"Το πιο επικίνδυνο από όλα τα ηθικά διλήμματα είναι όταν: είμαστε υποχρεωμένοι να κρύβουμε την αλήθεια για να βοηθήσουμε την αλήθεια να νικήσει!..."

ΣΟΚ: Οι Δήμοι παίρνουν την πρώτη κατοικία, για χρέη άνω των 293,47 Ευρώ

Βροχή οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί. Θα γίνονται και από τους δήμους και οι πολίτες θα βρεθούν αντιμέτωποι από τη μια μέρα στην άλλη για κλήσεις και απλήρωτα δημοτικά τέλη.

Προς το παρόν οι Δήμοι περιμένουν την εγκύκλιο της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) για την εκτέλεση ηλεκτρονικών πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και από τους δήμους.

Σύμφωνα με πληροφορίες του epoli.gr, η εγκύκλιος της ΑΑΔΕ αναμένεται να εκδοθεί εντός του Οκτωβρίου και να ενεργοποιηθεί την 1η Ιανουαρίου του 2018.

Με βάση τον νόμο που ψηφίστηκε τον Ιούνιο, προβλέπεται σύντμηση των ημερομηνιών για την διενέργεια πλειστηριασμού σε 15 ημέρες από την αναγγελία της κατάσχεσης. Με το προηγούμενο νομοθετικό πλαίσιο, πλειστηριασμός γινόταν μετά από 2 χρόνια από την αναγγελία της κατάσχεσης.

«Μέχρι σήμερα γίνονται μόνο κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και όχι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας», διαβεβαιώνουν μέσω του epoli.gr υψηλόβαθμα στελέχη οικονομικών υπηρεσιών δήμων, καλώντας τους πολίτες που έχουν χρέη προς τους ΟΤΑ Πρώτου βαθμού, να κάνουν διακανονισμό και να πληρώσουν τις οφειλές τους ακόμη και σε 100 δόσεις.

Όπως παρατηρούν τα ίδια στελέχη, «είναι πολλοί οι οφειλέτες που χρωστούν μικρά ποσά, κυρίως από τη μη αποπληρωμή προστίμων για παράνομη στάθμευση ή μη καταβολή του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας».

«Υπάρχουν περιπτώσεις δημοτών, που με τον φόβο να μην τους κοπεί το ρεύμα, κάνουν διακανονισμό με την ΔΕΗ και δεν πληρώνουν τους φόρους που περιλαμβάνονται στους λογαριασμούς. Έτσι συσσωρεύονται οφειλές για το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να βεβαιώσουμε την οφειλή», επισημαίνουν, εξηγώντας ότι, εάν δεν προβούν σε αυτή την διαδικασία, κινδυνεύουν με σοβαρές πειθαρχικές και ποινικές κυρώσεις. Ωστόσο, όπως υπογραμμίζουν, υπάρχει «ένας μικρός αριθμός οφειλετών, που χρωστούν μεγάλα ποσά και σε πολλές περιπτώσεις ο δήμος δεν θα τα εισπράξει ποτέ, ιδίως εάν πρόκειται για χρεοκοπημένες επιχειρήσεις». Πρόκειται, όπως λένε, για φαληρισμένες επιχειρήσεις όπως βιομηχανίες, βιοτεχνίες, ξενοδοχεία, καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος ή διαφόρων τύπων εμπορικά καταστήματα.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, η εκάστοτε οικονομική υπηρεσία του δήμου για χρέη άνω των 293,47 Ευρώ μπορεί να δεσμεύσει την φορολογική ενημερότητα του οφειλέτη. 


Ενώ για οφειλές άνω των 500 Ευρώ μπορεί να προχωρήσει σε δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών και κατασχέσεις κινητής και ακίνητης περιουσίας

Δεν δεσμεύονται μόνο όσα είδη είναι απαραίτητα για την επιβίωση του οφειλέτη.

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Εμείς οι Έλληνες από το 330 μ.κ.ε. μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας γνωρίσαμε αφανισμό τόσο του 99% της πολιτιστικής μας κληρονομίας όσο και της ύπαρξής μας ώστε σήμερα να αποτελούμε χωρίς υπερβολή περίπου το 20% του Ελληνισμού και σήμερα με την καθοδηγούμενη λαθρομετανάστευση κινδυνεύουμε με ολοκληρωτική εξαφάνηση. Αυτό το φοβερό ολοκαύτωμα των Ελλήνων προγόνων μας η πλειοψηφία του λαού το αγνοεί γιατί εσκεμμένα οι κρατούντες (που είναι διάδοχοι αυτών που μας κατάσφαξαν) το κρύβουν.

Στυλ. Τακας-Ηω Αναγνώστου

Ο όρος «εβραιοχριστιανοί» οφείλεται στο ότι: α) το σημαντικότερο μέρος της «βίβλου» δηλαδή του ιερού βιβλίου των χριστιανών· το αποτελούν τα ιερά βιβλία των Εβραίων και τα υπόλοιπα (καινή διαθήκη) είναι εξαρτημένα από τα ιερά βιβλία των Εβραίων γιατί παραπέμπουν σ’ αυτά και συνεπώς ο χριστιανισμός δεν μπορεί να υπάρξει ως θρησκεία χωρίς τα ιερά βιβλία των Εβραίων δηλαδή είναι θρησκεία μέσα από την θρησκεία των Εβραίων, β) ο κύριος πρωταγωνιστής του έργου του χριστιανισμού· ο Ιησούς ή Γιαχβέ ή Ιεχωβάς ήταν Εβραίος και θεωρείται από τους χριστιανούς ως ο αναμενόμενος μεσσίας των Εβραίων και γ) ο Γιαχβέ Ιησούς έλεγε ότι δεν ήλθε να καταργήσει την εβραϊκή θρησκεία αλλά για να την συμπληρώσει. Επομένως ο χριστιανισμός είναι η «συμπληρωμένη» εβραϊκή θρησκεία. Τώρα τι δουλειά έχει ο ΕΛΛΗΝΑΣ με τα Εβραϊκά δρώμενα (σωστά ή λάθος μας είναι αδιάφορο) μόνο το σάπιο μυαλό ενός χριστιανού μπορεί να εξηγήσει, άλλωστε είναι γνωστό ότι η ΛΟΓΙΚΗ είναι απούσα στις θεολογικές υποθέσεις!!!

Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Όταν αυτό το συναίσθημα γίνεται καταλύτης για την πνευματική αλλά και κοινωνική εξέλιξη του άνθρωπου, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να ισχυριστούμε, ότι η συγκεκριμένη θρησκεία που γεμίζει αυτό το έμφυτο συναίσθημα αποτελεί θρησκεία που συντελεί στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Όταν όμως μια θρησκεία από την μια δημιουργεί ουσιαστικά ανελεύθερα και καταπιεσμένα πνευματικά και όχι μόνο άτομα και από την άλλη αποτελεί το όχημα για ομάδες ανθρώπων να επιβουλεύονται και να εκμεταλλεύονται με το χείριστο τρόπο τον λαό, πατώντας πάνω ακριβώς σε αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα, τότε η συγκεκριμένη θρησκεία είναι υπεύθυνη για την δημιουργηθείσα πνευματική αναπηρία της ανθρωπότητας. Και όχι ακριβώς υπεύθυνη αλλά συνυπεύθυνη γιατί ο κάθε άνθρωπος οφείλει, σαν μια πνευματική, σωματική και ολοκληρωμένη οντότητα που είναι, να προσπαθεί συνέχεια για την δική βελτίωση. Οπότε η αποδοχή εκούσιας ή συνειδητής, μιας καταστάσεως που τον εμποδίζει να πράξει τα ανώτερο, βαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον ίδιο.

Και αυτό είναι το κύριο νόημα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Η Συμμετοχή, η Δράση, η ανάληψη ευθυνών. Με άλλα λόγια, ο απώτερος στόχος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ είναι το ακριβώς αντίθετο του εβραιοχριστιανισμού· δηλ. να αποτελεί μια στοχαστική, ανεξάρτητη και πάνω απ’ όλα ουσιαστική και για τον ίδιο αλλά και για τον συνάνθρωπο, Ζωή.

Τέλος νομίζω ότι τώρα έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για μας τους Έλληνες να επανέλθουμε στην γνήσια Ελληνική μας παράδοση, αυτήν που ανέπτυξε τις επιστήμες και που δημιούργησε Παρθενώνες και έργα τέχνης και πολιτισμού για τα οποία όλη η ανθρωπότητα υποκλίνεται και να απεκδυθούμε κάθε δοξασία που υποδουλώνει το πνεύμα και το κάνει υποχείριο δογμάτων αντιθέτων με τον ελεύθερο φιλοσοφικό στοχασμό.

Η Συρρίκνωση του Ελληνισμού από το Βδέλυγμα του Γιαχβέ

«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν»

Ελεγε ο μεγάλος ιστορικός της αρχαιότητος Θουκυδίδης και το ερώτημα που γεννάται είναι γιατί έδινε τόση μεγάλη σημασία στην μάθηση και γνώση της ιστορίας για τον άνθρωπο. Η απάντηση είναι διότι η ιστορική γνώση είναι η εμπειρία του λαού στον οποίο αναφέρεται και περιλαμβάνει όχι μόνον τα μεγαλουργήματα των προγενεστέρων γενεών αλλά και τα λάθη ώστε οι νεώτερες γενεές να επαναλάβουν τις εποποιίες και τα μεγαλουργήματα των προγόνων τους τα οποία θα τους οδηγήσουν σε πρόοδο και ευημερία αλλά και να αποφεύγουν τα λάθη τους.

Συνεπώς η αληθινή ιστορική γνώση είναι μια υπέρτατη γνώση για τις μέλλουσες γενιές ενός λαού γιατί, επαναλαμβάνω και μάλιστα με έμφαση, περιλαμβάνει όλη την πείρα των προγόνων του και αυτή η πείρα ενισχύσει το φρόνημα του λαού όχι μόνον για να επαναλάβουμε τις εποποιίες των προγόνων μας, αλλά και για να μας προστατεύσει ώστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια σφάλματα, διότι η έκφραση «η ιστορία επαναλαμβάνετε» είναι μια πραγματικότητα την οποία κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Πέραν αυτού λαός που αγνοεί την ιστορία του είναι ουσιαστικά αποκομμένος από τις ρίζες του γιατί οι ρίζες του κάθε λαού είναι οι πρόγονοί του και λαός αποκομμένος από τις ρίζες του δεν έχει ηθικές αρχές και δεν έχει μέλλον.

Ειδικότερα για μας τους Έλληνες τώρα σε μια εποχή που κλονίζονται ιδανικά, αντιλήψεις και αξίες εμπρός στον ολετήρα της παγκοσμιοποίησης και ομογενοποίησες είναι θέμα εθνικό αλλά ταυτόχρονα και συμφέρον να μάθουμε επιτέλους την πραγματική μας ιστορία, γιατί εμείς οι Έλληνες, λαός φύσει ερευνητικός, φιλομαθής και συνάμα διεκδικητικός όταν θίγονται τα εθνικά και πάτρια συμφέροντά του. Ο Έλληνας μεγαλούργησε κατά την αρχαία εποχή και διέδωσε τα ιδανικά του και τις αξίες του στα πέρατα της οικουμένης.

Ο Έλληνας με στρατιωτική αρετή αλλά και με ανοικτούς πνευματικούς ορίζοντες χάραξε δική του πορεία με βήματα σταθερά και γοργά και συνέβαλε στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας. Ο Έλληνας της αρχαιότητος στιβαρός και άξιος πολεμιστής αλλά ταυτόχρονα φιλόσοφος δίδαξε τους λαούς της υφηλίου με τον ανυπέρβλητο πολιτισμό του τι σημαίνει ελευθερία, δικαιοσύνη, ανδρεία, φιλοπατρία, επιστημονική πρόοδος, φιλοσοφικός στοχασμός και τόσες άλλες αξίες που θεμελίωσαν την ιδεολογική ταυτότητα του απανταχού της γης πολιτισμένου σήμερα κόσμου. Ας μην ξεχνάμε ο Τσόρτσιλ κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έλεγε «Από σήμερα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!»

Γνωρίζουμε(;) εμείς οι απόγονοί τους ποίοι και γιατί κατέστρεψαν αυτόν τον υπέροχο πολιτισμό ώστε σήμερα από τα 82 έργα του Αισχύλου έχουμε μόνο τα 7, από τα 92 έργα του Ευριπίδη μόνο τα 18, από τα 123 του Σοφοκλή μόνο τα 7 ενώ τα υπόλοιπα χάθηκαν δια παντός ως επίσης Έλληνες φιλόσοφοι, ποιητές, τραγωδοί, επιστήμονες έχουν μείνει στην ιστορία μόνο από τα ονόματα τους και μικρά αποσπάσματα από τα γραπτά τους που εμπεριέχονται σε άλλα κείμενα, ενώ δεκάδες άλλοι συγγραφείς έχουν χαθεί ακόμα και τα ονόματά τους για πάντα μαζί με τα έργα τους; Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι το ερευνητικό πνεύμα των Ελλήνων προγόνων μας καθώς και η φιλομάθεια τους ήταν αυτή που είχε δημιουργήσει τεράστιο όγκο συγγραφικού έργου που βρισκόταν τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές βιβλιοθήκες ώστε να έχουμε την αναφορά ότι στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας υπήρχαν 700.000 συγγράμματα τα οποία καταστράφηκαν για πάντα. Ποίοι και γιατί τα κατέστρεψαν;

Γνωρίζουμε την αλήθεια, όπως αυτή διασώθηκε μέσα από κείμενα και ιστορικές πηγές, ποίοι ήταν οι υπεύθυνοι για τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν σε βάρος του Ελληνισμού και τα οποία οδήγησαν ακόμα και σε απώλεια Ελληνικών πληθυσμών ώστε ο Ελληνισμός να γνωρίσει μεγάλη συρρίκνωση; Βλέπουμε και θαυμάζουμε στους αρχαιολογικούς χώρους ερείπια περικαλλών ναών, βλέπουμε στα μουσεία αγάλματα ακρωτηριασμένα ή θραύσματα αυτών και κάποια ελάχιστα πλήρη αγάλματα που στην θέα τους πραγματικά αγάλεται η ψυχή μας από το κάλος και την τελειότητά τους αλλά ποίοι και γιατί τα κατάντησαν έτσι;

Μαθαίνουμε για τις πολεμικές τους αρετές των Ελλήνων στους πολέμους κατά των Περσών, μαθαίνουμε για τα κατορθώματα των προγόνων μας οι οποίοι υπό την ηγεσία του Αλεξάνδρου δημιούργησαν μια αυτοκρατορία και στις χώρες που κατέκτησαν ίδρυσαν περί τις 280 ελληνικές πόλεις οι οποίες ανθούσαν στο εμπόριο, στις τέχνες και στις επιστήμες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πολιτιστική επέκταση των Ελλήνων και πέραν της Μικράς Ασίας στην Συρία, στην Παλαιστίνη, στην Μεσοποταμία και στην Αίγυπτο. Σήμερα από αυτές τις πόλεις ελάχιστες σώζονται (π.χ. η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο) με ελάχιστους Έλληνες, όμως γνωρίζουμε πως και γιατί χάθηκε αυτός ο ελληνισμός;

Μαθαίνουμε για την κατάκτηση ολόκληρου του Ελληνικού κόσμου από τους Ρωμαίους, μαθαίνουμε ότι «κατακτήσαμε» πολιτιστικά τον Ρωμαίο κατακτητή και ότι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγινε Ελληνική Αυτοκρατορία με την επωνυμία Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αγνοούμε ότι α) η ονομασία «Βυζαντινή αυτοκρατορία» δόθηκε τον 17ον αιώνα δηλαδή τρεις αιώνες μετά την οριστική της κατάρρευση, από τους τότε Ευρωπαίους ιστορικούς· λόγω του ακραίου θεοκρατικού και καταπιεστικού της χαρακτήρα της προς τους λαούς που είχε υπό την κατοχή της. και β) ότι όλοι οι Αυτοκράτορες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ἠ «Βυζαντινής αυτοκρατορίας» υπέγραφαν ως Ρωμαίοι Αυτοκράτορες παρά το γεγονός ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν μετά από κάποια περίοδο ήταν η ελληνική επομένως ουδέποτε υπήρξε ελληνική διοίκηση αυτής της αυτοκρατορίας.

Ας δούμε όμως τα γεγονότα και ας κρίνουμε. Ας μάθουμε επιτέλους την αλήθεια, όσο σκληρή και αν είναι και ας έχουμε το θάρρος και την ευθυκρισία ως αρωγούς στην αναζήτηση της ταυτότητός μας ως Έλληνες και ως Άνθρωποι. Έτσι θα εξετάσουμε τα γεγονότα κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κατοχής.

ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΚΑΤΟΧΗ την διακρίνουμε σε δυο περιόδους, την πρώτη μέχρι τον Κωνσταντίνο τον Α’ (324 μ.κ.ε.) την δεύτερη από τον Κωνσταντίνο τον Α’ μέχρι την άλωση της Πόλης (1453 μ.κ.ε.) και αυτό διότι από την άνοδο στον θρόνο του Κωνσταντίνου η συμπεριφορά των Ρωμαίων αυτοκρατόρων έναντι των Ελλήνων αντιστράφηκε.

