά ισχυρούς προσπαθούν να ενθαρρύνουν την οικονομία να παράσχει σε όλους τα προς το ζήν. ξεχνούν όμως ότι η απροθυμία για νέες επενδύσεις δεν οφείλεται σε στιγμιαίο καπρίτσιο. 

Οι βιομήχανοι δεν έχουν καμία όρεξη να λειτουργούν τα εργοστάσιά τους μόνο και μόνο για να βοηθούν,  μέσα από τους φόρους που θα αναγκάζονταν να πληρώνουν σε μια αμερόληπτη κυβέρνηση, χρεωκοπημένους αγρότες, άνεργους και άλλα αναξιοπαθούντα στρώματα. 

Για την τάξη τους μια τέτοια διαδικασία δεν αξίζει τον κόπο. Όσοι φιλοκυβερνητικοί οικονομολόγοι και αν κατηχούν τους επιχειρηματίες πως είναι προς το δικό τους συμφέρον, οι ισχυροί γνωρίζουν καλύτερα τα συμφέροντά τους και έχουν υψηλότερες φιλοδοξίες από μια μεταβατική συγκυρία με απεργίες και οτιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει την προλεταριακή πάλη των τάξεων. 

Οι πολιτικοί οι οποίοι, κατόπιν τούτων, εξακολουθούν να επιδιώκουν έναν φιλελευθερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, παρανοούν θεμελιωδώς τον χαρακτήρα του φιλελευθερισμού. 

Μπορεί να διαθέτουν αξιοζήλευτη παιδεία και να περιστοιχίζονται από ειδικούς, οι προσπάθειές τους όμως είναι βλακώδεις: ζητούν να καθυποτάξουν στο γενικό πληθυσμό την τάξη εκείνη τής οποίας τα ιδιαίτερα συμφέροντα από τη φύση τους αντιμάχονται τα γενικά συμφέροντα.

[…]

Οι σχέσεις παραγωγής επικρατούν εις πείσμα των ανθρωπιστικών κυβερνήσεων. Η πρωτοπορία των επιχειρηματικών ενώσεων οικοδομεί τώρα έναν νέο μηχανισμό και οι οπαδοί της παίρνουν στα χέρια τους ολόκληρη της κοινωνική τάξη. ο επιμέρους έλεγχος σε συγκεκριμένα εργοστάσια δίνει τη θέση του στην ολοκληρωτική κυριαρχία των επιμέρους συμφερόντων στο σύνολο τού λαού. Τα άτομα υποτάσσονται σε μια νέα πειθαρχία η οποία απειλεί τα θεμέλια της κοινωνικής οργάνωσης. Ο μετασχηματισμός του εξαθλιωμένου ατόμου που αναζητούσε εργασία τον δέκατο ένατο αιώνα σε ενεργό μέλος μιας φασιστικής οργάνωσης θυμίζει την ιστορική σημασία της μεταμόρφωσης του μεσαιωνικού ανεξάρτητου τεχνίτη σε προτεστάντη αστό της Μεταρρύθμισης ή του φτωχού Άγγλου αγρότη σε σύγχρονο βιομηχανικό εργάτη. Εν όψει ενός τόσο ριζικού κλονισμού των κοινωνικών θεμελίων, οι πολιτικοί που επιδιώκουν μια μετριοπαθή πρόοδο εμφανίζονται σχεδόν αντιδραστικοί.

Η αγορά εργασίας αντικαθίσταται από την καταναγκαστική εργασία. Αν μέσα στις τελευταίες δεκαετίες οι άνθρωποι έγιναν από υποκείμενα συμβαλλόμενα σε σχέσεις ανταλλαγής ζητιάνοι και αντικείμενα της κοινωνικής πρόνοιας, τώρα γίνονται άμεσα αντικείμενα κυριαρχίας. Στην προφασιστική περίοδο ο άεργος απειλούσε την κοινωνική τάξη. Η μετάβαση σε μια οικονομία που θα ενοποιούσε τα διαχωρισμένα στοιχεία, που θα παρέδιδε στους ανθρώπους τον αδρανή μηχανισμό και τον ανώφελα συσσωρευμένο πλούτο, έμοιαζε αναπόφευκτη στη Γερμανία, και ο παγκόσμιος κίνδυνος του σοσιαλισμού φαινόταν σοβαρός. Οποιοσδήποτε είχε δυνατότητα λόγου στη Δημοκρατία, συστρατευόταν με τους εχθρούς του σοσιαλισμού. Η διακυβέρνηση στηριζόταν στις κοινωνικές παροχές, στους πρώην αποικιακούς υπαλλήλους και σε αντιδραστικούς αξιωματούχους. 

Τα συνδικάτα μεταμορφώθηκαν πρόθυμα από όργανα της ταξικής πάλης σε υπαλλήλους του κράτους οι οποίοι αναλαμβάνουν τη διανομή της κυβερνητικής ελεημοσύνης, ενσταλάζουν πνεύμα νομιμοφροσύνης στους αποδέκτες και συμμετέχουν στον κοινωνικό έλεγχο. 

Μια τέτοια βοήθεια, ωστόσο, στα μάτια των ισχυρών ήταν ύποπτη. Από τη στιγμή που το γερμανικό κεφάλαιο υιοθέτησε ιμπεριαλιστική πολιτική, ξεφορτώθηκε την εργατική γραφειοκρατία, πολιτικούς και συνδικάτα, που το είχαν στηρίξει. Παρά τις ειλικρινώς έντιμες προθέσεις τους, οι γραφειοκράτες αυτοί δεν μπορούσαν να αρθούν στο ύψος των νέων καταστάσεων. 

Οι μάζες δεν κινητοποιήθηκαν για τη βελτίωση των βιοτικών τους συνθηκών, ούτε για ψωμί, αλλά για να υπακούνε –τέτοιο είναι το έργο του φασιστικού μηχανισμού. 

Η διακυβέρνηση αποκτά εδώ νέο νόημα. Αντί για υπάλληλους ρουτίνας, χρειάζονται οργανωτές με φαντασία και ανελέητους επόπτες. πρέπει να απομακρυνθούν για τα καλά από τη σαγήνη ιδεολογιών της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στον όψιμο καπιταλισμό, οι λαοί μεταμορφώνονται πρώτα σε αποδέκτες κοινωνικών παροχών και ύστερα σε πειθαρχημένους οπαδούς [Gefolgschaften].

* Ως «θεωρία» ο Χορκχάιμερ , και γενικά η Σχολή της Φραγκφούρτης, εννοούσαν την μαρξική θεωρία.

αναδημοσίευση από το eagainst
https://grassrootreuter.wordpress.com/2014/11/07/jewsineurope/

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Αλέξιος ο Φιλανθρωπινός (Χριστουγεννιάτικη ιστορία)

Η νέα φιλανθρωπική και εκκλησιαστική κυβερνο-Αριστερά

του Αναγνώστη Λασκαράτου


Ο Αλέξιος Φιλανθρωπινός ήταν Ρωμαίος στρατηγός που στασίασε κατά του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Ανδρόνικου Β΄ και τιμωρήθηκε με τύφλωση, όπως συνηθιζόταν στο ευγενικό Βυζάντιο. Αυτά τον 14ο αιώνα. Τον 21οαιώνα στην Αθήνα, έδρασε ένας άλλος Αλέξιος, ο ευλαβής και φιλάνθρωπος, επίδοξος διάδοχος του Αντωνίνου του ευσεβούς:

«Μοίρασε δώρα με τον Ιερώνυμο ο Τσίπρας» (ΦΩΤΟς):

Πυκνώνουν όλο και περισσότερο οι συναντήσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με την εκκλησιαστική Ιεραρχία .. σήμερα συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο προκειμένου να επισκεφτούν το Δημήτρειο Ίδρυμα εν όψει των Χριστουγέννων. Να σημειωθεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας συνδέεται φιλικά αλλά και οικογενειακά με τον Αρχιεπίσκοπο μέσω της σχέσης που είχε ο πατέρας του τόσο με την Αρχιεπισκοπή όσο και με τον ίδιο τον Ιεράρχη. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος συνοδεύονταν από τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου Νίκο Παππά, και τον βουλευτή Γιάννη Αμανατίδη, γευμάτισε με τα παιδιά του ιδρύματος» (paraskhnio.gr, 22.12).

Δυστυχώς για λόγους ανωτέρας βίας δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν στη σεμνή και διακριτική φιλανθρωπική πανδαισία οι γνωστοί φιλόπτωχοι της ‘Αλληλεγγύης-Αποστολής’ κ.κ.Λαυρεντιάδης, Κυριακίδης και Φουρλεμάδης, που χειροτονήθηκε παπάς στη Ρουμανία. Στο μεταξύ αναρωτιέμαι τι είναι αυτό το σχεδόν άγνωστο (εδώ ισχύει κυριολεκτικά το «μη γνώτω η Αριστερά σου τι ποιεί η Δεξιά σου») «Δημήτρειο» «Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης» για παιδιά, που δεν το βρήκα πουθενά στο διαδίκτυο εκτός από εδώ, όπου δεν δίνονται πολλές διευκρινίσεις. Αναρωτιέμαι επίσης αν είναι λογικό να ανατίθεται η ανατροφή απροστάτευτων παιδιών σε κληρικούς και όχι σε ειδικούς κρατικούς υπαλλήλους. Διερωτώμαι ποια είναι ακριβώς η οικονομική συνεισφορά της Εκκλησίας σε αυτό το ίδρυμα της πρώην «Αλληλεγγύης», η οποία κρύφτηκε πίσω από το νέο όνομά της («Αποστολή»), το οποίο ξύπνησε τα δημόσια εποχιακά και προεκλογικά φιλανθρωπικά αισθήματα του κ.Τσίπρα, ποιος είναι ο προϋπολογισμός και ο απολογισμός του, ποιος κρατικός έλεγχος του ασκείται. Είναι τουλάχιστον σαφές πως δεν στερείται φίλων και χορηγών και υποθέτω ότι η Εκκλησία δεν θα ξηλώνεται (ως είθισται άλλωστε) εξ ιδίων. Βλέπω μέσα σε τρεις αράδες τρεις δωρητές: «To Κ.Δ.Α.Π. «Δημήτρειο» της «Αποστολής» επισκέφθηκε ο Αρχιεπίσκοπος….Ο Αρχιεπίσκοπος ευχαρίστησε τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Eurobank κ. Χρήστο Μεγάλου, για την υποστήριξη του έργου της Αποστολής, τον Δήμαρχο Ταύρου για την παραχώρηση του κτηρίου, αλλά και τον Διευθυντή της σχολής Le Monde για την παροχή γευμάτων στο ΚΔΑΠ…» (ecclesia.gr 18.12) και διαπιστώνω πως για χάρη του χριστουγεννιάτικου show Τσίπρα, ο κ.Ιερώνυμος επισκέφθηκε το ίδρυμα για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερεις ημέρες!

Με την ευκαιρία να ρωτήσω την Ιερά Αρχιεπισκοπή, τον προστάτη των φτωχών ΣΥΡΙΖΑ και τον ευλαβέστατο επί των εκκλησιαστικών Θεσσαλονικιό βουλευτή του Αμανατίδη (άξιο διάδοχο του κ. Στέλιου Παπαθεμελή), αν δικάστηκε ποτέ από την εκκλησιαστική Δικαιοσύνη και ποια ήταν η εκκλησιαστική ποινή που επιβλήθηκε στον Ορφανοτρόφο πρωτοπρεσβύτερο Πέτρο Παπουτσάκη, που καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση για τις ασελγείς του πράξεις κατά ανηλίκων στο ιερό του ίδρυμα. Τι ενέργειες έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ώστε ο ιερέας να εκτίσει την ποινή του, όχι στο σπίτι του, όπως συνέβη, αλλά στον Κορυδαλλό;

Διαβάστε: «Ο βίος και η πολιτεία ενός ιερέα Οικοτροφείου-Είκοσι χρόνια κάθειρξη, αλλά ούτε φυλακή ούτε αποσχηματισμός» (‘Δαυλός’, τ.265)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Ο φιλόπτωχος Μέγας Ορφανοτρόφος κ.Τσίπρας και ο Μέγας Λαοσυνάκτης ΣΥΡΙΖΑ, που εντός του Φεβρουαρίου θα φέρουν ανατροπή στον ευρωπαϊκό Νότο, ίσως βρουν χρόνο να ρωτήσουν επίσημα (ΟΠΩΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΔΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ) για το υπό δικαστική διερεύνηση οικονομικό σκάνδαλο της «Αλληλεγγύης-Αποστολής», που εκκρεμεί εδώ και πέντε χρόνια και σύμφωνα με τον τ.Ζακύνθου Χρυσόστομο πάει για παραγραφή: («Η Εκκλησία ακόμα ελέγχεται από το σύστημα Χριστόδουλου -“Free Sunday”: 25-12-2011).
Είναι εγνωσμένα:

Α. το περί εντιμότητος υψηλόφρον αίσθημα του Μεγάλου Άρχοντος Νομοφύλακος Αλεξίου Τσιπρός:
«Οι ΑΝΕΛ τηρούν έντιμη στάση» (defencenet.gr, 2/12/2014), «O κ. Χαϊκάλης ειδοποίησε από τη πρώτη κιόλας στιγμή τη Δικαιοσύνη,…Έπραξε το καθήκον του και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Αποδεικνύοντας ότι σε αυτόν τον τόπο δεν είναι όλα ίσιωμα» (sic).

Β. η δημόσια υπεράσπιση του Αρχιεπισκόπου και της Εκκλησίας που εκδηλώθηκε από τον Μεγάλο Άρχοντα Πρωτέκδικο και στο ίδρυμα: «Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εξήρε τη συνεισφορά της Εκκλησίας, που προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκευτικών αντιλήψεων ή καταγωγής και σημείωσε ότι η πολιτεία θα πρέπει όχι απλώς να υποστηρίζει, αλλά να εμπιστεύεται αυτές τις προσπάθειες….Είναι προκλητικά και προσβάλλουν τον Αρχιεπίσκοπο τα ψευδή δημοσιεύματα που τον φέρουν να έχει τοποθετηθεί για την εκλογή ΠτΔ στη σημερινή συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ» (‘Εφ.τ.Συντακτών’-22/12),

Γ. η ορμή του νεαρού Μεγάλου Άρχοντος Χαρτουλάριου στην υπεράσπιση των επαναστατημένων Αγιορειτών: «Αλεξίου Α΄ Μούρτζουφλου, Χρυσόβουλον φοροαπαλλαγής προς Mονάς Ζαπατιστών»

ΣΧΟΛΙΟΝ:
Σκηνές από το βυζαντινό μας αύριο (Το κοινωνικό πρόγραμμα του κυβερνοΣΥΡΙΖΑ)



http://roides.wordpress.com/2014/12/23/23dec14/#more-23537
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Δικαστικά προβλήματα γιά ''κροίσο'' που υποτίθεται ''θα βοηθούσε'' -μαζί με άλλους ''παπατζήδες''- την Ελλάδα

Οι ''κροίσοι'', κορόϊδεψαν με τις ''πλάτες'' πρωθυπουργού και ΜΜΕ, έπαιξαν με το δράμα δεινοπαθούντων Ελλήνων, δεν πρόσφεραν τίποτα

Δικαστικά προβλήματα γιά ''κροίσο'' που υποτίθεται ''θα βοηθούσε'' -μαζί με άλλους ''παπατζήδες''- την Ελλάδα

Το αφεντικό της Dow Chemicals και ''φίλος'' του ασοβάρευτου πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, o προβεβλημένος ''κροίσος'' Ανδρέας Λιβέρης, που ''θα'' έκανε και... ''επενδύσεις'' στην Ελλάδα,καταγγέλεται σε Δικαστήριο ότι χρησιμοποιούσε χρήματα της εταιρίας (όχι δικά του) γιά ταξίδια και να δηλώνει ''φιλάνθρωπος'' που ''θα'' βοηθούσε δεινοπαθούντες στην Ελλάδα, μέσω της ύποπτης και πονηρής Oργάνωσης ''Ελληνική Πρωτοβουλία'' (Hellenic Initiative). Βάσιμες υποψίες γιά ''ξέπλυμα χρήματος'' μέσω της υποτιθέμενης ''φιλανθρωπικής Οργάνωσης'' που μάζευε χρήμα από την Ομογένεια γιά να...βοηθήσει άπορους στην Ελλάδα (αλλά τα στελέχη της ΔΕΝ έδιναν από τα δικά τους).

Φυσικό και αναμενόμενο το γεγονός ότι γιά τρία χρόνια ΔΕΝ έκαναν τίποτα ουσιαστικό γιά την Ελλάδα. Με χυδαίο τρόπο εκμεταλλεύτηκαν το δράμα των Ελλήνων, μόνο γιά την ''φιγούρα'' τους και την κομπλεξική ανάγκη τους γιά προσωπική προβολή, μέσω εξαγοράσιμων ΜΜΕ -σε Ελλάδα και Ομογένεια- και ''δημοσιογράφων'' της παραπληροφόρησης.