Πρώτη περίοδος ρωμαϊκής κατοχής

Κατά την πρώτη περίοδο (μέχρι το 324 μ.κ.ε.) ο Ελληνισμός υφίσταται αρχικά μια καθοδική πορεία αλλά γρήγορα κατορθώνει να αναλάμψει και να κατακτήσει πολιτιστικά τους κατακτητές του και αυτό έγινε γιατί οι Ρωμαίοι ήταν φιλοπρόοδοι και όχι μόνον υιοθέτησαν πρόθυμα τα επιτεύγματα των Ελλήνων αλλά και τα προήγαγαν. Κατά την περίοδο αυτήν οι Ρωμαίοι, υιοθέτησαν τις τέχνες και τις επιστήμες που εισήγαγαν από τους κατακτημένους τους Έλληνες, μελετούσαν και εναρμονίστηκαν με τον ελληνικό φιλοσοφικό στοχασμό ακόμα και την ελληνική γλώσσα υιοθέτησαν την οποία είχαν ως γλώσσα της επιστήμης, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας με αποτέλεσμα να ομιλείται σε όλη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία παρά το γεγονός ότι η επίσημη γλώσσα της διοίκησης ήταν η λατινική γλώσσα και μάλιστα πολλοί Ρωμαίοι έγραφαν στην Ελληνική γλώσσα όπως ο Αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος και, αργότερα, ο Μ. Ιουλιανός.

Στην Μ. Ασία, την Παλαιστίνη και στην Μεσοποταμία, υπήρχαν περί τις 280 Ελληνικές πόλεις με μικτούς πληθυσμούς όπου οι κάτοικοι, έλληνες και μη, μιλούσαν ελληνικά και ακολουθούσαν την Ελληνική παράδοση παρά το γεγονός ότι η διοίκηση ήταν ρωμαϊκή. Αυτήν την ελληνίζουσα αυτοκρατορία παρέλαβε ο Μ. Κωνσταντίνος όταν κατέλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο.

Δευτέρα περίοδος ρωμαϊκής κατοχής

Η δεύτερη περίοδος αρχίζει με ενθρόνιση στον αυτοκρατορικό θρόνο του λεγόμενου “Μέγα” και “άγιου” και ισαπόστολου Κωνσταντίνου. Μια από τις πρώτες πράξεις του Κωνσταντίνου του Α’ (324-337) ήταν η μεταφορά της πρωτεύουσας του κράτους στην Ελληνική πόλη Βυζάντιο, την οποία μετονόμασε σε Νέα Ρώμη και την στόλισε με έργα τέχνης που απόσπασε βιαίως από ελληνικούς ναούς. Θα περίμενε κανείς η μεταφορά της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας μέσα στην καρδιά του ελληνισμού να συντελέσει στον πλήρη εξελληνισμό της αυτοκρατορίας, όμως στην πράξη συνέβη το αντίθετο διότι αρχίζει η συστηματική καταστροφή των ναών των Ελλήνων όπου στην θέση τους κτίζονται εκκλησίες ενώ οι ιερείς θανατώνονται με βασανιστήρια.

Κατά την περίοδο αυτήν αποκεφαλίζεται ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος ο οποίος ούτω υπήρξε ο πρωτομάρτυρας του ελληνισμού. Μετά θάνατον ο Κωνσταντίνος και παρά το εγκληματικό του παρελθόν (μεταξύ των άλλων θανάτωσε την σύζυγό του Φαύστα μέσα καζάνι με βραστό νερό), ανακηρύσσεται από το ιερατείο “Μέγας” και “Άγιος” και ισαπόστολος.

Ο Κωνστάντιος (337-361), που διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο τον Α’, υπήρξε ακόμα σκληρότερος. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Κωνστάντιου είναι να θέση εκτός νόμου το «ελληνίζειν» δηλαδή την ενασχόληση με τις επιστήμες, τις τέχνες και την φιλοσοφία. Ο Κωνστάντιος θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που (κατά τον Λιβάνιο) «ιερά και νεώ τους μεν έκλεισε, τους δε κατέσκαψε τους δε βεβήλους αποφήνας πόρνοις ενοικείν έδωκεν» (31) δηλαδή τα μεν ιερά των Ελλήνων κατέσκαψε τους δε ναούς τους έδωσε σε πόρνες να ενοικούν.

Από το 354 αρχίζουν οι πρώτες πυρπολήσεις βιβλιοθηκών σε πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας και περίπου αυτό θα διαρκέσει επί 1000 περίπου χρόνια. Κατά την περίοδο αυτήν θα καούν στην πυρά ανυπολόγιστος αριθμός ελληνικών βιβλίων φιλοσοφίας, λογοτεχνίας, ιστορίας, γεωγραφίας, ποιητικές συλλογές και κυρίως επιστημονικά βιβλία μαθηματικών κλπ τα οποία για τον εξαιρετικά χαμηλού πνευματικού επιπέδου όχλο αποτελούσαν (ιδιαίτερα τα μαθηματικά) κείμενα μαγείας και προϊόντα της ελληνικής «μωρίας».

Η καταστροφή της ελληνικής γραμματείας είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της επιστήμης και της πνευματικής και τεχνολογικής προόδου της ανθρωπότητος. Το αποτέλεσμα αυτών των πράξεων φαίνεται σήμερα αφού από την αρχαιοελληνική γραμματεία διεσώθει, όπως υπολογίζεται, λιγότερο από τον 1% αυτής. Αυτή η τακτική της πυρπολήσεως βιβλιοθηκών με έργα που αναφέρονται στην ελληνική παράδοση και φιλοσοφία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με την πυρπόληση βιβλιοπωλείων που πωλούν κατά κύριο λόγο βιβλία της ελληνικής γραμματείας και βιβλία που αφορούν τον ελληνικό πολιτισμό από τους λεγόμενους «αντιεξουσιαστές» οι οποίοι ουδέποτε έκαψαν βιβλιοπωλεία με χριστιανικές και εβραϊκές εκδόσεις.

Οι ίδιοι «αντιεξουσιαστές» βεβήλωσαν το άγαλμα του υμνητή της ελευθερίας Ρήγα Φεραίου ενώ το άγαλμα του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ που βρίσκεται δίπλα το άφησαν ανέγγιχτο. Τότε (τον χριστιανικό μεσαίων) το ιερατείο της ορθοδοξίας και ο όχλος (παρακινούμενος από το ιερατείο) χαρακτήριζαν τους Έλληνες «ειδωλολάτρες, μιαρούς κλπ» και ο όχλος (υποκινούμενος από το ιερατείο) επιτίθετο κατά των ιερών των Ελλήνων και τα κατέστρεφε τώρα οι λεγόμενοι «αντιεξουσιαστές» χαρακτηρίζουν τους Έλληνες «φασίστες και ρατσιστές» και επιτίθενται κατά βιβλιοπωλείων με εκδόσεις Ελλήνων. Ποίοι είναι αυτοί που υποκινούν τώρα τους «αντιεξουσιαστές»;

Τότε (τον χριστιανικό μεσαίων) η πολιτική ηγεσία του κράτους (αυτοκράτορες) παρακινούμενοι από το ιερατείο συνέτασσαν νόμους με τους οποίους διέτασσαν την εξόντωση του Ελληνισμού τώρα η πολιτική ηγεσία αφήνει ανέγγιχτους τους «αντιεξουσιαστές»! Μήπως η πολιτική ηγεσία γνωρίζει ποίοι κρύβονται και καθοδηγούν τους «αντιεξουσιαστές και δεν θέλει να τους θίξει»;

Τα μεγάλα ερωτήματα!

Ο Μέγας Ιουλιανός (361-363), που διαδέχεται τον Κωνστάντιο, παρά το γεγονός ότι είχε βαπτισθεί με την βία χριστιανός, διατάξει όπως παύσει κάθε είδος διωγμός κατά των εθνικών. Θεσμοθετεί απόλυτη ανεξιθρησκία και επιδιορθώνει όσους από τους ελληνικούς ναούς δεν είχαν ολοκληρωτικά καταστραφεί από τους χριστιανούς. Θέλοντας κάθε άνθρωπος να έχει την δυνατότητα να ακολουθεί ελεύθερα το θρησκευτικό του μονοπάτι επιδιώκει ακόμα και την αναστήλωση του ναού του Σολομώντα. Ο Ιουλιανός το 363 δολοφονείται πισώπλατα, κατά τον χρονικογράφο Μαλάλα, από τον Μερκούριο ο οποίος αμέσως ανακηρύσσεται από το ιερατείο «άγιος» ενώ ο Ιουλιανός «παραβάτης».

Κατά την περίοδο αυτήν και ιδίως από τους επόμενους αυτοκράτορες Θεοδόσιο τον Α’, Αρκάδιο και Ιουστινιανό έλαβαν χώρα οι μεγάλες διώξεις των Ελλήνων. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια διευκρίνιση: την περίοδο αυτήν όταν έλεγαν «Έλληνες» εννοούσαν τους μετέχοντας της ελληνικής παιδείας και συνεπώς του ελεύθερου φιλοσοφικού στοχασμού, Έλληνες διότι οι Έλληνες που ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό απεκδύθηκαν τον χαρακτηρισμό τους ως έλληνες, παρά το γεγονός ότι ομιλούσαν ελληνικά και πολλοί είχαν ελληνική καταγωγή αλλά χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους απλώς ως χριστιανούς και Ρωμαίους (ή Ρωμιούς) και αυτό συνεχίσθηκε μέχρι την άλωση της Πόλης όπου π.χ. ο Γεώργιος Σχολάριος, ο μετέπειτα οικουμενικός πατριάρχης Γεννάδιος, διακηρύσσει ότι «αν και ομιλώ ελληνικά δεν είμαι Έλλην… αν με ρωτήσει κάποιος τι είμαι θα του απαντήσω ότι είμαι χριστιανός» και ο ίδιος προτρέπει «τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας (δηλ. καταραμένους) Ελληνιστάς … πυρί και σιδήρω και ύδατι και παντίς τρόποις εξαγάρετε της παρούσης ζωής…» επίσης προτρέπει «ράβδιζε, είργε (δηλ. φυλάκιζε), είτα γλώσσαν αφαιρεί, είτα χείρα απότεμνε, κι αν και ούτως μένη κακός, θαλάσσης πέμπε βυθώ» (30).

Ο Θεοδόσιος ο Α’ (379-395) με διάταγμα που εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου του 380 στην Θεσσαλονίκη ορίζει επίσημη και μοναδική θρησκεία του κράτους τον χριστιανισμό και κηρύσσει εκτός νόμου κάθε άλλη λατρεία. Όποιος δεν είναι χριστιανός χαρακτηρίζεται «ως σιχαμερός, αιρετικός, μωρός και τυφλός και απειλείται με επουράνια και επί γης τιμωρία» (βλέπε Κώδιξ Θεοδοσίου). Το 390 ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος εξαπολύει μέγα διωγμό κατά των Ελλήνων και των Εθνικών της περιοχής. Καταστρέφει σχεδόν όλους τους μη χριστιανικούς ναούς της Αλεξάνδρειας Επακολουθεί νέα εξέγερση των Εθνικών η οποία καταπνίγεται στο αίμα και το Σεράπειο και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καίγονται.

Το 392 ο Θεοδόσιος ο Α’ με νέο έδικτο απαγορεύει την θρησκεία του Δωδεκαθέου και κάθε μη χριστιανική τελετή και επακολουθούν νέες σφαγές Ελλήνων εθνικών. Το 394 ο Θεοδόσιος απαγορεύει τους Ολυμπιακούς αγώνες (39επ) ως «ελληνικό μίασμα», νομοθετεί την καταστροφή των ελληνικών ναών και καταστρέφονται οι ναοί της Ολυμπίας ενώ ορίζει την ιουδαϊκή θρησκεία ως ανεκτή από τους χριστιανούς και απαγορεύει κάθε καταστροφή Ιουδαϊκών συναγωγών. Μετά από όλα αυτά ο Θεοδόσιος χαρακτηρίζεται στην ελληνική ιστορία ως «Μέγας» και «Άγιος».

Ο Αρκάδιος (395-408) με δύο έδικτα του διατάζει ανηλεή διωγμό κατά Ελλήνων και Εθνικών. Όμως ο κίνδυνος των χριστιανών Γότθων αρχίζει να ανησυχεί τον Αρκάδιο. Ο σύμβουλος του Αρκάδιου Ρουφίνος, συμβουλεύει τον αρχηγό των Γότθων Αλάριχο να στραφεί εναντίον της Γης των Ελλήνων διότι αμύθητα πλούτη του λέγει ότι κρύβονται μέσα στους ελληνικούς ναούς και στους οίκους των Ελλήνων.

Οι Γότθοι του Αλάριχου (42) επί τρία χρόνια (396-399) συνεπικουρούμενοι από πλήθος μοναχών αρχίζουν την ισοπέδωση των ελληνικών πόλεων και την σφαγή των Ελλήνων. Το Δίων, η Μεσσηνία, το Άργος, η Νεμέα, η Λυκόσουρα, η Σπάρτη, τα Μέγαρα, η Κόρινθος και άλλες ελληνικές πόλεις καταστρέφονται ολοκληρωτικά. Τα ιερά του Διός στην Νεμέα, τα ιερά της Ολυμπιάς, τα αρκαδικά ιερά της Λυκόσουρας και πλήθος άλλων ελληνικών λατρευτικών κέντρων καταστρέφονται ολοκληρωτικά ενώ οι ιερείς τους σφάζονται ή καίγονται ζωντανοί όπως ο Ιλάριος ενώ οι αυτοκρατορικές φρουρές παρακολουθούν απαθέστατα.

Ο Αλάριχος για το «θεάρεστο» έργο της ισοπέδωσης της Ελλάδος διορίζεται από τον Αρκάδιο διοικητής της Ιλλυρίας. Το 396 με έδικτο ορίζεται ότι η ενασχόληση με τις εθνικές λατρείες αποτελεί πράξη ύστατης προδοσίας και το 397 με νέο έδικτο διατάζει το περίφημο «Ες έδαφος φέρειν» για όλους τους εναπομείναντες ναούς Ελλήνων Εθνικών. Οι αδιάκοπες διώξεις των Ελλήνων με διατάγματα των διαφόρων χριστιανών αυτοκρατόρων αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες όπως και οι υπόλοιποι εθνικοί επέμεναν με πείσμα στις πατρώες τους αντιλήψεις εκτελώντας ακόμα και κρυφά και με κίνδυνο της ζωής τους τις ιεροπραξίες τους.

Το 408 αυτοκράτωρ αναγορεύεται ο Θεοδόσιος ο Β’ (408-450) ο οποίος συνεχίζει τους διωγμούς των Ελλήνων. Η περίοδος αυτή σημαδεύεται από τρία σημαντικά γεγονότα για τον ελληνισμό που πρέπει να αναφερθούν α) το 415 έγινε ο μαρτυρικός θάνατος της Μαθηματικού και φιλοσόφου Υπατίας από σωματοφύλακες του πατριαρχείου και καλόγηρους την οποία έγδαραν ζωντανή με κοχύλια και κατόπιν της έσπασαν τα κόκαλα και την τεμάχισαν ο δε θεωρούμενος από πολλούς συγγραφείς ως ηθικός αυτουργός Πατριάρχης Κύριλλος (σ 262) ανακηρύχθηκε από την εκκλησία «Άγιος» β) 429 όπου ροπαλοφόροι μοναχοί και αυτοκρατορικοί στρατιώτες γκρεμίζουν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Θεάς Αθηνάς στον Παρθενώνα και λαφυραγωγούν το ιερό και παράλληλα διώκονται οι Έλληνες εθνικοί της Αθήνας και γ) ο Θεοδόσιος ο Β’ διατάζει το κάψιμο όλων των μη χριστιανικών βιβλίων και ειδικότερα του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πορφύριου που υπήρξε μαθητής του Πλωτίνου.

Επί αυτοκρατόρων Μαρκιανού και Λέοντος του Α’ (450-474) συνεχίζεται το καταστροφικό έργο για ότι είχε απομείνει από την Ελληνική γραμματεία. Φιλόσοφοι και επιστήμονες με την κατηγορία ότι ελληνίζουν εκτελούνται όπως π.χ. ο Ζώσιμος, ο Ισίδωρος και ο Σεβεριανός ενώ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου εκτελούν βασανίζουν και διαπομπεύουν πολλούς κρυφούς εθνικούς ιερείς. Επί αυτοκράτορος Ζήνωνος (474-491), εκδηλώνεται εξέγερση των Ελλήνων κατά του χριστιανικού κατεστημένου με ηγέτες τον Λεόντιο, τον Ίλλο και τον αθηναίο φιλόσοφό Παμπρέπιο, όμως παρά τον γενναίο αγώνα των η εξέγερση καταστέλλεται μέσα σε 4 χρόνια και οι επαναστάτες θανατώνονται κατά χιλιάδες

Ακολουθεί η Ιουστινιάνειος Δυναστεία ιδίως κατά την περίοδο του Ιουστινιανού ή Γιουτπράδα (527-565) κατά την οποία συνεχίζονται δια πυρός και βασανιστηρίων και με μεγαλύτερη ένταση οι διωγμοί των Ελλήνων με αιτιολογικό την «των ανοσιών και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη».). Επί Ιουστινιανού συντάσσεται ο περίφημος «Ιουστινιάνειος κώδικας» μνημείο ανθελληνικού παροξυσμού και καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μέσα στα αντίποινα είναι η αφαίρεση κτημάτων των Ελλήνων τα οποία δίδονται στην εκκλησία.

Το 529 ο Ιουστινιανός κλείνει την φιλοσοφική σχολή των Αθηνών και δημεύει την περιουσία της. Στην Κωνσταντινούπολη φυλακίζονται, βασανίζονται και εκτελούνται γραμματικοί, ρήτορες, νομικοί και λόγιοι με την κατηγορία ότι είναι «Έλληνες» διότι το έλληνας σημαίνει πλέον τον μισερό ειδωλολάτρη και αποτελεί ύβρη για έναν άνθρωπο να ονομάζεται έλληνας. Τέλος το 562 νέος διωγμός των Ελλήνων και λοιπών εθνικών σε Αθήνα, Παλμήρα και Κωνσταντινούπολη και ο χρονικογράφος Ι. Μαλάλας στο έργο του «Χρονογραφία» γράφει χαρακτηριστικά ότι Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύθηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο ελληνικών βιβλίων και εικόνων των Θεών.