Επιβεβαίωση του 'Κ'' -το μόνο ελληνικό ΜΜΕ- που από την αρχή τόνιζε ότι πρόκειται γιά ''παπατζήδες'', τυχοδιώκτες ψευτο-φιλάνθρωπους, που κορόϊδευαν τον δεινοπαθούντα λαό της Ελλάδας με την ''βοήθεια'' μερικών ''καραγκιόζηδων'' Ελλήνων πολιτικών (π.χ. Μηταράκη) γιά να προβάλλονται και να επωφεληθούν οικονομικά στην Ελλάδα, αγοράζοντας πολύ φτηνά από εξαθλιωμένους 'Ελληνες, γιά προσωπικό τους συμφέρον.

Τους ''παπατζήδες'' ψευτο-φιλάνθρωπους ''κροίσους'' πρόβαλαν στην Ελλάδα μνημονιακά ΜΜΕ (Καθημερινή, 'Εθνος κ.ά.) και στην Ομογένεια το ''μαγαζάκι'' της Αστόρια, η ημερήσια ''γεροντοκόρη'' εφημερίδα.

(Σχετικό δημοσίευμά μας γιά τον δεύτερο χορό τους, Οκτ. 2014)

Σημ.: Καλούμε τον ανόητο, που δηλώνεται ως ''πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ'' και στον χορό τους, Οκτ. '14, μίλησε ως ''κομματικός παπαγάλος'' γιά... success stories του ακροδεξιού πρωθυπουργού, να βγει δημόσια να ''υποστηρίξει'' τους ''κροίσους'', νομίζοντας ότι κοροϊδεύει Ελλάδα και Ομογένεια.

ΚΑΛΑΜΙ
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Πως η Ρωσία «δημιούργησε» (μέσω Βουλγαρίας) το «Μακεδονικό ζήτημα» και γέννησε τα «Σκόπια»

1.Η Ρωσία "γεννά" τη Μ.Βουλγαρία (Συνθ.Αγ.Στεφάνου), 2.Η ηρωϊκή Ελληνίδα δασκάλα Βελίκα σφαγιάζεται από τους κομιτατζήδες βούλγαρους,  3.Π.Μελάς
Πως η Ρωσία «δημιούργησε» το «Μακεδονικό ζήτημα» και γέννησε τα «Σκόπια» (και όχι μόνον). Απαρέγκλιτη επ’ αυτού η Ρωσική διπλωματία από τον Τσάρο Μ. Πέτρο (1725) έως Σοβιέτ Γιέλτσιν – μετασοβιέτ Ρωσία...

- Νο 1 συνυπεύθυνη η Βουλγαρία και (διαδοχικά) η Γιουγκοσλαβία

- Οι εκτεταμένες Βουλγαρικές θηριωδίες (σε σημείο γενοκτονίας) σε Μακεδονία – Θράκη κατά των Ελλήνων περί το 1900 έγιναν με την υποκίνηση και στήριξη της Ρωσίας

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Μακεδονικόν ζήτημα», Γεωργίου Καραμέρου, 1953

Κεφάλαιον ΙΙΙ – ΡΩΣΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Επιλογή – επιμέλεια αποσπάσματος – μεταφορά στο διαδίκτυο: Γ. Ανεστόπουλος

Το δεύτερον ήμισυ του 18ου αιώνος η Ρωσική πολιτική συνετάχθη με την πανσλαυικήν πραγματείαν, ενώ προεβάλλετο ως σκοπός η κατάκτησις της Β.Α. Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και όλης της Ελληνικής Χερσονήσου.

Η πολιτική διαθήκη του Τσάρου της Ρωσσίας Πέτρου του Μεγάλου (1682 – 1725) θεωρεί τον Ρωσσικόν λαόν ως κληθέντα ίνα κυριαρχήση εις το μέλλον απάσης της Ευρώπης. Θεωρεί τα Ευρωπαϊκά Έθνη ότι περιήλθον εις γεροντικήν κατάστασιν μικρόν απέχουσα της γεροντικής παρακμής και καταπτώσεως και ως εκ τούτου ευχερώς και ασφαλώς θα κατακτηθώσι υπό λαού αρτιπαγούς.

Η Ρωσσία είχε κηρύξει εαυτήν προστάτιδα του Χριστιανισμού της Βαλκανικής και είχε τας βλέψεις της επί του ελληνικού χώρου δια την εξυπηρέτησιν των ιμπεριαλιστικών της σχεδίων.

Η Ελληνική επανάστασις του 1821 είχε τον συσχετισμόν της με την Ρωσσικήν πολιτικήν ως υπόθεσις εξυπηρετούσα τα κατακτητικά της σχέδια για της διαλύσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Ελλάς μετά την αποτίναξιν του Τουρκικού ζυγού ετήρησε ιδίαν εθνικήν πολιτικήν επιδιώκουσα την απελευθέρωσιν των δούλων αδελφών της.

Κατά τον Ρωσοτουρκικόν πόλεμον του 1828 – 1829 ο Νικόλαος ο Α΄διαβάς τον Δούναβιν ευρέθη προ επιτροπείας Βουλγάρων ευχαριστούντων δια την έλευσίν του προς απελευθέρωσιν αυτών ως Βουλγάρων εις ους απήντησεν ότι δεν γνωρίζει Βουλγάρους. Ο όχλος ούτος των Βουλγάρων ερωτώμενος περί της εθνικότητός του, απήντα κατά το πλείστον εις συγγενή γλώσσαν προς την Ρωσσικήν ότι ήσαν Ρωμηοί. Πρόκειται περί απογόνων βαρβάρων φυλών, οίτινες εχρησίμευον ως οροφύλακες και φρουροί κλεισωριών επί βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Τον όχλον αυτόν περιέβαλε με στοργήν και ανέστησεν αργότερον η Ρωσσική πολιτική, ως Βουλγαρικήν φυλήν, τελούσα υπό την επήρειαν της Αγγλικής πολιτικής.

Δεν εξέλεξαν οι Ρώσσοι τους πραγματικούς σλαύους τους Σέρβους εις την εξωτερικήν πολιτικήν τους, δια δύο λόγους. Α) Η ισχυρά εθνική συνείδησις των Σέρβων θα ημπόδιζε να γίνη εύκολος λεία της Ρωσσικής πολιτικής, β) Η εκκεντρότης της Σερβίας εν σχέσει με την Κωνσταντινούπολιν.
Το 1845 ιδρύεται το πρώτον πανσλαυικόν κομιτάτον εις Μόσχαν υπό την προεδρείαν του Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου της Μόσχας με σκοπόν, να πείση την Διεθνή γνώμην ότι οι Έλληνες είναι Βούλγαροι. Ούτω διεκήρυττον ότι η Α. Ρωμυλία, Θράκη αποτελούσι τμήματα της Βουλγαρικής επικρατείας κατοικούνται υπό Σλαύων και ότι οι κάτοικοι φαινομενικώς ήσαν Έλληνες ενώ πρόκειται περί Βουλγάρων εξελληνισθέντων.

Το 1854 κύμματα Σλαυικής προπαγάνδας εκπέμπονται από την Μόσχαν κατακλύζοντα την νυν Βουλγαρίαν, Β. Μακεδονίαν, Α. Ρωμυλίαν διακηρύττοντα εις τους πληθυσμούς ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Βούλγαροι εξαλληνισθέντες και ενέσπειρον το μίσος εναντίον των Ελλήνων και Πατριαρχείου, ως υπαιτίων δια την απώλειαν της Βουλγαρικής ευκλείας.

Η Ρωσσική πολιτική αποκαλύπτεται από τον Τσάρον της Ρωσίας Νικόλαον τον Α΄ όστις είπεν εις τον πρεσβευτήν της Αγγλίας το 1853: 
«...Δεν θέλω επιτρέψει απόπειραν αναστηλώσεως της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ούτε επέκτασιν της Ελλάδος όπως καταστή αυτή ισχυρόν κράτος. Προτιμώ να διεξαγάγω πόλεμον και να εξακολουθώ αυτόν εν όσω οι μένει εις άνθρωπος και εν πυροβόλον....».

Παραλλήλως ερρίπτετο το απατηλόν σύνθημα προς τους Έλληνας αι προρρήσεις του αγαθαγγέλου ότι «Ξανθόν γένος θ’ αναστήση την Βυζαντινήν αυτοκρατορίαν», υπονοουμένη η Ρωσσία.

Το 1866 ότε εξεράγη η Κρητική επανάστασις ο εν Κωνσταντινουπόλει Ρώσσος Πρεσβευτής Ιγνάτιεφ, όστις ευρίσκετο εις συνεχή επαφήν με το πανσλαυικόν εν Μόσχα κομιτάτον και Βουλγαρικόν κομιτάτον εις Γαλατά ως επίσης και με τον Άγγλον Πρεσβευτήν Έλιοτ εν Κωνσταντινουπόλει, δια να επιτύχη την εύνοιαν του Σουλτάνου υπέρ των Βουλγάρων παρώτρυνε τους Βουλγάρους όπως πολεμήσουν κατά των Ελλήνων εν Κρήτη. Το σχέδιον Ιγνάτιεφ επιτυγχάνει. Το 1867 υποβάλλεται αίτησις στον Σουλτάνον υπό πολλών Βουλγαρικών κοινοτήτων καθ’ ην εζήτουν ως πιστοί υπήκοοι της αυτού Μεγαλειότητος όπλα όπως μεταβώσι και πολεμήσουν, τους κοινούς εχθρούς Τούρκων και Βουλγάρων, τους Έλληνας εις Κρήτη, ενώ ουδέποτε έλαβον όπλα προς ανάκτησιν της ιδίας των ελευθερίας. Το 1869 ότε έληξε η επανάστασις της Κρήτης ο μισέλλην Ιγνάτιεφ έκρινε ότι είναι καιρός και εζήτησε την επέμβασιν του Σουλτάνου εις το θρησκευτικόν ζήτημα υπέρ των Βουλγάρων.

Το 1870 ο Σουλτάνος θέλων να εκδικηθή δια παντός μέσου τους Έλληνας και Πατριαρχείον δέχεται να υπογράψη συνταχθέν υπό του Ιγνάτιεφ αυτοκρατορικόν φιρμάνιον δια του οποίου ιδρύετο αυτόνομος Βουλγαρική Εξαρχία και ταυτοχρόνως άδειαν ιδρύσεως Βουλγαρικών σχολείων.
Η ίδρυσις της Βουλγαρικής Εξαρχίας δια της εκδόσεως φιρμανίου (10.3.70) αποτελεί επίσημον αναγνώρισιν από τον Σουλτάνον Βουλγαρικής εθνότητος με καθορισμόν μάλιστα αυθαιρέτως ορίων της επικρατείας της.

Το άρθρον 10 του φιρμανίου, κατά το οποίον «εις άλλα μέρη εκτός των άνω ηριθμημένων εάν η ολομέλεια ή 2/3 των κατοίκων επιθυμούσι να υπαχθώσι τη Βουλγαρική Εξαρχία, θα επιτρέπεται να προχωρήσωσι εις την Εξαρχίαν, αποτελεί ελαστικωτάτην διάταξιν, καίριον πλήγμα κατά των δικαίων του Πατριαρχείου και τροφή της προπαγάνδας των κομιτάτων, διανοίγουσα πύλας εις αγριώτατον φυλετικόν διαπληκτισμόν. Την ίδυσιν της Βουλγαρικής Εξαρχίας ηυνόει και η Αγγλική πολιτική της εποχής εκείνης ως αποδεικνύεται εκ των εγγράφων του Βρεταννού πρεσβευτού εις Κωνσταντινούπολιν, Έλιοτ, υπό ημερομηνίαν 24.12.1870, προς το υπουργείον Εξωτερικών της Αγγλίας.

Το τελευταίον μέτρον της Πύλης προς απελευθέρωσιν της Βουλγαρικής εκκλησίας ενεποίησεν αρίστην εντύπωσιν επί του πληθυσμού».

Ως επίσης και ο Παπισμός εφρόντισεν δια την διάσπασιν της ενότητος της ορθοδόξου εκκλησίας εν τη Τουρκία. Το όνειρον του Πάπα ήτο τότε να μεταφέρη την έδραν εις την Κωνσταντινούπολιν και να καταστή αρχηγός απάσης της Χριστιανοσύνης.

Το 1870 αρχίζει αγών επικρατήσεως Ελληνισμού και Σλαυισμού εις την Ελληνικήν χερσόνησον.
Ο Σλαυισμός δρα χωρίς σοβαράν αντίδρασιν.

Το 1877 ο Τσάρος της Ρωσσίας Αλέξανδρος Β΄ εξέδωσε πολεμικόν διάγγελμα κατά το οποίον « η άρνησις της Τουρκίας να βελτιώση την θέσιν των χριστιανών εις την Ελληνικήν χερσόνησον τον αναγκάζει να λάβη τα όπλα εναντίον των Τούρκων.

Οι Ρώσσοι προήλασαν μέχρι των θυρών της Κωνσταντινουπόλεως και μετά τριμήνους διαπραγματεύσεις υπογράφεται η υπογράφεται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου καθ’ ην εδημιουργήθη η Μεγάλη Βουλγαρία από Βράνιας εις Καστοριάν και των ορέων του Γράμμου συμβολής Μογλενίτσα, Αξιού Καβάλλα, αφίνουσα εκτός την Αλεξανδρούπολιν και φθάνουσαν μέχρι Ευξείνου και Δουνάβεως.

Η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου υπήρξεν η πλέον φανερά αποκάλυψις των σλαυικών σχεδίων της Ρωσσίας και ότι ήτο πρόσχημα η προστασία των χριστιανών της Ελληνικής χερσοννήσου.

Δια της συνθήκης ταύτης κατεδικάζετο εις εκβουλγαρισμόν εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων. Απανταχού εις τας Μακεδονικάς πόλεις συνετάχθησαν και υπεβλήθησαν ψημίσματα διαμαρτυρίας προς τας Μεγάλας Δυνάμεις.

Προεκλήθη το επόμενον έτος η συνθήκη του Βερολίνου, καθ’ ην ελήφθησαν αι εξής αποφάσεις:

1. Η Ρωσσία ηρκέσθη εις την Βεσσαραβίαν μέχρι του Βορείου στομίου του Δουνάβεως, το Βατούμ και το Καρς.

2. Η Ρουμανία έλαβεν τα στόμια του Δουνάβεως και την Δοβρουστάν.

3. Η Σερβία έλαβεν την Νύσσαν και το Βουλγαρικόν διαμέρισμα του Πιρότ.

4. Το Μαυροβούνιον έλαβεν τα διαμερίσματα του Νιζίτς και της Πίβας και τους επί της Αδριατικής λιμένας του Αντιβάρεως και Δουλσίνου.

5. Το Μαυροβούνιον, Σερβία και Ρουμανία ανεκηρύχθησαν καθ’ ολοκληρίαν ανεξάρτητα.

6. Η Βουλγαρία περιωρίσθη εις τα εδάφη της κυρίως Βουλγαρίας μεταξύ Δουνάβεως και Αίμου, μετά της Σόφιας και των πηγών των Ίσκερ και Στρυμώνος, αναγνωρισθείσα ως ηγεμονία ανεξάρτητος οι πολιτικοί θεσμοί της οποίας θα κατηρτίζοντο υπό την επίβλεψιν Ευρωπαϊκής επιτροπής και θα παρέμενεν φόρου υποτελής εις την Πύλην.

7.Η Α. Ρωμυλία με πρωτεύουσαν την Φιλιππούπολιν, εκηρύχθη αυτόνομος επαρχεία με χριστιανόν Διοικητήν διοριζόμενον υπό του Σουλτάνου τη συγκαταθέσει των Δυνάμεων.

8. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη παρεχωρήθησαν εις την Αυστρίαν.

9. Η Αγγλία έλαβεν το δικαίωμα να καταλάβη την Κύπρον δια την υπεράσπισιν των κτήσεων του Σουλτάνου της Μ. Ασίας, κατόπιν μυστικής μετ’ αυτού συνθήκης, ην τότε το πρώτον ανεκοίνωσεν.

10.Αι απαιτήσεις της Ελλάδος ελήφθησαν υπ’ όψιν κατόπιν ζωηρών παραστάσεων της Γαλλίας και εξουσιοδοτήθη αύτη να διαπραγματευθή απ’ ευθείας μετά της Πύλης την διαρρύθμισιν των κοινών συνόρων των (λόγω δυστροπίας της Τουρκίας μόνον το 1881 επετεύχθη και τότε τη μεσολαβήσει των Δυνάμεων του Νομού Άρτης και της Θεσσαλίας Νοτίως του Ολύμπου, δια της από 22 Μαΐου Ελληνοτουρκικής συνθήκης.

Τέλος η Ρωσική πολιτική ήναψε την θρυαλλίδα ταραχών εις τα Βαλκάνια δια της ιδρύσεως το 1893 της Βουλγαρικής οργανώσεως Β.Μ.Ρ.Ο. εν η ησκείτο ρωσσική πρακτορειακή δράσις, και ενεπνέετο αύτη υπό του πανσλαυϊσμού.