Επί αυτοκράτορος Τιβέριου (578-582), δεν υπάρχουν πλέον εθνικοί έλληνες οι οποίοι να δηλώνουν δημοσίως το Έλληνες και το Εθνικοί αλλά οι εναπομείναντες πιστοί στις πατρώες παραδόσεις κινούνται κρυφά. Έτσι την περίοδο αυτήν εκατοντάδες κρυπτοεθνικοί εκτελούνται, παλουκώνονται, αποκεφαλίζονται και σταυρώνονται όταν αποκαλυφθούν τα θρησκευτικά τους πιστεύω όπως π.χ. ο ύπαρχος Ανατολής Ανατόλιος. Οι έλληνες εθνικοί πλέον έχουν εξοντωθεί και επιζούν όσοι βαπτίστηκαν χριστιανοί και όσοι είχαν τα οικονομικά μέσα μεταναστεύουν προς τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Επί αυτοκράτορος Μαυρίκιου (582-602), συνεχίζονται οι διωγμοί κατά οποιουσδήποτε κριθεί ύποπτος για εθνική λατρεία και με συνοπτικές διαδικασίες τον οδηγούν στην πυρά ή τον σταυρώνουν αφού προηγουμένως τον βασανίσουν.

Ακολουθεί η Ηράκλειος δυναστεία (610-717) κατά την οποία συνεχίζονται οι διωγμοί. Ο Ηράκλειος υπήρξε μεγάλος στρατηγός. Το βάρος των προσπαθειών του επικεντρώθηκε στην απόκρουση των Αβάρων, των Σλάβων και κυρίως των Περσών. Το 627 μετά νικηφόρα εξαετή εκστρατεία κατά των Περσών κατάφερε να κλείσει ειρήνη με τους Πέρσες οι οποίοι επέστρεψαν στους Βυζαντινούς την Συρἰα, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και τον Τίμιο Σταυρό. Οι μακροχρόνιοι πόλεμοι με τους Πέρσες εξασθένησαν τόσο την αυτοκρατορία όσο και τους Πέρσες και αυτό διευκόλυνε τους Άραβες ώστε να καταλάβουν εύκολα την Παλαιστίνη, την Συρία και την Αίγυπτο.

Επίσης οι διώξεις από το ορθόδοξο Βυζάντιο των αιρετικών κυρίως Νεστοριανών και Μονοφυσιτών που ζούσαν στις περιοχές αυτές τους ώθησαν να συνεργαστούν με τους Πέρσες και ιδίως αργότερα με τους Άραβες, οι οποίοι έδειχναν θρησκευτική ανοχή, πράγμα που είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκαν οι Άραβες και εύκολα απέσπασαν από τους Βυζαντινούς μόνον με 27.000 άνδρες αρχικά μεν την Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, αργότερα δε και άλλες περιοχές όπου οι περισσότεροι κάτοικοι έγιναν μωαμεθανοί. Στα μετέπειτα χρόνια οι Άραβες επεκτείνουν τις κατακτήσεις τους και φθάνουν να πολιορκήσουν ακόμα και την Κωνσταντινούπολη. Προς την πλευρά της Βαλκανικής χερσονήσου το 679 οι Βούλγαροι καταλαμβάνουν την Βάρνα, καθυποτάσσουν τις γύρω φυλές Σλάβων και εγκαθίστανται οριστικά στην κάτω Μοισία.

Γενικότερα οι διώξεις των Ελλήνων και οι θρησκευτικές διενέξεις μέσα στους κόλπους της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν η αιτία να καταστραφεί ο ακμάζων Ελληνισμός με τους θεσμούς του στις πόλεις κυρίως της Συρίας και της Αιγύπτου και να κυριαρχήσουν οι ιθαγενείς λαοί των περιοχών αυτών που ζούσαν στην ύπαιθρο, οι οποίοι αντιτάχτηκαν στο Βυζαντινό κράτος και τελικά προσχωρήσαν στους Άραβες με τους οποίους είχαν και φυλετική συγγένεια. Έτσι οι Έλληνες των περισσοτέρων από τις προαναφερθείσες 280 ελληνικές πόλεις χάθηκαν και όσοι επέζησαν και άφησαν απογόνους σήμερα λέγονται Ιταλοί, Σύριοι, Παλαιστίνιοι, Πέρσες, Ιορδανοί, Ιρακινοί, Άραβες, Αιγύπτιοι Τούρκοι κλπ αλλά δεν γνωρίζουν πλέον ότι είναι Έλληνες.

Μέχρι και την 11η εκατονταετηρίδα το Βυζαντινό κράτος ήταν ακόμη το πλουσιότερο κράτος της γης, και μπορούσε να συγκροτήσει αξιόλογη δύναμη στρατού και ναυτικού για να προστατεύσει τα σύνορα, όμως, περί το τέλος της Μακεδονικής Δυναστείας, έχασε την «Μεγάλη Ελλάδα» (δηλαδή την κάτω Ιταλία και την Σικελία).

Στην Βαλκανική έχασε τις βόρειες περιοχές. Κοντά στον Δούναβη εγκαθίστανται σλαβικές φυλές και Βούλγαροι, οι Έλληνες περιορίζονται στα παράλια. Επίσης σλαβικές φυλές προωθούνται νοτιότερα κατά καιρούς σε περιοχές γύρω από την Θεσσαλονίκη, στην Θεσσαλία, στην Ήπειρο και κατά τα μέσα της 8ης εκατονταετηρίδας οι φυλές αυτές καταλαμβάνουν σημαντικές περιοχές της Πελοποννήσου.

Έτσι ενώ στις βόρειες περιοχές οι Έλληνες περιορίσθηκαν στις παραλιακές περιοχές νοτιότερα, από την Μακεδονία μέχρι του Ταινάρου αναγκάσθηκαν να παραχώρηση στις σλαβικές φυλές αρκετές περιοχές της υπαίθρου. Αλλά εδώ ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πολυπληθέστερος και επικρατέστερος και κατόρθωσε στο διάστημα από την 8η έως την 14η εκατονταετηρίδα να αφομοιώσει ή να τις εκδιώξει τις σλαβικές αυτές φυλές. Έκτος από τους Σλάβους και Βουλγάρους είχαν εγκατασταθεί κατά την 10η και 11η εκατονταετηρίδα στις ευρωπαϊκές περιοχές της αυτοκρατορίας Βλάχοι, Αλβανοί, Αρμένιοι, Σύριοι, Τούρκοι, Μαδραΐτες, ακόμη και Ιουδαίοι.

Άλλο κακό αυτής της περιόδου ήταν οι λεηλασίες των παραλίων και των νησιών από τους μωαμεθανούς πειρατές. Το 896 πειρατές κατάσφαξαν όλους τους κατοίκους της Δημητριάδος. Παρόμοιες καταστροφές δοκίμασαν τα νησιά Αίγινα, Πάρος, Νάξος, Λέσβος. Το έτος 904 πειρατές κατέλαβαν την Θεσσαλονίκη, έσφαξαν πολλούς κατοίκους, λεηλάτησαν την πόλη και πήραν μαζί τους στην αιχμαλωσία 22.000 νέους.

Κατά την 7η εκατονταετηρίδα η Αίγυπτος και η Συρία καταλαμβάνονται από τους Άραβες. Όλες οι μεγάλες πόλεις, που έκτισε εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του χάνονται οριστικώς, εξ αιτίας κυρίως των θρησκευτικών διενέξεων όπου οι Ορθόδοξοι στράφηκαν κατά των Νεστοριανών, των Μονοφυσιτών και των Παυλιανιτών. Μαζί με τις πόλεις χάνεται και ο εκεί Ελληνισμός, που ήταν σε μεγάλη ακμή. Η ελληνική γλώσσα υποχωρεί μπροστά στην αραβική. Οι Έλληνες αυτοί είναι σήμερα Άραβες, Σύριοι, Πέρσες, Ιορδανοί, κλπ και από αυτούς είναι ζήτημα αν υπάρχουν σήμερα κάποιοι που θυμούνται ότι ήσαν κάποτε Έλληνες.

Στην Μικρά Ασία ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πυκνότερος αλλά ο Ελληνισμός αυτός αφανίσθηκε, γιατί στερήθηκε τις παραδόσεις, τις αναμνήσεις και τα αισθήματα φιλοπατρίας του Ελληνισμού και πέραν αυτού, λόγω των διώξεων από τον κλήρο όσων τολμούσαν να αυτοπροσδιοριστούν ως Έλληνες, αφού δεν τολμούσαν να πουν ότι είναι Έλληνες και έτσι έχασαν την ελληνική τους συνείδηση. Ποίοι φταίνε γι αυτό;

Κατά τις επόμενες εκατονταετίες η αυτοκρατορία συνεχώς εξασθενεί και αδυνατεί να συγκρατήσει τα στίφη των βαρβάρων που εισβάλουν από κάθε κατεύθυνση. Η Ιταλία κατακτήθηκε από τους Φράγκους και αργότερα Σαρακηνοί εισβάλουν και κατακτούν την Σικελία με αποτέλεσμα μέρος από τους εκεί Έλληνες της Μεγάλη Ελλάδος να χαθούν. Στην βαλκανική χερσόνησο εισβάλουν Γότθοι, Άβαροι, Σλάβοι και Βούλγαροι οι οποίοι επί αιώνες έσφαζαν, αφάνιζαν και φεύγοντας έσερναν μαζί τους στην αιχμαλωσία ελληνικούς πληθυσμούς με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνισμού της βόρειας Βαλκανικής να σφαγή ή να αφομοιωθεί με τους εισβολείς.

Μια από τις συνέπειες αυτών των εισβολών και της καταστροφής των Ελληνικών πληθυσμών της Βαλκανικής χερσονήσου είναι το λεγόμενο σήμερα μακεδονικό πρόβλημα. Στην Μικρά Ασία, στην Συρία, στην Μεσοποταμία, στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο εισβάλουν Πέρσες, Άραβες και αργότερα Τούρκοι που εγκαθίστανται εκεί και όλες οι ελληνικές πόλεις και οι εκεί Έλληνες σφάζονται ή αφομοιώνονται με την βία από τους εισβολείς με αποτέλεσμα να χαθούν οριστικά όλοι οι εκεί ελληνικοί πληθυσμοί.

Τέλος οι σταυροφορίες και ιδιαίτερα η 4η σταυροφορία υπήρξε καταστρεπτική για την Βυζαντινή αυτοκρατορία η οποίας, δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι τότε ουσιαστικά καταλύθηκε. Μετά την 4η σταυροφορία και την απελευθέρωση της Κων/πόλεως από τους Λατίνους η αυτοκρατορία είχε τόσο πολύ εξασθενήσει ώστε το 1453 έγινε η τυπική της κατάλυση.

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και των Θεών (όπως τους εννοούν οι Έλληνες) εκτός από την τεραστία διαφορά στο νοητικό, το γνωστικό κλπ επίπεδο, είναι η αθανασία. Οι άνθρωποι είναι θνητοί ενώ οι Θεοί αθάνατοι. Οι ΘΕΟΙ, σύμφωνα με την ελληνική θρησκεία, βοηθούν τους ανθρώπους να αποκτήσουν την γνώση, να προοδεύσουν πνευματικά ώστε να αποκτήσουν κι αυτοί την αθανασία (δηλαδή να γίνουν κι αυτοί Θεοί) και αυτό γινότανε μέσω των μυστηριακών σκηνωμάτων (Ελευσίνιων Μυστηρίων κλπ).

Αντίθετα ο Θεός των βιβλικών θρησκειών (δηλαδή ο Γιαχβέ), θέλει τον άνθρωπο χωρίς γνώση (δηλαδή σε κατάσταση αποκτηνώσεως). Όταν όμως ο άνθρωπος έφαγε από το «ξύλο» της γνώσεως ο Γιαχβέ είπε ότι με την απόκτηση της γνώσεως [ο άνθρωπος] έγινε σαν αυτόν και [φοβάται] ότι αν ακολούθως [ο άνθρωπος] φάγει και από το «ξύλο» της ζωής δηλαδή της αθανασίας θα αποκτήσει και την αθανασία! Γι αυτό τον εξεδίωξε από τον «παράδεισο» και τον «καταδίκασε» να εργάζεται, θεωρών ότι η εργασία είναι καταδίκη κι όχι ευλογία! Ας μας προβληματίσει αυτή η διαφορά!

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ η ΙΑΧΩΒΑ

Η ΓΝΩΣΗ

Η γνώση των Νόμων της λειτουργούσης Φύσεως δίδει στον κάτοχό της πτέρυγας αετού και δύναμη λέοντος, ώστε να έχει την δυνατότητα να υποτάξει στην θέλησή του τις μορφές του απείρου. Σε αντίθεση με την αξία της γνώσεως υπάρχει η αρνητική διδαχή· από την λεγόμενη «παλαιά διαθήκη» η οποία ατυχώς μέσω των «βιβλικών» λεγομένων θρησκειών διασώθηκε μέχρι σήμερα και διδάσκει ότι η γνώση του «καλού» και του «κακού» αποτελεί τον απαγορευμένο για τον άνθρωπο καρπό και συνεπώς είναι θεϊκή κατάρα την οποία πρέπει να αποφύγει ο άνθρωπος γιατί διαφορετικά θα προκαλέσει την οργή του «ενός εξωκοσμικού θεού ή Ιαχωβά ή Γιαχβέ» και ότι δεν θα έχει θέση στον «παράδεισο» δηλαδή σε χώρο όπου ο άνθρωπος θα παραμένει αδρανής σαν φυτό και σε κατάσταση άγνοιας δηλαδή αποκτήνωσης κι ότι αυτή η κατάσταση (της αδράνειας και άγνοιας) αποτελεί τέτοια ευτυχία που ορισμένοι θυσιάζουν την ζωή τους γι’ αυτήν και κατά τον μεσαίωνα κατέστρεψαν έναν λαό, τους Έλληνες και όλα τα πολιτισμικά τους στοιχεία!. Η γνώση δεν είναι κατάρα αλλά είναι δύναμη και μάλιστα η μεγαλύτερη μέσα στο Σύμπαν και συνεπώς ευλογία την οποία ο πνευματικός κόσμος μεταβιβάζει στην ανθρωπότητα ώστε μέσω αυτής να προοδεύει και εξελίσσεται πνευματικά.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ
Η εργασία για τον ελεύθερο άνθρωπο είναι ύψιστη αρετή και ο οποίος όχι μόνον δοξάζει την εργασία και τους εργάτες αλλά και καταδικάζει τους άεργους και κατ’ επέκταση καταδικάζει τον παρασιτισμό και την μάστιγα της ανθρωπότητας που έχει ως εφεύρημα αφενός μεν το οικονομολογικό θεώρημα της «ήσσονος προσπάθειας» (δηλαδή κέρδος με ελάχιστη προσπάθεια, ανεξάρτητα από τον σκοπό και προορισμό αυτής της προσπάθειας) και αφετέρου την αρνητική διδαχή από την «παλαιά διαθήκη» και διδάσκει ότι η εργασία είναι θεϊκή κατάρα στην οποίαν καταδικάστηκε και πρέπει να υποκύψει ο άνθρωπος γιατί οι «πρωτόπλαστοι» παραβίασαν την εντολή του «ενός εξωκοσμικού θεού του Γιαχβέ»

Η εργασία δεν είναι κατάρα αλλά ευλογία την οποία ο πνευματικός κόσμος κληροδότησε στην ανθρωπότητα γιατί μέσω αυτής προοδεύει και εξελίσσεται πνευματικά και πολιτιστικά. Η αποφυγή της εργασίας, ακόμα και αν βασίζεται σε «ιερά βιβλία», προκαλεί στασιμότητα που αποτελεί έμπνευση του σκότους, το οποίο δεν θέλει την πρόοδο και εξέλιξη της ανθρωπότητας, αφού η εργασία είναι μοχλός προόδου και εξελίξεως της ανθρωπότητας και, πέραν του χρησίμου αποτελέσματος, μας αποκαλύπτει τα μυστικά της Φύσεως, τόσο της οργανικής όσο και της πνευματικής.

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και των Θεών· όπως τους εννοούν οι Έλληνες, είναι η αθανασία. Οι άνθρωποι είναι θνητοί ενώ οι Θεοί αθάνατοι. Οι Θεοί, σύμφωνα με την ελληνική θρησκεία, βοηθούν τους ανθρώπους να αποκτήσουν την γνώση, να προοδεύσουν και να αποκτήσουν την αθανασία (δηλαδή να γίνουν κι αυτοί Θεοί) και αυτό γινόταν μέσω των μυστηριακών σκηνωμάτων. Αντίθετα ο Γιαχβέ, θέλει τον άνθρωπο χωρίς γνώση δηλαδή σε κατάσταση αποκτήνωσης και φοβάται μήπως αποκτήσει κι ο άνθρωπος την αθανασία και γίνει σαν αυτόν! Ας μας προβληματίσει αυτή η διαφορά! Απορώ, τι τέλος πάντων είναι ο Γιαχβέ; Είναι ο δημιουργός του κόσμου ή ο άρχων του σκότους!

@Στυλ. Τακας / φυσικός και πτυχιούχος νομικής & Ηω Αναγνώστου
———
Αναζήτησε τα άρθρα

Ο «Μέγας» Αιμοχαρής Κωνσταντίνος

Καταραμένε Έλληνα!

Περί Αντι-Εβραϊκής Υπόθεσης

Σκυθόπολη και Σταυροφορίες: Θρησκευτικό Πλιάτσικο

Ελληνισμός vs Χριστιανισμός

Αναζητήστε το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου – Ο Μύθος των «Μεγάλων» της Ιστορίας – Εξολοθρευτές και τύραννοι λαών, βάρβαροι και διεφθαρμένοι. Από τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο ως τον Φρειδερίκο και τον Ναπολέοντα.