Η επαναστατική δράσις της οργανώσεως ταύτης ως θα ίδωμεν κατωτέρω επήνεγκε σύγχυσιν εις τους διεθνείς κύκλους και πολλάκις επηρέασε τας αποφάσεις των υπέρ της Βουλγαρίας.
Η Σοβιετική επεκτατική πολιτική εις την Βαλκανικήν αντιμετώπισε το Μακεδονικόν ζήτημα δια της, ιδρύσεως της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας οργάνου συντονισμού της Δράσεως των Κομμουνιστικών κομμάτων της Βαλκανικής, ήτις και προσεχώρησεν πάραυτα εις την Γ΄ Διεθνή ως ιδρυτικόν μέλος αυτής.

Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία (Β.Κ.Ο.).

Την 15.7.1920 ιδρύθη εν Σόφια η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία υπό των αντιπροσώπων των Κομμουνιστικών Κομμάτων των Βαλκανικών χωρών με σκοπόν:
  • Την κοινωνικήν Επανάστασιν εις την Βαλκανικήν.
  • Την απελευθέρωσιν των καταδυναστευομένων Βαλκανικών Εθνοτήτων και
  • Την αυτοδιάθεσίν των ήτις ωδήγει εις μιαν Βαλκανικήν Σοσιαλιστικήν Σοβιετικήν Ομοσπονδίαν.
  • Η Διοίκησις της Β.Κ.Ο. ήτο υπό πενταμελή επιτροπήν, της οποίας έκαστον μέλος ελαμβάνετο εκ της χώρας εκείνης ήτις θα είχε ανάλογον αριθμόν μελών εις το κόμμα. Η Βουλγαρία ηρίθμει 60,000 μέλη και είχε 3 αντιπροσώπους εν τη επιτροπή, εις Γιουγκοσλαύος και εις της Ρουμανίας, η Ελλάς και Τουρκία μη διαθέτουσαι την βάσιν εις αριθμόν μελών δεν αντεπροσωπεύοντο εις την Κεντρικήν Επιτροπήν δηλ. η Β.Κ.Ο. ήτο εις Βουλγαρικάς χείρας. Τον Μάιον 1921 έλαβε χώραν Τακτική Διάσκεψις με θέμα το Καταστατικόν της Β.Κ.Ο. όπερ και εψηφίσθη. 

Ταυτοχρόνως, κατά την εν Μόσχα σύνοδον του 3ου Συνεδρίου της Γ΄Διεθνούς ετέθη το ζήτημα αυτονομήσεως της Μακεδονίας υπό του Βουλγάρου Κολλάρωφ και εζητείτο η αποδοχή του εκ των λοιπών Βαλκανικών αντιπροσώπων. Η πρότασις της Βουλγαρικής αντιπροσωπείας απεκρούσθη υπό των λοιπών αντιπροσώπων κομμουνιστών της Βαλκανικής. Έλλην αντιπρόσωπος ήτο ο τότε Γενικός Γραμματεύς του Κ.Κ.Ε. Γεωργιάδης όστις θορυβείς παρουσιάσθη εις τον Λένιν και εξέθεσε ότι, μια τοιαύτη τακτική θα ημπόδιζε την ανάπτυξιν του Κ.Κ. εν Ελλάδι. 

Ο Λένιν τον καθησύχασε πλην όμως ο Γεωργιάδης αντελήφθη ότι αντιμετώπιζε πολιτικήν γραμμήν της Γ΄Διεθνούς άκαμπτον και ότι ουδείς ηδύνατο να υψώση ανάστημα ή να παρεκλίνη ταύτης. Επιστρέψας εις την Ελλάδα απεσχίσθη του Κόμματος δηλώσας ότι ο ρόλος του Κ.Κ.Ε. είναι αντεθνικός.

Τον Δεκέμβριον 1923 έλαβε χώραν εις Μόσχαν το 6ον Συνέδριον της Β.Κ.Ο. και ταυτοχρόνως το 4ον Συνέδριον της Γ΄Διεθνούς με κοινόν θέμα αμφοτέρων την αυτονόμησιν της Μακεδονίας.

Οι Βούλγαροι επανήλθον απαιτητικοί και εζήττησαν όπως υιοθετηθή το σύνθημα «Αυτονομία της Μακεδονίας». Η πρότασις των Βουλγάρων ψηφίζεται παρά την διαφωνίαν των αντιπροσώπων Τουρκίας και Γιουγκοσλαυίας.

Η απόφασις επικυρούται υπό της Γ΄Διεθνούς.

Έλλην αντιπρόσωπος του Κ.Κ.Ε. ήτο ο Σαργολόγλου όστις και έλαβε 7.500 δολλάρια δια την ενίσχυσιν του Κομμουνιστικού κόμματος εν Ελλάδι, εκ της Γ΄Διεθνούς ως πρώτην δόσιν.
Η ψηφισθείσα εισήγησις του Βουλγάρου Κολλάρωφ είχε ως εξής:

Τόσον η Μακεδονία (Ελληνική, Σερβική, Βουλγαρική και Αλβανική), όσον και η Θράκη (Ελληνική, Τουρκική και Βουλγαρική) οικούνται από πληθυσμούς οίτινες ως προς την εθνικότητα δεν είναι ούτε Έλληνες, ούτε Σέρβοι, ούτε Αλβανοί, ούτε Τούρκοι, ούτε Βούλγαροι, αλλά Μακεδόνες με καθαρώς Μακεδονικήν συνείδησιν της δε Θράκης με συνείδησιν Θρακικήν. Κατά συνέπειαν οι λαοί ούτοι ως έχοντες ιδιαιτέραν εθνικήν συνείδησιν, έχουσι το δικαίωμα αυτονομίας και ανεξαρτησίας».

Το 1924 συνήλθον εις Μόσχαν το 7ον Συνέδριον της Β.Κ.Ο. και 5ον της Γ΄Διεθνούς. Οι Βούλγαροι αντιπρόσωποι Γ. Δημητρώφ και Β. Κολλάρωφ επανήλθον επί του ζητήματος της αυτονομίας της Μακεδονίας και απήτησαν όπως η απόφασις καταστή υποχρεωτική δια τα λοιπά κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής, οι Ρώσσοι αντιπρόσωποι επενέβησαν και έρριψαν το Σύνθημα «Ανεξάρτητον Μακεδονικόν Κράτος», υποκρύπτον την περαιτέρω ενσωμάτωσίν του εις την Βουλγαρίαν. Το νέον σύνθημα εγκρίνεται μειοψηφούντος του Γιουγκοσλαύου αντιπροσώπου και καθίσταται υποχρεωτικόν δι’ όλα τα Κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής.

Η νέα πολιτική γραμμή της Κομιντέρν έθετε ζήτημα αμέσου δημιουργίας ανεξαρτήτου Μακεδονικού Κράτους, εντός του υφισταμένου εν τη Βαλκανική Καθεστώτος. Μέλος της Γιουγκοσλαυϊκής Κομμουνιστικής αντιπροσωπείας ήτο ο Ιωσήφ Μπρος ο νυν Τίτο μέλος τότε της Κ.Ε. του Κ.Κ.Γ.

Αντιπρόσωποι Έλληνες Κομμουνισταί ήσαν οι Μάξιμος και Πουλιόπουλος και άμα τη επιστροφή των εις την Ελλάδα ήρχισε αμέσως να ρίπτεται εις τας λαϊκάς μάζας το νέον σύνθημα η δημιουργία Ανεξαρτήτου Μακεδονικού Κράτους εντός των υφισταμένων κοινωνικών καθεστώτων και ουχί μετά την επικράτησιν της Κομμουνιστικής επαναστάσεως ως το παλαιόν σύνθημα «Αυτονομία της Μακεδονίας». Η Κομιντέρν κατά την από 1924 – 1935 περίοδον διεπίστωσε ότι η τακτική της ανεξαρτήτου Μακεδονίας προεκάλει σοβαράς αντιστάσεις εντός του Κ.Κ.Ε. και Κ.Κ. Γιουγκοσλαυΐας παρεμποδιζούσας την ανάπτυξιν των δι’ ο ήχθη εις την απόφασιν ν’ αλλάξη πολιτικήν γραμμήν. Από του 1935 εχάραξε την πολιτικήν, των «Λαϊκών Αντιφασιστικών Μετώπων» και έρριψε το σύνθημα «Πλέρια ισοτιμία». Η στροφή της πολιτικής της Κομιντέρν ήτο η ουσιαστική διάλυσις της Β.Κ.Ο. Από τον Β΄Παγκόσμιον Πόλεμον ενδιαφερομένη η Σοβιετική πολιτική όπως ενισχύση το κίνημα των παρτιζάνων του Τίτο ηυνόει την διδομένην λύσιν υπό του Κ.Κ. Γιουγκοσλαυΐας.