*Ψυχρό αίμα, κατά το ήμισυ, έχουν οι ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΕΙΣ

Βιβλιογραφία

1) Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Έκδοση «Κατάρτι»

2) Στυλ. Μιχόπουλου: Βυζάντιο, αυτοκράτορες, κλήρος και Ελληνισμός, Έκδοση «Νέα Θέσις»

3) Κυρ. Σιμόπουλου: Η λεηλασία και καταστροφή των Ελληνικών αρχαιοτήτων Έκδοση Στάχυ

4) Διαμ. Κούτουλα: Το Βυζάντιο έναντι των Ελλήνων Εθνικών Έκδοση Δίον

5) Ιωαν Μαλάλα: Χρονογραφία Έκδοση Ηλιοδρόμιο

6) Βλάση Ρασσιά: Μία ιστορία αγάπης (Τόμοι Α΄, Β΄, Γ’, Δ’) Έκδοση Ανοικτή Πόλη

7) Στεφ. Κωλέττα: Ιουστινιανός, η μάστιγα του Ελληνισμού, Έκδοση Εύανδρος.

8) Ευαγγ. Ψαρά: Ο αφελληνισμός των Ελλήνων. Έκδοση Δίον

9) Δημ. Κάππα: Η μαύρη βίβλος της εκκλησίας Έκδοση Ελευσίς

10) Έκδοσεις Δαυλός α) Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων κείμενα της ορθοδοξίας και β) Η Θαμμένη Ελλάδα.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

De oppresso liber

America's Response Monument, subtitled De Oppresso Liber, is a life-and-a-half scale bronze statue in front of One World Trade Center, across from the National September 11 Memorial in New York City. Unofficially known as the Horse Soldier Statue, it is the first publicly accessible monument[1] dedicated to the United States Special Forces.

The statue was conceived by sculptor Douwe Blumberg and commissioned by an anonymous group of Wall Street bankers who lost friends in the 9/11 attacks. It was dedicated on November 11, 2011 in a ceremony led by Vice President Joe Biden and Lt. Gen. John Mulholland, commander of U.S. Army Special Operations Command.

The statue commemorates the servicemen of America’s Special Operations response to 9/11, including those who fought in the early days of Operation Enduring Freedom. This operation led to the initial defeat of the Taliban in Afghanistan.


http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Πλύση Εγκεφάλου για τη Φυλετική Μείξη

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσα πράγματα μπαίνουν μέσα στο μυαλό μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε; Τι είναι όλα αυτά που δεχόμαστε υποσυνείδητα και ποτέ δεν έχουμε κάτσει να σκεφτούμε σοβαρά; Κάτι το οποίο έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό, γνωρίζουμε από που έχει προκύψει; Ξέρουμε ποιος μας το έβαλε στο μυαλό;

Κι όμως υπάρχουν κάποιοι, που γνωρίζουν. Αυτοί που τα σχεδιάζουν και τα υπολογίζουν. Αυτοί που μας κάνουν πλύση εγκεφάλου.

Υπό την Εβραϊκή δημοκρατία την οποία ζούμε τώρα, μπορούμε να δούμε ότι οι κυβερνήσεις του κόσμου ενθαρρύνουν συγκαλυμένα την μπασταρδοποίηση και την μείξη της Λευκής Φυλής με άλλες φυλές μέσω μιας πληθώρας προγραμμάτων, την προώθηση της προπαγάνδας μείξης φυλών και άλλα καταστροφικά προγράμματα.

Για να επιτύχουν τους στόχους τους έχουν χρησιμοποιήσει κάθε εξουσία, κάθε κόλπο και προπαγάνδα και κάθε αντισυνταγματικό νόμο μπορούν για να το επιβάλλουν. Οι Εβραίοι που δεν είναι Λευκοί, αλλά κίτρινοι Σημίτες και Ασιάτες, μισούν τη Λευκή Φυλή τόσο πολύ όσο μισούσαν τους Λευκούς Ρωμαίους χίλια χρόνια πριν. Η ευγονική έχει καταλήξει να είναι μια ξεχασμένη λέξη. Οι Εβραίοι θέλουν να εξαλείψουν την ίδια τη λέξη και την ιδέα ώστε να μην μπορεί ούτε να αναφερθεί σε καμια συζήτηση, γιατί αντιτείθεται στα καταστροφικά Εβραϊκά προγράμματά τους.

Οι Εβραίοι στοχεύουν την προπαγάνδα της φυλετικής μείξης στη Λευκή Φυλή και τις σκούρες φυλές, ενώ ταυτόχρονα προωθούν μια εντελώς διαφορετική γραμμή για τους δικούς τους ανθρώπους. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν υπάρχουν μαύροι στο Ισραήλ, την «γη της επαγγελίας»; Οι Εβραίοι όντας κίτρινοι Σημίτες, διδάσκουν φυλετική συνειδητότητα στους ανθρώπους τους. Συνειδητοποιούν ποια είναι η φυλή τους και είναι φανατικά πιστοί σε αυτή. Μέσω χιλιάδων αποκλειστικά Εβραϊκών οργανισμών και μέσω του δικού τους Εβραϊκού τύπου και μέσω των συναγωγών τους προειδοποιούν ενάντια σε γάμους φυλετικής μείξης, ενάντια σε αλλόθρησκους γάμους και όχι μόνο με μαύρους, αλλά και ενάντια σε μείξη με τους Λευκούς Εθνικούς (μη-εβραίους).

Σας ακούγεται μήπως σαν Απαρτχάιντ και Ναζισμό; Οι Εβραίοι είναι η μόνη γνωστή φυλή που μπορεί και δεν έχει κυρώσεις για τον ρατσισμό! Αυτοί οι «επίλεκτοι» υποκριτές προωθούν βίαια την μπασταρδοποίηση της Λευκής Φυλής, αλλά πυρετωδώς προστατεύουν τη δική τους φυλή ενάντια σε αυτό. Οποιοσδήποτε δεν έχει γεννηθεί από Εβραία μητέρα στο κράτος λωποδύτων του Ισραήλ είναι ένας «γκόι», ένας μη-εβραίος, και δεν επιτρέπεται να παντρευτεί ή να θαφτεί στο κράτος λωποδυτών του Ισραήλ, ούτε μπορεί να γίνει πολίτης ή να αποκτήσει τα πολιτικά δικαιώματα που έχει κάποιος γεννημένος Εβραίος. Ανεξάρτητα από το εάν ένας Εβραίος ζει στο Ισραήλ ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, η «φυλετική απομόνωση» είναι ο κανόνας της ημέρας. Φυλετική απομόνωση ανάμεσα σε Λευκούς αντιτείθεται αδιάλλακτα.

Ας δούμε με ποιον θέλει ο Εβραϊος να αναμείξει τη Λευκή Φυλή. Στα τελευταία 6000 χρόνια η Αφρικάνικη μαύρη φυλή δεν έχει εφεύρει τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι γνωστό που να έχουν χτίσει οι μαύροι. Ο μέσος όρος του Αφρικάνικου μαύρου I.Q. είναι περίπου 40 πόντους χαμηλότερο από το μέσο όρο του Λευκού, κατατάσσοντάς τους στο επίπεδο του ηλίθιου. Η μαύρη φυλή έχει σωματικά προτερήματα, με μεγάλη ανθεκτικότητα, αθλητισμό, αντοχή κτλ, αλλά η ευφυία δεν είναι το δυνατό της στοιχείο. Στις χώρες που έχουν γίνει φυλετικές μείξεις, οι μαύροι έχουν IQ κάπου στο 80 που σημαίνει ότι είναι περίπου 20 πόντους κάτω από τον μέσο Λευκό και αυτό οφείλεται επειδή έχουν αφομοιώσει ένα μεγάλο ποσοστό Λευκού αίματος και στην πραγματικότητα είναι μιγάδες.

Με βάση την ιστορία, οι μαύρες φυλές εμποδίζουν την ανάπτυξη των Λευκών φυλών και δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στον Λευκό πολιτισμό. Οι μαύροι παινεύονται για τη «Μαύρη Κουλτούρα» ενώ δεν υπάρχει κάποια σχετική κουλτούρα και μιλούν για «Μαύρη Περηφάνεια» ενώ δεν υπάρχουν πολλά για να είναι περήφανοι. Παρότι οι μαύροι είναι το πιο άχρηστο κομμάτι στον κόσμο του σύγχρονου Λευκού, είναι ένας πολύ επικίνδυνος, μολυσματικός και ραγδαία πολλαπλασιαζόμενος καρκίνος στο φυλετικό σώμα μας. Είναι το μέσο που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι και με το οποίο σχεδιάζουν να καταστρέψουν τη Λευκή Φυλή μας.

Οι Εβραίοι γνωρίζουν ότι για να κάνουν αποδεκτές τις φυλετικές μείξεις, θα πρέπει να εφαρμόσουν μια τυρρανική αρχή για να αναμείξουν Λευκά και παιδιά άλλων φυλών σε μικρή ηλικία. Τα παιδιά είναι εύκολα επηρεάσιμα και εξαπατούνται ευκολότερα, οι νέοι άνθρωποι είναι ο κύριος στόχος των Εβραίων. Το παραπέτασμα που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι για να προωθήσουν τις ξένες φυλές είναι οι «ίσες ευκαιρίες». Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να υποβαθμιστεί για να μπορέσουν οι άλλες φυλές να ακολουθήσουν. Η καταστροφή μπορεί να φανεί στη σύγκριση των IQ Λευκών παιδιών που είχαν «ίσες ευκαιρίες» και αυτούς που δεν είχαν. Τα παιδιά μας γίνονται θύματα ενός αποτρόπαιου Εβραϊκού εγκλήματος. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα διελύεται χάρη στις Εβραϊκές κυβερνήσεις (Εβραϊοι ή τσιράκια Εβραίων) που προωθούν ένα πρόγραμμα μείξης με άλλες φυλές.

Πόσοι λαθρομετανάστες βρίσκονται συμμαθητές με τα παιδιά σας; Πόσοι από τους γονείς αυτών των παιδιών πληρώνουν φόρους για την εκπαίδευση; Έχετε αναρρωτηθεί ποτέ ότι τα λεφτά που δίνετε για φόρους συντηρούν την εκπαίδευση λαθρομεταναστών; Δίνετε τα διπλάσια λεφτά για να «μάθουν γράμματα» κάποιοι ξένοι. Τα ίδια παιδάκια που θα κάνουν κλίκα και σε λίγα χρόνια θα είναι περισσότερα από τα Λευκά παιδάκια. Τα ίδια παιδάκια που θα εκφοβίζουν, θα παρενοχλούν και θα πλακώνουν στο ξύλο τα παιδιά σας. Για κάντε μια έρευνα για τη Σουηδία και το πως επηρεάζονται οι Λευκοί από την ενσωμάτωση μεταναστών στο εκπαιδευτικό σύστημά τους.

Οι Εβραϊκές κυβερνήσεις προδίδουν τα Έθνη τα οποία κυβερνούν στις Λευκές χώρες και βοηθούν τους λαθρομετανάστες για να πετύχουν στον 20ο αιώνα όσα δεν κατάφεραν να πετύχουν με ένοπλες δυνάμεις στον 19ο αιώνα. Μέσω της παροχής επιδομάτων, μέσω της κοινωνικής πρόνοιας, έχουν επιτρέψει σε λαθρομετανάστες άλλων φυλών να εισβάλουν στις Λευκές χώρες μας ανά εκατομμύρια. Αυτές οι φυλές σκοπίμως υποβοηθούνται και εισέρχονται στις Λευκές χώρες με τη βοήθεια των Σιωνιστικών Κυβερνήσεων εις βάρος των Λευκών που πληρώνουν φόρους. Ο στόχος τους είναι η μπασταρδοποίηση της Λευκής φυλής και η εξολόθρευση όσων δεν αναμειγνύονται. Τι διαφορά έχει μια εισβολή είτε είναι μια στρατιωτική είτε είναι εκατομύρια πολίτες εισβολείς;

Όλοι αυτοί οι μετανάστες από την Συρία (και όλοι όσοι υποδύθηκαν ότι είναι από τη Συρία για να πάρουν άσυλο) ως πρόσφυγες πολέμου, γιατί «επέλεξαν» να έρθουν στην Ελλάδα; Γιατί «επέλεξαν» να έρθουν στο κύριο άνοιγμα, το λιμάνι του Πειραιά, για να περάσουν στην Ευρώπη; Γιατί επέτρεψε η «Ελληνική» κυβέρνηση σε αυτά τα καράβια να ξεφορτώσουν; Γιατί «θέλουν» να έρθουν στη Λευκή ήπειρο; Μήπως όλοι αυτοί κατευθύνονται από το Εβραϊκό χέρι; Δεν θα μπορούσαν να βρουν άσυλο στο Ντουμπάι που είναι και πιο κοντά; Ή μήπως θα μπορούσαν να πάνε στο Ισραήλ; Και για να έχουμε καλό ρώτημα, ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο στη Συρία;

Το κλασσικό Εβραϊκό κόλπο. Πρόβλημα-Αντίδραση-Λύση. Δημιουργούν τον πόλεμο στη Συρία. Προκαλούν το πρόβλημα με τους άμαχους και τους πρόσφυγες πολέμου. Χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να προκαλέσουν συνείδηση της κατάστασης και προκαλούν την αντίδραση του κόσμου. Ο κόσμος «λυπάται» για τους καημένους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Παίζουν με τη ψυχολογία του κόσμου. Καθοδηγούν τις μυριάδες μεταναστών να στραφούν προς την Ευρώπη δίνοντας τη λύση. Μια «λύση» που ήταν ο στόχος τους από την αρχή! Απλά τώρα ο κόσμος νιώθει καλά που «βοηθάει τους μετανάστες» να σκοτώσουν την ίδια τους τη Λευκή φυλή. Αλλά δεν το καταλαβαίνει ο κόσμος γιατί η αλλαγή αυτή είναι μακροχρόνια. Θα παρατηρηθεί σε δύο-τρεις γενιές, όταν θα είναι πολύ αργά.

Προωθούν τις σκούρες φυλές στην Αγγλία και τις ΗΠΑ προκαλώντας μια μόλυνση που ποτέ πριν δεν υπήρχε. Στον Λευκό κόσμο, η μετανάστευση ήταν ξεκάθαρα μια Εβραϊκή επιχείρηση. Το μεταναστευτικό σύστημα ευνοούσε τους Λευκούς μετανάστες από την Ευρώπη προς την Αμερική, γιατί η Αμερική θεωρούταν μια Λευκή χώρα. Στα τελευταία χρόνια έχει αντιστραφεί αυτό. Τώρα εμποδίζονται οι Λευκοί και ευνοούνται οι άλλες φυλές. Το ίδιο προωθείται και από το Εβραϊκό πρόγραμμα του χριστιανισμού. Ορφανά άλλων φυλών υιοθετούνται σε Λευκά σπίτια, για να μεγαλώσουν και να αναμειχθούν με τη Λευκή κοινωνία. Η Μαντόνα και η Αντζελίνα Τζολί/Μπραντ Πιτ λειτουργούν ως παραδείγματα από τα ΜΜΕ για να προωθηθούν τέτοιες ιδέες.

Η άλλη προφανής πλύση εγκεφάλου συμβαίνει μέσα από το Εβραϊκό Χόλιγουντ. Πολλές ταινίες χρησιμοποιούν το σενάριο της φυλετικής μείξης και το προωθούν ως φυσιολογικό ή στοχεύουν στη φίμωση της αντίδρασης.

Για παράδειγμα στην ταινία του 1967 «Μάντεψε ποιος θα έρθει το βράδυ» [Guess Who’s Coming to Dinner], ο πατέρας του μαύρου Σίντνεϊ Πουατιέ, ένας συναξιούχος ταχυδρόμος, αντιδρά στον γάμο του γιού του με μια Λευκή γυναίκα. «Περπάτησα χιλάδες μίλια για να σε αναθρέψω και θέλω να έχω λόγο για τους απογόνους μου». Ο γιος απορρίπτει τους ισχυρισμούς του πατέρα του λέγοντας: «Πατέρα, για σένα είμαι ένας μαύρος, για μένα είμαι απλά ένας άνθρωπος».

Από τη μία το παραπάνω είναι σωστό, από την άλλη θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τα κίνητρα του Εβραϊκού Χόλιγουντ. Είναι γεγονός ότι η Εβραϊκή Νέα Τάξη Πραγμάτων στοχεύει στο να ανατινάξει τους τέσσερις βασικούς πυλώνες της ανθρώπινης ταυτότητας: Θεός (θρησκεία), φυλή, έθνος και οικογένεια (φύλο) για να μας ελέγχουν. Και εδώ κολλάνε κατ’ αντιστοιχία τα Εβραϊκά προγράμματα του χριστιανισμού, του χόλιγουντ και των ΜΜΕ, του κομμουνισμού και του φεμινισμού. Η μόνη διάκριση που θέλουν οι Εβραίοι να έχουμε είναι ως παραγωγοί και καταναλωτές και μόνο.

Ναι ο χαρακτήρας του Πουατιέ είναι πρώτα άνθρωπος, αλλά υπάρχει κάποιος λόγος να αρνηθούμε τη φυλή και την κουλτούρα του; Είναι αξιοσημείωτο πως μια φιλοσοφία που υποτείθεται ότι γιορτάζει τις διαφορές, στην πραγματικότητα τις κάνει να εξαφανίζονται. Εάν οι Λευκοί αναμειγνύονταν με μεικτούς γάμους με τους Μαύρους, και οι δύο φυλές θα εξαφανίστούν. Μη ξεχνάτε ότι κάθε φορά που βλέπετε ταινίες ότι οι ιδιοκτήτες του Χόλιγουντ είναι Εβραίοι τραπεζίτες. Και εάν νομίζετε ότι αυτά είναι θεωρίες φαντασίας, διαβάστε τι δήλωσε το 1952 (πάνω από 60 χρόνια πριν το σήμερα) ο Ραββίνος Emanuel Rabinovich:

«… Μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα ότι η τελευταία γενιά των λευκών παιδιών γενιέται τώρα. Η Επιτροπή Ελέγχου μας για λόγους ειρήνης και την εξάλειψη εντάσεων ανάμεσα σε φυλές, απαγορεύουν τους λευκούς να ζευγαρώνουν με λευκούς. Οι λευκές γυναίκες πρέπει να συμβιώνουν με μέλη των σκούρων φυλών, οι λευκοί άντρες με μαύρες γυναίκες. Έτσι θα εξαφανιστεί η λευκή φυλή, καθώς η μείξη των σκούρων με τους λευκούς σημαίνει το τέλος των λευκών και ο πιο επικύνδυνος εχθρός μας θα παραμείνει μόνο μια ανάμνηση. Θα μπούμε σε μια εποχή όπου θα έχουμε δέκα χιλιάδες χρόνια ειρήνης και παραπάνω, την Εβραϊκή Ειρήνη [Pax Judaica], και η φυλή μας θα κυριαρχεί αδιαφιλονίκητα σε όλο τον κόσμο. Η υπέρτατη ευφυΐα μας θα μας επιτρέψει εύκολα να κυριαρχήσουμε σε έναν κόσμο από σκούρες φυλές.
«… Είμαστε κοντά στο να πετύχουμε τους στόχους μας. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος προχώρησε τα σχεδιά μας σημαντικά. Καταφέραμε να κάνουμε εκατομύρια Χριστιανούς να σκοτώσουν τους άλλους και μετατρέποντας άλλα τόσα εκατομύρια σε μια τέτοια κατάσταση που δεν μπορούν να μας βλάψουν. Λίγα παραμένουν πλέον για να ολοκληρώσουμε την κυριαρχία μας στους ηλίθιους γκογίμ».
Από το βιβλίο «Pawns In The Game» του William Guy Carr, σελίδες 105-106

Δεν έχω δει ούτε μία ταινία του Χόλιγουντ που να αφορά μια οικογένεια Ευρωπαίων που δικαιώνεται να υπερασπιστεί την κληρονομιά της. Από την άλλη μεριά, οι Εβραϊκές οικογένειες αποτελούν εξαίρεση.

Στην ταινία του 2005 «Εγώ, Αυτός και η Μητέρα του» [Prime], η Μέριλ Στριπ παίζει μια μεσήλικη Εβραία θεραπεύτρια που πρακτικά αποκληρώνει τον γιό της που έχει μια σχέση με μια μη-Εβραία γυναίκα (που είναι επίσης πελάτης της). Το θέμα της φυλής μεταμφιέζεται ως διαφορά στην «πίστη», καθώς υπάρχει η επιλογή να αλλάξει πίστη. Η φυλή όμως δεν αλλάζει. Ο χαρακτήρας της Μέριλ Στριπ επιμένει, «Η θρησκεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή», αλλά δεν δίνει κανένα τέτοιο στοιχείο από τη δική της συμπεριφορά. Το ότι είναι Εβραία απεικονίζεται ως θέμα οικογένειας και φαγητού. Λέει στον γιο της «Βγάζει νόημα να παντρευτείς κάποια που να έχει την ίδια ανατροφή. Γιατί να ξεκινήσεις κάτι ενώ τίποτα καλό δεν θα βγεί από αυτό». Εδώ αναφέρεται στα προβλήματα που έχουν οι γάμοι μείξης φυλών (τα διαζύγια σε μεικτές φυλές είναι 60% ενώ σε ίδιες φυλές 7%).

Οι ίδιες έννοιες προωθούνται έντονα μέσα από τα βιντεο κλιπ δημοφιλής μουσικής. Εικόνες με τις οποίες έρχονται σε επαφή τα κορίτσια από πολύ μικρή ηλικία. Πηγαίντε στο youtube στη δημοφιλή μουσική και δειτε μερικά βιντεο κλιπ ξένης μουσικής (αν και τα ίδια μοτίβα αντιγράφονται και την ελληνική μουσική πλέον) για να συνειδητοποιήσετε πως προβάλλονται οι μείξεις φυλών. Παρατηρήσετε επίσης πόσες φορές έχουν δει τα σχετικά βίντεο ο κόσμος (χιλιάδες εκατομύρια φορές).

Όσοι ξέρετε αγγλικά δείτε αυτό το βίντεο. Ακόμα και όσοι δεν ξέρετε έχει νόημα να δείτε μερικές από τις εικόνες και την «κουλτούρα» της μείξης φυλών που προωθείται μέσα από πληθώρα μέσων.

Επανέρχομαι. Λόγω του Χόλιγουντ, της δημοφιλής μουσικής και της πορνογραφίας (που πλέον είναι εύκολα διαθέσιμη σε όλους. Έχετε αναρωτηθεί το γιατί;), ο κόσμος αποκτά ακραίες προσδοκίες για την αγάπη, για τις σχέσεις και για το σεξ, κάτι το οποίο μπορεί να προκαλέσει τη ρήξη δεσμών στη κοινωνία μας.

Το Χόλιγουντ είναι ένα όπλο μαζικής πλύσης εγκεφάλου και ο στόχος του είναι να προωθήσει τις φυλετικές μείξεις. Τα άτομα ακούν πολλά για την πλύση εγκεφάλου, αλλά ποτέ δεν σκέφτονται ότι ΟΙ ΙΔΙΟΙ μπορεί να έχουν δεχτεί πλύση εγκεφάλου. Η πλύση εγκεφάλου είναι μέρος του αποικισμού. Όλος ο κόσμος αποικίζεται από τις συμμορίες Εβραίων που ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα. Αυτές οι συμμορίες υποσκάπτουν τις φυλετικές αρμονίες και σκοπεύουν σε φυλετικές διασπάσεις με απώτερο σκοπό την Εβραϊκή Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Η Εβραία Μπάρμπαρα Σπέκτρε [Barbara Spectre], σύζυγος ραββίνου που ζει στη Σουηδία, είναι η ιδρυτής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για τις Εβραϊκές σπουδές με όνομα «Παιδεία». Εδώ να κάνω την παρατήρηση: πως σκατά σφετερίζονται την Ελληνική λέξη για «εβραϊκές» σπουδές, δεν μπορώ να καταλάβω. Λες και οι Έλληνες δεν υπάρχουν στο πρόσωπο της γης και έχουν ήδη σφετεριστεί την κληρονομιά της «παιδείας». Επανέρχομαι. 


Η εβραία λοιπόν δηλώνει σε μια συνέντευξή της για την κατεύθυνση της Ευρώπης:
«Σκέφτομαι ότι υπάρχει μια αναζωπύρωση του αντι-σημιτισμού, γιατί σε αυτό το σημείο η Ευρώπη δεν έχει μάθει ακόμα το πως να είναι πολυπολιτισμική και σκέφτομαι πως θα λάβουμε μέρος της οδύνης αυτής της μεταμόρφωσης, που θα πρέπει να λάβει μέρος. Η Ευρώπη δεν θα είναι αυτές οι μονολιθικές κοινωνίες που ήταν κάποτε στον τελευταίο αιώνα. Οι Εβραίοι θα είναι στο κέντρο αυτών. Είναι μια τεράστια μεταμόρφωση για να γίνει στην Ευρώπη. Τώρα θα μπουν σε μια πολυπολιτισμική φάση και οι Εβραίοι θα αντιπαθούνται λόγω του κυρίαρχου ρόλου μας. Αλλά χωρίς αυτόν τον κυρίαρχο ρόλο και χωρίς αυτή τη μεταμόρφωση, η Ευρώπη δεν θα επιβιώσει».
Σοκαριστικό ε; Για να καταλάβετε τι γίνεται όσο οι Έλληνες βλέπουν σερβάιβορ [survivor] και χαζεύουν στο ίντερνετ. Έχουν μάθει λοιπόν οι Εβραίοι από την ιστορία και ξέρουν πόσο ισχυρές είναι οι «μονολιθικές» κοινωνίες της Ευρώπης. Έχουν μάθει ότι αυτές οι κοινωνίες δεν ελέγχονται. Θα πρέπει να υποβαθμιστούν και να χάσουν την ενότητα και τη συνοχή τους για να ελεχθούν. Και σκοπεύουν να προκαλέσουν αυτή την αλλαγή. Να διαταράξουν τις κοινωνίες μας. Να τις αλλοιώσουν. Αυτήν την πραγματικότητα ζούμε. Εδώ είναι και το βίντεο της παραπάνω δήλωσης για όσους ξέρουν αγγλικά.

Καλώς ή κακώς θα πρέπει να ξυπνήσουμε από αυτόν τον λήθαργο της μαστούρας. Θα πρέπει να αφυπνιστούμε από την ψεύτικη πραγματικότητα που μας πλασάρουν μέσα από το Χόλιγουντ, τα μουσικά βίντεο, την πορνογραφία, τα καλοπληρωμένα βίντεο του youtube και της τηλεόρασης. Είναι μια ψεύτικη κουλτούρα που μας προωθούν και σκοπεύει στην καταστροφή μας. Θα πρέπει να φροντίσουμε ο καθένας μας για τον εαυτό του και στη συνέχεια για τους δικούς μας ανθρώπους.

Να φροντίσουμε να καθαιρέσουμε δομές που στοχεύουν στην καταστροφή της κοινωνίας μας. Να καθαιρέσουμε όλους αυτούς τους φορείς που ακολουθούν τα εβραϊκά συμφέροντα στον κόσμο. Να αντισταθούμε και να ανακαλύψουμε τον πραγματικό μας πολιτισμό. Όχι αυτόν που μας προωθούν μέσα από τα ΜΜΕ. Ο καθένας μας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον χρόνο που χάνεται σε οικειοθελή καθημερινή πλύση εγκεφάλου για χάριν «διασκέδασης», αλλά δεν αφιερώνει καθόλου χρόνο για την πραγματική ανάπτυξη.


«Ποιος θέλει αλλαγή; Ποιος θέλει να αλλάξει;»

Εάν θέλουμε να επέλθει αλλαγή σε αυτόν τον πλανήτη, η πρώτη προτεραιότητα που θα πρέπει να έχει ο καθένας, είναι η προσωπική ανάπτυξη. Πρώτα φροντίζουμε να αναπτυχθούμε και μετά ακολουθεί η διασκέδαση. Είναι δύσκολο, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Πρέπει να αναθεωρήσουμε τα ιδεώδη που μας έχουν φυτέψει υποσυνείδητα στο μυαλό και αυτό γίνεται μόνο με κόπο, υπομονή και επιμονή. Ο καθένας θα πρέπει να αποφασίσει τι σημαίνει «ανάπτυξη» για τον ίδιο του τον εαυτό. Αλλά όλοι θα πρέπει να προσπαθήσουν για αυτό, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί για το σύνολο.

Πηγή

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

2000 Χρόνια Εβραϊκών Τελετουργικών Δολοφονιών

Οι Εβραίοι εργάζονται πολύ σκληρά για να εμποδίσουν τους Σατανιστές/Παγανιστές να ακουστούν όταν μιλούν για τα Εβραϊκά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τα περισσότερα που θα βρείτε σχετικά με την αλήθεια για τους Εβραϊκούς τελετουργικούς φόνους είναι από χριστιανούς. 

Στο Ταλμούδ και τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, οι Εβραίοι έχουν αντικαταστήσει τον όρο Εθνικός (Παγανιστής/Σατανιστής, του οποίο ο Θεός είναι ο Σατανάς) με «Χριστιανός» και «Χριστός». Όπως έχει γράψει και η Αρχιέρεια Maxine σε ένα κύρηγμα για το πως οι Εβραίοι εξαπατούν, ο «Χριστιανός» είναι μια κωδική λέξη για Παγανιστής/Σατανιστής. Έχοντας ξεκαθαρίσει αυτό, οι Εβραίοι δεν βλασφημούν τον αγαπημένο τους μεσσία Ιησού της Ναζαρέτ (Μπεν Γιαχάσουα), αλλά τον Σατανά που είναι ο πραγματικός Θεός των Εθνικών (μη-εβραίων). 

Υπάρχουν εκατομύρια περιπτώσεις από Εβραϊκές τελετουργικές δολοφονίες, αλλά εδώ είναι μια περιεκτική λίστα που ξεκινά από τα χρόνια πριν την κοινή εποχή μέχρι το 1932. Ο Σατανάς απαιτεί οι Εθνικοί να δουν τους Εβραίους ως αρρωστημένους δολοφονικούς παιδόφιλους, ψεύτικοι μπάσταρδοι που πραγματικά είναι. Αυτοί που διαβάζουν αυτό το άρθρο και δεν έχουν πρόβλημα με την Εβραϊκή φυλή, κάνουν ευχή θανάτου.

«Μέχρι και σήμερα εκτελούνται ανθρωποθυσίες από τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης… όπως καθορίστικε εκτενώς από τον Σερ Ρίτσαρντ Μπέρτον [Sir Richard Burton] στο χειρόγραφό του, που οι πλούσιοι Εβραίοι της Αγγλίας αναποδογύρισαν γη και ουρανό για να εμποδίσουν να εκδοθεί και όπως μαρτυρήθηκε από τους επαναλαμβανόμενους διωγμούς [Πογκρόμ] εναντίων τους και από τη γενική κατακραυγή που γινόταν από αυτούς που ζούσαν ανάμεσα στους εκφυλισμένους Εβραίους, με το μόνο που δεν έχουν επιχειρήσει είναι ο κανιβαλισμός». –Άλιστερ Κρόουλι


Μια Συλλογή των Εβραϊκών Τελετουργικών Δολοφονιών από Π.Κ.Ε. Μέχρι το 1932

Από τους πρώτους ιστορικούς, ο Ηρόδοτος, μας πληροφορεί για την Εβραϊκή αίρεση της ανθρωποθυσίας. Γράφει: «Οι Εβραίοι θυσίαζαν ανθρώπους στον Θεό τους Μολώχ» (Ηρόδοτος, Τόμος Β’, σελ. 45)

Οι τελετουργικές δολοφονίες που πέρασαν μέσα από τον γραπτό λόγο πριν την καινή εποχή μέχρι και σήμερα είναι:

169 Π.Κ.Ε. — «Ο Βασιλιάς Αντίοχος Δ’ Επιφανής της Συρίας, κατά τη διάρκεια της λεηλασίας του Ναού της Ιερουσαλήμ, βρήκε έναν Έλληνα ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι σε έναν κρυφό θάλαμο. Ικέτευσε τον Βασιλιά να τον σώσει. Όταν άρχισε να ικετεύει, οι συνοδοί του είπαν ότι ένας μυστικός νόμος διέτασσε τους Εβραίους να θυσιάζουν ανθρώπινα όντα σε συγκεκριμένες στιγμές ετησίως. Για αυτό έψαχναν για έναν άγνωστο που θα μπορούσαν να πάρουν υπό την εξουσία τους. Τον πάχαιναν, τον οδηγούσαν στο δάσος, τον θυσίαζαν, έτρωγαν λίγη από τη σάρκα του, έπιναν λίγο από το αίμα του και πέταγαν τα απομεινάρια του σε έναν λάκο». (Ιώσηπος Φλάβιος, Εβραίος ιστορικός, Περί Αρχαιότητος Αντιρρητικός Λόγος)

418 Κ.Ε. — Ο Καίσαρας Βαρώνιος αναφέρει τη σταύρωση ενός παιδιού από τους Εβραίους στην Ιμμ, ανάμεσα στην Αντιόχεια και Αλέππο.

419 Κ.Ε. — Στη περιοχή της Συρίας Ιμνεστάρ, ανάμεσα στην Καλχηδόνα και την Αντιόχεια, οι Εβραίοι έδεσαν ένα αγόρι σε ένα σταυρό στις γιορτές και το μαστίγωσαν μέχρι θανάτου (Σωκράτης).

425 Κ.Ε. — Ο Καίσαρας Βαρώνιος αναφέρει τη σταύρωση ενός αγοριού.

614 Κ.Ε. — Μετά την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ, οι Εβραίοι αγόρασαν, για ένα μικρό χρηματικό ποσό, 90.000 φυλακισμένους από τον Πέρσο Βασιλιά Χοσρόη Β’ και τους δολοφόνησαν όλους με τους πιο αηδιαστικούς τρόπους (Cluverius, Epitome his. σελ 386)

1071 Κ.Ε. — Αρκετοί Εβραίοι από το Μπλουά σταύρωσαν ένα παιδί κατά τους εορτασμούς του Πάσχα, έβαλαν το σώμα του σε ένα σακί και το πέταξαν στον ποταμό Λίγηρα. Ο Κόμης Θεοβάλδος έκαψε ζωντανούς τους ενόχους (Robert of Mons, Mon. Germ. hist. Script VI 520)

1144 Κ.Ε. — Στο Νόριτς, κατά το Πάσχα, ο 12χρονος Στ. Ουίλιαμ δέθηκε από τους τοπικούς Εβραίους, κρεμάστηκε σε ένα σταυρό και το αίμα του αποστραγγίστηκε από ένα τραύμα στα πλευρά του. Οι Εβραίοι έκρυψαν το πτώμα του στο κοντινό δάσος. Ξαφνιάστηκαν από έναν τοπικό πολίτη, τον Εϊλβέρδο, που δωροδοκήθηκε με χρήματα για να σιωπήσει. Παρόλα αυτά, το έγκλημα ήταν διαβόητο (Acta sancta, III March, Vol., σελ. 590)

1160 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι του Γκλούσεστερ σταύρωσαν ένα παιδί (Mons Germ. hist. Script 520)

1179 Κ.Ε. — Στο Ποντουάζ, στις 25 Μαρτίου πριν το Πάσχα, οι Εβραίοι έσφαξαν και αφαίμαξαν το σώμα του Στ. Ρίτσαρντ. Λόγω αυτού οι Εβραίοι εξορίστηκαν από τη Γαλλία (Rob. of Turn., Rig.u.Guillel. Amor.)