Ως θα είδωμεν εις επόμενον κεφάλαιον ο Τίτο αντιμετώπισε το πρόβλημα των Σλαυϊκών μειονοτήτων του Νότου δια της ιδρύσεως ομοσπονδιών εν αις και η Μακεδονία (Σερβική, Ελληνική, Βουλγαρική) με προοπτικήν ενσωματώσεως και της Βουλγαρίας. Αι αντιλήψεις του φαίνεται να ήσαν επηρεασμέναι από τον προκάτοχόν του Μάρκοβιτς όστις εις το αποκηρυχθέν υπό της Μόσχας βιβλίον του «ΕΘΝΙΚΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ» υπεστήριξε ότι το Μακεδονικόν αποτελεί εσωτερικόν ζήτημα της Μακεδονίας και όχι των Μακεδόνων.

Από την εποχήν της ρήξεως Τίτο Κομινφόρμ τα Σοβιέτ επανήλθον εις την παλαιάν τροχιάν στο σύνθημα «Πλέρια Ισοτιμία» με προοπτικήν ενσωματώσεως της Μακεδονίας (Ελληνικής, Γιουγκοσλαυϊκής) εις την Βουλγαρίαν.

Κεφάλαιον IV – Η Πολιτική των Βουλγάρων

Η Βουλγαρία από τας πρώτας ημέρας της ανακηρύξεώς της ως κράτος κατέστη πεδίον εξορμήσεως της σλαυϊκής δράσεως κατά της Μακεδονίας και Θράκης, μεσυμπαραστάτην και υποστηρικτήν την Ρωσσικήν πολιτικήν.

Το 1885 εγένετο το πρώτον πραξικόπημα καταλήψεως εν μια νυκτί της Ελληνικής Αν. Ρωμυλίας υπό των Βουλγαρικών στρατευμάτων με σύγχρονον κήρυξιν ενσωματώσεώς της εις την Βουλγαρίαν.

Αι διαμαρτυρίαι της Ελλάδος επνίγησαν υπό των Δυτικών Δυνάμεων δια του γενικού αποκλεισμού των Ελληνικών παραλίων και κατά το επόμενον έτος, κατά την συνδιάσκεψιν του Βουκουρεστίου, δια της επιδικάσεως της Αν. Ρωμυλίας εις την Βουλγαρίαν.

Αι Αγγλικαί απόψεις της εποχής εκείνης ήσαν ότι η Βουλγαρία με πληθυσμόν ουχί σαφώς σλαυϊκόν, φθάνουσα μέχρι του Αιγαίου, θα ήτο ολιγότερον προσιτή εις τους Ρώσσους ενώ δια της επαφής της προς την θάλασσαν θα υφίστατο θετικώς την επίδρασιν της Αγγλίας.

Το κομιτάτον εν Μακεδονίαν κατόπιν της επιτυχούς αρπαγής της Αν. Ρωμυλίας εγκαινιάζει νέαν περίοδον διωγμών και δηώσεων του Ελληνικού στοιχείου.

Άπαντες οι Ελληνόπαιδες από 6 – 12 ετών υποχρεώνονται να φοιτούν εις Βουλγαρικά σχολεία.
Δια νόμου απηγορεύθη η Ελληνική γλώσσα. Αι Ελληνικαί κοινότητες απέστελλον επιτροπάς διαμαρτυρίας εις την Σόφιαν αίτινες κατά την επιστροφή εδολοφονούντο. Κυκλοφορούν ευρέως προπαγανδιστικά φυλλάδια δι’ ων προσπαθούν να πείσουν την Δύσιν ότι η Μακεδονία είναι Βουλγαρική με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκην και ότι οι Ελληνικοί πληθυσμοί είναι Βούλγαροι εξελληνισθέντες. 

Εις τα έντυπα προσπαθούν να παρουσιάσουν Βουλγάρους τους αρχαίους Μακεδόνες και ότι ο Μ. Αλέξανδρος και Αριστοτέλης ήσαν πρόγονοι των σημερινών Βουλγάρων.

Τους αντιδρώντας Έλληνας απεκάλουν «Γραικομανείς» και ούτοι ήσαν τα θύματά τους.

Η Σλαυϊκή προπαγάνδα κατόρθωσε να δημιουργήση τοιαύτη σύγχυσιν εις την Μακεδονίαν ούτως ώστε εις μίαν και την αυτήν οικογένειαν να παρατηρήται το φαινόμενον, άλλοι μεν να θεωρούσι εαυτόν Βουλγάρους έτεροι δε Έλληνες. Έχομεν και παράδειγμα, οικογένειαν Έλληνος πρώην Υπουργού διαμένουσα εν Φιλιππουπόλει και εκβουλγαρισθείσα καθύβρισε τούτον ως αρνησιπάτριδα.
Το 1895 οι Μακεδόνες αντιμετώπιζον την εξής κατάστασιν συνεπεία των Βουλγαρικών πιέσεων:
Φτώχεια, δολοφονίας, βαρυτάτην φορολογίαν.

Τα Ελληνικά σχολεία σχεδόν εγκαταλελλειμένα.

Διακοπή πάσης επικοινωνίας μετά του Ελληνικού Κράτους.

Αδιαφορία της Ευρώπης δια τα εις βάρος του Ελληνισμού συμβαίνοντα τουναντίον και ενθάρρυνσις των Βουλγαρικών ληστρικών ενεργειών.

Βουλγαρική προπαγάνδα διαθέτουσα άφθονο χρήμα εχρησιμοποίει όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα εναντίον των ανθισταμένων.

Είναι να θαυμάζη κανείς τους Μακεδόνας που διετήρησαν τον εθνισμόν των.

Οι Βούλγαροι το 1893 ίδρυσαν την Μακεδονικήν επαναστατικήν οργάνωσιν ΒΑΤΡΕΣΝΑ ΜΑΚΕΝΤΟΣΚΑ ΡΕΒΟΛΟΥΤΣΙΟΝΕΡΝΑ ΟΡΓΚΑΝΙΖΑΤΣΙΑ (Β.Μ.Ρ.Ο.) υπό τους ΓΚΟΤΣΕ ΝΤΕΛΤΕΦ, ΓΚΡΟΥΕΦ και άλλων μεταξύ των οποίων και ο σημερινός ηγέτης της Γιουγκοσλαυϊκής Μακεδονίας, Δημήτρης Βλαχώφ.

Ήτο διηρημένη εις δύο κλάδους συσχετισθέντας με την τακτικήν δράσεώς των.

Α) Εις αυτονομιστάς με σύνθημα «η Μακεδονία δια τους Μακεδόνας». Δια να λάβη τις σαφή εικόνα της δράσεως θα την παραλληλίσωμε με την επί των ημερών της κατοχής Σλαυϊκήν οργάνωσιν του ΚΚΕ, το ΕΑΜ – όπως ενεφανίσθη το ΕΑΜ ως εθνικόν μέτωπον και εκάλει προς εγγραφήν, μέλη οιασδήποτε πολιτικής αποχρώσεως δια την δημιουργίαν εθνικής αντιστάσεως εναντίον των κατακτητών, με προοπτικήν την περαιτέρω προώθησιν των μελών του εις τα δίκτυα του ΚΚΕ, ούτω και η ΒΜΡΟ των αυτονομιστών είχε εφαρμόσει τας ιδίας σλαυικάς μεθόδους, τα ίδια μέσα. Ενεφανίζετο με προσωπείον καθαρώς επαναστατικόν και εκάλει προς εγγραφήν μέλη οιασδήποτε εθνικότητος υπό την σημαίαν της αυτονομίας της Μακεδονίας.

Διεκήρυσσεν εις τους Βουλγαρικούς πληθυσμούς ότι ο Τσάρος της Ρωσσίαςπαραγγέλει «ήγγιγεν η ώρα της ελευθερίας και ότι πρέπει να εξεγερθώμεν».Ετοποθέτουν όπισθεν της εικόνος του Χριστού γραμμόφωνον και επανελάμβανε τα υπό του Τσάρου παραγγελόμενα, συνάμα εγγυώμενον εις τας Βουλγαρίδας ότι οι άνδρες των πίπτοντες υπέρ της ελευθερίας αναστήσονται μετά 40 ημέρας!
Εις τους Ελληνικούς πληθυσμούς επειδή τοιαύτα τεχνάσματα δεν εγένοντο πιστευτά, διέδιδον ψευδείς ειδήσεις από οργανωμένα χαλκεία ψευδών ειδήσεων εις Μοναστήριον και αλλαχού. Ότι ο Βασιλιάς των Ρωμηών κατέλαβε τα Ιωάννινα και κατευθύνεται προς Φλώρινα για να μας ελευθερώση.