1181 Κ.Ε. — Στο Λονδίνο, κοντά στο Πάσχα, κοντά στην εκκλησία του Αγ. Έντμουντ, οι Εβραίοι δολοφόνησαν ένα παιδί με το όνομα Ροέρτος (Acta sanct, III March Vol., 591)

1181 Κ.Ε. — Στη Σαραγγόσα, οι Εβραίοι δολοφόνησαν ένα παιδί με όνομα Ντομίνικο (Blanca Hispania illustrata, tom. III, p. 657).

1191 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι στη Βραίσμη σταύρωσαν έναν Εθνικό που τους κατηγόρησε για ληστεία και δολοφονία, αφού προηγουμένως τον έσυραν μέσα στην πόλη. Λόγω αυτού ο Βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος, που είχε έρθει προσωπικα στη Βραίσμη, έκαψε οκτώ από αυτούς (rigordus, Hist. Gall.)

1220 Κ.Ε. — Στο Βάισενμπουργκ, στην Αλσατία, στις 29 Ιουνίου, οι Εβραίοι δολοφόνησαν ένα αγόρι, Στ. Χάινρικ (Murer, Helvetia sancta.)

1225 Κ.Ε. — Στο Μονακό μια γυναίκα, δελεάστηκε από Εβραϊκό χρυσό, έκλεψε ένα μικρό παιδί από τη γειτόνισσά της. Οι Εβραίοι αφαίμαξαν το παιδί. Την έπιασαν στη δεύτερη απόπειρά της, η εγκληματίας παραδόθηκε στο δικαστήριο (Meichelbeck, Hist. Bavariae II. 94)

1235 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι εκτέλεσαν το ίδιο έγκλημα στη 1η Δεκεμβρίου στο Ερφούτ (Henri Desportes, Le mystere du sang, 66)

1236 Κ.Ε. — Στο Αγκνώ στην Αλσατία, τρία αγόρια από την περιοχή της Φούλντα επιτέθηκαν από τους Εβραίους σε ένα μύλο κατά τη νύχτα και σκοτώθηκαν για να τα αφαιμάξουν (Trithemius; Chronicle of Albert of Strassburg).

1239 Κ.Ε. — Μια γενική εξέγερση στο Λονδίνο λόγω μιας δολοφονίας που έγινε μυστικά από τους Εβραίους (Matthew v. Paris, Grande Chron.)

1240 Κ.Ε. — Στο Νοργουιτς οι Εβραίοι έκαναν περιτομή σε ένα Εθνικό παιδί και το κράτησαν κρυμμένο στην Εβραϊκή συνοικία τους για να το σταυρώσουν αργότερα. Μετά από μια εκτενή αναζήτηση, ο πατέρας βρήκε το παιδί του και το ανέφερε στον Επίσκοπο Γουίλχελμ του Ρετ (Matthew v. Paris, op. cit. V. 39)

1244 Κ.Ε. — Στο νεκροταφείο του Αγ. Βενέδικτου στο Λονδίνο, το πτώμα ενός αγοριού βρέθηκε και είχε κοψίματα, γρατζουνιές και σε πολλά σημεία, Εβραϊκούς χαρακτήρες. Είχε βασανιστεί και σκοτωθεί και είχε αφαιμαχθεί. Βαπτισμένοι Εβραίοι αναγκάστηκαν να μεταφράσουν τα Εβραϊκά σύμβολα και βρήκαν το όνομα των γονιών του παιδιού και διάβασαν ότι το παιδί είχε πουληθεί στους Εβραίους όταν ήταν πολύ μικρό. Εξέχοντες Εβραίοι έφυγαν από την πόλη μυστικά.

1250 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι της Σαραγγόσα υιοθέτησαν το απαίσιο δόγμα ότι όποιος παρέδιδε ένα παιδί για θυσία θα απαλασσόταν από όλους τους φόρους και χρέη. Τον Ιούνιο του 1250, ο Μωυσής Αλμπέι-Χουζέτ (γνωστός και ως Αλμπαχουζέτο) παρέδωσε τον 7χρονο Ντομίνικο ντελ Βαλ στους Εβραίους για σταύρωση (Johan. a Lent, Schedias, hist. de pseudomes, judæorum, p. 33)

1255 Κ.Ε. — Στο Λίνκολν της Αγγλίας, τη μέρα του Πέτρου και Παύλου, ο 8χρονος Στ. Χιουγκ κλάπηκε από τους τοπικούς Εβραίους, κρύφτηκε και αργότερα σταυρώθηκε. Οι Εβραίοι τον ξυλοκόπησαν με ραβδιά για τόσο πολύ που έχασε όλο το αίμα του (Acta santa 6 July 494)

1257 Κ.Ε. — Για να εκτελέσουν την ετήσια θυσία τους, οι Εβραίοι του Λονδίνου έσφαξαν ένα παιδί (Cluvirius, epitome historiarum, p. 541. col I)

1260 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι του Γουάζενμπουργκ σκότωσαν ένα παιδί (Annal. Colmariens)

1261 Κ.Ε. — Στο Πφόρτσχάιμ ένα 7χρονο κορίτσι που είχε παραδοθεί στους Εβραίους, τοποθετήθηκε σε ένα λινό ύφασμα και μαχαιρώθηκε στα πλευρά της για να μουλιάσει το ύφασμα με το αίμα της. Μετά το πτώμα πετάχτηκε στο ποτάμι (Thomas, Cantipratanus, de ratione Vitæ.)

1279 Κ.Ε. — Οι πιο σεβαστοί Εβραίοι του Λονδίνου σταύρωσαν ένα παιδί στις 2 Απριλίου (Florent de Worcester, Chron. 222)

1279 Κ.Ε. — Η σταύρωση ενός παιδιού στο Νορθάμπτον μετά από ανήκουστα βασανιστήρια (Henri Desportes Le mystere du sang, 67)

1282 Κ.Ε. — Στο Μόναχο οι Εβραίοι αγόρασαν ένα μικρό αγόρι και το μαχαίρωσαν σε όλο το σώμα του (Rader., Bavar. sancta I. Bd. p. 315)

1283 Κ.Ε. — Ένα παιδί πουλήθηκε από τη νοσοκόμα του στους Εβραίους του Μέιντς, οι οποίοι το σκότωσαν (Baroerus ad annum No. 61. Annalen von Colmar)

1286 Κ.Ε. — Στο Μόναχο οι Εβραίοι βασάνισαν μαρτυρικά δύο αγόρια. Η ξύλινη συναγωγή περιτρυγυρίστηκε με φωτιά και 180 Εβραίοι κάηκαν (Murer, Helvetia sancta.)

1286 Κ.Ε. — Τον Απρίλιο στο Ομπερβέσελ του Ρήνου, ο 14χρονος Στ. Γουέρνερ βασανίστηκε αργά μέχρι θανάτου από τους Εβραίους για μια περίοδο τριών ημερών (Act. sct. II. Bd. b. Apr. p. 697 bis 740.)

1287 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι στη Βέρνη απήγαγαν τον Στ. Ρούντολφ κατά το Πάσχα, βασάνισαν αποτρόπαια το παιδί και τελικά του έκοψαν το λαιμό (Hein, Murer, Helvetia sancta.)

1292 Κ.Ε. — Στην Κολμάρ, οι Εβραίοι σκότωσαν ένα αγόρι (Ann. Colm., II, 30)

1293 Κ.Ε. — Στη Κρέμς, οι Εβραίοι θυσίασαν ένα παιδί. Δύο από τους δολοφόνους τιμωρήθηκαν. Οι άλλοι σώθηκαν μέσω της δύναμης του χρυσού (Monum. XI, 658)

1294 Κ.Ε. — Στη Βέρνη, οι Εβραίοι δολοφόνησαν ένα παιδί ξανά (Ann Colm., II, 32; Henri Desportes, Le mystere du sang, p. 70)

1302 Κ.Ε. — Στη Ρενεκένη το ίδιο έγκλημα (Ann. Colm. II, 32)

1303 Κ.Ε. — Στο Γουάζενσι στη Θουριγγία ο νεαρός μαθητής Κόνραντ, ο γιος ενός στρατιώτη, σκοτώθηκε κατά το Πάσχα. Οι μύες του είχαν κοπεί σε κομματάκια και οι φλέβες του ανοιγμένες για να αφαιμαχθεί.

1305 Κ.Ε. — Στη Πράγα, κοντά στο Πάσχα, ένας Εθνικός, που αναγκάστηκε λόγω φτώχειας να δουλεύει για τους Εβραίους, καρφώθηκε σε έναν σταυρό, ενώ ήταν γυμνός ξυλοκοπήθηκε με ραβδιά και φτύστηκε στο πρόσωπο (Tentzel)

1320 Κ.Ε. — Στο Πουί, ένα παπαδάκι της τοπικής εκκλησίας θυσιάστηκε.

1321 Κ.Ε. — Στο Ανεσί ένας νεαρός ιερέας σκοτώθηκε. Οι Εβραίοι εξορίστηκαν από την πόλη με διάταγμα του Βασιλιά Φίλιππου Ε’ (Denis de Saint-Mart.)

1331 Κ.Ε. — Στο Ουμπερλίνγκεν οι Εβραίοι πέταξαν τον γιο ενός πολίτη με όνομα Φρέι μέσα σε ένα πηγάδι. Οι τομές που βρέθηκαν αργότερα στο σώμα του απέδειξαν ότι πριν από αυτό το σώμα του είχε αφαιμαχθεί (Joh. Vitoduran, Chronik.)

1338 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι έσφαξαν έναν ευγενή από την Φρανκονία στο Μόναχο. Ο αδελφός του προετοίμασε μια πραγματική αιματοχυσία για τους Εβραίους (Henri Desport)

1345 Κ.Ε. — Στο Μόναχο, οι Εβραίοι άνοιξαν τις φλέβες ενός μικρού αγοριού Χάινριχ και τον μαχαίρωσαν πάνω από 60 φορές. Η εκκλησία αγιοποίησε τον Χάινριχ (Rad. Bav. sct. II p. 333)

1347 Κ.Ε. Στη Μεσσήνη ένα παιδί σταυρώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή (Henri Desport)

1350 Κ.Ε. — Το παιδί Γιοχάνες, ένας μαθητής του μοναστικού σχολείου του Αγ. Σίγκεμπερτ στην Κολωνία, απεβίωσε αφού μαχαιρώθηκε από τοπικούς Εβραίους (Acta sancta., aus den Kirchenakten v. Koln.)

1380 Κ.Ε. — Στο Χάγκενμπάκ στη Σουβία αρκετοί Εβραίοι ξαφνιάστηκαν καθώς έσφαζαν ένα παιδί (Martin Crusius, Yearbook of Swabia, Part III, Book V)

1401 Κ.Ε. — Στο Ντίσενχόφεν της Σουηδίας (κοντά στο Σαφχάουσεν) ο 4χρονος Κόνραντ Λόρι δολοφονήθηκε. Το αίμα του λέγεται ότι πουλήθηκε από τον γαμπρό Γιόχαν Ζαν για 3 φλορίνια στον Εβραίο Μίκαελ Βίτελμαν (Acta sancta.)

1407 Κ.Ε. Οι Εβραίοι εξορίστηκαν από τη Σουηδία λόγω ενός παρόμοιου εγκλήματος στην ίδια περιοχή (όμοια πηγή)

1410 Κ.Ε. — Στη Θουριγγία οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν λόγω ενός τελετουργικού φόνου που ανακαλύφθηκε (Boll. II, April 838. Baronius 31)

1429 Κ.Ε. — Στο Ράβενσμπουργκ της Βυρτεμβέργης, ο Λούντβιχ βαν Μπρούκ, ένα αγόρι από τη Σουηδία που μελετούσε στην πόλη και έμενε ανάμεσα σε Εβραίους, δολοφονήθηκε μαρτυρικά από 3 Εβραίους με πολλά βασανιστήρια και σεξουαλικούς βιασμούς. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια ενός Εβραϊκού εορτασμού (Πάσχα) (Baron. 31, Acta sancta. III. Bd. des April p. 978)

1440 K.E. — Ένας Εβραίος γιατρός στην Πάβια, ο Σάιμον της Ανκόνα, αποκεφάλισε ένα 4χρονο παιδί που κλάπηκε και δόθηκε σε αυτόν από έναν διαστρεβλωμένο Εθνικό. Το έγκλημα έγινε διαβόητο όταν ένας σκύλος πήδηξε από ένα παράθυρο στο δρόμο με το κεφάλι του παιδιού. Ο δολοφόνος δραπέτευσε (Alphonsus Spina, de bello Judæorum lib. III. confid. 7.)

1452 Κ.Ε. — Στη Σαβόνα, αρκετοί Εβραίοι σκότωσαν ένα 2χρονο παιδί. Τρύπησαν όλο το σώμα του και σύλλεξαν το αίμα σε ένα δοχείο που χρησιμοποίησαν για την περιτομή των παιδιών τους. Οι Εβραίοι βούτηξαν μικρά κομμάτια φρούτων στο αίμα και απόλαυσαν ένα γεύμα με αυτά (Alphonsus Spina, de bello Judæorum lib. III, confid. 7.)

1453 Κ.Ε. — Στο Βρότσλαβ, οι Εβραίοι έκλεψαν ένα παιδί, το πάχυναν και το έβαλαν σε ένα βαρέλου που το κάρφωσαν με καρφιά και το κυλούσαν μπρος πίσω για να αφαιμάξουν το παιδί (Henri Desportes, Le mystere du sang, 75)

1454 Κ.Ε. — Στις οικίες του Λουίς της Αλμάνζα στην Καστίλη, δύο Εβραίοι σκότωσαν ένα αγόρι. Του ξερίζωσαν την καρδιά και την έκαψαν, έριξαν τις στάχτες στο κρασί και το ήπιαν με άλλους Εβραίους. Σπαταλώντας σημαντικά ποσά πέτυχαν να καθυστερήσουν τη δίκη καθώς δύο από τους τρεις δικηγόρους ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Από τότε οι Εβραίοι εξορίστηκαν από την Ισπανία (Alphonsus Spina, de bello Judæorum)

1462 Κ.Ε. — Σε ένα δάσος στο Ριν κοντά στο Ινσμπρουκ, το αγόρι Αντρέας Οξνερ πουλήθηκε στους Εβραίους και θυσιάστηκε. Η εκκλησία τον αγιοποίησε. Χτίστηκε ένα εκκλησάκι με όνομα «Ζουμ Γιούντενστάιν» (το Όρος των Εβραίων) (Acta sancta., III. July Vol I. 472)

1468 Κ.Ε. — Στη Σεπουλβέντα, στο Παλαιό Κάστρο, οι Εβραίοι σταύρωσαν μια γυναίκα τη Μεγάλη Παρασκευή υπό τη διαταγή του Ραββίνου Σόλομον Πέκο (Did. de Colm. Gesch. v. Seg.)

1470 Κ.Ε. — Στη Μπέιντεν οι Εβραίοι καταδικάστηκαν για τον φόνο ενός παιδιού (Tho. Patr. Barbar.)

1475 Κ.Ε. — Στο Τρέντ στις 23 Μαρτίου (Μεγάλη Πέμπτη) πριν το Πάσχα, οι Εβραίοι θυσίασαν ένα 29μηνών μωρό, Αγ. Σίμος.