Οι αυτονομισταί υπεστήριζον την κατά στάδια, ενσωμάτωσιν της Μακεδονίας εις την Βουλγαρίαν έχοντες προ οφθαλμών το παράδειγμα της Α. Ρωμυλίας και ως πρώτον αντικειμενικόν σκοπόν ετοποθέτουν την δημιουργίαν Μακεδονικής εθνολογικής οντότητος.

Β) Ο έτερος κλάδος της ΒΜΡΟ ήτο των Βεργοβιστών. Σωβινισταί Βούλγαροι υπό τον στρατηγόν Τσάντεφ και βοηθόν τον Πρωτογέρωφ. Ούτοι βάσει των επιχειρημάτων της γλωσσικής συγγενείας των Μακεδόνων και Βουλγάρων εζητούσαν την ενσωμάτωσιν της Μακεδονίας εις την Βουλγαρίαν ως ιστορικόν δικαίωμα.

Το 1895 ωργανώθησαν υπό της ΒΜΡΟ ορδαί συμμοριτών, αίτινες επέδραμον εις την Βόρρειον και Β.Α. Μακεδονίαν και ήρξαντο δράσεως εκβουλγαρισμού των Μακεδόνων.

Από του 1899 η ΕΜΕΟ περιέρχεται εις χείρας των Βερχοβιστών και άρχεται η τρομοκρατία του Ελληνισμού της Μακεδονίας και ολιγότερον του Σερβικού στοιχείου με σκοπόν τον βίαιον εκβουλγαρισμόν δια την εν καιρώ κατάκτησιν της Μακεδονίας υπό των Βουλγάρων.
Κρητική επανάστασις και ο ατυχής Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 επεδείνωσαν την θέσιν των Μακεδόνων.

Οι Τούρκοι ουχί μόνον ηνείχοντο τας Βουλγαρικάς θηριωδίας αλλά και ηυνόουν ταύτας. Παρεχώρησαν μάλιστα στους Βουλγάρους δύο βεράτια μητροπολιτών δια την ουδετερότητά των κατά τον πόλεμον.

Η Βουλγαρική Κυβέρνησις ενίσχυε δι’ αφθόνων μέσων και χρήματος το κομιτάτον. Τούτο επεξέτεινεν την δράσιν του εξαποστέλον πράκτορας εις όλας τας πρωτευούσας της Ευρώπης, οίτινες εξηγόραζον ωρισμένα έντυπα δια την καλλιέργειαν υπέρ των Βουλγάρων, ευμενούς ατμοσφαίρας.
Ισχυραί συμμορίαι βουλγαρικαί διοικούμεναι υπό βουλγάρων αξιωματικών επέδραμον κατά της Μακεδονίας.

Ο Άγγλος πρόξενος Θεσσαλονίκης δίδει εικόνα της επακολουθείσης καταστάσεως εις επίσημον έκθεσίν του τω 1902 αναφέροντας ότι κατά χιλιάδας εφονεύθησαν οι Έλληνες κατά τα τελευταία 6 έτη.

Το 1903 εξεδόθη κυανή βίβλος υπό της Βρεταννικής Κυβερνήσεως:

«Αθώων και αόπλων εκβιάσεις, ληστείαι, δολοφονίαι ανδρών και γυναικών, ανελεήμονα βασανιστήρια, ιερέων, ιατρών και διδασκάλων, κατακρεουργήσεις, ναών εμπρησμοί, αναρχική δυναμίτις κατά παντός φίλου της τάξεως και του νόμου. Καταστροφαί Χριστιανών Ορθοδόξων και μουσουλμάνων, γενική τρομοκρατία, πλημμύρα αίματος δι’ αρπαγών, σφαγών...»

Τουρκική επέμβασις σημειούται εναντίον των κομιτατζήδων τω 1902 και τη μεσολαβήσει των Μ. Δυνάμεων, εχορηγήθη γενική αμνηστεία εις τους Κομιτατζήδες.

Αμέσως μετά την αμνηστείαν η δράσις των Κομιτατζήδων συνεχίζεται και συγχρόνως τα κομιτάτα υποβάλλουν σχέδιον μεταρρυθμίσεων εις τας Μ. Δυνάμεις.

Το σχέδιον ήτο, η αναγνώρισις των απαιτήσεων της Βουλγαρίας επί της Μακεδονίας με ηυξημένα όρια Περιοχής εκείνης του Αγίου Στεφάνου ήτοι προσθέτοντες τας περιοχάς Καστοριάς, Καϊλαρίων, Βοδενών, Θεσσαλονίκης, ζητούντες ουσιαστικώς αυτονόμησιν εχούσης βουλγαρικήν ολόκληρον την κρατικήν μηχανήν και γλώσσαν.

Αι Μ. Δυνάμεις ανέθεσαν εις την Αυστρίαν και Ρωσσίαν την μελέτην των προτάσεων των κομιτάτων και αι Κυβερνήσεις των δύο χωρών υπέβαλον εις την Πύλην ίδιον σχέδιον έχον ως ακολούθως:

«Αι Κυβερνήσεις Ρωσσίας και Αυστρίας ορμώμεναι εξ ειλικρινούς επιθυμίας να τεθή τέρμα εις τας ταραχάς τας από τινός χρόνου κρατούσας εις τα Βαλκάνια – Θεσσαλονίκης, Κοσσυφοπεδίου και Μοναστηρίου κατέληξαν εις την πεποίθησιν ότι ο σκοπός ούτος δύναται να επιτευχθή μόνον δια μεταρρυθμίσεων ικανών να βελτιώσουν την θέσιν των εν τοις Βαλκανίοις οικούντων χριστιανικών λαών ήτοι διορισμός Γενικού επιθεωρητού Μακεδονίας έχοντος υπό τας διαταγάς του αστυνομίαν και χωροφυλακήν με άνδρας χριστιανούς υπό ευρωπαίον αξιωματικόν κλπ».

Ο Σουλτάνος απεδέχθη το σχέδιον και διώρισε Γενικόν Επιθεωρητήν Μακεδονίας τον Χουσεΐν Χιλμή Πασσά έχοντα υπό τας διαταγάς του Βέλγους και Σουηδούς αξιωματικούς και συστήσας υποτυπώδη χωροφυλακήν.

Η κατάστασις κατόπιν τούτου εξετραχύνθη και επί τη προόψει εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων η Βουλγαρία απέστειλε στίφη κομιτατζήδων άριστα εξωπλισμένων τω 1903 εναντίον της Μακεδονίας.
Εις Θεσσαλονίκην εσημειώθησαν δυναμιστικαί ενέργειαι ως η ανατίναξις γαλλικού ατμοπλοίου εις τον λιμένα της Θεσσαλονίκης, του Υποκαταστήματος Οθωμανικής Τραπέζης, του Ορθοδόξου Μητροπολιτικού Ναού, του Ταχυδρομείου, του Εθνικού θεάτρου και πολλών Ελληνικών καταστημάτων.

Τα εγκλήματά των οι Βούλγαροι διεσάλπιζαν ως εθνικήν επανάστασιν και ως προοίμιον Μεγάλης εθνικής επαναστάσεως της Μακεδονίας.

Παρόμοιαι ενέργειαι εγένοντο εις Μοναστήρι, αποτυχούσαι.

Τα κομιτάτα δεν είδον την αναμενομένην εντύπωσιν, ως ανέμενον, της επαναστάσεως του Βουλγαρικού λαού εν Μακεδονία.

Προώθησαν τας ενεργείας των εις την κοιλάδα του Μοναστηρίου Περλεπέ όπου κατώρθωσαν και ενέσπειραν τον φανατισμόν εις τους χωρικούς διά ψευδών διαδόσεων. Ο Στρατός του Τσάρου και ο Ελληνικός Στρατός καταφθάνουν, διέδιδον, κατέλαβαν ήδη τα Ιωάννινα παρέσυραν ούτω τους χωρικούς να βάλουν φωτιά στα σιτηρά και εις τα οικήματα των τσιφλικάδων προκαλέσαντες την καταστρεπτικήν επέμβασιν του Τουρκικού Στρατού.

Τραγική μοίρα ανέμενεν το Κρούσοβον, το οποίον εκύκλωσε ο Βούλγαρος Ιβάνωφ με 300 – 350 κομιτατζήδες. Η εκ των 50 ανδρών Τουρκική φρουρά διέφυγε. Οι Βούλγαροι εισελθόντες ανενόχλητοι εφόνευσαν 10 γυναικόπαιδα Τούρκων και 5 προύχοντες Έλληνας. Προέβησαν εις εμπρησμούς, λεηλασίας, επεστράτευσαν και τους κατοίκους δια την κατασκευήν χαρακωμάτων και δι’ εντυπωσιακούς λόγους εσχημάτισαν Κυβέρνησιν Κομιτάτου από Κομιτατζήδες η οποία έκτοτε διατυμπανίζεται ως πρώτη εν τη ιστορία Μακεδονική Κυβέρνησις.

Μετά 10 ημέρας συνεκεντρώθησαν περί το Κρούσοβον 3000 Τούρκοι με 18 πυροβόλα. Έλαβον χώραν μικροσυμπλοκαί καθ’ ας εφονεύθη ο Ιβάνωφ. Κατόπιν διαπραγματεύσεων οι Κομιτατζήδες αφέθησαν ελεύθεροι. 

Οι Τούρκοι εισελθόντες εις την πόλιν κατέστρεψαν ταύτην εκ θεμελίων.

Η πόλις ηρίθμει 8.000 βλαχόφωνους και 2.000 σλαυόφωνους Έλληνας.

Η καταστροφή του Κρούσοβου διαφημίζεται ως επανάστασις Ιλι-Ντεν (Ηλιού Ημέρα) ως εθνική εξέγερσις των Βουλγάρων εν Μακεδονία.

Η Βουλγαρία με την ψεύτικην αυτήν επανάστασιν εν συνδιασμώ με συλλαλητήρια άτινα διωργάνωσε εις τας ευρωπαϊκάς πρωτευούσας, εζήτει την εφαρμογήν του σχεδίου των μεταρρυθμίσεων.

Τον Σεπτέμβριον του 1903 συνέρχονται εις Μυρτστέγ της Αυστρίας οι Αυτοκράτορες Αυστρίας και Ρωσσίας και ενέκρινον το σχέδιον όπερ επέδωσαν εις τον Σουλτάνον και ετέθη εις εφαρμογήν.
Τα κύρια σημεία του σχεδίου ήσαν διορισμός πολιτικών πρακτόρων Ρώσσων και Αυστριακών παρά τω Τούρκω Γενικώ Επιθεωρητή.

Διοργάνωσις αστυνομίας και Χωροφυλακής από ευρωπαίον στρατηγόν.
Γενική αμνηστεία.
Η κατάστασις κατ’ ουδέν βελτιούται εις την Μακεδονίαν.

Οι Ρώσσοι αξιωματικοί της Χωροφυλακής υπεβοήθουν παντοιοτρόπως τους κομιτατζήδες προπαγανδίζοντες και αυτοί μεταξύ των σλαυοφώνων πληθυσμών ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Βούλγαροι.

Το 1904 νέαι Βουλγαρικαί συμμορίαι επέδραμον κατά της Μακεδονίας και υπό τα όμματα της Ευρωπαϊκής αστυνομίας ελειτούργει κομιτατζοδικείον και Έλληνες πατριώτες απηγχονίζοντο.
Ο αρχηγός της Αγγλικής αποστολής Συν/χης Έλιοτ συλλαμβάνεται αιχμάλωτος υπό των Τούρκων εις συμπλοκήν μετά κομιτατζήδων.

Ο Ελληνισμός της Μακεδονίας υφίσταται φρικτάς δοκιμασίας την εποχήν εκείνην εκ των Κομιτατζήδων με συμπαράστασιν των Ευρωπαίων προστατών των.

Ο κίνδυνος ήτο μέγας. Οι Έλληνες ευρίσκοντο υπό απηνή διωγμόν. Δεν υπήρχε καιρός δι’ αναμονήν. Η φτωχή τότε και αιμόφυρτος Ελλάς μετά τον ατυχή πόλεμον του 1897 έπρεπε να εύρη δυνάμεις δια να κτυπήση τον άσπονδον και άγριον επιδρομέα.

Η ακατάβλητος ελληνική φυλή μέσα από την τέφρα της Φοίνικος ξαναγεννιέται, ξεπετά νέαν ζωήν.
Η ζωτικότης της αιωνίας φυλής εκπλήσσει τον κόσμον άλλην μίαν φοράν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ V – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ
Εις την περιοχήν Κορεστίων και Καστοριάς ενεφανίσθησαν δύο ανταρτικά Σώματα υπό τον Καπετάν ΚΩΤΤΑΝ και Καπετάν ΒΑΓΓΕΛΗΝ πλην όμως μετά βραχείαν δράσιν εναντίον των Κομιτατζήδων ενέπεσαν εις ενέδρας Τουρκικού Στρατού και εξοντώθησαν οι δύο Πρόδρομοι της Ελληνικής Αμύνης.

Ο εν Μοναστηρίω Έλλην γραμματεύς του εκεί Προξενείου μας Ίων Δραγούμης υπέβαλε έκθεσιν εις την Κυβέρνησιν δι’ ης επρότεινε ενεργόν δράσιν των Ελλήνων εναντίον των Κομιτατζήδων, υπό το αυτό πνεύμα υπέβαλον εις την Κυβέρνησιν εκθέσεις οι επίσκοποι Καστοριάς Καραβαγγέλης, Μοναστηρίου Φορόπουλος και ο Δράμας Χρυσόστομος ο βραδύτερον εθνομάρτυς Σμύρνης.
Εκ παραλλήλου εις Αθήνας ελάμβανον χώραν ζυμώσεις με σκοπόν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον και επέμβασιν της Ελληνικής Κυβερνήσεως.

Εις την οικίαν του Ανθ/γού Πυρ/κού Παύλου Μελά εν Αθήναις έλαβε χώραν συγκέντρωσις υπό την Προεδρείαν του δημοσιογράφου Δημ. Καλαποθάκη καθ’ ην απεφασίσθη να προταθή εις την Κυβέρνησιν Θεοτόκη όπως αποστείλη αξιωματικούς προς μελέτην της καταστάσεως εν Μακεδονία.

Η Κυβέρνησις υιοθετήσασα την πρότασιν ταύτην απέστειλε τους Υπολ/γούς Αλεξ. Κοντούλη και Αναστ. Παπούλαν και Ανθ/γούς Παύλον Μελάν και Γ. Κολοκοτρώνην. Οι δύο τελευταίοι αξιωματικοί, μετά την επιστροφήν των επρότειναν ενεργόν δράσιν προς ην διεφώνησαν οι υπολοχαγοί Κοντούλης και Παπούλας.

Τω 1904 ιδρύεται εν Αθήναις Μυστικόν Μακεδονικόν Κομιτάτον υπό του Δημ. Καλαποθάκην και ταυτοχρόνως λαμβάνεται απόφασις της Κυβερνήσεως όπως αντιταχθή ενεργός άμυνα κατά των ορδών των Κομιτατζήδων....

σχετικά:

Ραγδαία (διπλωματικό) "ανάποδο τιμόνι" η Ρωσία υπέρ "φιλοτουρκικών και φιλοσκοπιανών θέσεων"!!!

Πανσλαβισμός: τα ύπουλα και εγκληματικά παιγνίδια της Ρωσίας κατά της Ελλάδας τα τελευταία 200 χρόνια

Ρωσία και η Απειλή του Πανσλαβισμού, π. Γ.Δ.Μεταλληνού

Η Ρωσία πήρε σκληρά αντίμετρα κατά των Ελληνικών αγροτικών προϊόντων - αν και δεν θα έπρεπε, ακόμη και λόγω του εμπάργκο της ΕΕ. Όμως, το «Ιστορικό Ρωσικό (κρυπτοανθελληνικό) Παράδοξο» είναι γνωστό από παλιά. Η Ελληνική κυβέρνηση παρ’ότι τα περίμενε, δεν πήρε προληπτικά αμυντικά μέτρα. Αν και μπορούσε. Ηλίθιοι ή πληρωμένοι προδότες;

«Ελλάδα – Ρωσία» και περί....«Ρωσικού Παραδόξου»

"Σεργκέι πολύ μας μπαίνετε στην Ελλάδα...Προασπίζουμε τα συμφέροντά μας Νίκολας"

Αναρτήθηκε από Γιώργος Ανεστόπουλος
http://isxys.blogspot.com/2014/12/blog-post_89.html#more
http://dia-kosmos.blogspot.gr/