1476 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι στο Ρέγενσμπουργκ δολοφόνησαν έξι παιδιά. Ο δικαστής, σε ένα υπόγειο θησαυροφυλάκιο ενός Εβραίου που λεγόταν Τζοσφολ, βρήκε τα απομεινάρια των δολοφονημένων θυμάτων όπως και ένα πέτρινο δοχείο με αίμα πάνω σε ένα είδος βωμού (Raderus Bavaria sancta Band III, 174)

1480 Κ.Ε. — Στο Τρεβίσο, έγινε ένα έγκλημα παρόμοιο με αυτό στο Τρέντ: η δολοφονία του αγιοποιημένου Σεβαστιανού του Πόρτο-Μπουφόλε από το Μπέργκαμο. Οι Εβραίοι αφαίμαξαν το σώμα του (H. Desportes, Le mystere du sang 80)

1480 Κ.Ε. — Στη Μόττα της Βενετίας οι Εβραίοι σκότωσαν ένα παιδί το Πάσχα (Acta sancta I. Bd d. April 3)

1485 Κ.Ε. — Στη Βιτσέντσα, οι Εβραίοι έσφαξαν τον Στ. Λαυρέντιο (Pope Benedict XIV Bull. Beatus Andreas)

1490 Κ.Ε. — Στη Γκουάρντια, κοντά στο Τολέντο, οι Εβραίοι σταύρωσαν ένα παιδί (Acta sancta I. Bd. d. April 3)

1494 Κ.Ε. — Στο Τυρνώ της Ουγκαρίας, 12 Εβραίοι έπιασαν ένα αγόρι, άνοιξαν τις φλέβες του και προσεκτικά σύλλεξαν το αίμα του. Ήπιαν κάποιο από αυτό και διατήρησαν το υπόλοιπο για άλλους Εβραίους (Banfin Fasti, ungar. br. III. Dec. 5)

1503 Κ.Ε. — Στο Λανγεν-ντενζλίνγκεν ένας πατέρας έδωσε το 4χρονο παιδί του σε δύο Εβραίους από το Γουαλντκίρτσεν στο Μπέιντεν για 10 φλορίνια υπό τη συνθήκη ότι θα του το επέστρεφαν ζωντανό αφού τραβούσαν λίγο αίμα. Παρόλα αυτά, τράβηξαν τόσο πολύ αίμα που το παιδί πέθανε (Acta sancta. II Bd. des April p. 839: Dr. Joh. Eck, Judebbuchlien)

1505 Κ.Ε. — Ένα έγκλημα παρόμοιο με αυτό στο Λανγκεν-ντενζλίγκεν το 1503 επιχειρήθηκε στο Μπαντγουάις της Βοημίας (Henri Desportes, Le mystere du sang. 81)

1509 Κ.Ε. — Αρκετοί Εβραίοι… δολοφόνησαν αρκετά παιδιά (Cluverius, Epitome hist. etc. p. 579)

1509 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι στη Βοζίνγκεν (Ουγκαρία) απήγαγαν το παιδί ενός τροχοποιού, το έσυραν στο κελάρι, το βασάνισαν αποτρόπαια, άνοιξαν όλες τις φλέβες του και ρούφηξαν το αίμα του με καλάμια. Μετά πέταξαν το σώμα του σε έναν θάμνο, το οποίο οι Εβραίοι παραδέχτηκαν μετά από επαναλαμβανόμενες αρνήσεις (Ziegler Schonplatz p. 588, col. 1,2)

1510 Κ.Ε. — Στο Βερολίνο, οι Εβραίοι Σάλομον, Τζέικομπ, Αάρον, Λεβί Ισαάκ, Ραββίνος Μοσκ και ο χασάπης Τζέικομπ κατηγορήθηκαν ότι αγόρασαν ένα 3χρονο ή 4χρονο αγόρι για 10 φλορίνια από έναν ξένο, το τοποθέτησαν σε ένα τραπέζι σε ένα κελάρι και το τρύπησαν με βελόνες σε κύριες αρτηρίες μέχρι που τελικά σφάχθηκε από τον χασάπη Τζέικομπ. Μια μεγάλη δίκη ξεκίνησε και τελικά εκατό Εβραίοι κλειδώθηκαν στη φυλακή του Βερολίνου. Παραδέχτηκαν μερικώς ότι αγόρασαν παιδιά από ξένους, τα κάρφωσαν, τα αφαίμαξαν και ήπιαν το αίμα ή το διατήρησαν με τομάτες, τζίντζερ και μέλι. Παραπάνω από 41 από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο στη πυρά μετά την ομολογία τους. Όλοι οι υπόλοιποι Εβραίοι εξορίστηκαν από τον Μάρκο του Βρανδενβούργου (Richard Mun: ‘The Jews in Berlin’)

1520 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι στην Ουγκαρία επανέλαβαν το έγκλημα του 1494 δολοφονώντας ένα παιδί στο Τυρνώ και Μπίρινγκ και αφαίμαξαν το σώμα του (Acta sancta II. Bd. d. April p. 839)

1525 Κ.Ε. — Ένας τελετουργικός φόνος στη Βουδαπέστη προκάλεσε μια ευρεία αντισιμητική κίνηση ανάμεσα στον πληθυσμό. Αυτό το έτος οι Εβραίοι εξορίστηκαν από την Ουγκαρία (Henry Desportes, Le mystere du sang 81)

1540 Κ.Ε. — Στο Σάππενφέλντ της Βαβαρίας, ο 4χρονος Μίκαελ Πισενχάρτερ απήχθηκε από τον πατέρα του πριν το Πάσχα και τον πήγαν στο Τίττινγκ (Βόρεια από το Ινγκολστάδτ) όπου υπέφερε από τα χειρότερα βασανιστήρια για τρεις ημέρες, οι φλέβες του ανοίχτηκαν και το αίμα του αποστραγγίστηκε. Το πτώμα του φανέρωνε σημάδια σταύρωσης. Το αίμα βρέθηκε στο Ποσίνγκεν (Raderus, Bavaria sancta. III. Bd. 176f)

1547 Κ.Ε. — Στη Ράβα της Πολωνίας, 2 Εβραίοι έκλεψαν το αγόρι ενός ράφτη που λεγόταν Μιχαήλ και το σταύρωσαν (Acta sancta II. Bd. April p. 839)

1569 Κ.Ε. — Στο Βίτοβ (Πολωνία) ο Γιόχαν, ο 2χρονος γιος της χήρας Κοτζμιανίνα δολοφονήθηκε αποτρόπαια από τον Τζέικομπ, έναν Εβραίο της Λειψίας (Acta sancta ebenda.)

1571 Κ.Ε. — Ο Μ.Α. Μπρανταγκίνους σφάχτηκε από τους Εβραίους (Seb. Munster, Cosmographia)

1571 Κ.Ε. — Ο Ιωακείμ Β’, Εκλογέας του Βραδενβούργου, δηλητηριάστηκε από έναν Εβραίο με τον οποίο είχε μια σχέση εμπιστοσύνης (Scheidanus X. Buch. seiner Hist. pag. 60)

1573 Κ.Ε. — Στο Βερολίνο ένα παιδί που είχε αγοραστεί από έναν ζητιάνο βασανίστηκε μέχρι θανάτου από έναν Εβραίο (Sartorious p. 53)

1574 Κ.Ε. — Στο Πούνια της Λάτβιας, ο Εβραίος Ιωακείμ Σμιερλοβιτς σκότωσε ένα 7χρονο κορίτσι που λεγόταν Ελίζαμπεθ λίγο πριν το Πάσχα… Την ίδια στιγμή ένα αγόρι στο Ζγομπίτσε κλάπηκε και το πήγαν στο Τάρνοου, όπου άλλο ένα αγόρι βρέθηκε στα χέρια των Εβραίων υπό ύποπτες καταστάσεις: και τα δύο παιδιά απελευθερώθηκαν (Act. sancta II. Bd. d. April p. 839)

1575 Κ.Ε. — Οι Εβραίοι σκότωσαν ένα παιδί, τον Μιχαήλ του Τζακόμπι (Desportes)

1586 Κ.Ε. — Σε μια σειρά από υποθέσεις παιδιών που αρπάχθηκαν από τους γονείς τους και σκοτώθηκαν. Αναλύοντας αυτά τα εγκλήματα, ο Ρούπερτ εντόπισε ότι έγιναν από Εβραίους (Brouver Trier’schen Ann. v. J. 1856)

1592 Κ.Ε. — Στη Βίλνα, ένα 7χρονο αγόρι, ο Σάιμον, βασανίστηκε αποτρόπαια μέχρι θανάτου από Εβραίους. Περισσότερο από 170 τραύματα από μαχαίρια και ψαλίδια βρέθηκαν στο σώμα του, πέρα από αρκετά κοψίματα κάτω από τα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών του (Acta sancta III. Bd. des Juli)

1595 Κ.Ε. — Στο Κόστιν του Πόσεν ένα παιδί βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τους Εβραίους (Acta sancta 389)

1597 Κ.Ε. — Στη Σζύντλοβ το αίμα ενός παιδιού χρησιμοποιήθηκε στη καθαγίαση μιας νέας συναγωγής. Τα βλέφαρα, ο λαιμός, οι φλέβες, τα άκρα και ακόμα και τα σεξουαλικά όργανα του παιδιού έδειχναν αμέτρητα τρυπήματα (Acta sancta, II Bd. des April)

1598 Κ.Ε. — Στο χωριό του Γόντζνικ, στην Πολωνική περιοχή της Ποδόλια, ο 4χρονος γιος ενός αγρότη κλάπηκε από δύο νεαρούς Εβραίους και σφάχτηκε τέσσερις ημέρες πριν το Εβραϊκό Πάσχα με τους πιο αποτρόπαιους βασανισμούς στους οποίους οι πιο σεβαστοί Εβραίοι της κοινωνίας πήραν μέρος (Acta sancta, II Band des April 835)

1650 Κ.Ε. — Στο Κάαντεν της Στάιερμαρκ, ο 5χρονος Ματίας Τίλλιχ σφάχθηκε από έναν Εβραίο στις 11 Μαρτίου (Tentzel)

1655 Κ.Ε. — Στο Τουνγκουχ στη Νότια Γερμανία οι Εβραίοι δολοφόνησαν ένα παιδί για την εορτή του Πάσχα (Tentzel, monatl. Unterred. v. Juli 1693 p. 553)

1665 Κ.Ε. — Στη Βιέννη οι Εβραίοι έσφαξαν μια γυναίκα στις 12 Μαίου με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο. Το πτώμα βρέθηκε σε μια λίμνη μέσα σε ένα σακί γεμάτο με πέτρες για βάρος. Το σώμα ήταν εντελώς καλυμμένο με πληγές, αποκεφαλισμένο και τα πόδια είχαν κοπεί κάτω από τα πόδια (H.A. von Ziegler, Tagl. Schaupl. p. 553)

1669 Κ.Ε. — Στο δρόμο από το Μέτς προς στο Μπουλαί, κοντά στο χωριό Γκλατινύ, στις 22 Σεπτεμβρίου ένα 3χρονο παιδί κλάπηκε από τη μητέρα του από τον Εβραίο Ραφαήλ Λεβί. Σφάχτηκε με αποτρόπαιο τρόπο. Το σώμα του βρέθηκε βίαια κατακρεουργημένο. Ο δολοφόνος κάηκε ζωντανός στις 17 Ιανουαρίου 1670 (Abrege du proces fait aux Juifs de Metz, ebd. 1670)

1675 Κ.Ε. — Στο Μιες στη Βοημία ένα 4χρονο παιδί δολοφονήθηκε από τους Εβραίους στις 12 Μαρτίου (Acta sancta II. Bd. des April)

1684 Κ.Ε. — Στο χωριό Γκρόντνο του Μίνσκ στη Ρωσία, ο Εβραίος Σούλκα έκλεψε ένα 6χρονο αγόρι με όνομα Γκάμπριελ και το κουβάλησε στο Μπιάλιστοκ όπου με τη παρουσία αρκετών Εβραίων, βασανίστηκε μέχρι θανάτου και αφαιμάχθηκε (Records of the magistrate at Zabludvo)

1753 Κ.Ε. — Τη Μεγάλη Παρασκευή στις 20 Απριλίου, σε ένα χωριό κοντά στο Κίεβο (Ρωσία), ο 3χρονος γιος του ευγενή Σταντζίνσκι απήχθηκε από τους Εβραίους, κρύφθηκε σε μια ταβέρνα μέχρι το τέλος του Σαββάτου και μετά θυσιάστηκε τερατωδώς με τη βοήθεια του Ραββίνου Σμάγια. Το αίμα εμφιαλώθηκε σε αρκετά μπουκάλια (Criminal Register of the City Court of Kiev)

1764 Κ.Ε. — Ο 10χρονος γιος του Γιόχαν Μπάλα, που είχε εξαφανιστεί στις 19 Ιουνίου από το Όργκουλ (Ουγκαρία), βρέθηκε σε ένα γειτονικό δάσος καλυμμένος με πολλά τραύματα (Tisza-Eslar, von einem ungarischen Ubgeordneten 108)

1791 Κ.Ε. — Στις 21 Φεβρουαρίου, το πτώμα του 13χρονου Αντρέα Τακάλς, που ζούσε με έναν Εβραίο με όνομα Αβραάμ, βρέθηκε έξω από ένα χωριό κοντά στο Τασνάντ (Τρανσυλβάνια). Το αίμα είχε αποστραγγιστεί από το σώμα του έχοντας κόψει την καρωτίδα του (Ger.-Akt i.d. Archiv. v. Zilah.)

1791 Κ.Ε. — Την ίδια περίοδο δύο δολοφόνοι αίματος αναφέρθηκαν στο Χολσκω (Μοραβία) και στο Γοπλαβιτς στην περιοχή του Ντούπλιν (Tisza-Eslar, v.e. ungar. Abgeord.)

1791 Κ.Ε. — Κατά τη βασιλεία του Σουλτάνου Σελίμ Γ’, οι Εβραίοι στην Πέρα σκότωσαν έναν νεαρό Έλληνα κρεμώντας τον σε ένα δέντρο από τα πόδια (Henri Desportes)

1803 Κ.Ε. — Στις 10 Μαρτίου, ο 72χρονος Εβραίος Χίρς από το Σούγκενχάιμ άρπαξε ένα 2χρονο παιδί ανάμεσα στο Ουλστάντ και Λένγκενφελντ στο Μπούχοφ κοντά στη Νυρεμβέργη. Αρκετές ημέρες αργότερα ο Εβραίος αρνήθηκε ότι ήταν στο Μπουχοφ στις 10 Μαρτίου. Ο πατέρας του παιδιού που ήθελε να αποδείξει το αντίθετο αντικρούστηκε στο δικαστήριο με απειλές και προσβολές. Στις 12 Μαρτίου το παιδί βρέθηκε νεκρο, η γλώσσα του κομμένη και το στόμα του γεμάτο αίμα. Οι Εβραίοι πολιορκούσαν τον διοικητή της περιοχής Νιούσταδτ εκείνη τη στιγμή μέχρι που το αποτέλεσμα να γυρίσει υπέρ τους. Ο πατέρας αναγκάστηκε με απειλές να υπογράψει ένα πρωτόκολλο στο οποίο παραδεχόταν ότι το παιδί, που ήταν ακόμα ζεστό όταν βρέθηκε, ότι είχε πεθάνει από το κρύο (Friedr. Oertel, «Was glauben die Juden?» Bamberg, 1823)

1804 Κ.Ε. — Στο Γκράφενμπεργκ κοντά στη Νυρεμβέργη ένα 2-3χρονο αγόρι απήχθηκε από έναν γέρο Εβραίο από το Ερμρέιθ με το όνομα Μπαουσόχ. Οι στρατιώτες έτρεξαν να εμποδίσουν το έγκλημα αφού άκουσαν τις κραυγές του παιδιού (Dr. J. W. Chillany)

1810 Κ.Ε. — Ανάμεσα στα έγγραφα της δίκης της Δαμασκού υπάρχει ένα γράμμα από τον Τζον Μπάρκερ, πρώην σύμβουλο στο Χαλέπι, που μιλάει για μία φτωχή που ξαφνικά εξαφανίστηκε από το Χαλέπι. Ο Εβραίος Ραφαήλ της Ανκόνα καταδικάστηκε ότι την έσφαξε και αποστράγγισε όλο το αίμα της (A. Laurent. Affaires de Syrie)

1812 Κ.Ε. Στο νησί της Κρήτης τον Οκτώβριο τρεις Εβραίοι που είχαν στραγγαλίσει ένα παιδί καταδικάστηκαν σε θάνατο. Λίγο καιρό αργότερα, το παιδί ενός Έλληνα που λεγόταν Ρήγας, κλάπηκε και σκοτώθηκε από τους Εβραίους (Achille Laurent, Affaires de Syrie)

1817 Κ.Ε. — Η καταγγελία του φόνου που εκτελέστηκε αυτό το έτος κατά ενός μικρού κοριτσιού Μαριάννα Αδαμοβίετς, ακυρώθηκε λόγω παρέλευσης του χρόνου.

1823 Κ.Ε. — Στις 22 Απριλίου, στο Βέλιστς στη Ρωσική κυβέρνηση του Βίτεβσκ, ο 3χρονος γιος του ανάπηρου Ζεμελιάν Ιβάνοβ κλάπηκε, βασανίστηκε μέχρι θανάτου και το αίμα του αποστραγγίστηκε. Ανεξάρτητα από έναν μεγάλο αριθμό δηλώσεων από μάρτυρες που κατηγορούσαν τους Εβραίους, η δίκη σταμάτησε ξαφνικά (Pavlikovsky, ebenda.)

1824 Κ.Ε. — Στη Βυρητό ο διερμηνευτής Φατς-αλλάχ-Σεγιέγκ δολοφονήθηκε από τον Εβραίο σπιτονοικοκύρη του, καθώς η έρευνα διαπίστωσε, για τελετουργικούς σκοπούς.

1826 Κ.Ε. — Στη Βαρσοβία βρέθηκε ένα 5χρονο αγόρι δολοφονημένο του οποίο το σώμα είχε πάνω από εκατό τραύματα φανερώνοντας ότι το αίμα του είχε στραγγιστεί. Όλη η Βαρσοβία ήταν σε κατάσταση εξέγερσης, παντού οι Εβραίοι διαδήλωναν την αθωότητά τους χωρίς να έχουν κατηγορηθεί. Οι μαρτυρίες που έγιναν στα δικαστήρια μαζί με τα ιατρικά πειστήρια είχαν αφαιρεθεί από τα κείμενα (Pavlikovski, wie oben p. 282)

1827 Κ.Ε. — Στη Βίλνα της Ρωσίας βρέθηκε το μαχαιρωμένο πτώμα του παιδιού ενός αγρότη, Οσσίβ Πέτροβιτς. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του 16χρονου βοσκού Ζουλόβσκι, απήχθηκε από τους Εβραίους (Nach einer Mitteilung des gouvernement Vilna.)

1829 Κ.Ε. — Στο Τορίνο η γυναίκα του εμπόρου Αντουάν Ζερβαλόν απήχθηκε από τον σύζυγό της. Στο κελάρι προετοιμάστηκε για τη θυσία από δύο ραββίνους. Με την τελευταία της δύναμη φώναξε στον άνδρα της που πέρναγε μέσα από τις Εβραϊκές συνοικίες με αρκετούς στρατιώτες φωνάζωντας το όνομά της δυνατά. Έτσι απελευθερώθηκε. Παρόλα αυτά, οι Εβραίοι κατάφεραν να σιωπήσουν το γεγονός με χρήματα (Auszug aus einem Briefe des Barons von Kalte )

1831 Κ.Ε. — Ο φόνος της κόρης ενός δεκανέα της Φρουράς στην Αγ. Πετρούπολη. Τέσσερις δικαστές αναγνώρισαν το περιστατικό ως φόνος αίματος, ενώ ο πέμπτος το αμφισβήτησε (Desportes)

1834 Κ.Ε. — Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Εβραίας Μπεν Νουντ που αλλαξοπίστησε στον Χριστιανισμό, ένας γέρος Εθνικός στη Τρίπολη δέθηκε από 4 ή 5 Εβραίους και κρεμάστηκε σε μια πορτοκαλιά από τα δάκτυλα των ποδιών του. Τη στιγμή που ο γέρος άνθρωπος πλησίαζε στο θάνατο, οι Εβραίοι έκοψαν το λαιμό του με ένα μαχαίρι χασάπη και άφησαν το σώμα του κρεμασμένο μέχρι να στραγγίσει όλο το αίμα σε ένα δοχείο (Henri Desportes, Le mystere du sang. 91)

1839 Κ.Ε. Στο νησί της Ρόδου, το 8χρονο παιδί ενός εμπόρου που παρέδιδε αυγά σε κάποιους Εβραίους, δεν επέστρεψε. Τα χρήματα των Εβραίων χρησιμοποιήθηκαν και η δίκη καθυστέρησε και τελικά αποσιωπήθηκε (Henri Desportes, Le mystere du sang. 92)

1839 Κ.Ε. — Στη Δαμασκό τα τελωνεία ανακάλυψαν έναν Εβραίο που μετέφερε ένα μπουκάλι με αίμα. Ο Εβραίος πρόσφερε 10.000 γρόσια για να αποσιωπήσει το θέμα (cf. Prozess bei A. Laurent, op. cit. S. 301)

1843 Κ.Ε. — Δολοφονίες Εθνικών παιδιών από τους Εβραίους στη Ρόδο, τη Κρήτη και σε άλλα σημεία (Famont L’Egypte sous Mehemet Ali, Paris, 1843)

1875 Κ.Ε. — Στο Ζβόρο, στην πόλη της Σάρου στην Ουγκαρία, αρκετοί Εβραίοι επιτέθηκαν στη 16χρονη υπηρέτρια Αννα Ζάμπα στο σπίτι του αφέντη της, Χάρογουιτς. Το μαχαίρι είχε τραβηχθεί πάνω της όταν ένας οδηγός άμαξας τυχαία επενέβη και την έσωσε. Το πρόεδρος του δικαστηρίου, Βαρθολομαίος Γουίνκλερ, που είχε χρέος στους Εβραίους, φοβήθηκε να φέρει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες.

1877 Κ.Ε — Στο χωριό Σζαλάαξ, στη περιοχή του Μπιχάρ (Ουγκαρία), η 6χρονη ανηψιά του Τζόσεφ Κλί, Θειρεσία Σζααμπο, και ο 9χρονος ανηψιός του, Πίτερ Σζάαμπο, δολοφονήθηκαν από τους Εβραίους. Παρόλα αυτά, ένας Εβραίος γιατρός που πραγματοποίησε την ανάκριση, ανακύρηξε ότι τα παιδιά δεν δολοφονήθηκαν και έληξε το θέμα (M. Onody, ebenda.)

1879 Κ.Ε. — Στη Βουδαπέστη, πριν τη γιορτή του Πουρίμ, μια νεαρή υπηρέτρια που δούλευε στην Εβραϊκή Συνοικία ναρκώθηκε με ένα ποτό. 24 ώρες μετά τη γιορτή, ξύπνησε τόσο αδύναμη που δεν μπορούσε ούτε να περπατήσει. Στο δεξί της χέρι, στον αριστερό μηρό της και στο σώμα κάτω από τον αφαλό ανακάλυψε στρογγυλές πληγές με κηλίδες αίματος με μικρά ανοίγματα στο κέντρο. Της είχαν τραβήξει αίμα (M. Onody, ebenda.)

1879 K.E. — Στο Κουταίς της Καυκάσου, 4 Εβραίοι πωλητές εικονών σκότωσαν ένα 6χρονο κορίτσι. Ανάμεσα στα δάκτυλά της είχε κοπεί με ένα μαχαίρι, στα πόδια της, λίγο πάνω από τη γάμπα της, οριζόντιες τομές είχαν γίνει και δεν υπήρχε ούτε μία σταγόνα αίμα στις φλέβες της. Με τη βοήθεια των πανίσχυρων Εβραίων της Ρωσίας οι ένοχοι δραπέτευσαν από τη τιμωρία (Univers.)

1881 Κ.Ε. — Στο Κόσιτσε της Ουγκαρίας η κόρη ενός συγκεκριμένου Τζόσεφ Κοτσις εξαφανίστηκε. Δύο εβδομάδες αγότερα, το σώμα βρέθηκε σε ένα πηγάδι εντελώς αφαιμαγμένο (M. Onody, Tisza-Eszlar)

1881 Κ.Ε. — Στο Στάινμάνγκερ η 8χρονη εγγονή ενός οδηγού άμαξας που δούλευε για τους Εβραίους εξαφανίστηκε (M. Onody, evenda.)

1881 Κ.Ε. — Στην Αλεξάνδρεια οι Εβραίοι σκότωσαν ξανά ένα Εθνικό παιδί που λεγόταν Ευάγγελος Φορνοράκι. Οι γονείς του στραγγαλισμένου παιδιού που βρέθηκε κοντά στην ακτή, επέτρεψαν μια νεκροψία που διήρκησε αρκετές ημέρες και ήταν η αιτία για εξεγέρσεις ενάντια των Εβραίων. Η οικογένεια Βαρούχ, κύριοι ύποπτοι για τη δολοφονία, συλλήφθηκαν, αλλά αργότερα αφέθηκαν (Civita cattolica, von des. 1881)

1881 Κ.Ε. — Στη γαλλική πόλη της Λούτσχα, η Πολωνή υπηρέτρια Φανζίσκα Μούιτς, που εργαζόταν για τον Εβραίο εστιάτορα Μωησή Ρίττερ και είχε βιαστεί από αυτόν, δολοφονήθηκε από τον Μωησή και τη γυναίκα του, Γκίττελ Ρίττερ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του αγρότη Μάριελλ Στοχλίνσκι (Otto Glogau, der Kulturk. Heft. 128. 15. Febr. 1886)

1882 K.E. — Στο Τίζα-Εζλάρ, λίγο πριν το Εβραϊκό Πάσχα, το 14χρονο κορίτσι Έσθερ Σολυμόσι εξαφανίστηκε. Η τελευταία φορά που είδαν το κορίτσι ήταν κοντά στη συναγωγή, για αυτό και η υποψία κινήθηκε κατευθείαν στους Εβραίους. Οι γιοι του υπηρέτη του ναού Τζόσεφ Σκάρφ, ο 5χρονος Σάμιουελ και ο 14χρονος Μόριτς, κατηγόρησαν τον πατέρα τους και δήλωσαν ότι η Εσθερ οδηγήθηκε στο Ναό και σφάχθηκε εκεί. Το πτώμα του κοριτσιού δεν βρέθηκε ποτέ.

1882 Κ.Ε. — Λίγο μετά συνέβη μια πολύ παρόμοια υπόθεση στο Γαλατά. Ένας σοβαρός διακεκριμένος δικηγόρος της Ελληνικής κοινότητας έστειλε μια αίτηση στους αντιπρόσωπους όλων των Ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη ώστε να φέρουν δικαιοσύνη: αλλά οι Εβραίοι δωροδόκησαν τη Τουρκική αστυνομία, που επέτρεψε ορισμένα έγγραφα της υπόθεσης να εξαφανιστούν. Δωροδόκησαν τους γιατρούς και ανακύρηξαν ότι η μητέρα του παιδιού που είχε απαχθεί και δολοφονηθεί ότι ήταν διατεραγμένη νοητικά.

1883 Κ.Ε. — Άλλος ένας τελετουργικός φόνος συνέβη στο Γαλατά. Η αστυνομία, δωροδοκήθηκε με Εβραϊκά χρήματα και παρεμπόδισε την έρευνα. Η εφημερίδα Der Stamboul, που μίλησε έντονα κατά των ενόχων καταστάλθηκε. Η καταστολή κόστισε στους Εβραίους 140.000 φράνκα

1884 Κ.Ε. — Στο Στούρτζ (Δυτική Πρωσία) το διαμελισμένο σώμα ενός 14χρονου, με όνομα Ονούφριος Συμπούλα, βρέθηκε το πρωί του Ιανουαρίου κάτω από μια γέφυρα. Συμφωνα με τους γιατρούς, οι διαμελισμοί έδειχναν μεγάλη εμπειρία και επιδεξιότητα στη χρήση του μαχαιριού. Παρότι το δολοφονημένο αγόρι ήταν δυνατό και πληθωρικό, το νεκρό σώμα είχε αφαιμαχθεί εντελώς. Αμέσως η υποψία έπεσε πάνω σε διάφορους Εβραίους και κατά τη διάρκεια της έρευνας προέκυψαν πολλά ανησυχητικά στοιχεία. Αυτά όμως δεν θεωρήθηκαν αρκετά και οι συλλημένοι Εβραίοι απελευθερώθηκαν (Otto Glagau, der Kulturki, Heft 119. 15. Mai 1885)

1885 Κ.Ε. — Στο Μιτ-Καμάρ της Αιγύπτου ένας νεαρός Κόπτης σφάχθηκε για τους εορτασμούς του Πάσχα.

1888 Κ.Ε. — Στο Μπρεσλό τον Ιούλιο, το έγκλημα εκτελέστηκε από τον Μάξ Μπέρνστάιν, ένας 24χρονος Ραββινικός υποψήφιος στο Ταλμουδικό κολέγιο, κατά ενός 7χρονου αγοριού, τον Σεβεριν Χάκε, το οποίο ο Μπερνστάιν είχε παρασύρει στο δωμάτιό του. Ο Μπέρνστάιν τράβηξε αίμα από το σεξουαλικό όργανο του παιδιού. Μετά την απόφαση του δικαστή ο Μπερνστάιν ομολόγησε: «Η Βίβλος και το Ταλμουδ διδάσκουν ότι οι χειρότερες αμαρτίες μπορούν να συγχωρεθούν μόνο μέσω αθώου αίματος». Για αυτό και τράβηξε αίμα από το παιδί. Οι Εβραίοι αναγνώρισαν τον κίνδυνο και ανακύρηξαν τον Μπερνστάιν οτι ήταν ‘θρησκευτικός μανιακός’.

1891 Κ.Ε. — Φόνος ενός αγοριού στο Ζάντεν στον Ρήνο. Το 5χρονο αγόρι του ξυλουργού Χέγκεμαν, βρέθηκε το απόγευμα στις 6 η ώρα στις 29 Ιουνίου, από την υπηρέτρια Ντόρα Μολ, στο βουστάσιο του δημοτικού σύμβουλου Κούπερς, με τα πόδια του ανοιγμένα, κοίτονταν στο πλάι με μια κυκλική τελετουργική τομή εκτελεσμένη από επιδέξιο χέρι και είχε αφαιμαχθεί πλήρως. Το αγόρι είχε ήδη χαθεί από τις 10:30 το πρωί. Το είδαν 3 μάρτυρες να τραβιέται στο σπίτι του Εβραίου χασάπη Μπουσκοφ.

1899 Κ.Ε. — Στις 26 Μαρτίου η 19χρονη ράφτρα Άγκνες Κούρζα, σφάχθηκε από το χέρι του Εβραίου χασάπη Λέοπολντ Χίλσνερ. Το πτώμα βρέθηκε αφαιμαγμένο. Ο δολοφόνος καταδικάστηκε σε θάνατο από το δικαστήριο του Κούτενμπεργκ.

1900 Κ.Ε. — Στο Κόνιτς (Δυτική Πρωσία) στις 11 Μαρτίου, ο 18χρονος πρωτοετής φοιτητής, Έρνστ Γουίντερ, δολοφονήθηκε κτηνωδώς. Δύο μέρες αργότερα, κομμάτια του ακρωτηριασμένου σώματός του αποβράστηκαν από το Μονσκσι. Σχεδόν πέντε μέρες αργότερα, στις 15 Απριλίου, η πρώτη μέρα του Πάσχα, το κεφάλι του βρέθηκε από παιδιά που έπαιζαν στους θάμνους. Το πτώμα ήταν εντελώς αφαιμαγμένο. Ο Γουίντερ είχε δολοφονηθεί τελετουργικά. Ο φόνος εκτελέστηκε στο κελάρι του Εβραίου χασάπη Μόριτς Λεβί αφού το θύμα είχε παρασυρθεί εκεί από μια νεαρή Εβραία. Την ημέρα του φόνου, ένας μεγάλος αριθμός ξένων Εβραίων ήταν στο Κόνιτς που αποχώρησαν την επόμενη ημέρα χωρίς κανένα λόγο για την επίσκεψή τους. Ανάμεσά τους ήταν οι χασάπηδες Χάλερ από το Τουχελ, Χάμπεργκερ από το Σχλοκαου, Άιζενστέντ από το Πρέχλω και Ρόζενμπάουμ από το Εζέρσκ. Ο χασάπης του Κόνιτς, Χάινμαν, εξαφανίστηκε αμέσως μετά τον φόνο.

1911 K.E. — Ο 13χρονος μαθητής, Αντρέι Γιουσκίνσκι, δολοφονήθηκε στο Κίεβο στις 12 Μαρτίου. Μετά από οκτώ ημέρες, το πτώμα του βρέθηκε σε ένα εργοστάσιο τούβλων εντελώς κομμένο σε κομματάκια και αφαιμαγμένο. Η υποψία έπεσε στον Εβραίο διαχειριστή του εργοστασίου, Μέντελ Μπέιλις. Η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια μετά από δυομιση έτη αργότερα (29 Σεπτεμβρίου με 28 Οκτωβρίου 1913). Στην ενδιάμεση περίοδο έγιναν πολλές απόπειρες για να οδηγηθούν οι αστυνόμοι στις λάθος κατευθύνσεις. Εν τω μεταξύ ένας μεγάλος αριθμός ενοχοποιητικών μαρτύρων υπέφεραν ξαφνικούς και αφύσικους θανάτους. Ψευδείς κατηγορίες και ομολογίες ακολούθησαν μία μετά την άλλη λόγω μεγάλων δωροδοκιών. Πίσω από τους κατηγορούμενους που κρύβονταν στις σκιές, ήταν η φιγούρα του Φάιβελ Σχνείρσον των Λουμπαβίτσερς, αρχηγός των ‘Ζαντίκς’ (‘Άγιοι’) του δόγματος των Χασιδίμ, που ήταν ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος. Η δίκη κατέληξε με την άφεση του Μπέιλις, αλλά την ίδια στιγμή το δικαστήριο αποφάσισε ότι ο φόνος είχε λάβει μέρος μέσα στο Εβραϊκό εργοστάσιο, που ήταν το θρησκευτικό κέντρο των Εβραίων του Κιέβου, για τους λόγους απόκτησης αίματος. Σχεδόν όλοι οι εισαγγελείς, μάρτυρες και αρχές που είχαν μιλήσει ενάντια στον Ιουδαϊσμό, αργότερα έπεσαν θύματα στην Τρομοκρατία των Μπολσεβίκων (Ausfuhrliche Darstellungen des Prozeßes enthalten ‘Hammer’ Nr. 271, 273, 274, 275; Oktober bis Dezember 1913)

1926 Κ.Ε. — Τα απομεινάρια των παιδιών Χάνς και Έρικα Φέχσε βρέθηκαν σε ένα δέμα στη δημόσια πλατεία του Μπρεσλώ. Τα παιδιά είχαν κατακρεουργηθεί. Τα πτώματα ήταν αφαιμαγμένα. Τα γεννητικά τους όργανα έλειπαν. Ο Εβραίος χασάπη πιστεύτηκε ότι ήταν ο ένοχος. Εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη.

1928 Κ.Ε. — Ο πρωτοετής φοιτητής Χελμουτ Νάουμπε σφάχτηκε τη νύχτα της 22-23 Μαρτίου. Το πρωί, το αφαιμαγμένο πτώμα του φρισκόταν μπροστά από το σπίτι των γονιών του (cf. ‘Der Sturmer’)

1929 Κ.Ε. — Ο φόνος στο Μανώ. Το αγόρι Κάρλ Κέσλερ βρέθηκε σφαγμένο και αφαιμαγμένο στις 17 Μαρτίου αρκετές ημέρες πριν το Πάσχα (cf. ‘Der Sturmer’)

1932 Κ.Ε. — Η Μάρθα Κασπάρ σφάχτηκε και ακρωτηριάστηκε στο Πάντερχορν στις 18 Μαρτίου. Τα κομμάτια του πτώματός της είχαν αφαιμαχθεί. Ο Εβραίος Μορίτς Μάγιερ καταδικάστηκε με 15 χρόνια στη φυλακή (cf. ‘Der Sturmer’)

«Αυτοί είναι 131 τελετουργικοί φόνοι που είναι γνωστοί και έχουν περάσει στις επόμενες γενιές εγγράφως. [υπάρχουν και μερικοί άλλοι που ανήκουν στην αρχαιότητα και δεν έχουν συμπεριληφθεί εδώ]. Πόσοι άλλοι τέτοιοι φόνοι έχουν συμβεί και κανένας δεν γνωρίζει τίποτα για αυτούς! Πόσοι χιλιάδες, ναι, πιθανότατα ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ έχουν παραμείνει μυστικοί! Να βασανίζουν νέους, αθώους ανθρώπους για να σκοτώσουν και να πιουν το αίμα τους. Αυτό είναι το μεγαλύτερο και χειρότερο έγκλημα από όλα τα εγκλήματα που οι διεθνείς Εβραίοι έχουν εκτελέσει ποτέ!»

Αυτή η πληροφορία ήρθε από μια πηγή που είχε χριστιανική οπτική γωνία, αλλά το γεγονός παραμένει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού στη γη δεν έχουν καταλάβει ότι ο Εβραϊσμός και η αδελφή θρησκεία του «Χριστιανισμού» είναι το ίδιο πράγμα. «Χριστιανός» είναι ο τίτλος που δίνουν οι Εβραίοι στους εξαπατημένους που έχουν ξεγελαστεί από το μαγικό αυτής της Εβραϊκής «θρησκείας» που λέγεται Χριστιανισμός.

Πηγή
http://dia-kosmos.blogspot.gr/